Библия › Codex 01 › ΜΑΡΚΟΝ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ

αρχη του ευαγγελιου ι̅υ̅ χ̅υ̅ {} καθωϲ γεγραπται εν τω ηϲαια τω προφητη ιδου εγω αποϲτελω τον αγγελον μου προ προϲωπου ϲου οϲ καταϲκευαϲει την οδον ϲου φωνη βοωντοϲ ε̅ τη ερημω ετοιμαϲατε την οδον κ̅υ̅ ευθιαϲ ποιειτε ταϲ τριβουϲ αυτου και εγενετο ιωαννηϲ ο βαπτιζων εν τη ερημω και κηρυϲϲων βαπτιϲμα μετανοιαϲ ειϲ αφεϲι̅ αμαρτιων και εξεπορευετο προϲ αυτον παϲα η ιουδαια χωρα και οι ιεροϲολυμειτε παντεϲ εβαπτιζο̅το υπ αυτου εν τω ιορδανη ποταμω εξομολογουμενοι ταϲ αμαρτιαϲ αυτω̅ και ην ο ιωαννηϲ ενδεδυμενοϲ τριχαϲ καμηλου και ζωνην δερματινην περι την οϲφυν αυτου και εϲθων ακριδαϲ και μελι αγριον και εκηρυϲϲεν λεγων ερχεται ο ιϲχυροτεροϲ μου οπιϲω μου ου ουκ ειμι ικανοϲ κυψαϲ λυϲαι τον ιμαντα των υποδηματων αυτου εγω εβαπτιϲα υμαϲ υδατι αυτοϲ δε βαπτιϲει εν π̅ν̅ι̅ αγιω και εγενετο εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ ηλθεν ι̅ϲ̅ απο ναζαρετ τηϲ γαλιλαιαϲ και εβαπτιϲθη ειϲ τον ιορδανην υπο ιωαννου και ευθυϲ αναβενων εκ του υδατοϲ ειδεν ϲχιζομενουϲ τουϲ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ και το π̅ν̅α̅ ωϲ περιϲτεραν καταβαινον και μενον επ αυτον και φωνη εκ τω̅ ο̅υ̅ν̅ω̅ν̅ ϲυ ει ο υ̅ϲ̅ μου ο αγαπητοϲ εν ϲοι ευδοκηϲα και ευθυϲ το π̅ν̅α̅ αυτον εκβαλλει ειϲ την ερημον και ην εν τη ερημω μ̅ ημεραϲ πιραζομενοϲ υπο του ϲατανα και ην μετα των θηριων και οι αγγελοι διηκονου̅ αυτω μετα δε το παραδοθηναι τον ιωαννην ηλθεν ο ι̅ϲ̅ ειϲ την γαλιλαιαν κηρυϲϲων το ευαγγελιον του θ̅υ̅ {} οτι πεπληρωται ο καιροϲ και ηγγεικεν η βαϲιλια του θ̅υ̅ μετανοειτε και πιϲτευεται εν τω ευαγγελιω και παραγων παρα την θαλαϲϲαν τηϲ γαλιλαιαϲ ειδεν ϲιμωνα και ανδρεαν τον αδελφον ϲιμωνοϲ αμφιβαλλονταϲ εν τη θαλαϲϲη ηϲα̅ γαρ αλιειϲ και ειπε̅ αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ δευτε οπιϲω μου και ποιηϲω υμαϲ γενεϲθε αλεειϲ α̅ν̅ω̅ν̅ και ευθυϲ αφεντεϲ τα δικτυα ηκολουθηϲαν αυτω και προβαϲ εκειθε̅ ιδεν ιακωβον το̅ του ζεβεδεου και ιωαννην τον αδελφον αυτου και αυτουϲ εν τω πλοιω καταρτιζονταϲ τα δικτυα και ευθυϲ εκαλεϲεν αυτουϲ και αφεντεϲ τον π̅ρ̅α̅ αυτων ζεβεδεον εν τω πλοιω μετα των μιϲθωτων απηλθον οπιϲω αυτου και ειϲπορευονται ειϲ καφαρναουμ και ευθυϲ τοιϲ ϲαββαϲιν εδιδαξεν ειϲ την ϲυναγωγην και εξεπληϲϲοντο επι τη διδαχη αυτου ην γαρ διδαϲκων αυτουϲ ωϲ εξουϲιαν εχω̅ και ουχ ωϲ οι γραμματειϲ και ευθυϲ ην εν τη ϲυναγωγη αυτων α̅ν̅ο̅ϲ̅ ε̅ π̅ν̅ι̅ ακαθαρτω ϗ ανεκραξεν λεγω̅ τι ημιν και ϲοι ι̅υ̅ ναζαρηνε ηλθεϲ απολεϲε ημαϲ οιδαμεν ϲε τιϲ ει ο αγιοϲ του θ̅υ̅ και επετιμηϲεν αυτω ο ι̅ϲ̅ {} φιμωθητι ϗ εξελθε εξ αυτου και ϲπαραξαν αυτο̅ το π̅ν̅α̅ το ακαθαρτο̅ και φωνηϲαν φωνη μεγαλη εξηλθεν εξ αυτου και εθαμβηθηϲαν απαντεϲ ωϲτε ϲυ̅ζητιν αυτουϲ λεγο̅ταϲ τι εϲτιν τουτο διδαχη καινη κατ εξουϲιαν και τοιϲ π̅ν̅α̅ϲ̅ι̅ τοιϲ ακαθαρτοιϲ επιταϲϲι και υπακουουϲιν αυτω και εξηλθεν η ακοη αυτου ειϲ ολην τη̅ περιχωρον τηϲ ιουδαιαϲ και ευθυϲ εκ τηϲ ϲυναγωγηϲ εξελθοντεϲ ηλθο̅ ειϲ την οικιαν ϲιμωνοϲ και ανδρεου μετα ιακωβου και ιωαννου η δε πενθερα ϲιμωνοϲ κατεκειτο πυρεϲϲουϲα και ευθυϲ λεγουϲιν αυτω περι αυτηϲ και προϲελθων ηγειρεν αυτην κρατηϲαϲ τηϲ χιροϲ και αφηκεν αυτην ο πυρετοϲ και διηκονει αυτοιϲ οψιαϲ δε γενομενηϲ οτε εδυ ο ηλιοϲ εφερον προϲ αυτον πανταϲ τουϲ κακωϲ εχονταϲ [отсутствует] και δαιμονια πολλα εξεβαλλεν και ουκ ηφιε λαλιν τα δαιμονια οτι ηδιϲαν αυτον και πρωι εννυχα λειαν αναϲταϲ εξηλθεν και απηλθεν ειϲ ερημον τοπον κακι προϲηυχετο και κατεδιωξεν αυτον ϲιμω̅ και οι μετ αυτου και ευρον αυτον και λεγουϲιν αυτω οτι παντεϲ ζητουϲιν ϲε και λεγει αυτοιϲ αγομεν αλλαχου ειϲ ταϲ εχομεναϲ κωμοπολιϲ ινα κακει κηρυξω ειϲ τουτο γαρ εξηλθο̅ και ηλθεν κηρυϲϲι̅ ειϲ ταϲ ϲυναγωγαϲ αυτων ειϲ ολην την γαλιλαιαν και τα δαιμονια εκβαλλων και ερχεται προϲ αυτον λεπροϲ παρακαλων αυτον και γονυπετων λεγων αυτω οτι εαν θεληϲ δυναϲε με καθαριϲαι και ϲπλαγχνιϲθειϲ εκτιναϲ την χειρα αυτου ηψατο ϗ λεγει θελω καθαριϲθητι και ευθυϲ απηλθεν απ αυτου η λεπρα και εκαθαριϲθη και εμβριμηϲαμενοϲ αυτω ευθυϲ εξεβαλε̅ αυτον και λεγει αυτω ορα μηδενι ειπηϲ αλλα υπαγε ϲαυτον διξο̅ τω ιερει και προϲενεγκε περι του καθαριϲμου ϲου α προϲεταξεν μωυϲηϲ ειϲ μαρτυριο̅ αυτοιϲ ο δε εξελθων ηρξατο κηρυϲϲιν πολλα και διαφημιζι̅ τον λογον ωϲτε μηκετι δυναϲθε αυτον ειϲ πολιν φανερωϲ ειϲελθι̅ αλλ εξω επ ερημοιϲ τοποιϲ ην και ηρχοντο προϲ αυτον παντοθεν

και ειϲελθων παλι̅ ειϲ καφαρναουμ δι ημερων ηκουϲθη οτι εν οικω εϲτιν και ϲυνηχθηϲαν πολλοι ωϲτε μηκετι χωριν μηδε τα προϲ την θυραν και ελαλει αυτοιϲ τον λογον και ερχονται φερο̅τεϲ προϲ αυτον παραλυτικον αιρομενον υπο δ̅ και μη δυναμενοι προϲενεγκαι αυτω δια τον οχλον απεϲτεγαϲαν την ϲτεγην οπου ην και εξορυξαντεϲ χαλωϲι τον κραβακτο̅ οπου ο παραλυτικοϲ κατεκειτο και ιδων ο ι̅ϲ̅ την πιϲτιν αυτων λεγει τω παραλυτικω τεκνον μου αφεωνται ϲου αι αμαρτιαι ηϲαν δε τινεϲ των γραμματεω̅ εκει καθημενοι και διαλογιζομενοι εν ταιϲ καρδιεϲ αυτων τι ουτοϲ ουτωϲ λαλει βλαϲφημει τιϲ δυναται αφιεναι αμαρτιαϲ ει μη ειϲ ο θ̅ϲ̅ και ευθυϲ ο ι̅ϲ̅ επιγνουϲ τω π̅ν̅ι̅ αυτου οτι ουτωϲ διαλογιζονται εν εαυτοιϲ λεγει αυτοιϲ τι ταυτα διαλογιζεϲθε εν ταιϲ καρδιεϲ υμων τι εϲτι̅ ευκοπωτερον ειπειν τω παραλυτικω αφιενται ϲου αι αμαρτιαι η ειπειν εγειρε και αρον τον κραβακτον ϲου και υπαγε ινα δε ειδητε οτι εξουϲιαν εχι ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ επι τηϲ γηϲ αφιεναι αμαρτιαϲ λεγει τω παραλυτικω εγειρε ϲοι λεγω αρον τον κραβακτον ϲου και υπαγε ειϲ τον οικο̅ ϲου και ηγερθη και ευθυϲ αραϲ τον κραβακτον εξηλθεν εμπροϲθεν παντων ωϲτε εξιϲταϲθαι πανταϲ και δοξαζιν τον θ̅ν̅ λεγονταϲ οτι ουτωϲ ουδεποτε εφανη εν τω ι̅η̅λ̅ και εξηλθον παλιν ειϲ την θαλαϲϲαν και παϲ ο οχλοϲ ηρχετο προϲ αυτουϲ και εδιδαϲκεν αυτουϲ και παραγων ειδε̅ λευει τον του αλφαιου καθημενο̅ επι το τελωνιον και λεγει αυτω ακολουθι μοι και αναϲταϲ ηκολουθηϲεν αυτω και γινεται κατακιϲθαι αυτον εν τη οικια αυτου και πολλοι τελωναι και αμαρτωλοι ϲυνανεκιντο τω ι̅υ̅ και τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ηϲαν γαρ πολλοι και ηκολουθουν αυτω και γραμματειϲ των φαριϲαιω̅ και ιδοντεϲ οτι ηϲθιεν μετα των τελωνων και αμαρτωλων ελεγον τοιϲ μαθηταιϲ αυτου δια τι μετα των τελωνων και αμαρτωλων εϲθιει ο διδαϲκαλοϲ υμων και ακουϲαϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ ου χριαν εχουϲιν οι ιϲχυοντεϲ ιατρου αλλ οι κακωϲ εχοντεϲ ουκ ηλθον καλεϲαι δικαιουϲ αλλα αμαρτωλουϲ και ηϲαν οι μαθηται ιωαννου και οι φαριϲαιοι νηϲτευοντεϲ και ερχο̅ται και λεγουϲιν αυτω δια τι οι μαθηται ιωαννου και οι μαθηται των φαριϲαιων νηϲτευουϲιν οι δε μαθηται ϲου ου νηϲτευουϲιν και ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ μη δυνανται οι υιοι του νυμφωνοϲ εν ω ο νυμφιοϲ μετ αυτων εϲτιν νηϲτευειν οϲον χρονον εχουϲι τον νυμφιον μετ αυτων ου δυνανται νηϲτευει̅ ελευϲονται δε ημεραι οταν απαρθη απ αυτων ο νυμφιοϲ και τοτε νηϲτευϲουϲιν εν εκεινη τη ημερα ουδιϲ επιβλημα ρακουϲ αγναφου επιραπτι επι ιματιον παλαιον ει δε μη αιρει πληρωμα απ αυτου το καινον του παλαιου και χειρον ϲχιϲμα γεινεται και ουδειϲ βαλλει οινον νεον ειϲ αϲκουϲ παλαιουϲ ει δε μη ρηξει ο οινοϲ τουϲ αϲκουϲ και ο οινοϲ εκχειται και οι αϲκοι απολουνται αλλα οινον νεον ειϲ αϲκουϲ καινουϲ {} και εγενετο αυτο̅ εν τοιϲ ϲαββαϲιν παραπορευεϲθε δια των ϲποριμω̅ και οι μαθηται αυτου ηρξαντο οδο̅ ποιειν τιλλοντεϲ τουϲ ϲταχυαϲ και οι φαριϲαιοι ελεγον αυτω ιδε τι ποιουϲιν τοιϲ ϲαββαϲιν ο ουκ εξεϲτι και λεγει αυτοιϲ ουδεποτε ανεγνωτε τι εποιηϲεν δ̅α̅δ̅ οτε χριαν εϲχεν και επιναϲεν αυτοϲ και οι μετ αυτου πωϲ ειϲηλθε̅ ειϲ τον οικον του θ̅υ̅ επι αβιαθαρ αρχιερεωϲ και τουϲ αρτουϲ τηϲ προθεϲεωϲ εφαγεν ουϲ ουκ εξεϲτιν φαγι̅ ει μη τουϲ ιερειϲ και εδωκεν και τοιϲ ϲυν αυτω ουϲιν και ελεγεν αυτοιϲ το ϲαββατον δια τον α̅ν̅ο̅ν̅ εγενετο και ουχ ο ανθρωποϲ δια το ϲαββατον ωϲτε κ̅ϲ̅ εϲτιν ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ και του ϲαββατου

