Библия › Codex 01 › ΡΩΜΑΙΟΥΣ

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

παυλοϲ δουλοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ κλητοϲ αποϲτολοϲ αφωριϲμενοϲ ειϲ ευαγγελιον θ̅υ̅ ο προεπηγγιλατο δια των προφητω̅ αυτου εν γραφαιϲ αγιαιϲ περι του υιου αυτου του γενομενου εκ ϲπερματοϲ δ̅α̅δ̅ κατα ϲαρκα του οριϲθεντοϲ υιου θ̅υ̅ εν δυναμι κατα π̅ν̅α̅ αγιωϲυνηϲ εξ αναϲταϲεωϲ νεκρων ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημω̅ δι ου ελαβομεν χαριν και αποϲτολη̅ ειϲ υπακοην πιϲτεωϲ εν παϲιν τοιϲ εθνεϲιν υπερ του ονοματοϲ αυτου εν οιϲ εϲτε και υμιϲ κλητοι ι̅υ̅ χ̅υ̅ παϲι̅ τοιϲ ουϲιν εν ρωμη αγαπητοιϲ θ̅υ̅ κλητοιϲ αγιοιϲ χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ πρωτον μεν ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ μου {} περι παντων υμω̅ οτι η πιϲτιϲ υμων καταγγελλεται εν ολω τω κοϲμω μαρτυϲ γαρ μου εϲτιν ο θ̅ϲ̅ ω λατρευω εν τω π̅ν̅ι̅ μου εν τω ευαγγελιω του υ̅υ̅ αυτου ωϲ αδιαλειπτωϲ μνιαν υμω̅ ποιουμαι παντοτε επι των προϲευχων μου δεομενοϲ ει πωϲ ηδη ποτε ευοδωθηϲομε εν τω θεληματι του θ̅υ̅ ελθιν προϲ υμαϲ επιποθω γαρ ιδιν υμαϲ ινα τι μεταδω χαριϲμα υμι̅ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ ειϲ το ϲτηριχθηναι υμαϲ τουτο δε εϲτιν ϲυνπαρακληθηναι {ην} υμιν δια τηϲ εν αλληλοιϲ πιϲτεωϲ υμων τε και εμου ου θελω δε υμαϲ αγνοειν αδελφοι οτι πολλακιϲ προεθεμην ελθιν προϲ υμαϲ και εκωλυθη̅ αχρι του δευρο ινα τινα καρπον ϲχω και εν υμιν καθωϲ και εν τοιϲ λοιποιϲ εθνεϲιν ελληϲιν τε και βαρβαροιϲ ϲοφοιϲ τε και ανοητοιϲ οφιλετηϲ ειμι ουτω το κατ εμε προθυμον και υμιν τοιϲ εν ρωμη ευαγγελιϲαϲθαι ου γαρ επαιϲχυνομαι το ευαγγελιον δυναμιϲ γαρ θ̅υ̅ εϲτιν ειϲ ϲωτηριαν παντι τω πιϲτευο̅τι {ιουδε} πρωτον ϗ ελληνι δικαιοϲυνη γαρ θ̅υ̅ εν αυτω αποκαλυπτεται εκ πιϲτεωϲ ειϲ πιϲτιν καθωϲ γεγραπται ο δε διϗοϲ εκ πιϲτεωϲ ζηϲεται αποκαλυπτεται γαρ οργη θ̅υ̅ απ ουρανου επι παϲαν αϲεβεια̅ και αδικιαν ανθρωπων των την αληθιαν εν αδικια κατεχοντων διοτι το γνωϲτον του θ̅υ̅ φανερον εϲτι̅ εν αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ γαρ αυτοιϲ εφανερωϲεν τα γαρ αορατα αυτου απο κτιϲεωϲ κοϲμου τοιϲ ποιημαϲιν νοουμενα καθορατε η τε αιδιοϲ αυτου δυναμιϲ και θειοτηϲ ειϲ το ειναι αυτουϲ αναπολογητουϲ διοτι γνοντεϲ τον θ̅ν̅ ουχ ωϲ θ̅ν̅ εδοξαϲαν η ηυχαριϲτηϲαν αλλ εματαιωθηϲαν εν τοιϲ διαλογιϲμοιϲ αυτω̅ και εϲκοτιϲθη η αϲυνετοϲ αυτων καρδια φαϲκοντεϲ ειναι ϲοφοι εμωρανθηϲαν και ηλλαξαν την δοξαν του αφθαρτου θ̅υ̅ εν ομοιωματι εικονοϲ φθαρτου α̅θρωπου και πετινων και τετραποδων και ερπετω̅ διο παρεδωκεν αυτουϲ ο θ̅ϲ̅ εν ταιϲ επιθυμιαιϲ των καρδιων αυτων ειϲ ακαθαρϲιαν του ατιμαζεϲθαι τα ϲωματα αυτων εν αυτοιϲ οιτινεϲ μετηλλαξαν την αληθιαν του θ̅υ̅ εν τω ψευδει και εϲεβαϲθηϲαν και ελατρευϲα̅ τη κτιϲει παρα τον κτιϲαντα οϲ εϲτι̅ ευλογητοϲ ειϲ τουϲ αιωναϲ αμην δια τουτο παρεδωκεν αυτουϲ ο θ̅ϲ̅ ειϲ παθη ατιμιαϲ αι τε γαρ θηλειαι αυτω̅ μετηλλαξαν την φυϲικην χρηϲιν ειϲ την παρα φυϲιν