1 Было слова Гасподняе да Ёны, сына Амітая:
2 «Устань, ідзі ў Ніневу, горад вялікі, і кажы супраць яго, бо злачынствы яго дайшлі да Мяне».
3 Ёна ўстаў, каб уцячы ў Тарсіс, далёка ад Госпада; прыйшоўшы ў Ёппу, знайшоў карабель, што плыў у Тарсіс, заплаціў за пераправу і сеў на яго, каб плысьці разам з імі ў Тарсіс, далёка ад твару Гасподняга.
4 Але Госпад наслаў на мора моцны вецер, і ўзьнялася на моры вялікая бура, што, здавалася, карабель вось—вось разаб'ецца.
5 Матросы спалохаліся, і кожны з іх пачаў клікаць свайго бога; і пачалі кідаць у мора груз з карабля, каб зрабіць яго лягчэйшым. А Ёна зышоў у самую сярэдзіну карабля, лёг і заснуў глыбокім сном.
6 Прыйшоў да яго рулявы карабля і кажа: «Што ты сьпіш? Уставай, кліч твайго Бога, можа Ён гляне на нас ласкава, і мы ня згінем».
7 І казалі адзін аднаму: «Хадзем, кінем жэрабя, каб даведацца, праз каго гэтае няшчасьце на нас». І кінулі жэрабя, і жэрабя ўпала на Ёну.
8 Тады сказалі яму: «Скажы нам, з якой прычыны гэтае няшчасьце на нас. Хто ты, чым займаешся? Адкуль ідзеш? Дзе твая бацькаўшчына і з якога ты народу?».
9 Ён адказаў ім: «Я — гэбрэй, і пакланяюся Госпаду Богу, які стварыў неба і зямлю».
10 Людзі спалохаліся вельмі і сказалі яму: «Што ты зрабіў?». Бо ведалі гэтыя людзі, што ён уцякае ад Госпада, як сам ім прызнаўся.
11 І спыталіся ў яго: «Што нам рабіць з табою, каб мора перастала бушаваць?». Бо мора заставалася бурным.
12 А ён адказаў ім: «Вазьміце мяне і ўкіньце ў мора, і мора суцішыцца, бо ведаю, што праз мяне сталася гэтая вялікая бура».
13 Але людзі гэтыя стараліся, вяслуючы, даплыць да берагу, і не маглі, бо мора не пераставала лютаваць супраць іх.
14 Тады ўсклікнулі яны да Госпада, кажучы: «Просім Цябе, Госпадзе, не дай нам загінуць за душу гэтага чалавека, і не абцяжарвай душы нашай крывёю нявіннага, бо Ты, Госпадзе, чыніш так, як Табе падабаецца».
15 І тады ўзялі Ёну і ўкінулі яго ў мора; і мора перастала бушаваць.
16 І спалохаліся гэтыя людзі вельмі і прынесьлі ахвяру Госпаду, даўшы абяцаньне.