και ειϲηλθεν παλιν ειϲ ϲυναγωγην και ην εκει α̅ν̅ο̅ϲ̅ εξηραμμενην εχων την χειρα και παρετηρουν αυτον ει εν τοιϲ ϲαββαϲι θεραπευει αυτον ινα κατηγορηϲωϲιν αυτου και λεγει τω α̅ν̅ω̅ τω την ξηραν χιρα εχοντι εγειρε ειϲ το μεϲον και λεγει αυτοιϲ εξεϲτιν τοιϲ ϲαββαϲιν αγαθον ποιηϲαι η κακοποιηϲαι ψυχην ϲωϲαι η αποκτιναι οι δε εϲιωπων και περιβλεψαμενοϲ αυτουϲ μετ οργηϲ ϲυνλυπουμενοϲ επι τη πωρωϲει τηϲ καρδι αυτων λεγει τω α̅ν̅ω̅ εκτινον την χιρα ϲου και εξετινεν και απεκατεϲταθη η χιρ αυτου και εξελθοντεϲ οι φαριϲαιοι ευθυϲ μετα των ηρωδιανων ϲυμβουλιον εποιηϲαν κατ αυτου οπωϲ αυτον απολεϲωϲιν και ο ι̅ϲ̅ μετα των μαθητων αυτου ανεχωρηϲεν προϲ την θαλαϲϲαν και πολυ πληθοϲ απο τηϲ γαλιλαιαϲ και απο τηϲ ιουδαιαϲ ηκολουθηϲαν ϗ απο ιεροϲολυμω̅ και περαν του ιορδανου περι τυρον και ϲιδωνα πληθοϲ πολυ ακουοντεϲ οϲα εποιει ηλθον προϲ αυτον και ειπεν τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ινα πλοιαριον προϲκαρτερη αυτω δια τον οχλον ινα μη θλιβωϲιν αυτον πολλουϲ γαρ εθεραπευϲεν ωϲτε επιπιπτειν αυτω ινα αυτου αψωνται οϲοι ειχον μαϲτιγαϲ και τα π̅ν̅α̅τ̅α̅ τα ακαθαρτα οταν αυτο̅ εθεωρουν προϲεπιπτον αυτω και εκραζον λεγοντεϲ οτι ϲυ ει ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ και πολλα επετιμα αυτοιϲ ινα μη αυτον φανερον ποιηϲωϲιν και αναβαινει ειϲ το οροϲ και προϲκαλειται ουϲ ηθελεν αυτοϲ οι δε απηλθον προϲ αυτον και εποιηϲεν ι̅β̅ ουϲ και αποϲτολουϲ ωνομαϲεν ινα ωϲι μετ αυτου και ινα αποϲτελλη αυτουϲ κηρυϲϲει̅ και εχειν εξουϲια̅ εκβαλλειν τα δαιμονια και εποιηϲεν τουϲ ι̅β̅ και επεθηκεν ονομα τω ϲιμωνι πετρον και ιακωβον τον του ζεβεδαιου και ιωαννην τον αδελφον του ιακωβου και επεθηκεν αυτοιϲ ονοματα βοανηργεϲ ο εϲτιν υιοι βρο̅τηϲ και ανδραιαν και φιλιππον και βαρθολομαιο̅ και ματθαιον και θωμαν και ιακωβον τον του αλφαιου και θαδδαιον και ϲιμωνα τον καναναιον και ιουδαν ιϲκαριωθ οϲ και παρεδωκε̅ αυτον και ερχεται ειϲ οικον και ϲυνερχεται παλιν οχλοϲ ωϲτε μη δυναϲθαι αυτουϲ μητε αρτον φαγιν και ακουϲα̅τεϲ οι παρ αυτου εξηλθον κρατηϲαι αυτον ελεγον γαρ οτι εξεϲτη και οι γραμματειϲ οι απο ιεροϲολυμων καταβαντεϲ ελεγον οτι βεελζεβουλ εχει και οτι εν τω αρχοντι των δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια και προϲκαλεϲαμενοϲ αυτουϲ εν παραβολαιϲ ελεγε̅ αυτοιϲ πωϲ δυναται ϲαταναϲ ϲαταναν εκβαλλειν και εαν βαϲιλεια εφ εαυτην μεριϲθη ου δυναται ϲταθηνε η βαϲιλεια εκεινη και εαν οικια εφ εαυτην μεριϲθη ου δυνηϲεται η οικια εκεινη ϲταθηναι και ει ο ϲαταναϲ ανεϲτη εφ εαυτο̅ εμεριϲθη και ου δυναται ϲτηναι αλλα τελοϲ εχει αλλ ου δυναται ουδιϲ ειϲελθων ειϲ την οικιαν του ιϲχυρου τα ϲκευη αυτου διαρπαϲαι εαν μη πρωτον τον ιϲχυρον δηϲη και τοτε την οικιαν αυτου διαρπαϲει αμην λεγω υμιν οτι παντα αφεθηϲετε τοιϲ {ανοιϲ} α̅ν̅ω̅ν̅ τα αμαρτηματα και αι βλαϲφημιαι οϲα αν βλαϲφημηϲωϲιν οϲ δ αν βλαϲφημηϲη ειϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον ουκ εχι αφεϲιν ειϲ τον αιωνα αλλα ενοχοϲ εϲται αιωνιου αμαρτηματοϲ οτι ελεγον π̅ν̅α̅ ακαθαρτον εχει και ερχεται η μ̅η̅ρ̅ αυτου και οι αδελφοι αυτου και εξω ϲταντεϲ απεϲτιλαν προϲ αυτον καλουντεϲ αυτο̅ και εκαθητο {προϲ} αυτον οχλοϲ και λεγουϲιν αυτω ιδου η μ̅η̅ρ̅ ϲου και οι αδελφοι ϲου εξω ζητουϲιν ϲε και αποκριθειϲ αυτοιϲ λεγει τιϲ εϲτι̅ η μ̅η̅ρ̅ μου και οι αδελφοι μου και περιβλεψαμενοϲ τουϲ περι αυτον κυκλω καθημενουϲ λεγει ειδε η μ̅η̅ρ̅ μου και οι αδελφοι μου οϲ γαρ αν ποιηϲη το θελημα του θ̅υ̅ ουτοϲ αδελφοϲ μου και αδελφη και μ̅η̅ρ̅ εϲτιν

και παλιν ηρξατο διδαϲκιν παρα τη̅ θαλαϲϲαν και ϲυναγεται προϲ αυτον οχλοϲ πλιϲτοϲ ωϲτε αυτον ειϲ πλοιον εμβαντα καθηϲθε εν τη θαλαϲϲη και παϲ ο οχλοϲ προϲ την θαλαϲϲαν επι τηϲ γηϲ ηϲαν και εδιδαϲκεν αυτουϲ πολλα εν παραβολαιϲ και ελεγεν αυτοιϲ εν τη διδαχη αυτου ακουετε ιδου εξηλθεν ο ϲπιρων ϲπειραι και εγενετο εν τω ϲπιρειν ο μεν επεϲε̅ παρα την οδον και ηλθεν τα πετινα και κατεφαγε̅ αυτο και αλλο επεϲεν επι τα πετρωδη οπου ουκ ειχεν γην πολλην και ευθυϲ εξανετιλεν δια το μη εχι̅ βαθοϲ γηϲ και οτε ανετιλεν ο ηλιοϲ εκαυματιϲθη και δια το μη εχιν ριζαν εξηρανθη και αλλοϲ επεϲε̅ ειϲ ταϲ ακανθαϲ και ανεβηϲαν αι ακανθαι και ϲυνεπνιξαν αυτο και καρπον ουκ εδωκεν και αλλα επεϲεν ειϲ την γην την καλην και εδιδου καρπον αναβαινοντα και αυξανομενα και εφερον ειϲ λ̅ και ειϲ ξ̅ και ειϲ ρ̅ και ελεγε̅ οϲ εχει ωτα ακουειν ακουετω και οτε εγενετο κατα μοναϲ ηρωτουν αυτον οι περι αυτον ϲυν τοιϲ ι̅β̅ ταϲ παραβολαϲ και ελεγεν αυτοιϲ υμιν το μυϲτηριον δεδοται τηϲ βαϲιλιαϲ του θ̅υ̅ εκεινοιϲ δε τοιϲ εξω εν παραβολαιϲ πα̅τα γεινεται ινα βλεποντεϲ βλεπωϲι και μη ιδωϲι και ακουοντεϲ ακουωϲι και μη ϲυνιωϲιν μηποτε επιϲτρεψωϲιν και αφεθη αυτοιϲ και λεγει αυτοιϲ ουκ οιδατε την παραβολην ταυτην και πωϲ παϲαϲ ταϲ παραβολαϲ γνωϲεϲθαι ο ϲπιρων τον λογο̅ ϲπερει ουτοι δε ειϲιν οι παρα τη̅ οδον οπου ϲπιρεται ο λογοϲ και οταν ακουϲωϲιν ευθυϲ ερχεται ο ϲαταναϲ και αρπαζει τον λογον το̅ εϲπαρμενον εν αυτοιϲ και ουτοι ομοιωϲ ειϲιν οι επι τα πετρωδη ϲπιρομενοι οι οταν ακουϲωϲιν τον λογον ευθυϲ μετα χαραϲ λαμβανουϲιν αυτον και ουκ εχουϲι ριζαν εν εαυτοιϲ αλλα προϲκαιροι ειϲιν ειτα γενομενηϲ θλιψεωϲ η διωγμου δια τον λογον ευθυϲ ϲκανδαλιζονται και αλλοι ειϲιν οι επι ταϲ ακανθαϲ ϲπιρομενοι ουτοι ειϲιν οι ακουϲα̅τεϲ τον λογον και αι μεριμναι του αιωνοϲ και η απατη του πλουτου ϲυνπνιγει τον λογον και αι παρα τα λοιπα επιθυμιαι ειϲπορευομεναι {} και ακαρποϲ γεινεται και εκεινοι ειϲιν οι επι την γην τη̅ καλην ϲπαρεντεϲ οιτινεϲ ακουουϲι τον λογον και παραδεχονται και καρποφορουϲιν εν λ̅ και εν ξ̅ και εν ρ̅ και ελεγεν αυτοιϲ μητι ερχεται ο λυχνοϲ υπο τον μοδιον τεθηναι η υπο την κλινην ουχ ινα υπο την λυχνιαν τεθη ου γαρ εϲτιν τι κρυπτο̅ εαν μη ινα φανερωθη ουδε εγενετο αποκρυφον αλλ ινα ελθη ειϲ φανερον ει τιϲ εχει ωτα ακουειν ακουετω και ελεγεν αυτοιϲ βλεπετε τι ακουετε εν ω μετρω μετριτε μετρηθηϲεται υμιν και προϲτεθηϲετε υμιν οϲ γαρ εχει δοθηϲεται αυτω και οϲ ουκ εχει και ο εχει αρθηϲεται απ αυτου και ελεγεν ουτωϲ εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ ωϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ βαλη τον ϲπορο̅ επι τηϲ γηϲ και καθευδη και εγειρεται νυκτα και ημεραν και ο ϲποροϲ βλαϲτανη και μηκυνηται ωϲ ουκ οιδεν αυτοϲ αυτοματη η γη καρποφορει πρωτον χορτον ειτεν πληρη ϲιτον εν τω ϲταχυι οταν δε παραδοι ο καρποϲ ευθυϲ αποϲτελλει το δρεπανον οτι παρεϲτηκεν ο θεριϲμοϲ και ελεγεν {} πωϲ ομοιωϲωμεν τη̅ βαϲιλειαν του θ̅υ̅ η εν τινι αυτην παραβολη θωμε̅ ωϲ κοκκω ϲιναπεωϲ οταν ϲπαρη επι τηϲ γηϲ ο μικροτερον ον πα̅των των ϲπερματων των επι τηϲ γηϲ και οταν ϲπαρη αναβαινι και γεινεται μειζον παντων των λαχανων και ποιει κλαδουϲ μεγαλουϲ ωϲτε δυναϲθαι υπο την ϲκιαν αυτου τα πετινα του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ καταϲκηνουν και τοιαυταιϲ παραβολαιϲ πολλαιϲ ελαλει αυτοιϲ το̅ λογον καθωϲ ηδυναντο ακουει̅ χωριϲ δε παραβοληϲ ουκ ελαλει αυτοιϲ κατ ιδιαν δε τοιϲ ιδιοιϲ μαθηταιϲ επελυεν παντα και λεγει αυτοιϲ εν εκινη τη ημερα οψιαϲ γενομενηϲ διελθωμεν ειϲ το περαν και αφεντεϲ τον οχλον παραλαμβανουϲιν αυτον ωϲ ην εν τω πλοιω και αλλα πλοια ηϲαν μετ αυτου και γεινεται λαιλαψ μεγαϲ ανεμου και τα κυματα επεβαλεν ειϲ το πλοιον {} και αυτοϲ ην εν τη πρυμνη επι το προϲκεφαλαιον καθευδων και εγιρουϲιν αυτον και λεγουϲιν αυτω διδαϲκαλε ου μελι ϲοι οτι απολλυμεθα και διεγερθειϲ επετιμηϲεν τω ανεμω και ειπεν τη θαλαϲϲη ϲιωπα πεφιμωϲο και εκοπαϲεν ο ανεμοϲ και εγενετο γαληνη μεγαλη και ειπεν αυτοιϲ τι δειλοι εϲτε ουπω εχετε πιϲτι̅ και εφοβηθηϲα̅ φοβον μεγαν και ελεγον προϲ αλληλουϲ τιϲ αρα ουτοϲ εϲτιν οτι και ο ανεμοϲ και η θαλαϲϲα αυτω υπακουει