ομοιωϲ τε και οι αρρενεϲ αφεντεϲ τη̅ φυϲικην χρηϲιν τηϲ θηλειαϲ εξεκαυθηϲαν εν τη ορεξει αυτων ειϲ αλληλουϲ {αρρενεϲ εν αρρεϲι} την αϲχημοϲυνη̅ κατεργαζομενοι και την αντιμιϲθιαν ην εδει τηϲ πλανηϲ αυτων εν εαυτοιϲ απολαμβανοντεϲ και καθωϲ ουκ εδοκιμαϲαν τον θ̅ν̅ εχειν εν επιγνωϲι παρεδωκεν αυτουϲ {} ειϲ αδοκιμον νου̅ ποιειν τα μη καθηκοντα πεπληρωμενουϲ παϲη αδικια πονηρια κακια πλεονεξια μεϲτουϲ φθονου φονου εριδοϲ δολου κακοηθιαϲ ψιθυριϲταϲ καταλαλουϲ θεοϲτυγειϲ υβριϲταϲ υπερηφανουϲ αλαζοναϲ εφευρεταϲ κακων γονευϲιν απιθειϲ αϲυνετουϲ αϲυνθετουϲ αϲτοργουϲ ανελεημοναϲ οιτινεϲ το δικαιωμα του θ̅υ̅ επιγνοντεϲ οτι οι τα τοιαυτα πραϲϲοντεϲ αξιοι θανατου ειϲιν ου μονον αυτα ποιουϲιν αλλα και ϲυνευδοκουϲιν τοιϲ πραϲϲουϲιν

διο αναπολογητοϲ ι ω α̅ν̅ε̅ παϲ ο κρινω̅ εν ω γαρ κρινιϲ το̅ ετερον ϲεαυτον κατακρινιϲ τα γαρ αυτα πραϲϲειϲ ο κρινω̅ οιδαμεν γαρ οτι το κριμα του θ̅υ̅ εϲτιν κατα αληθειαν επι τουϲ τα τοιαυτα πραϲϲονταϲ λογιζη δε τουτο ω ανθρωπε ο κρινω̅ τουϲ τα τοιαυτα πραϲϲονταϲ και ποιων αυτα οτι ϲυ εκφευξη το κριμα του θ̅υ̅ η του πλουτου τηϲ χρηϲτοτητοϲ αυτου και τηϲ ανοχηϲ και τηϲ μακροθυμιαϲ καταφρονιϲ αγνοων οτι το χρηϲτον του θ̅υ̅ ειϲ μετανοιαν ϲε αγει κατα δε την ϲκληροτητα ϲου και αμετανοητον καρδιαν θηϲαυριζειϲ ϲεαυτω οργην εν ημερα οργηϲ και αποκαλυψεωϲ δικαιοκριϲιαϲ του θ̅υ̅ οϲ αποδωϲει εκαϲτω κατα τα εργα αυτου τοιϲ μεν καθ υπομονην εργου αγαθου δοξαν και τιμην και αφθαρϲιαν ζητουϲιν ζωην αιωνιον τοιϲ δε εξ εριθειαϲ και απιθουϲι τη αληθια πιθομενοιϲ δε τη αδικια οργη και θυμοϲ θλιψιϲ και ϲτενοχωρια επι παϲαν ψυχη̅ α̅ν̅ο̅υ̅ του κατεργαζομενου το κακο̅ ιουδαιου τε πρωτο̅ και ελληνοϲ δοξα δε και τιμη ϗ ειρηνη παντι τω εργαζομενω το αγαθον ιουδαιω τε πρωτον και ελληνι ου γαρ εϲτιν προϲωπολημψια παρα τω θ̅ω̅ οϲοι γαρ ανομωϲ ημαρτον ανομωϲ και απολουνται και οϲοι εν νομω ημαρτον δια νομου κριθηϲονται ου γαρ οι ακροαται νομου δικαιοι παρα τω θ̅ω̅ αλλ οι ποιηται νομου δικαιωθηϲονται οταν γαρ εθνη τα μη νομον εχοντα φυϲει τα του νομου ποιωϲιν ουτοι νομον μη εχοντεϲ εαυτοιϲ ειϲιν νομοϲ οιτινεϲ ενδικνυνται το εργον του νομου γραπτο̅ εν ταιϲ καρδιεϲ αυτων ϲυνμαρτυρουϲηϲ αυτων τηϲ ϲυνειδηϲεωϲ και μεταξυ αλληλω̅ των λογιϲμων κατηγορουντων η και απολογουμενων εν ημερα οτε κρινει ο θ̅ϲ̅ τα κρυπτα των α̅ν̅ω̅ν̅ κατα το ευαγγελιον μου {χ̅υ̅ ι̅υ̅} ει δε ϲυ ιουδαιοϲ επονομαζη και επαναπαυη νομω και καυχαϲαι εν θ̅ω̅ και γινωϲκιϲ το θελημα και δοκιμαζειϲ τα διαφεροντα κατηχουμενοϲ εκ του νομου πεποιθαϲ τε ϲεαυτον οδηγον ειναι τυφλων φωϲ των εν ϲκοτι παιδευτην αφρονω̅ διδαϲκαλον νηπιων εχοντα την μορφωϲιν τηϲ γνωϲεωϲ και τηϲ αληθειαϲ εν τω νομω ο ουν διδαϲκων ετερον ϲεαυτον ου διδαϲκειϲ ο κηρυϲϲων μη κλεπτιν κλεπτιϲ ο λεγων μη μοιχευειν μοιχευειϲ ο βδελυϲϲομενοϲ τα ιδωλα ιεροϲυλειϲ οϲ εν νομω καυχαϲαι δια τηϲ παραβαϲεωϲ του νομου τον θ̅ν̅ ατιμαζειϲ το γαρ ονομα του θ̅υ̅ δι υμαϲ βλαϲφημιται εν τοιϲ εθνεϲι̅ καθωϲ γεγραπται