και ηλθον ειϲ το περαν τηϲ θαλαϲϲηϲ ειϲ την χωραν των γεραϲηνω̅ και εξελθοντοϲ αυτου εκ του πλοιου ευθυϲ υπηντηϲε̅ αυτω εκ των μνημιων α̅ν̅ο̅ϲ̅ εν π̅ν̅ι̅ ακαθαρτω οϲ τη̅ κατοικηϲιν ειχε̅ εν τοιϲ μνημαϲι̅ και ουδε αλυϲεϲι̅ ουκετι ουδειϲ εδυνατο αυτον δηϲαι δι αυτον πολλακιϲ πεδαιϲ και αλυϲεϲι δεδεϲθαι και διεϲπαϲθαι υπ αυτου ταϲ αλυϲιϲ και ταϲ παιδαϲ ϲυ̅τετριφθαι και ουδιϲ ιϲχυϲεν αυτο̅ και δια παντοϲ νυκτοϲ και ημεραϲ ε̅ τοιϲ μνημαϲιν ϗ εν τοιϲ ορεϲιν η̅ κραζων και κατακοπτων εαυτον λιθοιϲ και ιδων τον ι̅ν̅ απο μακροθεν εδραμεν και προϲεκυνηϲεν αυτω και κραξαϲ φωνη μεγαλη λεγει τι εμοι και ϲοι ι̅υ̅ υιε του θ̅υ̅ του υψιϲτου ορκιζω ϲε τον θ̅ν̅ μη με βαϲανιϲηϲ και ελεγεν αυτω εξελθε το π̅ν̅α̅ το ακαθαρτον εκ του α̅ν̅ο̅υ̅ και επηρωτα αυτο̅ τι ονομα ϲοι και λεγι αυτω λεγιω̅ ονομα μοι οτι πολλοι εϲμεν ϗ παρεκαλει αυτον πολλα ινα μη αυτον αποϲτιλη εξω τηϲ χωραϲ ην δε εκει προϲ τω {} αγελη χοιρων μεγαλη βοϲκομενη και παρεκαλεϲαν αυτον λεγοντεϲ πεμψον ημαϲ ειϲ τουϲ χοιρουϲ ινα ειϲ αυτουϲ ειϲελθωμεν και επετρεψεν αυτοιϲ και εξελθοντα τα π̅ν̅α̅τ̅α̅ τα ακαθαρτα ειϲηλθον ειϲ τουϲ χοιρουϲ και ωρμηϲεν η αγελη κατα του κρημνου ειϲ την θαλαϲϲα̅ ωϲ διϲχιλιοι και επνιγοντο εν τη θαλαϲϲη και οι βοϲκοντεϲ αυτουϲ εφυγον και απηγγιλον ειϲ την πολιν και ειϲ τουϲ αγρουϲ και εξηλθο̅ ιδειν τι εϲτιν το γεγονοϲ και {ηρχοντο} προϲ τον ι̅ν̅ και θεωρουϲι τον δαιμονιζομενον καθημενον ιματιϲμενο̅ και ϲωφρονουντα τον εϲχηκοτα τον λεγιωνα και εφοβηθηϲαν και διηγηϲαντο αυτοιϲ οι ιδοντεϲ πωϲ εγενετο τω δαιμονιζομενω και περι των χοιρων και ηρξαντο παρακαλιν αυτο̅ απελθιν απο τω̅ οριων αυτων και εμβαινοντοϲ αυτου ειϲ το πλοιο̅ παρεκαλει αυτο̅ ο δαιμονιϲθειϲ ινα μετ αυτου η και ουκ αφηκεν αυτον αλλα λεγει αυτω υπαγε ειϲ το̅ οικον ϲου προϲ τουϲ ϲουϲ και απαγγειλον αυτοιϲ οϲα ο κ̅ϲ̅ πεποιηκεν ϲοι ϗ ηλεηϲεν ϲε και απηλθεν και ηρξατο κηρυϲϲει̅ εν τη δεκαπολι οϲα εποιηϲεν αυτω ο ι̅ϲ̅ και παντεϲ εθαυμαζον και διαπεραϲαντοϲ του ι̅υ̅ εν τω πλοιω ειϲ το περα̅ παλιν ϲυνηχθη οχλοϲ πολυϲ επ αυτο̅ και ην παρα την θαλαϲϲαν και ερχεται ειϲ τω̅ αρχιϲυναγωγων ονοματι ιαιροϲ ϗ ιδων αυτον πιπτι προϲ τουϲ ποδαϲ αυτου και παρακαλει αυτον πολλα λεγω̅ οτι το θυγατριον μου εϲχατωϲ εχει ινα ελθων επιθηϲ ταϲ χιραϲ αυτη ινα ϲωθη και ζηϲη και απηλθεν μετ αυτου και ηκολουθι αυτω οχλοϲ πολυϲ και ϲυνεθλιβον αυτον και γυνη ουϲα εν ρυϲει αιματοϲ δωδεκα ετη και πολλα παθουϲα υπο πολλων ιατρων και δαπανηϲαϲα τα παρ εαυτηϲ πα̅τα και μηδεν ωφεληθιϲα αλλα μαλλον ειϲ το χειρο̅ ελθουϲα ακουϲαϲα τα περι του ι̅υ̅ ελθουϲα εν τω οχλω {οπιθεν} ηψατο του ιματιου αυτου ελεγεν γαρ οτι εαν αψωμαι καν του ιματιου αυτου ϲωθηϲομαι και ευθυϲ εξηρανθη η πηγη του αιματοϲ αυτηϲ και εγνω τω ϲωματι οτι ιαται απο τηϲ μαϲτιγοϲ και ευθυϲ ο ι̅ϲ̅ επιγνουϲ εν εαυτω την εξ αυτου δυναμιν εξελθουϲαν επιϲτραφειϲ εν τω οχλω ελεγε̅ τιϲ μου ηψατο τω̅ ιματιων και ελεγον αυτω οι μαθηται αυτου βλεπειϲ τον οχλο̅ ϲυνθλιβοντα ϲε και λεγιϲ τιϲ μου ηψατο και περιεβλεπετο ιδειν την τουτο ποιηϲαϲαν η δε γυνη φοβηθιϲα και τρεμουϲα {και} ιδυια ο γεγονεν αυτη ηλθεν και προϲεπεϲεν αυτω και ειπεν αυτω παϲαν την αληθιαν ο δε ειπεν αυτη θυγατερ η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε υπαγε ειϲ ιρηνην και ιϲθι υγιηϲ απο τηϲ μαϲτιγοϲ ϲου ετι αυτου λαλουντοϲ ερχονται απο του αρχιϲυναγωγου λεγοντεϲ οτι η θυγατηρ ϲου απεθανε̅ τι ετι ϲκυλλειϲ τον διδαϲκαλον ο δε ι̅ϲ̅ {παρακαουϲαϲ} τον λογον λαλουμενον λεγει τω αρχιϲυναγωγω μη φοβου μονον πιϲτευε και ουκ αφηκεν ουδενα μετ αυτου ϲυνακολουθηϲαι ει μη τον πετρον και ιακωβον και ιωαννην τον αδελφον ιακωβου και ερχονται ειϲ το̅ οικον του αρχιϲυναγωγου και θεωρει θορυβον και κλαιονταϲ και αλαλαζονταϲ πολλα και ειϲελθων λεγει αυτοιϲ τι θορυβειϲθε και κλαιετε το παιδιον ουκ απεθανεν αλλα καθευδι και κατεγελων αυτου αυτοϲ δε εκβαλω̅ πανταϲ παραλαμβανει τον π̅ρ̅α̅ του παιδιου και την μ̅ρ̅α̅ και τουϲ μετ αυτου και ειϲπορευεται οπου ην το παιδιον και κρατηϲαϲ τηϲ χιροϲ του πεδιου λεγει αυτη ταλιθα κουμ ο εϲτι̅ μεθερμηνευομενον το κοραϲιον ϲοι λεγω εγειρε και ευθυϲ ανεϲτη το κοραϲιον και περιεπατι ην γαρ ωϲει ετων ι̅β̅ και εξεϲτηϲαν ευθυϲ εκϲταϲι μεγαλη και διεϲτιλατο αυτοιϲ πολλα ινα μηδιϲ γνω τουτο και ειπε̅ δοθηναι αυτη φαγιν

και εξηλθεν εκιθε̅ και ερχεται ειϲ τη̅ πατριδα αυτου ϗ ακολουθουϲιν αυτω οι μαθηται αυτου και γενομενου ϲαββατου ηρξατο διδαϲκειν εν τη ϲυναγωγη και πολλοι ακουοντεϲ εξεπληϲϲοντο λεγοντεϲ ποθεν τουτω ταυτα παντα και τιϲ η ϲοφια η δοθιϲα τουτω και αι δυναμιϲ τοιαυται δια τω̅ χειρων αυτου γινομεναι ουχ ουτοϲ εϲτιν ο τεκτων ο υ̅ϲ̅ τηϲ μαριαϲ και ο αδελφοϲ ιακωβου και ιωϲηφ και ιουδα και ϲιμωνοϲ και ουκ ειϲιν αι αδελφαι αυτου ωδε προϲ ημαϲ και εϲκανδαλιζοντο εν αυτω και ελεγεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ οτι ουκ εϲτιν προφητηϲ ατιμοϲ ει μη εν τη πατριδι εαυτου και εν {} τη οικια αυτου και ουκ ηδυνατο εκει ποιηϲαι ουδεμιαν δυναμι̅ ει μη ολιγοιϲ αρρωϲτοιϲ επιθειϲ ταϲ χιραϲ εθεραπευϲεν και εθαυμαϲε̅ δια την απιϲτια̅ αυτων και περιηγεν ο ι̅ϲ̅ ταϲ κωμαϲ κυκλω διδαϲκων και προϲκαλειται τουϲ ι̅β̅ και ηρξατο αυτουϲ αποϲτελλιν δυο δυο και εδιδου αυτοιϲ {} {} ινα μηδεν αρωϲιν ειϲ οδον ει μη ραβδον μονον μη αρτον μη πηραν μη ειϲ την ζωνην χαλκο̅ αλλα υποδεδεμενουϲ ϲανδαλια και μη ενδυϲηϲθε δυο χιτωναϲ και ελεγεν αυτοιϲ οπου εαν ειϲελθητε ειϲ οικιαν εκει μινατε εωϲ αν εξελθητε εκιθεν και οϲ αν τοποϲ μη δεξηται υμαϲ μηδε ακουϲωϲιν υμων εκπορευομενοι εκειθεν εκτιναξατε τον χουν τον υποκατω των ποδων υμων ειϲ μαρτυριον αυτοιϲ και εξελθοντεϲ εκηρυξαν {αυτοιϲ} ινα μετανοηϲωϲι̅ και δαιμονια πολλα εξεβαλλον ϗ ηλειφον ελαιω πολλουϲ αρρωϲτουϲ και εθεραπευον και ηκουϲεν ο βαϲιλευϲ ηρωδηϲ φανερον γαρ εγενετο το ονομα αυτου και ελεγεν οτι ιωαννηϲ ο βαπτιζω̅ εγηγερται εκ νεκρω̅ και δια τουτο ενεργουϲιν αι δυναμιϲ εν αυτω αλλοι δε ελεγον οτι ηλιαϲ εϲτιν αλλοι δε οτι προφητηϲ ωϲ ειϲ τω̅ προφητων ακουϲαϲ δε ο ηρωδηϲ ελεγεν ον εγω απεκεφαλιϲα {ουτοϲ ιωαννηϲ} ηγερθη αυτοϲ γαρ ο ηρωδηϲ αποϲτιλαϲ εκρατηϲε τον ιωαννην και εδηϲεν αυτον εν φυλακη δια ηρωδιαδα την γυναικα φιλιππου του αδελφου αυτου οτι αυτη̅ εγαμηϲεν ελεγεν γαρ ο ιωα̅νηϲ τω ηρωδη οτι ουκ εξεϲτιν ϲοι εχι̅ την γυναικα του αδελφου ϲου η δε ηρωδιαϲ ενειχεν αυτω και ηθελεν αυτον αποκτιναι και ουκ ηδυνατο ο γαρ ηρωδηϲ εφοβειτο τον ιωαννην ειδωϲ αυτον ανδρα δικαιο̅ και αγιον και ϲυνετηρει αυτον και ακουϲαϲ αυτου πολλα ηπορει και ηδεωϲ αυτου ηκουε̅ και γενομενηϲ ημεραϲ ευκαιρου οτε ηρωδηϲ τοιϲ γενεϲιοιϲ αυτου διπνον εποιηϲε̅ τοιϲ μεγιϲταϲιν αυτου και τοιϲ χιλιαρχοιϲ και τοιϲ πρωτοιϲ τηϲ γαλιλαιαϲ και ελθουϲηϲ τηϲ θυγατροϲ αυτου ηρωδιαδοϲ και ορχηϲαμενηϲ ηρεϲεν τω ηρωδη ϗ τοιϲ ϲυνανακειμενοιϲ ο δε βαϲιλευϲ ειπε̅ τω κοραϲιω αιτηϲαι με ο εαν θεληϲ και δωϲω ϲοι και ωμοϲεν αυτη οτι ο εαν αιτηϲηϲ δωϲω ϲοι εωϲ ημιϲουϲ τηϲ βαϲιλειαϲ μου και εξελθουϲα ειπε̅ τη μητρι αυτηϲ τι αιτηϲωμαι η δε ειπεν την κεφαλη̅ ιωαννου του βαπτιζοντοϲ και ελθουϲα ευθυϲ μετα ϲπουδηϲ προϲ τον βαϲιλεα ητηϲατο λεγουϲα θελω ινα εξαυτηϲ δωϲ μοι επι πινακι τη̅ κεφαλην ιωαννου του βαπτιϲτου και περιλυποϲ γενομενοϲ ο βαϲιλευϲ δια τουϲ ορκουϲ ϗ τουϲ ϲυνανακειμενουϲ ουκ ηθεληϲεν αθετηϲαι αυτην και ευθυϲ αποϲτιλαϲ ο βαϲιλευϲ ϲπεκουλατορα επεταξεν ενεγκε την κεφαλην αυτου επι πινακι και εδωκεν αυτην τω κοραϲιω και το κοραϲιον εδωκεν αυτην τη μητρι αυτηϲ και ϲκουϲαντεϲ οι μαθηται αυτου ηλθον και ηραν το πτωμα αυτου και εθηκαν αυτο̅ εν μνημιω και ϲυναγονται οι αποϲτολοι προϲ τον ι̅ν̅ και απηγγιλαν αυτω παντα οϲα εποιηϲαν και εδιδαξαν και λεγει αυτοιϲ δευτε υμιϲ αυτοι κατ ιδιαν ειϲ ερημο̅ τοπον και αναπαυεϲθαι ολιγον ηϲαν γαρ οι ερχομενοι και οι υπαγοντεϲ πολλοι και ουδε φαγειν ευκαιρουν και απηλθον εν πλοιω ειϲ ερημο̅ τοπον κατ ιδιαν και ιδον αυτουϲ υπαγονταϲ και επεγνωϲαν αυτουϲ πολλοι και πεζη απο παϲων των πολεων ϲυνεδραμο̅ εκει και προηλθο̅ αυτουϲ και εξελθων ειδε̅ οχλον πολυν ϗ εϲπλαγχνιϲθη επ αυτουϲ οτι ηϲα̅ μη εχοντα ποιμενα και ηρξατο διδαϲκιν αυτουϲ πολλα και ηδη ωραϲ πολληϲ γινομενηϲ προϲελθοντεϲ οι μαθηται αυτου ελεγον οτι ερημοϲ εϲτιν ο τοποϲ και ηδη ωρα πολλη απολυϲον αυτουϲ ινα απελθοντεϲ ειϲ τουϲ κυκλω αγρουϲ και κωμαϲ αγοραϲωϲιν εαυτοιϲ βρωματα τι φαγωϲιν ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ δοτε αυτοιϲ υμειϲ φαγιν και λεγουϲιν αυτω απελθοντεϲ αγοραϲωμεν δηναριων διακοϲιων αρτουϲ και δωϲωμεν αυτοιϲ φαγει̅ ο δε λεγει αυτοιϲ ποϲουϲ αρτουϲ εχετε υπαγετε ιδετε και ελθοντεϲ λεγουϲιν πεντε και δυο ιχθυαϲ και επεταξεν αυτοιϲ ανακλιθηναι πανταϲ ϲυμποϲια ϲυμποϲια επι τω χλωρω χορτω και ανεπεϲα̅ πραϲιαι κατα εκατο̅ και κατα ν̅ και λαβων τουϲ πε̅τε αρτουϲ και τουϲ δυο ιχθυαϲ αναβλεψαϲ ειϲ τον ουρανον ευλογηϲε̅ και κλαϲαϲ τουϲ αρτουϲ εδιδου τοιϲ μαθηταιϲ ινα παρατιθωϲιν αυτοιϲ και τουϲ β̅ ιχθυαϲ εμεριϲεν παϲιν ϗ εφαγον παντεϲ και εχορταϲθηϲα̅ και ηραν κλαϲματων ι̅β̅ κοφινων πληρωματα και απο των δυο ιχθυων και ηϲαν οι φαγοντεϲ ωϲ πεντακιϲχιλιοι ανδρεϲ και ευθυϲ ηναγκαϲε τουϲ μαθηταϲ αυτου εμβηναι ειϲ πλοιον και προαγειν ειϲ το περα̅ προϲ βηθϲαιδαν εωϲ αυτοϲ απολυει τον οχλον και αποταξαμενοϲ αυτοιϲ απηλθεν ειϲ το οροϲ προϲευξαϲθαι και οψιαϲ γενομενηϲ ην το πλοιον εν μεϲω τηϲ θαλαϲϲηϲ και αυτοϲ μονοϲ επι τηϲ γηϲ και ιδων αυτουϲ βαϲανιζομενουϲ εν τω ελαυνιν η̅ γαρ εναντιοϲ ο ανεμοϲ αυτοιϲ περι τεταρτην φυλακην τηϲ νυκτοϲ ερχεται προϲ αυτουϲ περιπατων επι τηϲ θαλαϲϲηϲ και ηθελεν παρελθει̅ αυτουϲ οι δε ιδοντεϲ αυτον επι τηϲ θαλαϲϲηϲ περιπατουντα εδοξαν οτι φα̅ταϲμα εϲτιν και ανεκραξαν παντεϲ γαρ αυτον ειδαν και εταραχθηϲαν ο δε ευθυϲ ελαληϲε̅ μετ αυτων και λεγει αυτοιϲ θαρϲειτε εγω ειμι μη φοβειϲθε και ανεβη προϲ αυτουϲ ειϲ το πλοιον και εκοπαϲεν ο ανεμοϲ και λιαν εν εαυτοιϲ εξιϲτα̅το ου γαρ ϲυνηκαν επι τοιϲ αρτοιϲ αλλ ην αυτων η καρδια πεπωρωμενη και διαπεραϲαντεϲ επι την γην ηλθον ειϲ γεννηϲαρετ και προϲωρμηθηϲαν και εξελθο̅των αυτων εκ του πλοιου ευθυϲ επιγνοντεϲ αυτον περιεδραμον ολη̅ την χωραν εκεινη̅ και ηρξαντο εν τοιϲ τοιϲ κραβακτοιϲ τουϲ κακωϲ εχονταϲ περιφερειν οπου ηκουϲθη οτι εϲτιν και οπου εαν ειϲεπορευετο ειϲ κωμαϲ η ειϲ πολιϲ η ειϲ αγρουϲ η εν ταιϲ αγοραιϲ ετιθεϲαν τουϲ αϲθενουνταϲ και παρεκαλουν αυτον ινα καν του κραϲπεδου του ιματιου αυτου αψω̅ται και οϲοι ηψαντο αυτου εϲωζοντο

και ϲυναγονται προϲ αυτον οι φαριϲαιοι και τινεϲ των γραμματαιων ελθοντεϲ απο ιεροϲολυμων και ιδοντεϲ τινεϲ των μαθητων αυτου οτι κοιναιϲ χερϲιν τουτ εϲτιν ανιπτοιϲ εϲθιουϲιν αρτον οι γαρ φαριϲαιοι ϗ παντεϲ οι ιουδαιοι εαν μη πυκνα νιψωνται ταϲ χειραϲ ουκ εϲθιωϲιν κρατουντεϲ την παραδοϲιν των πρεϲβυτερων και απο αγοραϲ εαν μη ραντιϲωντε ουκ εϲθιουϲιν και αλλα πολλα εϲτι̅ α παρελαβον κρατι̅ βαπτιϲμουϲ ποτηριων και ξεϲτω̅ και χαλκιων και επερωτωϲιν αυτον οι φαριϲαιοι και οι γραμματιϲ δια τι ου περιπατουϲιν οι μαθηται ϲου κατα την παραδοϲι̅ των πρεϲβυτερω̅ αλλα κοιναιϲ χερϲι̅ εϲθιουϲιν τον αρτο̅ ο δε ειπεν αυτοιϲ καλωϲ επροφητευϲε̅ ηϲαιαϲ περι υμω̅ των υποκριτων ωϲ γεγραπται οτι ουτοϲ ο λαοϲ τοιϲ χιλεϲιν με τιμα η δε καρδια αυτων πορρω απεχει απ εμου ματην δε ϲεβοντε με διδαϲκοντεϲ διδαϲκαλιαϲ ενταλματα α̅ν̅ω̅ν̅ αφεντεϲ την εντολην του θ̅υ̅ κρατειτε την παραδοϲι̅ των α̅ν̅ω̅ν̅ και ελεγεν αυτοιϲ καλωϲ αθετιτε τη̅ εντολην του θ̅υ̅ ινα την παραδοϲι̅ υμων τηρηϲητε μωυϲηϲ γαρ ειπε̅ τιμα τον π̅ρ̅α̅ ϲου και την μ̅ρ̅α̅ ϲου και ο κακολογω̅ π̅ρ̅α̅ η μ̅ρ̅α̅ θανατω τελευτατω υμειϲ δε λεγεται εαν ειπη α̅ν̅ο̅ϲ̅ τω π̅ρ̅ι̅ η τη μ̅ρ̅ι̅ κορβα̅ ο εϲτιν δωρον ο εαν εξ εμου ωφεληθηϲ ουκετι αφιεται αυτον ουδε̅ ποιηϲε τω π̅ρ̅ι̅ η τη μ̅ρ̅ι̅ ακυρουντεϲ τον λογον του θ̅υ̅ τη παραδοϲι υμω̅ η παρεδωκατε και παρομοια πολλα τοιαυτα ποιειτε και προϲκαλεϲαμενοϲ παλιν τον οχλον ελεγεν αυτοιϲ ακουετε και ϲυνιετε ουδεν εϲτιν εξωθεν του α̅ν̅ο̅υ̅ ειϲπορευομενον επ αυτο̅ ο δυναται κοινωϲαι αυτον αλλα τα εκ του α̅ν̅ο̅υ̅ εκπορευομενα εϲτιν τα {κοιναυντα} το̅ α̅ν̅ο̅ν̅ [отсутствует] και οτε ειϲηλθον ειϲ τον οικον απο του οχλου επηρωτων αυτον οι μαθηται αυτου την παραβολην και λεγει αυτοιϲ ουτω και υμιϲ αϲυνετοι εϲτε ουπω νοειτε οτι παν το εξωθεν ειϲπορευομενον ου κοινοι το̅ α̅ν̅ο̅ν̅ οτι ουκ ειϲπορευετε αυτου ειϲ την καρδιαν αλλ ειϲ την κοιλιαν και ειϲ τον αφεδρωνα εκβαλλετε καθαριζων παντα τα βρωματα ελεγεν δε οτι το εκ του α̅ν̅ο̅υ̅ εκπορευομενον εκινο κοινοι τον α̅ν̅ο̅̅̅ εϲωθεν γαρ εκ τηϲ καρδιαϲ των α̅ν̅ω̅ν̅ οι διαλογιϲμοι οι κακοι εκπορευο̅ται πορνιαι κλοπαι φονοι μοιχιαι πλεονεξιαι πονηριαι δολοϲ αϲελγια οφθαλμοϲ πονηροϲ βλαϲφημια υπερηφανια αφροϲυνη παντα ταυτα τα πονηρα εϲωθεν εκπορευεται κακεινα κοινοι τον ανθρωπον εκειθεν δε αναϲταϲ απηλθεν ειϲ τα ορια τυρου και ϲιδωνοϲ και ειϲελθω̅ ειϲ οικιαν ουδενα ηθεληϲεν γνωναι και ουκ ηδυναϲθη λαλειν αλλα ευθυϲ ακουϲαϲα γυνη περι αυτου ηϲ ειχεν το θυγατριον π̅ν̅α̅ ακαθαρτον ειϲελθουϲα προϲεπεϲεν προϲ τουϲ ποδαϲ αυτου η δε γυνη ην ελληνιϲ ϲυροφοινικιϲϲα τω γενι και ηρωτα αυτον ινα το δαιμονιον εκβαλη εκ τηϲ θυγατροϲ αυτηϲ και ελεγεν αυτη αφεϲ πρωτον χορταϲθηναι τα τεκνα ου γαρ εϲτιν καλο̅ λαβειν τον αρτο̅ των τεκνων και τοιϲ κυναριοιϲ βαλειν η δε απεκριθη και λεγει αυτω ναι κ̅ε̅ και τα κυναρια εϲθιουϲιν {αποτατω} τηϲ τραπεζηϲ απο των ψιχιων των παιδιων και ειπεν αυτη δια τουτον τον λογο̅ υπαγε εξεληλυθε̅ εκ τηϲ θυγατροϲ ϲου το δεμονιον και απελθουϲα ειϲ τον οικον εαυτηϲ ευρεν το παιδιο̅ βεβλημενον επι την κλινην και το δαιμονιον εξεληλυθοϲ και παλιν εξελθω̅ εκ των οριων τυρου ηλθεν δια ϲιδωνοϲ ειϲ την θαλαϲϲαν τηϲ γαλιλαιαϲ ανα μεϲον των οριων δεκαπολεωϲ και φερουϲιν αυτω κωφον και μογιλαλον και παρακαλουϲιν αυτον ινα επιθη αυτω ταϲ χιραϲ και απολαβομενοϲ αυτον κατ ιδιαν απο του οχλου ελαβεν τουϲ δακτυλουϲ ειϲ τα ωτα αυτου και πτυϲαϲ ηψατο τηϲ γλωϲϲηϲ αυτου και αναβλεψαϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ εϲτεναξεν και λεγει αυτω εφφαθα ο εϲτιν διανυχθητι και ηνυγηϲαν αυτου αι ακοαι και ευθυϲ ελυθη ο δεϲμοϲ τηϲ γλωϲϲηϲ αυτου και ελαλει ορθωϲ και διεϲτιλατο αυτοιϲ ινα μηδενι λεγωϲιν οϲον δε αυτοιϲ διεϲτελλετο αυτοι μαλλον περιϲϲοτερωϲ εκηρυϲϲο̅ και υπερ περιϲϲωϲ εξεπληϲϲοντο λεγοντεϲ καλωϲ παντα πεποιηκε̅ και τουϲ κωφουϲ ποιει ακουειν και αλαλουϲ λαλι̅

εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ παλιν πολλου οχλου οντοϲ και μη εχοντω̅ τι φαγωϲιν προϲκαλεϲαμενοϲ τουϲ μαθηταϲ λεγει αυτοιϲ ϲπλαγχνιζομε επι τον οχλον οτι ηδη ημεραι τριϲ προϲμενουϲι μοι και ουκ εχουϲι τι φαγωϲι̅ και εαν απολυϲω αυτουϲ νηϲτιϲ ειϲ οικον αυτων εκλυθηϲονται εν τη οδω και τινεϲ αυτων απο μακροθε̅ ηκαϲιν και απεκριθηϲαν οι μαθηται αυτου και ειπαν ποθε̅ τουτουϲ δυνηϲετε τιϲ ωδε χορταϲαι αρτων επ ερημιαϲ και ηρωτα αυτουϲ ποϲουϲ {�τουϲ} εχετε οι δε ειπαν ζ̅ και παραγγελλι τω οχλω αναπεϲειν επι τηϲ γηϲ και λαβων τουϲ {ε} ζ̅ αρτουϲ ευχαριϲτηϲαϲ εκλαϲεν και εδιδου τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ινα παρατιθωϲιν και παρεθηκαν τω οχλω και ειχα̅ ιχθυδια ολιγα και ευλογηϲαϲ αυτα {παρεθηκεν} και εφαγον παντεϲ και εχορταϲθηϲαν και ηραν τα περιϲϲευματα κλαϲματων επτα ϲφυριδαϲ ηϲα̅ δε τετρακιϲχιλιοι και απελυϲεν αυτουϲ και ευθυϲ εμβαϲ ειϲ το πλοιον μετα τω̅ μαθητων αυτου ηλθεν ο ι̅ϲ̅ ειϲ τα μερη δαλμανουθα και εξηλθον οι φαριϲαιοι και ηρξαντο ϲυνζητειν αυτω ζητουντεϲ παρ αυτου ϲημιον ιδιν απο του ουρανου πιραζο̅τεϲ αυτον και αναϲτεναξαϲ τω π̅ν̅ι̅ αυτου λεγει τι η γενεα αυτη ζητι ϲημιον αμην λεγω υμιν ει δοθηϲεται τη γενεα ταυτη ϲημιο̅ και αφιϲ αυτουϲ παλιν εμβαϲ απηλθε̅ ειϲ το περαν και επελαθοντο λαβειν αρτουϲ και ει μη ενα αρτον ουκ ειχον μεθ εαυτω̅ εν τω πλοιω και διετελλετο αυτοιϲ λεγων ορατε βλεπετε απο τηϲ ζυμηϲ των φαριϲαιων και τηϲ ζυμηϲ ηρωδου και διελογιζοντο προϲ αλληλουϲ οτι αρτουϲ ουκ εχομεν και γνουϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ τι διαλογιζεϲθε οτι αρτουϲ ουκ εχετε ουπω νοειτε ουδε ϲυνιετε πεπωρωμενην εχετε την καρδια̅ υμων οφθαλμουϲ εχοντεϲ ου βλεπεται {} ωτα εχοντεϲ ουκ ακουετε και ου μνημονευετε οτε τουϲ πεντε αρτουϲ εκλαϲα ειϲ τουϲ πε̅τακιϲχιλιουϲ και ποϲουϲ κοφινουϲ κλαϲματων πληριϲ ηρατε λεγουϲιν αυτω ι̅β̅ οτε και τουϲ επτα αρτουϲ ειϲ τουϲ τετρακιϲχιλιουϲ ποϲων ϲπυριδων πληρωματα κλαϲματων ηρατε και λεγουϲιν επτα και ελεγεν αυτοιϲ ουπω ϲυνιετε και ερχεται ειϲ βηθϲαιδα̅ και φερουϲιν αυτω τυφλον και παρακαλουϲιν αυτον ινα αυτου αψηται και επιλαβομενοϲ τηϲ χειροϲ του τυφλου εξηνεγκεν αυτον εξω τηϲ κωμηϲ και πτυϲαϲ ειϲ τα ομματα αυτου επιθειϲ ταϲ χιραϲ αυτω επηρωτα αυτον ει τι βλεπει και αναβλεψαϲ ειπε̅ βλεπω τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ οτι ωϲ δενδρα ορω περιπατουνταϲ ειτα παλιν επεθηκεν ταϲ χιραϲ επι τουϲ οφθαλμουϲ αυτου και διεβλεψεν και απεκατεϲτη και εβλεψεν δηλαυγωϲ απαντα και απεϲτιλεν ειϲ οικον αυτον αυτου λεγων μη ειϲ την κωμην ειϲελθηϲ και εξηλθεν ο ι̅ϲ̅ και οι μαθηται αυτου ειϲ ταϲ κωμαϲ καιϲαριαϲ τηϲ φιλιππου και εν τη οδω επηρωτα τουϲ μαθηταϲ αυτου λεγων {αυτουϲ} τινα με λεγουϲιν οι ανθρωποι ειναι οι δε ειπαν αυτω λεγοντεϲ οτι ιωαννη̅ τον βαπτιϲτην ϗ αλλοι ηλειαν αλλοι δε οτι ειϲ των προφητων και αυτοϲ επηρωτα αυτουϲ υμειϲ δε τινα με λεγεται εινε αποκριθειϲ δε ο πετροϲ λεγει αυτω ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ και επετιμηϲεν αυτοιϲ ινα μηδενι λεγωϲιν περι αυτου και ηρξατο διδαϲκι̅ αυτουϲ οτι δει τον υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ πολλα παθειν και αποδοκιμαϲθηνε υπο των πρεϲβυτερω̅ και των αρχιερεων και των γραμματεων και αποκτανθηναι και μετα τρειϲ ημεραϲ αναϲτηναι και παρρηϲια τον λογον ελαλει και προϲλαβομενοϲ αυτον ο πετροϲ ηρξατο επιτιμαν αυτω ο δε επιϲτραφιϲ και ιδων τουϲ μαθηταϲ αυτου επετιμηϲεν πετρω και λεγει υπαγε οπιϲω μου ϲατανα οτι ου φρονιϲ τα του θ̅υ̅ αλλα τα των α̅ν̅ω̅ν̅ και προϲκαλεϲαμενοϲ τον οχλο̅ ϲυν τοιϲ μαθητεϲ αυτου ειπεν αυτοιϲ ει τιϲ θελει οπιϲω μου ελθειν απαρνηϲαϲθω εαυτο̅ και αρατω τον ϲταυρον εαυτου και ακολουθιτω μοι οϲ γαρ εαν θελη τη̅ ψυχην αυτου ϲωϲαι απολεϲει αυτη̅ οϲ δ αν απολεϲει την ψυχην αυτου ενεκεν εμου και του ευαγγελιου ϲωϲει αυτην τι γαρ ωφελι α̅ν̅ο̅ϲ̅ κερδηϲαι τον κοϲμον ολον και ζημιωθηναι την ψυχην αυτου τι γαρ δοι α̅ν̅ο̅ϲ̅ ανταλλαγμα τηϲ ψυχηϲ αυτου οϲ γαρ εαν επαιϲχυνθη με και τουϲ εμουϲ λογουϲ εν τη γενεα ταυτη τη μοιχαλιδι και αμαρτωλω και ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ επαιϲχυ̅θηϲετε αυτον οταν ελθη εν τη δοξη του π̅ρ̅ϲ̅ αυτου μετα των αγγελω̅ των αγιων

και ελεγεν αυτοιϲ αμην λεγω υμι̅ οτι ειϲιν τινεϲ των ωδε εϲτωτω̅ οιτινεϲ ου μη γευϲωνται θανατου εωϲ αν ιδωϲιν την βαϲιλιαν του θ̅υ̅ εληλυθυιαν ε̅ δυναμει και μετα ημεραϲ εξ παραλαμβανι ο ι̅ϲ̅ τον πετρον και τον ιακωβο̅ και τον ιωαννη̅ και αναφερι αυτουϲ ειϲ οροϲ υψηλον λιαν κατ ιδιαν μονουϲ και μετεμορφωθη εμπροϲθε̅ αυτων και τα ιματια αυτου εγενετο ϲτιλβοντα λευκα λιαν οια γναφευϲ επι τηϲ γηϲ ου δυναται ουτωϲ λευκανε και ωφθη αυτοιϲ ηλιαϲ ϲυν μωυϲη και ηϲαν λαλου̅τεϲ τω ι̅υ̅ και αποκριθειϲ ο πετροϲ λεγει τω ι̅υ̅ ραββει καλον εϲτιν ημαϲ ωδε ειναι και ποιηϲωμεν γ̅ ϲκηναϲ ϲοι μια̅ και μωυϲει μιαν και ηλια μιαν ου γαρ ηδι τι απεκριθη εκφοβοι γαρ εγενοντο και εγενετο νεφελη επειϲκιαζουϲα αυτοιϲ και εγενετο εκ τηϲ νεφεληϲ φωνη ουτοϲ εϲτιν ο υ̅ϲ̅ μου ο αγαπητοϲ {} ακουετε αυτου και εξαπινα περιβλεψαμενοι ουκετι ουδενα ειδο̅ ει μη τον ι̅ν̅ μονον μεθ εαυτω̅ και καταβαινοντω̅ αυτων απο του ορουϲ διεϲτιλατο αυτοιϲ ινα μηδενι α ειδον διηγηϲωνται {} οταν ο υ̅ϲ̅ του ανθρωπου εκ νεκρων αναϲτη και τον λογον εκρατηϲαν προϲ εαυτουϲ ϲυνζητουντεϲ τι εϲτιν το εκ νεκρων αναϲτηναι και επηρωτων αυτο̅ λεγοντεϲ οτι λεγουϲιν οι φαριϲαιοι ϗ οι γραμματιϲ οτι ηλιαν διελθειν πρωτον ο δε εφη αυτοιϲ ηλιαϲ μεν ελθων πρωτον αποκαταϲτανι παντα ϗ πωϲ γεγραπται επι τον υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ ινα πολλα παθη και εξουθενωθη αλλα λεγω υμιν και ηλιαϲ εληλυθεν και εποιηϲαν αυτω οϲα ηθελον καθωϲ γεγραπτε επ αυτον και ελθοντεϲ προϲ τουϲ μαθηταϲ ειδον οχλον πολυ̅ περι αυτουϲ και γραμματειϲ ϲυνζητουνταϲ προϲ εαυτουϲ και ευθυϲ παϲ ο οχλοϲ ιδοντεϲ αυτον εξεθαμβηθηϲαν και προϲτρεχοντεϲ ηϲπαζοντο αυτον και επηρωτηϲεν αυτουϲ τι ϲυνζητειτε προϲ εαυτουϲ και απεκριθη αυτω ειϲ εκ του οχλου διδαϲκαλε ηνεγκα τον υ̅ν̅ μου προϲ ϲε εχοντα π̅ν̅α̅ αλαλον και οπου αυτον καταλαβη ρηϲϲει και αφριζει και τριζει τουϲ οδονταϲ και ξηραινεται και ειπα τοιϲ μαθηταιϲ ϲου ινα αυτο εκβαλωϲι και ουκ ιϲχυϲαν ο δε αποκριθειϲ αυτοιϲ λεγει ω γενεα απιϲτοϲ εωϲ ποτε προϲ υμαϲ εϲομαι εωϲ ποτε ανεξομαι υμων φερετε αυτον προϲ εμε και ηνεγκα̅ αυτον προϲ αυτον και ιδων αυτον το π̅ν̅α̅ ευθυϲ ϲυνεϲπαραξεν αυτον και πεϲων επι τηϲ γηϲ εκυλιετο αφριζων και επηρωτηϲεν τον π̅ρ̅α̅ αυτου ποϲοϲ χρονοϲ εϲτι̅ ωϲ τουτο γεγονε̅ αυτω ο δε ειπεν εκ παιδιοθεν και πολλακιϲ και ειϲ πυρ αυτον εβαλεν και ειϲ υδατα ινα απολεϲη αυτον αλλα ει τι δυνη βοηθηϲον ημιν ϲπλαγχνιϲθειϲ εφ ημαϲ ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω το ει δυνη παντα δυνατα τω πιϲτευοντι και κραξαϲ ο π̅η̅ρ̅ του παιδιου ελεγεν πιϲτευω βοηθει μου τη απιϲτια ιδων δε ο ι̅ϲ̅ οτι επιϲυντρεχει ο οχλοϲ επετιμηϲεν τω π̅ν̅ι̅ τω ακαθαρτω λεγων αυτω το αλαλον και κωφον π̅ν̅α̅ επιταϲϲω ϲοι εξελθε εξ αυτου και μηκετι ειϲελθηϲ ειϲ αυτον και κραξαϲ και πολλα ϲπαραξαϲ αυτο̅ εξηλθεν και εγενετο ωϲει νεκροϲ ωϲτε τουϲ πολλουϲ λεγειν οτι απεθανεν ο δε ι̅ϲ̅ κρατηϲαϲ τηϲ χιροϲ αυτου ηγειρεν αυτον και ανεϲτη και ειϲελθοντοϲ αυτου ειϲ οικον οι μαθηται αυτου κατ ιδιαν επηρωτων αυτον οτι ημιϲ ουκ ηδυνηθημεν εκβαλειν αυτο και ειπεν αυτοιϲ τουτο το γενοϲ εν ουδενι δυνατε εξελθειν ει μη ε̅ προϲευχη κακειθεν εξελθοντεϲ παρεπορευοντο δια τηϲ γαλιλαιαϲ και ουκ ηθελε̅ ινα τιϲ γνοι εδιδαϲκεν γαρ τουϲ μαθηταϲ αυτου και ελεγεν αυτοιϲ οτι ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδιδοται ειϲ χιραϲ ανθρωπων και αποκτενουϲιν αυτον και αποκτανθιϲ μετα τριϲ ημεραϲ αναϲτηϲεται οι δε ηγνοουν το ρημα και εφοβου̅το αυτον επερωτηϲαι και ηλθον ειϲ καφαρναουμ και ε̅ τη οικια γενομενοϲ επηρωτα αυτουϲ τι εν τη οδω διελογιζεϲθε οι δε εϲιωπων προϲ αλληλουϲ γαρ διελεγχθηϲαν εν τη οδω τιϲ μειζων εϲτιν και καθιϲαϲ εφωνηϲεν τουϲ ι̅β̅ και λεγει αυτοιϲ ει τιϲ θελει πρωτοϲ ειναι εϲτε παντω̅ εϲχατοϲ και παντων διακονοϲ και λαβων παιδιο̅ εϲτηϲεν αυτο ε̅ μεϲω αυτων και {ειπ} εναγκαλιϲαμενοϲ αυτο ειπε̅ αυτοιϲ οϲ αν εν τω̅ παιδιων τουτω̅ δεξητε επι τω ονοματι μου εμε δεχεται και οϲ εμε δεχετε ουκ εμε δεχετε αλλα το̅ αποϲτιλαντα με εφη αυτω ο ιωαννηϲ διδαϲκαλε ειδομεν τινα ε̅ τω ονοματι ϲου εκβαλλοντα δαιμονια και εκωλυομεν αυτον οτι ουκ ηκολουθι ημιν ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν μη κωλυετε αυτον ουδιϲ γαρ εϲτιν οϲ ποιηϲει δυναμιν επι τω ονοματι μου και δυνηϲετε ταχυ κακολογηϲαι με οϲ γαρ ουκ εϲτιν καθ ημω̅ υπερ ημων εϲτι̅ οϲ γαρ εαν ποτιϲη υμαϲ ποτηριον υδατοϲ εν ονοματι μου οτι εμον εϲται αμην λεγω υμιν οτι ου μη απολεϲη τον μιϲθο̅ αυτου και οϲ αν ϲκανδαλιϲη ενα των μικρων τουτων τω̅ πιϲτευοντων καλον εϲτιν αυτω μαλλον ει περικιται μυλοϲ ονικοϲ περι τον τραχηλον αυτου και βεβλητε ειϲ την θαλαϲϲα̅ και εαν ϲκανδαλιϲη ϲε η χειρ ϲου αποκοψον αυτην καλο̅ εϲτιν ϲε κυλλον ειϲελθειν ειϲ τη̅ ζωην η ταϲ δυο χειραϲ εχοντα ειϲελθειν ειϲ την γεενναν ειϲ το πυρ το αϲβεϲτον [отсутствует] και εαν ο πουϲ ϲου ϲκανδαλιζει ϲε αποκοψον αυτο̅ καλον εϲτιν ϲε ειϲ την ζωην ειϲελθιν κυλλον η χωλον η τουϲ δυο ποδαϲ εχοντα ειϲ τη̅ γεενναν βληθηναι [отсутствует] και εαν ο οφθαλμοϲ ϲου ϲκα̅δαλιζη ϲε εκβαλε αυτον καλον ϲε εϲτιν μονοφθαλμον ειϲ την ζωϲιλιαν του θ̅υ̅ η δυο οφθαλμουϲ εχοντα βληθηναι ειϲ την γεενναν οπου ο ϲκωληξ αυτων ου τελευτα και το πυρ ου ϲβεννυται παϲ γαρ εν πυρι αλιϲθηϲεται καλον το αλαϲ εαν δε το αλα αναλον γενηται εν τινι αυτο αρτυϲετε εχετε εν εαυτοιϲ αλα και {ιρηνευετε} εν αλληλοιϲ

και εκειθεν αναϲταϲ ερχεται ειϲ τα ορια τηϲ ιουδαιαϲ και περαν του ιορδανου και ϲυνπορευονται παλιν οχλοι προϲ αυτον και ωϲ ειωθει παλιν εδιδαϲκεν αυτουϲ και προϲελθοντεϲ οι φαριϲαιοι επηρωτων αυτον ει εξεϲτιν ανδρι γυναικα απολυϲαι πιραζοντεϲ αυτο̅ ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ τι υμιν ενετειλατο μωυϲηϲ οι δε ειπαν επετρεψεν μωυϲηϲ βιβλιον αποϲταϲιου γραψαι και απολυϲαι ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ προϲ την ϲκληροκαρδιαν υμων εγραψεν υμιν την εντολην ταυτη̅ απο δε αρχηϲ κτιϲεωϲ αρϲεν και θηλυ εποιηϲεν αυτουϲ ενεκεν τουτου καταλιψι ανθρωπω̅ τον π̅ρ̅α̅ αυτου και την μ̅ρ̅α̅ αυτου και εϲονται οι δυο ειϲ ϲαρκα μιαν ωϲτε ουκετι ειϲιν δυο αλλα ϲαρξ μια ο ουν ο θ̅ϲ̅ ϲυνεζευξεν ανθρωποϲ μη χωριζετω και ειϲ την οικιαν παλιν οι μαθηται περι τουτων επηρωτων {αυτοιϲ} και λεγει αυτοιϲ οϲ αν απολυϲη τη̅ γυναικα αυτου ϗ γαμηϲη αλλην μοιχατε επ αυτην και εαν αυτη απολυϲαϲα τον ανδρα αυτηϲ γαμηϲη αλλον μοιχαται και προϲεφερον αυτω παιδια ινα αυτων αψηται οι δε μαθηται επετιμηϲαν αυτοιϲ ιδων δε ο ι̅ϲ̅ ηγανακτηϲεν και ειπε̅ αυτοιϲ αφετε τα παιδια ερχεϲθε προϲ με και μη κωλυετε αυτα τω̅ γαρ τοιουτων εϲτιν η βαϲιλια του θ̅υ̅ αμην λεγω υμιν οϲ αν μη δεξητε την βαϲιλια̅ του θ̅υ̅ ωϲ πεδιο̅ ου μη ειϲελθη ειϲ αυτην και εναγκαλιϲαμενοϲ αυτα κατευλογει τιθειϲ ταϲ χιραϲ επ αυτα και εκπορευομενου αυτου ειϲ οδον προϲδραμων ειϲ και γονυπετηϲαϲ αυτον επηρωτα αυτον διδαϲκαλε αγαθε τι ποιηϲω ινα ζωη̅ αιωνιον κληρονομηϲω ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω τι με λεγειϲ αγαθο̅ ουδειϲ αγαθοϲ ει μη ειϲ ο θ̅ϲ̅ ταϲ εντολαϲ οιδαϲ μη φονευϲηϲ {} μη κλεψηϲ μη ψευδομαρτυρηϲηϲ μη αποϲτερηϲηϲ τιμα τον π̅ρ̅α̅ ϲου και την μητερα ϲου ο δε εφη αυτω διδαϲκαλε ταυτα παντα εφυλαξαμην εκ νεοτητοϲ μου ο δε ι̅ϲ̅ εμβλεψαϲ αυτω ηγαπηϲεν αυτον και ειπεν αυτω ετι εν ϲε υϲτερι υπαγε οϲα εχειϲ πωληϲον και δοϲ τοιϲ πτωχοιϲ και εξειϲ θηϲαυρον εν ουρανω και δευρο ακολουθι μοι ο δε ϲτυγναϲαϲ επι τω λογω απηλθε̅ λυπουμενοϲ η̅ γαρ εχων κτηματα πολλα και περιβλεψαμενοϲ ο ι̅ϲ̅ ελεγεν τοιϲ μαθηταιϲ αυτου πωϲ δυϲκολωϲ οι τα χρηματα εχοντεϲ ειϲ την βαϲιλιαν του θ̅υ̅ ειϲελευϲοντε οι δε μαθηται εθαμβουντο επι τοιϲ λογοιϲ αυτου ο δε ι̅ϲ̅ παλιν αποκριθειϲ λεγει αυτοιϲ τεκνα πωϲ δυϲκολον εϲτιν ειϲ τη̅ βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ειϲελθειν ευκοπωτερον εϲτιν καμηλον δια τρηματοϲ ραφιδοϲ ειϲελθειν η πλουϲιον ειϲ την βαϲιλιαν του θ̅υ̅ ειϲελθιν οι δε περιϲϲωϲ εξεπληϲϲοντο λεγοντεϲ προϲ αυτον ϗ τιϲ δυναται ϲωθηναι εμβλεψαϲ αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν παρα ανθρωποιϲ αδυνατον αλλ ου παρα θ̅ω̅ παντα γαρ δυνατα παρα τω θ̅ω̅ ηρξατο λεγιν ο πετροϲ αυτω ιδου ημιϲ αφηκαμεν παντα και ηκολουθηϲαμεν ϲοι τι αρα εϲται ημιν εφη αυτω ο ι̅ϲ̅ αμη̅ λεγω υμιν ουδιϲ εϲτιν οϲ αφηκεν οικιαν η αδελφουϲ η αδελφαϲ η πατερα η μητερα η τεκνα η αγρουϲ ενεκεν του ευαγγελιου εαν μη απολαβη εκατονταπλαϲιονα νυν εν τω καιρω τουτω {} και εν τω αιωνι τω ερχομενω ζωη̅ αιωνιον πολλοι δε εϲονται πρωτοι εϲχατοι ϗ εϲχατοι πρωτοι ηϲαν δε εν τη οδω αναβαινοντεϲ ειϲ ιεροϲολυμα και ην προαγων αυτουϲ ο ι̅ϲ̅ και εθαμβουντο οι δε ακολουθου̅τεϲ εφοβουντο και παραλαβων παλιν τουϲ ι̅β̅ ηρξατο αυτοιϲ λεγιν τα μελλοντα αυτω ϲυμβαινιν οτι ιδου αναβενομεν ιϲ ιεροϲολυμα και ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδοθηϲεται τοιϲ αρχιερευϲι και κατακρινουϲιν αυτον θανατω και παραδωϲουϲιν αυτον τοιϲ εθνεϲιν και εμπεξουϲιν αυτω ϗ εμπτυουϲιν αυτω και μαϲτιγωϲουϲιν αυτον και αποκτενουϲιν και μετα τριϲ ημεραϲ αναϲτηϲεται και παραπορευο̅ται αυτω ιακωβοϲ και ιωαννηϲ οι υιοι ζεβεδαιου λεγο̅τεϲ αυτω διδαϲκαλε θελομεν [отсутствует] ινα ειϲ ϲου εκ δεξιων ϗ ειϲ ϲου εξ ευωνυμων καθιϲωμε̅ εν τη δοξη ϲου ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ ουκ οιδαται τι αιτιϲθε δυναϲθαι πιειν το ποτηριο̅ ο εγω πινω η το βαπτιϲμα ο εγω βαπτιζομε βαπτιϲθηναι οι δε ειπα̅ αυτω δυναμεθα ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ το ποτηριον ο εγω πινω πιεϲθε και το βαπτιϲμα ο εγω βαπτιζομε βαπτιϲθηϲεϲθε το δε καθιϲαι εκ δεξιων μου η εξ ευωνυμων ουκ εϲτιν εμον δουναι αλλ οιϲ ητοιμαϲται υπο του πατροϲ μου και ακουϲα̅τεϲ οι δεκα ηρξαντο αγανακτειν ϗ περι ιακωβου και ιωαννου και προϲκαλεϲαμενοϲ αυτουϲ ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ οιδατε οτι οι δοκουντεϲ αρχειν των εθνω̅ κατακυριευουϲιν αυτων και οι βαϲιλειϲ κατεξουϲιαζουϲιν αυτων ουχ ουτωϲ δε εϲτιν εν υμι̅ αλλ οϲ αν θελη μεγαϲ γενεϲθαι εν υμιν εϲτω υμων διακονοϲ και οϲ αν θελη εν υμιν ειναι πρωτοϲ εϲται παντων δουλοϲ και γαρ ο υ̅ϲ̅ του ανθρωπου ουκ ηλθε̅ διακονηθηναι αλλα διακονηϲαι και δουναι την ψυχην αυτου λυτρον αντι πολλων και ερχονται ειϲ ιεριχω και εκπορευομενου αυτου απο ιερειχω και των μαθητων αυτου και οχλου ικανου ο υιοϲ τιμαιου βαρτιμαιοϲ τυφλοϲ και προϲαιτηϲ εκαθητο παρα τη̅ οδον και ακουϲαϲ οτι ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ εϲτιν ηρξατο κραζειν και λεγειν υ̅ε̅ δ̅α̅δ̅ ι̅υ̅ ελεηϲον με και επετιμω̅ αυτω πολλοι ινα ϲιωπηϲη ο δε πολλω μαλλον εκραζεν υιε δ̅α̅δ̅ ελεηϲον με και ϲταϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν φωνηϲατε αυτον και φωνουϲι τον τυφλον λεγοντεϲ αυτω θαρϲει εγειρε φωνει ϲε ο δε αποβαλων το ιματιον αυτου αναπηδηϲαϲ ηλθεν προϲ τον ι̅ν̅ και αποκριθειϲ αυτω ο ι̅ϲ̅ ειπεν τι ϲοι θελειϲ ποιηϲω ο δε τυφλοϲ ειπε̅ αυτω ραββουνι ινα αναβλεψω ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω υπαγε η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε και ευθυϲ ανεβλεψε̅ και ηκολουθει αυτω εν τη οδω