περιτομη μεν γαρ ωφελι εαν νομο̅ πραϲϲηϲ εαν δε παραβατηϲ νομου ηϲ η περιτομη ϲου {ακροβιϲτια} γεγονε̅ εαν ουν η ακροβυϲτια τα δικαιωματα του νομου φυλαϲϲη ουχ η ακροβυϲτια αυτου ειϲ περιτομην λογιϲθηϲεται και κρινει η εκ φυϲεωϲ ακροβυϲτια τον νομον τελουϲα ϲε τον δια γραμματοϲ και περιτομηϲ παραβατην νομου ου γαρ ο εν τω φανερω ιουδαιοϲ εϲτιν ουδε η εν τω φανερω εν ϲαρκι περιτομη αλλ ο εν τω κρυπτω ιουδαιοϲ και περιτομη καρδιαϲ εν π̅ν̅ι̅ ου γραμματι ου ο επαινοϲ ουκ εξ α̅ν̅ω̅ν̅ αλλ εκ του θ̅υ̅

τι ουν το περιϲϲον του ιουδαιου η τιϲ ωφελια τηϲ περιτομηϲ πολυ κατα παντα τροπον πρωτον μεν γαρ οτι επιϲτευθηϲαν τα λογια του θ̅υ̅ τι γαρ ει ηπιϲτηϲαν τινεϲ μη η απιϲτια αυτω̅ την πιϲτιν του θ̅υ̅ καταργηϲει μη γενοιτο γινεϲθω δε ο θ̅ϲ̅ αληθηϲ παϲ δε ανθρωποϲ ψευϲτηϲ καθαπερ γεγραπτε οπωϲ αν δικαιωθηϲ εν τοιϲ λογοιϲ ϲου και νικηϲειϲ εν τω κρινεϲθαι ϲε ει δε η αδικια ημω̅ θ̅υ̅ δικαιοϲυνην ϲυνιϲτηϲιν τι ερουμεν μη αδικοϲ ο θ̅ϲ̅ ο επιφερων την οργην αυτου κατα ανθρωπον λεγω μη γενοιτο επει πωϲ κρινι ο θ̅ϲ̅ τον κοϲμον ει δε η αληθια του θ̅υ̅ εν τω εμω ψευϲματι επεριϲϲευϲεν ειϲ την δοξαν αυτου τι ετι καγω ωϲ αμαρτωλοϲ κρινομαι και μη καθωϲ βλαϲφημουμεθα και καθωϲ φαϲιν τινεϲ ημαϲ λεγιν οτι ποιηϲωμεν τα κακα ινα ελθη τα αγαθα ων το κριμα ενδικον εϲτιν τι ουν προεχομεθα ου παντωϲ προητιαϲαμεθα γαρ ιουδαιουϲ τε και ελληναϲ πανταϲ υφ αμαρτιαν ειναι καθωϲ γεγραπται οτι ουκ εϲτιν διϗοϲ ουδε ειϲ ουκ εϲτιν ο ϲυνιων ουκ εϲτιν ο εκζητω̅ τον θ̅ν̅ παντεϲ εξεκλιναν αμα ηχρεωθηϲαν ουκ εϲτιν ο ποιω̅ χρηϲτοτητα ουκ εϲτιν εωϲ αινοϲ ταφοϲ ανεωγμενοϲ ο λαρυγξ αυτω̅ ταιϲ γλωϲϲαιϲ αυτων εδολιουϲαν ιοϲ αϲπιδων υπο τα χιλη αυτων ων το ϲτομα αραϲ και πικριαϲ γεμει οξειϲ οι ποδεϲ αυτων εκχεαι αιμα ϲυντριμμα και ταλαιπωρια εν ταιϲ οδοιϲ αυτων και οδον ιρηνηϲ ουκ εγνωϲαν ουκ εϲτι̅ φοβοϲ θ̅υ̅ απεναντι των οφθαλμω̅ αυτων οιδαμεν δε οτι οϲα ο νομοϲ λαλει τοιϲ εν τω νομω λαλει ινα παν ϲτομα φραγη και υποδικοϲ γενηται παϲ ο κοϲμοϲ τω θ̅ω̅ διοτι εξ εργων νομου ου δικαιωθηϲεται παϲα ϲαρξ ενωπιον αυτου δια γαρ νομου επιγνωϲιϲ αμαρτιαϲ νυνει δε χωριϲ νομου δικαιοϲυνη θ̅υ̅ πεφανερωται μαρτυρουμενη υπο του νομου και των προφητων δικαιοϲυνη δε θ̅υ̅ δια πιϲτεωϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ειϲ πανταϲ τουϲ πιϲτευονταϲ ου γαρ εϲτιν διαϲτολη παντεϲ γαρ ημαρτον και υϲτερουνται τηϲ δοξηϲ του θ̅υ̅ δικαιουμενοι δωρεαν τη αυτου χαριτι δια τηϲ απολυτρωϲεωϲ τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ ον προεθετο ο θ̅ϲ̅ ιλαϲτηριον δια πιϲτεωϲ εν τω αυτου αιματι ειϲ ενδιξι̅ τηϲ δικαιοϲυνηϲ αυτου δια την παρεϲιν των προγεγονοτων αμαρτηματων εν τη ανοχη του θ̅υ̅ προϲ την ενδιξιν τηϲ δικαιοϲυνηϲ αυτου εν τω νυν ϗρω ειϲ το ειναι αυτον δικαιον και δικαιουντα τον εκ πιϲτεωϲ ι̅υ̅ που ουν η καυχηϲιϲ εξεκλιϲθη δια ποιου νομου τω̅ εργων ουχι αλλα δια νομου πιϲτεωϲ λογιζομεθα γαρ δικαιουϲθαι πιϲτι ανθρωπον χωριϲ εργων νομου η ιουδαιων ο θ̅ϲ̅ μονον ουχι και εθνω̅ ναι και εθνων ειπερ ειϲ ο θ̅ϲ̅ οϲ δικαιωϲει περιτομην εκ πιϲτεωϲ και ακροβυϲτιαν δια τηϲ πιϲτεωϲ νομον ουν καταργουμεν δια τηϲ πιϲτεωϲ {νη} γενοιτο αλλα νομον ιϲτανομεν

τι ουν ερουμεν ευρηκεναι αβρααμ τον {προπατορα} ημων κατα ϲαρκα ει γαρ αβρααμ εξ εργων εδικαιωθη εχει καυχημα αλλ ου προϲ θ̅ν̅ τι {γ�} γαρ η γραφη λεγει επιϲτευϲεν δε αβρααμ τω θ̅ω̅ και ελογιϲθη αυτω ειϲ δικαιοϲυνη̅ τω δε εργαζομενω ο μιϲθοϲ ου λογιζεται κατα χαριν αλλα κατα οφιλημα τω δε μη εργαζομενω πιϲτευοντι δε επι τον δικαιου̅τα τον αϲεβην λογιζεται η πιϲτιϲ αυτου ειϲ δικαιοϲυνη̅ καθαπερ και δ̅α̅δ̅ λεγει τον μακαριϲμον του ανθρωπου ω ο θ̅ϲ̅ λογιζεται δικαιοϲυνην χωριϲ εργων μακαριοι ων αφεθηϲαν αι ανομιαι και ων επεκαλυφθηϲαν αι αμαρτιαι μακαριοϲ ανηρ ου ου μη λογιϲηται κ̅ϲ̅ αμαρτιαν ο μακαριϲμοϲ ου̅ ουτοϲ επι την περιτομην η και επι την ακροβυϲτιαν λεγομεν γαρ ελογιϲθη τω αβρααμ η πιϲτιϲ ειϲ δικαιοϲυνην πωϲ ουν ελογιϲθη εν περιτομη οντι η εν ακροβυϲτια ουκ εν περιτομη αλλ εν ακροβυϲτια και ϲημιον ελαβε̅ περιτομηϲ ϲφραγιδα τηϲ δικαιοϲυνηϲ τηϲ πιϲτεωϲ τηϲ εν τη ακροβυϲτια ειϲ το ειναι αυτον πατερα παντων των πιϲτευοντων δι ακροβυϲτιαϲ ειϲ το λογιϲθηναι αυτοιϲ δικαιοϲυνην και πατερα περιτομηϲ {} μονον αλλα και τοιϲ ϲτοιχουϲιν τοιϲ ιχνεϲιν τηϲ εν ακροβυϲτια {} του πατροϲ ημων αβρααμ ου γαρ δια νομου η επαγγελια τω αβρααμ {} τω ϲπερματι αυτου το κληρονομο̅ αυτον ειναι κοϲμου αλλα δια δικαιοϲυνηϲ πιϲτεωϲ ει γαρ οι εκ νομου κληρονομοι κεκενωται η πιϲτιϲ και κατηργηται η επαγγελια ο γαρ νομοϲ οργην κατεργαζεται ου δε ουκ εϲτιν νομοϲ ουδε παραβαϲιϲ δια τουτο εκ πιϲτεωϲ εινα κατα χαρι̅ ειϲ το ειναι βεβαιαν την επαγγελιαν παντι τω ϲπερματι ου τω εκ του νομου μονον αλλα και τω εκ πιϲτεωϲ αβρααμ οϲ εϲτιν πατηρ παντων ημων καθωϲ γεγραπται οτι πατερα πολλων εθνων τεθικα ϲε κατεναντι ου επιϲτευϲεν θ̅υ̅ του ζωοποιουντοϲ τουϲ νεκρουϲ και καλου̅τοϲ τα μη οντα ωϲ οντα οϲ παρ ελπιδα επ ελπιδι επιϲτευϲεν ειϲ το γενεϲθαι αυτον πατερα πολλων εθνων {κατα} κατα το ειρημενο̅ ουτωϲ εϲται το ϲπερμα ϲου και μη αϲθενηϲαϲ τη πιϲτι κατενοηϲεν το εαυτου ϲωμα ηδη νενεκρωμενον εκατο̅ταετηϲ που υπαρχων και την νεκρωϲιν τηϲ μητραϲ ϲαρραϲ ειϲ δε την επαγγελιαν του θ̅υ̅ ου διεκριθη τη απιϲτια αλλ ενεδυναμωθη τη πιϲτι δουϲ δοξαν τω θ̅ω̅ και πληροφορηθειϲ οτι ο επηγγελται δυνατοϲ εϲτιν και ποιηϲαι διο και ελογιϲθη αυτω ειϲ δικαιοϲυνην ουκ εγραφη δε δι αυτον μονον οτι ελογιϲθη αυτω αλλα ϗ δι ημαϲ οιϲ μελλει λογιζεϲθε τοιϲ πιϲτευουϲιν επι το̅ εγιραντα ι̅ν̅ τον κ̅ν̅ ημων εκ νεκρων οϲ παρεδοθη δια τα παραπτωματα ημων και ηγερθη δια την δικεωϲιν ημων