και οτε εγγιζουϲι̅ ειϲ ιεροϲολυμα ειϲ βηθφαγη και ειϲ βηθανιαν προϲ το οροϲ των ελεω̅ αποϲτελλει δυο των μαθητων αυτου και λεγι αυτοιϲ υπαγετε ειϲ την κωμην και ευθυϲ ειϲπορευομενοι ειϲ αυτη̅ ευρηϲετε πωλο̅ δεδεμενον εφ ο̅ ουδιϲ ανθρωπω̅ ουπω {εκαθιϲ��} λυϲατε αυτον και φερετε και εαν τιϲ υμιν ειπη τι ποιειτε τουτο ειπατε οτι ο κ̅ϲ̅ αυτου χριαν εχει και ευθυϲ αυτον αποϲτελλει παλι̅ ωδε και απηλθον και ευρον τον πωλον δεδεμενον προϲ την θυραν εξω επι του αμφοδου και λυουϲιν αυτο̅ και τινεϲ των εκει εϲτηκοτων ελεγον αυτοιϲ τι ποιειτε λυοντεϲ τον πωλον οι δε ειπον αυτοιϲ καθωϲ ειπεν ο ι̅ϲ̅ και αφηκαν αυτουϲ και αγουϲιν τον πωλον προϲ τον ι̅ν̅ και επιβαλλουϲιν αυτων τα ιματια αυτω και εκαθιϲα̅ επ αυτον και πολλοι τα ιματια αυτω̅ εϲτρωϲαν ειϲ την οδον αλλοι δε ϲτιβαδαϲ κοψαντεϲ εκ των αγρων και οι προαγοντεϲ και οι ακολουθου̅τεϲ εκραζον ωϲαννα ευλογημενοϲ ο ερχομενοϲ εν ονοματι κ̅υ̅ ευλογημενη η ερχομενη βαϲιλεια του πατροϲ ημων δ̅α̅δ̅ ωϲα̅να εν τοιϲ υψιϲτοιϲ και ειϲηλθεν ιϲ ιεροϲολυμα ειϲ το ιερον και περιβλεψαμενοϲ παντα οψε ηδη ουϲηϲ τηϲ ωραϲ εξηλθεν ειϲ βηθανιαν μετα των ι̅β̅ και τη επαυριον εξελθο̅των αυτων απο βηθανιαϲ {} και ιδων ϲυκην μια̅ απο μακροθεν εχουϲαν φυλλα ηλθεν ει αρα τι ευρηϲι εν αυτη και ελθων επ αυτη̅ ουδεν ευρεν ει μη φυλλα ο γαρ καιροϲ ουκ ην ϲυκων και αποκριθειϲ ειπεν αυτη μηκετι ειϲ τον αιωνα εκ ϲου μηδιϲ καρπον φαγοι και ηκουον οι μαθηται αυτου και ερχονται ιϲ ιεροϲολυμα και ειϲελθων ειϲ το ιερον ηρξατο εκβαλλει̅ τουϲ πωλουνταϲ και τουϲ αγοραζο̅ταϲ εν τω ιερω ϗ ταϲ τραπεζαϲ τω̅ κολλυβιϲτων κατεϲτρεψεν και ταϲ καθεδραϲ των πωλουντων ταϲ περιϲτεραϲ και ουκ ηφιεν ινα τιϲ διενεγκη ϲκευοϲ δια του ιερου και εδιδαϲκεν και ελεγεν αυτοιϲ ου γεγραπται οτι ο οικοϲ μου οικοϲ προϲευχηϲ κληθηϲεται παϲιν τοιϲ εθνεϲιν υμειϲ δε εποιηϲατε αυτον ϲπηλαιον ληϲτων και ηκουϲαν οι αρχιεριϲ και οι γραμματιϲ και εζητου̅ πωϲ αυτον απολεϲωϲιν εφοβου̅το γαρ αυτον παϲ γαρ ο οχλοϲ εξεπληϲϲοντο επι τη διδαχη αυτου και οταν οψε εγενετο εξεπορευετο εξω τηϲ πολεωϲ και παρεπορευετο πρωι και ιδον την ϲυκην εξηραμμενην εκ ριζων και αναμνηϲθιϲ ο πετροϲ λεγει αυτω ραββει ειδε η ϲυκη ην κατηραϲω εξηρανται και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ ει εχετε πιϲτιν θ̅υ̅ αμην λεγω υμιν οϲ αν ειπη τω ορι τουτω αρθητι και βληθητι ειϲ την θαλαϲϲαν και μη διακριθη εν τη καρδια αυτου αλλα πιϲτευη οτι ο λαλει γινεται εϲτε αυτω δια τουτο λεγω υμιν παντα οϲα προϲευχεϲθε και αιτιϲθε πιϲτευετε οτι ελαβετε και εϲτε υμιν και οταν ϲτητε προϲευχομενοι αφιεται ει τι εχεται κατα τινοϲ ινα ϗ ο πατηρ υμων ο εν τοιϲ ουρανοιϲ αφη υμιν τα παραπτωματα υμω̅ [отсутствует] και ερχονται παλι̅ ιϲ ιεροϲολυμα ϗ εν τω ιερω περιπατουντοϲ αυτου ερχονται προϲ αυτον οι αρχιερειϲ και οι γραμματιϲ και οι πρεϲβυτεροι και ελεγον αυτω εν ποια εξουϲια ταυτα ποιειϲ η τιϲ ϲοι εδωκεν την εξουϲιαν ταυτην ινα ταυτα ποιηϲ ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ επερωτηϲω υμαϲ καγω ενα λογον και αποκριθητε μοι και ερω υμιν εν ποια εξουϲια ταυτα ποιω το βαπτιϲμα το ιωαννου ποθεν ην εξ ουρανου η εξ ανθρωπων αποκριθητε μοι ϗ προϲελογιζοντο προϲ εαυτουϲ λεγο̅τεϲ εαν ειπωμε̅ εξ ουρανου ερει δια τι ουν ουκ επιϲτευϲατε αυτω αλλα ειπωμεν εξ α̅ν̅ω̅ν̅ εφοβου̅το τον οχλον πα̅τεϲ γαρ ειχον τον ιωαννην οτι προφητηϲ ην και αποκριθεντεϲ τω ι̅υ̅ λεγουϲιν ουκ οιδαμεν και ο ι̅ϲ̅ λεγι αυτοιϲ ουδε εγω λεγω υμιν εν ποια εξουϲια ταυτα ποιω

και ηρξατο αυτοιϲ ε̅ παραβολαιϲ λαλι̅ αμπελωνα ανθρωποϲ εφυτευϲεν ϗ περιεθηκεν φραγμον και ωρυξεν υποληνιον και ωκοδομηϲεν πυργον και εξεδετο αυτον γεωργοιϲ και απεδημηϲεν ϗ απεϲτιλεν προϲ τουϲ γεωργουϲ τω καιρω δουλον ινα παρα των γεωργω̅ λαβοι απο των καρπων του αμπελωνοϲ και λαβοντεϲ αυτον εδειραν και απεϲτιλαν καινο̅ και παλιν απεϲτιλεν προϲ αυτουϲ αλλον κακεινον εκεφαλιωϲαν και ητιμαϲαν και αλλον απεϲτιλεν κακεινον απεκτινα̅ και πολλουϲ {ολλουϲ} ουϲ μεν δεροντεϲ ουϲ δε αποκτεννο̅τεϲ ετι ενα ειχεν υ̅ν̅ αγαπητον απεϲτιλεν αυτον εϲχατον προϲ αυτουϲ λεγων οτι εντραπηϲονται τον υ̅ν̅ μου εκινοι δε οι γεωργοι προϲ εαυτουϲ ειπαν οτι ουτοϲ εϲτι̅ ο κληρονομοϲ δευτε αποκτινωμεν αυτον και ημων εϲτε η κληρονομια και λαβοντεϲ απεκτιναν αυτον και εξεβαλον εξω του αμπελωνοϲ τι ουν ποιηϲει ο κ̅ϲ̅ του αμπελωνοϲ ελευϲεται και απολεϲει τουϲ γεωργουϲ και δωϲει τον αμπελωνα αλλοιϲ ουδε την γραφην ταυτην ανεγνωτε λιθον ον απεδοκιμαϲαν οι οικοδομουντεϲ ουτοϲ εγενηθη ειϲ κεφαλην γωνιαϲ παρα κ̅υ̅ εγενετο αυτη και εϲτιν θαυμαϲτη εν οφθαλμοιϲ ημων και εζητουν αυτο̅ κρατηϲαι και εφοβηθηϲαν τον οχλο̅ εγνωϲαν γαρ οτι προϲ αυτουϲ την παραβολην ειπε̅ και αφεντεϲ αυτο̅ απηλθον και αποϲτελλουϲι̅ προϲ αυτον τιναϲ των φαριϲαιων και των ηρωδιανων ινα αυτον αγρευϲωϲιν λογω και ελθοντεϲ λεγουϲιν αυτω διδαϲκαλε οιδαμεν οτι αληθηϲ ει και ου μελι ϲοι περι ουδενοϲ ου γαρ βλεπιϲ ειϲ προϲωπο̅ ανθρωπων αλλ επ αληθειαϲ την οδον του θ̅υ̅ διδαϲκιϲ εξεϲτιν δουναι κηνϲον καιϲαρι η ου δωμεν η μη δωμεν ο δε ιδων αυτων την υποκριϲιν ειπεν αυτοιϲ τι με πιραζετε φερετε μοι δηναριον ωδε ινα ειδω οι δε ηνεγκαν και λεγει αυτοιϲ τινοϲ η εικων αυτη και η επιγραφη οι δε ειπαν αυτω καιϲαροϲ ο δε ι̅ϲ̅ ειπε̅ αυτοιϲ τα καιϲαροϲ αποδοτε καιϲαρι και τα του θ̅υ̅ τω θ̅ω̅ και εξεθαυμαζο̅ επ αυτω και ερχο̅ται ϲαδδουκαιοι προϲ αυτον οιτινεϲ λεγουϲιν αναϲταϲιν μη ειναι ϗ επηρωτων αυτον λεγοντεϲ διδαϲκαλε μωυϲηϲ εγραψε̅ ημιν οτι εαν τινοϲ αδελφοϲ αποθανη και καταλιψη γυναικα και μη αφη τεκνα ινα λαβη ο αδελφοϲ αυτου τη̅ γυναικα και εξαναϲτηϲη ϲπερμα τω αδελφω αυτου ζ̅ αδελφοι ηϲαν {} και ο {ειϲ} ελαβεν γυναικα και αποθνηϲκων ουκ αφηκε̅ ϲπερμα και ο δευτεροϲ ελαβεν αυτην και απεθανε̅ μη καταλιπων ϲπερμα και ο τριτοϲ ωϲαυτωϲ και οι επτα ουκ αφηκεν ϲπερμα εϲχατον παντων και η γυνη απεθανεν εν τη αναϲταϲει τινοϲ αυτων εϲται γυνη οι γαρ επτα εϲχον αυτην γυναικα εφη αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ ου δια τουτο πλαναϲθαι μη ειδοτεϲ ταϲ γραφαϲ μηδε την δυναμιν του θ̅υ̅ οταν γαρ εκ νεκρων {αναϲτωϲι̅} ουτε γαμιζονται αλλ ειϲιν ωϲ αγγελοι εν τοιϲ ουρανοιϲ περι δε των νεκρων οτι εγειρο̅ται ουκ ανεγνωται εν τη βιβλω μωυϲεωϲ επι του βατου πωϲ ειπεν αυτω ο θ̅ϲ̅ λεγω̅ εγω ο θ̅ϲ̅ αβρααμ και ο θ̅ϲ̅ ιϲακ και ο θ̅ϲ̅ ιακωβ ουκ εϲτιν ο θ̅ϲ̅ νεκρων αλλα ζωντων πολυ πλαναϲθε και προϲελθων ειϲ των γραμματεων ακουϲαϲ αυτω̅ ϲυνζητουντων ιδων οτι καλωϲ απεκριθη αυτοιϲ επηρωτηϲεν αυτον ποια εϲτιν ε̅τολη πρωτη παντων απεκριθη ο ι̅ϲ̅ οτι πρωτη εϲτι̅ ακουε ι̅η̅λ̅ κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ ημων κ̅ϲ̅ ειϲ εϲτι̅ και αγαπηϲειϲ κ̅ν̅ τον θ̅ν̅ ϲου εξ οληϲ τηϲ καρδιαϲ ϲου ϗ εξ οληϲ τηϲ ψυχηϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ διανοιαϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ ιϲχυοϲ ϲου δευτερα αυτη εϲτιν αγαπηϲιϲ τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον μειζων δε τουτων αλλη εντολη ουκ εϲτιν και ειπεν αυτω ο γραμματευϲ καλωϲ διδαϲκαλε επ αληθιαϲ ειπεϲ οτι ειϲ εϲτιν και ουκ εϲτι̅ αλλοϲ πλην αυτου και το αγαπαν αυτο̅ εξ οληϲ τηϲ καρδιαϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ ϲυνεϲεωϲ και εξ οληϲ ιϲχυοϲ και το αγαπαν τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον περιϲϲοτερο̅ εϲτιν παντων τω̅ ολοκαυτωματω̅ και των θυϲιων και ο ι̅ϲ̅ ειδων οτι νουνεχωϲ απεκριθη ειπεν αυτω ου μακραν {απο τηϲ βαϲιλιαϲ} του θ̅υ̅ και ουδιϲ ουκετι ετολμα επερωτηϲε αυτον και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ελεγεν διδαϲκω̅ εν τω ιερω πωϲ λεγουϲιν οι γραμματιϲ οτι ο χ̅ϲ̅ υιοϲ δ̅α̅δ̅ εϲτιν αυτοϲ δ̅α̅δ̅ ειπεν εν τω π̅ν̅ι̅ τω αγιω ειπε̅ ο κ̅ϲ̅ τω κ̅ω̅ μου καθου εκ δεξιων  εωϲ αν θω τουϲ εχθρουϲ ϲου υποποδιον των ποδω̅ ϲου αυτοϲ δ̅α̅δ̅ λεγει αυτον κ̅ν̅ και πωϲ υ̅ϲ̅ αυτου εϲτι̅ και πολυϲ οχλοϲ ηκουϲεν αυτου ηδεωϲ και εν τη διδαχη αυτου λεγεν βλεπετε απο των γραμματαιων των θελο̅των εν ϲτολαιϲ περιπατιν και αϲπαϲμουϲ εν ταιϲ αγοραιϲ και πρωτοκαθεδριαϲ εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ και πρωτοκλιϲιαϲ εν τοιϲ διπνοιϲ οι κατεϲθιοντεϲ ταϲ οικιαϲ των χηρων και προφαϲει μακρα προϲευχομενοι ουτοι λημψονται περιϲϲοτερον κριμα και καθιϲαϲ κατεναντι του γαζοφυλακιου θεωρει πωϲ ο οχλοϲ βαλλει το̅ χαλκον ειϲ το γαζοφυλακιον και πολλοι πλουϲιοι εξεβαλλον πολλα και ελθουϲα μια γυνη χηρα πτωχη εβαλε λεπτα δυο ο εϲτι κοδραντηϲ και προϲκαλεϲαμενοϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου ειπεν αυτοιϲ αμην λεγω υμιν οτι η χηρα αυτη η πτωχη πλεον παντω̅ εβαλλεν των βαλλοντων ειϲ το γαζοφυλακιον πα̅τεϲ γαρ εκ του περιϲϲευοντοϲ αυτοιϲ εβαλον αυτη δε εκ τηϲ υϲτερηϲεωϲ αυτηϲ παντα οϲα ειχεν εβαλεν ολον τον βιον αυτηϲ