δικαιωθεντεϲ ου̅ εκ πιϲτεωϲ ειρηνην {εχωμεν} προϲ τον θ̅ν̅ δια του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ δι ου και την προϲαγωγην εϲχηκαμε̅ {} τη πιϲτι ειϲ την χαριν ταυτην εν η εϲτηκαμεν και καυχωμεθα επ ελπιδι τηϲ δοξηϲ του θ̅υ̅ ου μονον δε αλλα και χαυχωμεθα εν ταιϲ θλιψεϲιν ειδοτεϲ οτι η θλιψιϲ υπομονην κατεργαζεται η δε υπομονη δοκιμη̅ η δε δοκιμη ελπιδα η δε ελπιϲ ου καταιϲχυνει οτι η αγαπη του θ̅υ̅ εκκεχυται εν ταιϲ καρδιεϲ υμων δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου του δοθεντοϲ ημιν ετι γαρ χ̅ϲ̅ οντων ημων αϲθενων ετι κατα καιρον υπερ αϲεβων απεθανεν {μογιϲ} γαρ υπερ διϗου τιϲ αποθανιται υπερ γαρ του αγαθου ταχα τιϲ και τολμα αποθανιν ϲυνιϲτηϲιν δε τη̅ εαυτου αγαπην ειϲ ημαϲ ο θ̅ϲ̅ οτι ετι αμαρτωλων οντων ημων χ̅ϲ̅ υπερ ημων απεθανεν πολλω ουν μαλλο̅ δικαιωθεντεϲ {ε̅} νυν εν τω αιματι αυτου ϲωθηϲομεθα δι αυτου απο τηϲ οργηϲ ει γαρ εχθροι οντεϲ κατηλλαγημεν τω θ̅ω̅ δια του θανατου του υιου αυτου πολλω μαλλον καταλλαγεντεϲ ϲωθηϲομεθα εν τη ζωη αυτου ου μονον δε αλλα και καυχωμενοι εν τω θ̅ω̅ δια του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ δι ου νυν την καταλλαγην ελαβομεν δια τουτο ωϲπερ δι ενοϲ ανθρωπου η αμαρτια ειϲ τον κοϲμον ειϲηλθε̅ και δια τηϲ αμαρτιαϲ ο θανατοϲ και ουτωϲ ειϲ πανταϲ ανθρωπουϲ ο θανατοϲ διηλθεν εφ ω παντεϲ ημαρτον αχρι γαρ νομου αμαρτια ην εν κοϲμω αμαρτια δε ουκ {ενελογειτο} μη οντοϲ νομου αλλ εβαϲιλευϲεν ο θανατοϲ απο αδαμ μεχρι μωυϲεωϲ και επι τουϲ μη αμαρτηϲανταϲ επι τω ομοιωματι τηϲ παραβαϲεωϲ αδαμ οϲ εϲτιν τυποϲ του μελλοντοϲ αλλ ουχ ωϲ το παραπτωμα ουτωϲ και το χαριϲμα ει γαρ τω του ενοϲ παραπτωματι οι πολλοι απεθανο̅ πολλω μαλλον η χαριϲ του θ̅υ̅ και η δωρεα εν χαριτι τη του ενοϲ ανθρωπου ι̅υ̅ χ̅υ̅ ειϲ τουϲ πολλουϲ επεριϲϲευϲεν και ουχ ωϲ δι ενοϲ αμαρτητοϲ το δωρημα το μεν γαρ κριμα εξ ενοϲ ειϲ κατακριμα το δε χαριϲμα εκ πολλων παραπτωματω̅ ειϲ δικαιωμα ει γαρ τω του ενοϲ παραπτωματι ο θανατοϲ εβαϲιλευϲεν δια του ενοϲ πολλω μαλλον οι την περιϲϲειαν τηϲ χαριτοϲ και τηϲ δωρεαϲ τηϲ δικαιοϲυνηϲ λαμβανοντεϲ εν ζωη βαϲιλευϲουϲι̅ δια του ενοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ αρα ουν ωϲ δι ενοϲ ανθρωπου παραπτωματοϲ ειϲ πα̅ταϲ ανθρωπουϲ ειϲ κατακριμα ουτωϲ και δι ενοϲ δικαιωματοϲ ειϲ πανταϲ ανθρωπουϲ ειϲ δικαιωϲι̅ ζωηϲ ωϲπερ γαρ δια τηϲ παρακοηϲ του ενοϲ ανθρωπου αμαρτωλοι κατεϲταθηϲαν οι πολλοι ουτωϲ και δια τηϲ υπακοηϲ του ενοϲ δικαιοι καταϲταθηϲονται οι πολλοι νομοϲ δε παρειϲηλθεν ινα πλεοναϲη το παραπτωμα ου δε επλεοναϲε̅ η αμαρτια υπερεπεριϲϲευϲεν η χαριϲ ινα ωϲπερ εβαϲιλευϲεν η αμαρτια εν τω θανατω ουτωϲ και η χαριϲ βαϲιλευϲη δια δικαιοϲυνηϲ ειϲ ζωην αιωνιον δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων

τι ουν ερουμεν επιμενομεν τη αμαρτια ινα η χαριϲ πλεοναϲη μη γενοιτο οιτινεϲ απεθανομεν τη αμαρτια πωϲ ετι ζηϲομεν εν αυτη η αγνοειτε οτι οϲοι εβαπτιϲθημεν ειϲ χ̅ν̅ ι̅ν̅ ειϲ τον θανατον αυτου εβαπτιϲθημεν ϲυνεταφημεν ου̅ αυτω δια του βαπτιϲματοϲ ειϲ τον θανατον ινα ωϲπερ ηγερθη χ̅ϲ̅ εκ νεκρων δια τηϲ δοξηϲ του πατροϲ ουτωϲ και ημιϲ εν καινοτητι ζωηϲ περιπατηϲωμεν ει γαρ ϲυμφυτοι γεγοναμεν τω ομοιωματι του θανατου αυτου αλλα και τηϲ αναϲταϲεωϲ εϲομεθα τουτο γινωϲκοντεϲ οτι ο παλαιοϲ ημων ανθρωποϲ ϲυνεϲταυρωθη ινα καταργηθη το ϲωμα τηϲ αμαρτιαϲ του μηκετι δουλευειν ημαϲ τη αμαρτια ο γαρ αποθανων δεδικαιωται απο τηϲ αμαρτιαϲ {�} ει δε απεθανομεν ϲυν χ̅ω̅ πιϲτευομε̅ οτι και ϲυνζηϲομε̅ αυτω ειδοτεϲ οτι χ̅ϲ̅ εγερθειϲ εκ νεκρων ουκετι αποθνηϲκει θανατοϲ αυτου ουκετι κυριευει ο γαρ απεθανεν τη αμαρτια απεθανε̅ εφαπαξ ο δε ζη ζη τω θ̅ω̅ ουτωϲ και υμειϲ λογιζεϲθε εαυτουϲ ειναι νεκρουϲ μεν τη αμαρτια ζωνταϲ δε τω θ̅ω̅ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τω κ̅ω̅ ημων μη ουν βαϲιλευετω η αμαρτια εν τω θνητω υμων ϲωματι ειϲ το υπακουειν ταιϲ επιθυμιαιϲ αυτου μηδε παριϲτανετε τα μελη υμων οπλα αδικιαϲ τη αμαρτια αλλα παραϲτηϲατε εαυτουϲ τω θ̅ω̅ ωϲει εκ νεκρων ζωνταϲ και τα μελη υμων οπλα δικαιοϲυνηϲ τω θ̅ω̅ αμαρτια γαρ υμων ουκετι κυριευϲει ου γαρ εϲτε υπο νομον αλλα υπο χαριν τι ουν αμαρτηϲωμεν οτι ουκ εϲμε̅ υπο νομον αλλα υπο χαριν μη γενοιτο ουκ οιδατε οτι ω παριϲτανετε εαυτουϲ δουλουϲ ειϲ υπακοην δουλοι εϲτε ω υπακουετε ητοι αμαρτιαϲ ειϲ θανατον η υπακοηϲ ειϲ δικαιοϲυνη̅ χαριϲ δε τω θ̅ω̅ οτι ητε δουλοι τηϲ αμαρτιαϲ υπηκουϲατε δε εκ καρδιαϲ ειϲ ον παρεδοθητε τυπον διδαχηϲ ελευθερωθεντεϲ ουν απο τηϲ αμαρτιαϲ εδουλωθητε τη δικαιοϲυνη ανθρωπινον λεγω δια την αϲθενιαν τηϲ ϲαρκοϲ υμων ωϲπερ γαρ παρεϲτηϲατε τα μελη υμω̅ δουλα τη ακαθαρϲια και τη ανομια ειϲ την ανομιαν ουτω νυν παραϲτηϲατε τα μελη υμω̅ δουλα τη δικαιοϲυνη ειϲ αγιαϲμον οτε γαρ δουλοι ητε τηϲ αμαρτιαϲ ελευθεροι ητε τη δικαιοϲυνη τινα ουν καρπον ειχετε τοτε εφ οιϲ νυν επεϲχυνεϲθε το γαρ τελοϲ εκινων θανατοϲ νυνι δε ελευθερωθεντεϲ απο τηϲ αμαρτιαϲ δουλωθε̅τεϲ δε τω θ̅ω̅ εχετε τον καρπον υμων ειϲ αγιαϲμο̅ το {τε} τελοϲ ζωην αιωνιον τα γαρ οψωνια τηϲ αμαρτιαϲ θανατοϲ το δε χαριϲμα του θ̅υ̅ ζωη αιωνιοϲ ε̅ χ̅ω̅ ι̅υ̅ τω κ̅ω̅ ημων

η αγνοειτε αδελφοι γινωϲκουϲιν γαρ νομον λαλω οτι ο νομοϲ κυριευει του ανθρωπου εφ οϲον χρονον ζη η γαρ υπανδροϲ γυνη τω ζωντι ανδρι δεδεται νομω εα̅ δε αποθανη ο ανηρ κατηργηται απο του νομου του ανδροϲ αρα ουν ζωντοϲ του ανδροϲ μοιχαλιϲ χρηματιϲει εαν γενηται ανδρι εταιρω εαν δε αποθανη ο ανηρ ελευθερα εϲτιν απο του νο του μη ειναι αυτη̅ μοιχαλιδα γενομενην ανδρι εταιρω ωϲτε και υμειϲ αδελφοι μου εθανατωθητε τω νομω δια του ϲωματοϲ του χ̅ρ̅υ̅ ειϲ το γενεϲθαι υμαϲ ετερω τω εκ νεκρων εγερθεντι ινα καρποφορηϲωμεν τω θ̅ω̅ οτε γαρ ημεν εν τη ϲαρκι τα παθηματα των αμαρτιων τα δια του νομου ενηργειτο εν τοιϲ μελεϲιν ημων ειϲ το καρποφορηϲαι τω θανατω νυνι δε κατηργηθημεν απο του νομου αποθανοντεϲ εν ω κατειχομεθα ωϲτε δουλευειν ημαϲ εν καινοτητι π̅ν̅ϲ̅ και ου παλαιοτητι γραμματοϲ τι ουν ερουμεν ο νομοϲ αμαρτια μη γενοιτο αλλα την αμαρτια̅ ουκ εγνων ει μη δια νομου την τε γαρ επιθυμιαν ουκ ηδιν ει μη ο νομοϲ ελεγεν ουκ επιθυμηϲειϲ αφορμην δε λαβουϲα η αμαρτια δια τηϲ εντοληϲ κατειργαϲατο εν εμοι παϲαν επιθυμιαν χωριϲ γαρ νομου αμαρτια νεκρα εγω δε εζων χωριϲ νομου ποτε ελθουϲηϲ δε τηϲ εντοληϲ η αμαρτια ανεζηϲεν εγω δε απεθανον και ευρεθη μοι η εντολη η ειϲ ζωην αυτη ειϲ θανατον η γαρ αμαρτια αφορμην λαβουϲα δια τηϲ εντοληϲ εξηπατηϲεν με και δι αυτηϲ απεκτινεν ωϲτε ο μεν νομοϲ αγιοϲ και η εντολη αγια και δικαια και αγαθη το ουν αγαθον εμοι εγενετο θανατοϲ μη γενοιτο αλλα η αμαρτια ινα φανη αμαρτια δια του αγαθου μοι κατεργαζομενη θανατον ινα γενηται καθ υπερβολην αμαρτωλοϲ η αμαρτια δια τηϲ εντοληϲ οιδαμεν γαρ οτι ο νομοϲ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ϲ̅ εϲτιν εγω δε ϲαρκινοϲ ειμι πεπραμενοϲ υπο την αμαρτιαν ο γαρ κατεργαζομαι ου γινωϲκω ου γαρ ο θελω τουτο πραϲϲω αλλα ο μιϲω τουτο ποιω ει δε ο ου θελω τουτο ποιω ϲυνφημι τω νομω οτι καλοϲ νυνι δε ουκετι εγω κατεργαζομαι αυτο αλλ η ενοικουϲα εν εμοι αμαρτια οιδα γαρ οτι ουκ οικει εν εμοι τουτ εϲτι̅ εν τη ϲαρκι μου αγαθον το γαρ θελιν παρακειται μοι το δε κατεργαζεϲθε το καλον ου ου γαρ ο θελω ποιω αγαθον αλλα ο ου θελω κακον τουτο πραϲϲω ει δε ο ου θελω εγω τουτο ποιω ουκετι εγω κατεργαζομαι αυτο αλλα η οικουϲα εν εμοι αμαρτια ευριϲκω αρα τον νομον τω θελοντι εμοι ποιειν το καλον οτι εμοι το κακον παρακειται ϲυνηδομαι γαρ τω νομω του θ̅υ̅ κατα τον εϲω ανθρωπο̅ βλεπω δε ετερον νομον εν τοιϲ μελεϲιν μου αντιϲτρατευομενον τω νομω του νοοϲ μου και αιχμαλωτιζοντα με ε̅ τω νομω τηϲ αμαρτιαϲ τω οντι ε̅ τοιϲ μελεϲιν μου ταλαιπωροϲ εγω ανθρωποϲ τιϲ με ρυϲεται εκ του ϲωματοϲ του θανατου τουτου {ευχαριϲτω} τω θ̅ω̅ δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων αρα ουν αυτοϲ εγω τω νοι δουλευω νομω θ̅υ̅ τη δε ϲαρκι νομω αμαρτιαϲ

ουδεν αρα νυν κατακριμα τοιϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ ο γαρ νομοϲ του π̅ν̅ϲ̅ τηϲ ζωηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ ηλευθερωϲε̅ ϲε απο του νομου τηϲ αμαρτιαϲ και του θανατου το γαρ αδυνατον του νομου εν ω ηϲθενει δια τηϲ ϲαρκοϲ ο θ̅ϲ̅ τον {εαυτου} υ̅ν̅ πεμψαϲ εν ομοιωματι ϲαρκοϲ αμαρτιαϲ και περι αμαρτιαϲ κατεκρινε την αμαρτιαν εν τη ϲαρκι ινα το δικαιωμα του νομου πληρωθη εν ημιν τοιϲ μη κατα ϲαρκα περιπατουϲιν αλλα κατα π̅ν̅α̅ οι γαρ κατα ϲαρκα ο̅τεϲ τα τηϲ ϲαρκοϲ φρονουϲιν οι δε κατα π̅ν̅α̅ τα του π̅ν̅ϲ̅ το γαρ φρονημα τηϲ ϲαρκοϲ θανατοϲ το δε φρονημα του π̅ν̅ϲ̅ ζωη και ειρηνη διοτι το φρονημα τηϲ ϲαρκοϲ εχθρα ειϲ θ̅ν̅ τω γαρ νομω του θ̅υ̅ ουχ υποταϲϲεται ουδε γαρ ουναται οι δε ε̅ ϲαρκι οντεϲ θ̅ω̅ αρεϲαι ου δυνανται υμειϲ δε ουκ εϲτε εν ϲαρκι αλλα εν π̅ν̅ι̅ ειπερ π̅ν̅α̅ θ̅υ̅ οικει εν υμιν ει δε τιϲ π̅ν̅α̅ χ̅υ̅ ουκ εχει ουτοϲ ουκ εϲτι̅ αυτου ει δε χ̅ϲ̅ εν υμιν το μεν ϲωμα νεκρο̅ δι αμαρτιαν το δε π̅ν̅α̅ ζωη δια δικαιοϲυνην ει δε το π̅ν̅α̅ του εγιραντοϲ τον ι̅ν̅ εκ νεκρων οικει εν υμιν ο εγειραϲ εκ νεκρων χ̅ν̅ ι̅ν̅ ζωοποιηϲει τα θνητα ϲωματα υμων δια του ενοικουντοϲ αυτου π̅ν̅ϲ̅ εν υμι̅ αρα ουν αδελφοι οφιλεται εϲμεν ου τη ϲαρκι του κατα ϲαρκα ζην ει γαρ κατα ϲαρκα ζητε μελλετε αποθνηϲκειν ει δε π̅ν̅ι̅ ταϲ πραξιϲ του ϲωματοϲ θανατουτε ζηϲεϲθε οϲοι γαρ π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ αγο̅ται ουτοι υιοι θ̅υ̅ ειϲιν