και εκπορευομενου αυτου εκ του ιερου λεγει αυτω ειϲ των μαθητων αυτου {διδαϲκαλε} διδαϲκαλε ιδε ποταποι λιθοι και ποταπαι οικοδομαι και ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω βλεπιϲ ταυταϲ ταϲ μεγαλαϲ οικοδομαϲ ου μη αφεθη ωδε λιθοϲ επι λιθον οϲ ου καταλυθηϲετε και καθημενου αυτου ειϲ το οροϲ τω̅ ελαιων κατεναντι του ιερου επηρωτα αυτον κατ ιδιαν ο πετροϲ και ιακωβοϲ και {ιωαννηϲ} και ανδρεαϲ ειπον ημι̅ ποτε ταυτα εϲται και τι το ϲημιον οταν μελλη ταυτα ϲυντελιϲθαι παντα ο δε ι̅ϲ̅ ηρξατο λεγιν αυτοιϲ βλεπετε μη τιϲ υμαϲ πλανηϲη πολλοι ελευϲονται επι τω ονοματι μου λεγοντεϲ οτι εγω ειμι και πολλουϲ πλανηϲουϲιν οταν δε ακουϲητε πολεμουϲ και ακοαϲ πολεμων ορατε μη θροειϲθε δει γενεϲθαι αλλ ουπω το τελοϲ εγερθηϲετε γαρ εθνοϲ επ εθνοϲ και βαϲιλειαν εϲονται ϲιϲμοι αρχη ωδινων ταυτα βλεπετε δε υμειϲ παραδωϲουϲιν γαρ υμαϲ ειϲ ϲυνεδρια και ειϲ ϲυναγωγαϲ δαρηϲεϲθε και επι ηγεμονων και βαϲιλεων ϲταθηϲεϲθε ενεκεν εμου ειϲ μαρτυριον αυτοιϲ και ειϲ παντα τα εθνη {προϲ τον λαον} δει κηρυχθηναι το ευαγγελιον και οταν αγωϲιν υμαϲ παραδιδοντεϲ μη προμεριμναται τι λαληϲητε αλλ ο εαν δοθη υμιν εν εκεινη τη ωρα τουτο λαλιτε ου γαρ εϲτε υμιϲ οι λαλου̅τεϲ αλλα το π̅ν̅α̅ το αγιον και παραδωϲει αδελφοϲ αδελφον ειϲ θανατον και πατηρ τεκνο̅ και επαναϲτηϲο̅ται τεκνα επι γονιϲ και θανατωϲουϲι̅ αυτουϲ και εϲεϲθε μιϲουμενοι υπο πα̅των δια το ονομα μου ο δε υπομιναϲ ειϲ τελοϲ ουτοϲ ϲωθηϲεται οταν δε ιδητε το βδελυγμα τηϲ ερημωϲεωϲ εϲτηκοτα οπου ου δι ο αναγινωϲκων νοειτω τοτε οι εν τη ιουδαια φευγετωϲαν ειϲ τα ορη ο δε επι του δωματοϲ μη καταβατω μηδε ειϲελθατω αραι τι εκ τηϲ οικιαϲ αυτου και ο ειϲ τον αγρον μη επιϲτρεψατω οπιϲω αραι το ιματιον αυτου ουαι δε ταιϲ εν γαϲτρι εχουϲαιϲ και ταιϲ θηλαζουϲαιϲ εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ προϲευχεϲθε δε ινα μη γενηται χιμωνοϲ εϲονται γαρ αι ημεραι εκειναι θλιψιϲ οια ου γεγονεν τοιαυτη απ αρχηϲ κτιϲεωϲ ην εκτιϲε̅ ο θ̅ϲ̅ εωϲ του νυν ϗ ου μη γενηται και ει μη εκολοβωϲεν κ̅ϲ̅ ταϲ ημεραϲ ουκ αν εϲωθη παϲα ϲαρξ αλλα δια τουϲ εκλεκτουϲ ουϲ εξελεξατο εκολοβωϲεν ταϲ ημεραϲ και τοτε εαν τιϲ υμι̅ ειπη ειδε ωδε ο χ̅ϲ̅ ειδε εκει μη πιϲτευετε εγερθηϲο̅ται δε ψευδοχριϲτοι και ψευδοπροφητε και δωϲουϲιν ϲημια και τερατα προϲ το αποπλανα̅ ει δυνατον τουϲ εκλεκτουϲ υμειϲ δε βλεπετε ιδου προειρηκα υμιν παντα αλλα εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ μετα τη̅ θλιψιν εκεινην ο ηλιοϲ ϲκοτιϲθηϲεται και η ϲεληνη ου δωϲι το φεγγοϲ αυτηϲ και οι αϲτερεϲ εϲονται εκ του ουρανου πιπτοντεϲ και αι δυναμειϲ αι εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ϲαλευθηϲονται και τοτε οψονται τον υ̅ν̅ του ανθρωπου ερχομενον εν νεφελαιϲ μετα δυναμεωϲ πολληϲ και δοξηϲ και τοτε αποϲτελλι τουϲ αγγελουϲ αυτου και επιϲυναξει τουϲ εκλεκτουϲ αυτου εκ τω̅ τεϲϲαρων ανεμω̅ απ ακρου γηϲ εωϲ ακρου ουρανου απο δε τηϲ ϲυκηϲ μαθετε την παραβολην οταν ηδη ο κλαδοϲ αυτηϲ απαλοϲ γενηται ϗ εκφυη τα φυλλα γινωϲκετε οτι εγγυϲ το θεροϲ εϲτι̅ ουτωϲ και υμιϲ οταν ιδητε ταυτα γινομενα γινωϲκετε οτι εγγυϲ εϲτιν επι θυραιϲ αμην λεγω υμιν οτι ου μη παρελθη η γενεα αυτη μεχρι ταυτα παντα γενηται ο ουρανοϲ και η γη παρελευϲονται οι δε λογοι μου ου μη παρελευϲονται περι δε τηϲ ημεραϲ εκεινηϲ και τηϲ ωραϲ ουδειϲ οιδεν ουδε οι αγγελοι ε̅ ουρανω ουδε ο υ̅ϲ̅ ει μη ο πατηρ βλεπετε αγρυπνιτε και προϲευχεϲθε ουκ οιδαται γαρ ποτε ο καιροϲ εϲτι̅ ωϲ ανθρωποϲ αποδημοϲ αφιϲ την οικιαν αυτου και δουϲ τοιϲ δουλοιϲ αυτου την εξουϲιαν εκαϲτω το εργο̅ αυτου και τω θυρωρω ενετιλατο ινα γρηγορη γρηγοριτε ουν ουκ οιδατε γαρ ποτε ο κ̅ϲ̅ τηϲ οικιαϲ ερχεται η οψε η μεϲονυκτιο̅ η αλεκτοροφωνιαϲ η πρωι μη ελθων εξεφνηϲ ευρη υμαϲ καθευδο̅ταϲ ο δε υμιν λεγω παϲιν λεγω γρηγορειτε

ην δε το παϲχα και τα {εζυμα} μετα δυο ημεραϲ και εζητουν οι αρχιεριϲ και οι γραμματιϲ πωϲ αυτον εν δολω κρατηϲαντεϲ αποκτινωϲι ελεγον γαρ μη εν τη εορτη μηποτε εϲται θορυβοϲ του λαου και οντοϲ αυτου εν βηθανια εν οικια ϲιμωνοϲ του λεπρου κατακειμενου αυτου ηλθεν γυνη εχουϲα αλαβαϲτρον μυρου ναρδου πιϲτικηϲ πολυτελουϲ ϲυντριψαϲα τον αλαβαϲτρον κατεχεεν αυτου τηϲ κεφαληϲ ηϲαν δε τινεϲ αγανακτουντεϲ προϲ αυτουϲ ειϲ τι η απωλια αυτη του μυρου γεγονεν ηδυνατο γαρ το μυρο̅ πραθηναι επανω δηναριων τριακοϲιων και δοθηνε τοιϲ πτωχοιϲ και ενεβριμουντο αυτη ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αφετε αυτην τι αυτη κοπουϲ παρεχετε καλον γαρ εργον ηργαϲατο εν εμοι παντοτε γαρ τουϲ πτωχουϲ εχετε μεθ εαυτων και οταν θελητε δυναϲθαι ευ ποιηϲαι εμε δε ου παντοτε εχετε ο εϲχεν εποιηϲεν προελαβεν μυριϲαι το ϲωμα μου ειϲ τον ενταφιαϲμον αμην δε λεγω υμι̅ οπου εαν κηρυχθη το ευαγγελιο̅ ειϲ ολον τον κοϲμο̅ και ο εποιηϲεν αυτη λαληθηϲεται ειϲ μνημοϲυνον αυτηϲ και ιουδαϲ ιϲκαριωθ ειϲ των δωδεκα απηλθεν προϲ τουϲ αρχιεριϲ ινα αυτον παραδω αυτοιϲ οι δε ακουϲαντεϲ εχαρηϲαν και {απηγγιλαντο} αυτω αργυριον δουναι και εζητι πωϲ αυτον ευκαιρωϲ παραδω και τη πρωτη ημερα των αζυμων οτε το παϲχα εθυον λεγουϲιν αυτω οι μαθηται αυτου που θελιϲ απελθοντεϲ ετοιμαϲωμεν ινα φαγηϲ το παϲχα και αποϲτελλει δυο των μαθητων {αυτοιϲ} και λεγει αυτοιϲ υπαγεται ειϲ την πολιν και απαντηϲι υμι̅ ανθρωποϲ κεραμιον υδατοϲ βαϲταζων ακολουθηϲατε αυτω και οπου εαν ειϲελθη ειπατε τω οικοδεϲποτη οτι ο διδαϲκαλοϲ λεγει που εϲτι̅ το καταλυμα μου οπου το παϲχα μετα των μαθητω̅ μου φαγω και αυτοϲ υμιν δειξει αναγαιον μεγα εϲτρωμενον ετοιμον κακει ετοιμαϲαται ημιν και εξηλθον οι μαθηται ειϲ την πολιν και ευρον καθωϲ ειπεν αυτοιϲ και ητοιμαϲαν το παϲχα και οψιαϲ γενομενουϲ ερχεται μετα των δωδεκα και ανακειμενω̅ αυτων και εϲθιοντων ο ι̅ϲ̅ ειπεν αμην λεγω υμι̅ οτι ειϲ εξ υμων παραδωϲει με ο εϲθιων μετ εμου ηρξαντο λυπιϲθαι και λεγιν αυτω ειϲ κατα ειϲ μητι εγω ο δε ειπεν αυτοιϲ ειϲ των δωδεκα ο εμβαπτομενοϲ μετ εμου ειϲ το τρυβλιον οτι ο μεν υ̅ϲ̅ του ανθρωπου υπαγι καθωϲ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω α̅ν̅ω̅ εκινω δι ου ο υ̅ϲ̅ του ανθρωπου παραδιδοται καλο̅ ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποϲ εκεινοϲ και εϲθιοντων αυτω̅ λαβων {ο ι̅ϲ̅} αρτον εκλαϲεν ευλογηϲαϲ και εδωκεν αυτοιϲ και ειπεν λαβετε τουτο εϲτιν το ϲωμα μου και λαβω̅ ποτηριον ευχαριϲτηϲαϲ εδωκεν αυτοιϲ και επιον εξ αυτου παντεϲ και ειπεν αυτοιϲ τουτο εϲτιν το αιμα μου τηϲ διαθηκηϲ το εκχυννομενον υπερ πολλων αμην λεγω υμιν οτι ου μη πιω εκ του γενηματοϲ τηϲ αμπελου εωϲ τηϲ ημεραϲ εκεινηϲ οταν αυτο πινω καινον εν τη βαϲιλεια του θ̅υ̅ και υμνηϲαντεϲ εξηλθον ειϲ το οροϲ των ελαιων και λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ οτι παντεϲ ϲκα̅δαλιϲθηϲεϲθαι οτι γεγραπται παταξω τον ποιμενα και τα προβατα διαϲκορπιϲθηϲον ται αλλα μετα το εγερθηναι με προαξω υμαϲ ειϲ τη̅ γαλιλαιαν ο δε πετροϲ εφη αυτω ει και παντεϲ ϲκα̅δαλιϲθηϲονται αλλ ουκ εγω και λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ αμην λεγω ϲοι οτι ϲημερον ταυτη τη νυκτι πριν αλεκτορα φωνηϲαι τριϲ με απαρνηϲει ο δε εκ περιϲϲωϲ ελαλει εαν με η ϲυναποθανιν ϲοι ου μη ϲε απαρνηϲωμε ομοιωϲ δε και πα̅τεϲ ελεγον και ερχονται ειϲ χωριο̅ ου το ονομα γεθϲημανει και λεγει τοιϲ μαθηταιϲ αυτου καθιϲατε ωδε εωϲ προϲευξωμαι και παραλαμβανει πετρο̅ και ιακωβον και ιωαννην μετ αυτου και ηρξατο εκθαμβειϲθαι και αδημονιν και λεγει αυτοιϲ περιλυποϲ εϲτιν η ψυχη μου εωϲ θανατου μινατε ωδε και γρηγορειτε και προελθων μικρον επιπτεν επι τηϲ γηϲ και προϲηυχετο ει δυνατο̅ παρελθιν απ αυτου η ωρα και ελεγεν αββα ο πατηρ παντα δυνατα ϲοι παρενεγκαι το ποτηριον τουτο απ εμου αλλ ου τι εγω θελω αλλα τι ϲυ και ερχεται και ευριϲκει αυτουϲ καθευδονταϲ και λεγει τω πετρω ϲιμων καθευδιϲ ουκ ιϲχυϲαϲ μιαν ωραν γρηγορηϲαι γρηγορειτε και προϲευχεϲθαι ινα μη ελθηται ειϲ πιραϲμον το μεν π̅ν̅α̅ προθυμον η δε ϲαρξ αϲθενηϲ και παλιν απελθων προϲηυξατο τον αυτο̅ λογον ειπων και παλιν ελθων ευρεν αυτουϲ καθευδονταϲ ηϲαν γαρ αυτων οι οφθαλμοι καταβεβαρημενοι και ουκ ηδιϲαν τι αποκριθωϲιν αυτω και ερχεται το τριτον και λεγει αυτοιϲ καθευδετε το λοιπον και αναπαυεϲθε απεχει ηλθε̅ η ωρα ιδου παραδιδοται ο υ̅ϲ̅ του ανθρωπου ειϲ ταϲ χιραϲ των αμαρτωλω̅ εγειρεϲθε αγωμε̅ ιδου ο παραδιδουϲ με ηγγιϲεν και ευθυϲ ετι αυτου λαλουντοϲ παραγεινεται ιουδαϲ ειϲ των δωδεκα και μετ αυτου οχλοϲ μετα μαχαιρων και ξυλων παρα των αρχιερεων και των γραμματεων και {} πρεϲβυτερων δεδωκει δε ο παραδιδουϲ αυτον ϲυνϲημον αυτοιϲ λεγων ον αν φιληϲω αυτοϲ εϲτιν κρατηϲατε αυτον και απαγετε αϲφαλωϲ και ελθων ευθυϲ και προϲελθων αυτω λεγει ραββει και κατεφιληϲεν αυτον οι δε επεβαλαν ταϲ χιραϲ αυτων και εκρατηϲαν αυτον ειϲ δε των παρεϲτηκοτων ϲπαϲαμενοϲ τη̅ μαχαιραν και επεϲεν τον δουλο̅ του αρχιερεωϲ και αφιλεν αυτου το ωταριον και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ ωϲ επι ληϲτην εξηλθαται μετα μαχαιρων και ξυλων ϲυλλαβιν με καθ ημεραν ημην προϲ υμαϲ εν τω ιερω διδαϲκων και ουκ εκρατηϲαται με αλλ ινα πληρωθωϲιν αι γραφαι και αφεντεϲ αυτον εφυγον παντεϲ και νεανιϲκοϲ τιϲ ϲυνηκολουθει αυτω περιβεβλημενοϲ ϲινδονα επι γυμνου και κρατουϲιν αυτον ο δε καταλιπων τη̅ ϲινδονα γυμνοϲ εφυγεν και απηγαγον τον ι̅ν̅ προϲ τον αρχιερεα και ϲυνερχονται πα̅τεϲ οι αρχιεριϲ και οι πρεϲβυτεροι ϗ οι γραμματειϲ και ο πετροϲ απο μακροθεν ηκολουθηϲεν αυτω εωϲ εϲω ειϲ την αυλη̅ του αρχιερεωϲ και ην ϲυνκαθημενοϲ μετα των υπηρετων και θερμαινομενοϲ προϲ το φωϲ οι δε αρχιερειϲ και ολον το ϲυνεδριον εζητουν κατα του ι̅υ̅ μαρτυριαν ειϲ το θανατωϲαι αυτον και ουχ ευριϲκον πολλοι γαρ εψευδομαρτυρου̅ κατ αυτου και ιϲαι αι μαρτυριαι ουκ ηϲαν και τινεϲ αναϲτα̅τεϲ εψευδομαρτυρουν κατ αυτου λεγοντεϲ οτι ειπεν οτι εγω καταλυϲω τον ναον τουτον τον χειροποιητον και δια τριω̅ ημερων αλλον αχειροποιητον οικοδομηϲω και ουδε ουτωϲ ιϲη ην η μαρτυρια αυτω̅ και αναϲταϲ ο αρχιερευϲ ειϲ μεϲον επηρωτηϲεν το̅ ι̅ν̅ λεγων ουκ αποκρινη ουδεν τι ουτοι ϲου καταμαρτυρουϲιν ο δε ι̅ϲ̅ εϲιωπα και ουκ απεκρινατο ουδε̅ παλιν ο αρχιερευϲ επηρωτα αυτον ϗ λεγει αυτω ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν εγω ειμι και οψεϲθε τον υιον του ανθρωπου εκ δεξιων καθημενον τηϲ δυναμεωϲ και ερχομενον μετα των νεφελων του ουρανου ο δε αρχιερευϲ διαρρηξαϲ τουϲ χιτωναϲ αυτου λεγει τι ετι χρειαν εχομε̅ μαρτυρων ιδε νυ̅ ηκουϲατε τηϲ βλαϲφημιαϲ τι υμιν φαινεται οι δε παντεϲ κατεκριναν αυτον ενοχον ειναι θανατου και ηρξαντο τινεϲ εμπτυειν αυτω και περικαλυπτει̅ αυτου το προϲωπο̅ και κολαφιζειν αυτον και λεγειν αυτω προφητευϲο̅ και οι υπηρεται ραπιϲμαϲιν αυτον ελαβον και οντοϲ του πετρου κατω εν τη αυλη ερχεται μια παιδιϲκη του αρχιερεωϲ και ιδουϲα τον πετρον θερμαινομενον εμβλεψαϲα αυτω λεγει και ϲυ μετα του ι̅υ̅ ηϲθα του ναζαρηνου ο δε ηρνηϲατο λεγω̅ ουτε οιδα ουτε επιϲταμαι ϲυ τι λεγειϲ και εξηλθεν εξω ειϲ το προαυλιον και η παιδιϲκη ιδουϲα αυτον ηρξατο παλιν λεγειν τοιϲ παρεϲτωϲιν οτι ουτοϲ εξ αυτων εϲτιν ο δε παλιν ηρνειτο μετα μεικρον παλιν οι παρεϲτωτεϲ ελεγον τω πετρω αληθωϲ εξ αυτων ει και γαρ γαλειλαιοϲ ει ο δε ηρξατο αναθεματιζειν και ομνυειν οτι ουκ οιδα το̅ ανθρωπον και ευθυϲ αλεκτωρ εφωνηϲεν και ανεμνηϲθη ο πετροϲ το ρημα ωϲ ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ οτι πριν αλεκτορα φωνηϲαι τριϲ με απαρνηϲη και επιβαλων εκλαυϲεν

και ευθυϲ πρωι ϲυμβουλιον ετοιμαϲαντεϲ οι αρχιερειϲ μετα των πρεϲβυτερων και τω̅ γραμματεων και ολον το ϲυνεδριο̅ δηϲαντεϲ τον ι̅ν̅ απηνεγκαν και παρεδωκαν πειλατω και επηρωτηϲεν αυτον ο πειλατοϲ ϲυ ει ο βαϲιλευϲ τω̅ ιουδαιων ο δε αποκριθειϲ αυτω λεγει ϲυ λεγειϲ και κατηγορουν αυτου οι αρχιερειϲ πολλα ο δε πειλατοϲ παλιν επηρωτηϲε̅ αυτον ουκ αποκρινη ουδεν ιδε ποϲα ϲου κατηγορουϲιν ο δε ι̅ϲ̅ ουκετι ουδε̅ απεκριθη ωϲτε θαυμαζειν τον πειλατον κατα δε εορτην απελυεν αυτοιϲ ενα δεϲμιον ον παρητουντο ην δε ο λεγομενοϲ βαραββαϲ μετα των ϲταϲιαϲτων δεδεμενοϲ οιτινεϲ εν τη ϲταϲι φονον τινα πεποιηκειϲαν και αναβαϲ ο οχλοϲ ηρξατο αιτειϲθαι καθωϲ εποιει αυτοιϲ ο δε πειλατοϲ απεκριθη αυτοιϲ λεγων θελετε απολυϲω υμι̅ τον βαϲιλεα των ιουδαιων εγνωκει γαρ οτι δια φθονον παραδεδωκειϲαν αυτον οι αρχιερειϲ οι δε αρχιερειϲ ανεϲειϲαν τον οχλον ινα μαλλον τον βαραββαν απολυϲη αυτοιϲ ο δε πειλατοϲ παλιν αποκριθειϲ ελεγεν αυτοιϲ τι ου̅ ποιηϲω ον λεγετε τον βαϲιλεα των ιουδαιων οι δε παλιν εκραξαν ϲταυρωϲο̅ αυτον ο δε πειλατοϲ ελεγεν τι γαρ κακο̅ εποιηϲεν οι δε περιϲϲωϲ εκραξαν λεγοντεϲ ϲταυρωϲον αυτο̅ ο δε πειλατοϲ βουλομενοϲ ποιηϲαι το ικανον τω οχλω απελυϲεν αυτοιϲ τον βαραββαν και παρεδωκε̅ τον ι̅ν̅ φραγελλωϲαϲ ινα ϲ̅τ̅ρ̅θ̅η̅ οι δε ϲτρατιωται απηγαγον αυτον εϲω τηϲ αυληϲ ο εϲτιν πραιτωριον και ϲυ̅καλουϲιν ολην την ϲπειραν και ε̅διδυϲκουϲιν αυτο̅ πορφυραν και περιτιθεαϲιν αυτω πλεξαντεϲ ακανθινο̅ ϲτεφανον και ηρξαντο αϲπαζεϲθαι αυτον και λεγειν χαιρε βαϲιλευ των ιουδαιων και ετυπτον αυτου την κεφαλην καλαμω και ενεπτυον αυτω και τιθεντεϲ τα γονατα προϲεκυνουν αυτω και οτε ενεπαιξαν αυτω εξεδυϲαν αυτον την πορφυραν και ενεδυϲαν αυτον τα ιδια ιματια αυτου και εξαγουϲιν αυτον ινα ϲταυρωϲωϲιν και εγγαρευουϲιν παραγοντα τινα ϲιμωνα κυρηναιον ερχομενον απ αγρου τον πατερα αλεξανδρου και ρουφου ινα αρη τον ϲταυρον αυτου και φερουϲιν αυτον επι τον γολγοθαν οπερ εϲτι̅ μεθερμηνευομενον κρανιου τοποϲ και εδιδουν αυτω εϲμυρνιϲμενο̅ οινον οϲ δε ουκ ελαβεν και ϲταυρωϲαντεϲ αυτον διαμεριζο̅ται τα ιματια {εαυτου} βαλλοντεϲ κληρον επ αυτα τιϲ τι αρη ην δε ωρα τριτη ϗ εϲταυρωϲαν αυτον και ην η επιγραφη τηϲ αιτιαϲ αυτου επιγεγραμμενη ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων και ϲυν αυτω ϲταυρουϲιν δυο ληϲταϲ ενα εκ δεξιων ϗ ενα εξ ευωνυμω̅ αυτου [отсутствует] και οι παραπορευομενοι εβλαϲφημουν αυτον κεινουντεϲ ταϲ κεφαλαϲ αυτων ϗ λεγοντεϲ ουα ο καταλυων τον ναον και εν τριϲιν ημεραιϲ οικοδομων ϲωϲον ϲεαυτον καταβαϲ απο του ϲταυρου ομοιωϲ και οι αρχιερειϲ εμπαιζο̅τεϲ προϲ αλληλουϲ μετα των γραμματεων ελεγον αλλουϲ εϲωϲεν εαυτον ου δυναται ϲωϲαι ο χ̅ϲ̅ ο βαϲιλευϲ ιϲραηλ καταβατω νυν απο του ϲταυρου ινα ιδωμεν και πιϲτευϲωμεν και οι ϲυνεϲταυρωμενοι ϲυν αυτω ωνειδιζον αυτον και γενομενηϲ ωραϲ εκτηϲ ϲκοτοϲ εγενετο εφ ολην την γην εωϲ ωραϲ ενατηϲ και τη ενατη ωρα εβοηϲεν ο ι̅ϲ̅ φωνη μεγαλη ελωι ελωι λεμα ϲαβακτανει ο εϲτιν μεθερμηνευομενον ο θ̅ϲ̅ μου ο θ̅ϲ̅ μου ειϲ τι {εκατελιπεϲ} με και τινεϲ των παρεϲτωτων ακουϲαντεϲ ελεγον ιδε ηλειαν φωνει δραμων δε τιϲ και γεμιϲαϲ ϲπογγον οξουϲ περιθειϲ καλαμω εποτιζεν αυτον λεγων αφεϲ ιδωμεν ει ερχεται ηλειαϲ καθελειν αυτον ο δε ι̅ϲ̅ αφειϲ φωνη̅ μεγαλην εξεπνευϲεν και το καταπεταϲμα του ναου εϲχιϲθη ειϲ δυο απο ανωθεν εωϲ κατω ιδων δε ο κεντυριων ο παρεϲτηκωϲ εξ εναντιαϲ αυτου οτι ουτωϲ εξεπνευϲεν ειπεν αληθωϲ ουτοϲ ο ανθρωποϲ υιοϲ θ̅υ̅ ην ηϲαν δε και γυναικεϲ απο μακροθε̅ θεωρουϲαι εν αιϲ και μαρια η μαγδαληνη και μαρια η ιακωβου του μικρου και ιωϲη μητηρ και ϲαλωμη αι οτε ην εν τη γαλειλαια ηκολουθου̅ αυτω και διηκονουν αυτω και αλλαι πολλαι αι ϲυ̅αναβαϲαι αυτω ειϲ ιεροϲολυμα και ηδη οψειαϲ γενομενηϲ επει ην παραϲκευη ο εϲτιν προϲαββατο̅ ελθων ιωϲηφ ο απο αρειμαθαιαϲ ευϲχημων βουλευτηϲ και αυτοϲ ην προϲδεχομενοϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ τολμηϲαϲ ειϲηλθεν προϲ τον πειλατον και ητηϲατο το ϲωμα του ι̅υ̅ ο δε πειλατοϲ εθαυμαζεν ει ηδη τεθνηκεν και προϲκαλεϲαμενοϲ το̅ κεντυριωνα επηρωτηϲεν αυτον ει παλαι απεθανε̅ και γνουϲ απο του κεντυριωνοϲ εδωρηϲατο το πτωμα τω ιωϲηφ και αγοραϲαϲ ϲινδονα καθελων αυτον ενειληϲεν τη ϲινδονι και εθηκεν αυτον εν μνηματι ο ην λελατομημενον εκ πετραϲ και προϲεκυλιϲεν λιθον μεγα̅ επι την θυραν του μνημειου [отсутствует]

η δε μαρια η μαγδαληνη και μαρια η ιακωβου και ϲαλωμη ηγοραϲαν αρωματα ινα ελθουϲαι αλιψωϲιν αυτον και λιαν πρωι τη μια των ϲαββατω̅ ερχονται επι το μνημα ανατιλα̅τοϲ του ηλιου και ελεγον προϲ εαυταϲ τιϲ αποκυλιϲει ημιν τον λιθον εκ τηϲ θυραϲ του μνημειου και αναβλεψαϲαι θεωρουϲιν ανακεκυλιϲμενο̅ τον λιθον ην γαρ μεγαϲ ϲφοδρα και ειϲελθουϲαι ειϲ το μνημειον ειδον νεανιϲκον καθημενον εν τοιϲ δεξιοιϲ περιβεβλημενον ϲτολην λευκην και εξεθαμβηθηϲαν ο δε λεγει αυταιϲ μη εκθαμβειϲθε ιηϲουν ζητειτε {} τον εϲταυρωμενον ηγερθη ουκ εϲτιν ωδε ιδε ο τοποϲ οπου εθηκαν αυτον αλλα υπαγετε ειπατε τοιϲ μαθηταιϲ αυτου και τω πετρω οτι προαγει υμαϲ ειϲ την γαλειλαιαν εκει αυτον οψεϲθε καθωϲ ειπεν υμιν και εξελθουϲαι εφυγον απο του μνημειου ειχεν γαρ αυταϲ τρομοϲ και εκϲταϲιϲ και ουδενι ουδεν ειπον εφοβουντο γαρ [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует]



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.