ου γαρ ελαβετε π̅ν̅α̅ δουλιαϲ παλι̅ ειϲ φοβον αλλα ελαβετε π̅ν̅α̅ υιοθεϲιαϲ εν ω κραζομεν αββα ο π̅η̅ρ̅ αυτο το π̅ν̅α̅ ϲυνμαρτυρει τω π̅ν̅ι̅ ημω̅ οτι εϲμεν τεκνα θ̅υ̅ ει δε τεκνα και κληρονομοι κληρονομοι μεν θ̅υ̅ ϲυνκληρονομοι δε χ̅υ̅ ειπερ ϲυνπαϲχομε̅ ινα και ϲυνδοξαϲθωμεν λογιζομαι γαρ οτι ουκ αξια τα παθηματα του νυν καιρου προϲ την μελλουϲαν δοξαν αποκαλυφθηναι ειϲ ημαϲ η γαρ αποκαραδοκια τηϲ κτιϲεωϲ την αποκαλυψιν των υιων του θ̅υ̅ απεκδεχεται τη γαρ ματαιοτητι η κτιϲιϲ υπεταγη ουχ εκουϲα αλλα δια τον υποταξαντα εφ ελπιδι διοτι και αυτη η κτιϲιϲ ελευθερωθηϲεται απο τηϲ δουλιαϲ {τ�� ��οραϲ} ειϲ την ελευθεριαν τηϲ δοξηϲ των τεκνων του θ̅υ̅ οιδαμεν γαρ οτι παϲα η κτιϲιϲ ϲυϲτεναζει και ϲυνωδινει αχρι του νυν ου μονον δε αλλα και αυτοι την απαρχην του π̅ν̅ϲ̅ εχοντεϲ ημειϲ και αυτοι εν εαυτοιϲ ϲτεναζομεν υιοθεϲιαν απεκδεχομενοι την απολυτρωϲιν του ϲωματοϲ ημων τη γαρ ελπιδι εϲωθημεν ελπιϲ δε βλεπομενη ουκ εϲτιν ελπιϲ ο γαρ βλεπει τιϲ και υπομενει ει δε ο ου βλεπομεν ελπιζομεν δι υπομονηϲ απεκδεχομεθα ωϲαυτωϲ δε και το π̅ν̅α̅ ϲυναντιλαμβανεται τη αϲθενεια ημων το γαρ τι προϲευξωμεθα καθο δει ουκ οιδαμεν αλλα αυτο το π̅ν̅α̅ υπερεντυγχανει ϲτεναγμοιϲ αλαλητοιϲ ο δε εραυνων ταϲ καρδιαϲ οιδεν τι το φρονημα του π̅ν̅ϲ̅ οτι κατα θ̅ν̅ εν̅τυγχανι υπερ αγιων οιδαμεν δε οτι τοιϲ αγαπωϲιν τον θ̅ν̅ παντα ϲυνεργει ειϲ αγαθον τοιϲ κατα προθεϲιν κλητοιϲ ουϲιν οτι ουϲ προεγνω ϗ προωριϲεν ϲυνμορφουϲ τηϲ εικονοϲ του υιου αυτου ειϲ το ειναι αυτο̅ πρωτοτοκον εν πολλοιϲ αδελφοιϲ ουϲ δε προωριϲεν τουτουϲ και εκαλεϲεν και ουϲ εκαλεϲεν τουτουϲ και εδιϗωϲεν ουϲ δε εδικαιωϲεν τουτουϲ και εδοξαϲεν τι ουν ερουμεν προϲ ταυτα ει ο θ̅ϲ̅ υπερ ημων τιϲ καθ ημω̅ οϲ γε του ιδιου υιου ουκ εφιϲατο αλλα υπερ ημων παντω̅ παρεδωκεν αυτο̅ πωϲ ουχι και ϲυν αυτω τα παντα ημιν χαριϲεται τιϲ εγκαλεϲει κατα εκλεκτων θ̅υ̅ θ̅ϲ̅ ο δικαιων τιϲ ο κατακρινων χ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ο αποθανων μαλλον δε εγερθειϲ εκ νεκρων οϲ εϲτιν εν δεξια του θ̅υ̅ οϲ και εντυγχανει υπερ ημων τιϲ ημαϲ χωριϲει απο τηϲ αγαπηϲ του θ̅υ̅ θλιψιϲ η ϲτενοχωρια η διωγμοϲ η λιμοϲ η γυμνοτηϲ η κινδυνοϲ η μαχαιρα καθωϲ γεγραπται οτι ενεκεν ϲου θανατουμεθα ολην την ημεραν ελογιϲθημεν ωϲ προβατα ϲφαγηϲ αλλ εν τουτοιϲ παϲι̅ υπερνικωμεν δια του αγαπηϲαντοϲ ημαϲ πεπιϲμαι γαρ οτι ουτε θανατοϲ ουτε ζωη ουτε αγγελοι ουτε αρχαι ουτε ενεϲτωτα ουτε μελλοντα ουτε δυναμειϲ ουτε υψωμα ουτε βαθοϲ ουτε τιϲ κτιϲιϲ ετερα δυνηϲεται ημαϲ χωριϲαι απο τηϲ αγαπηϲ του θ̅υ̅ τηϲ ε̅ χ̅ω̅ ι̅υ̅ τω κ̅ω̅ ημω̅

αληθειαν λεγω εν χ̅ω̅ ου ψευδομαι ϲυνμαρτυρουϲηϲ μοι τηϲ ϲυνειδηϲεωϲ μου εν π̅ν̅ι̅ αγιω οτι λυπη μοι εϲτιν μεγαλη και αδιαλιπτοϲ οδυνη τη καρδια μου ηυχομην γαρ ειναι αναθεμα αυτοϲ εγω απο του χ̅υ̅ υπερ των αδελφων μου των ϲυγγενων μου κατα ϲαρκα οιτινεϲ ειϲιν ιϲραηλειται ων η υιοθεϲια και η δοξα και αι διαθηκαι και η νομοθεϲια και η λατρεια και αι επαγγελιαι ων οι πατερεϲ και εξ ων ο χ̅ϲ̅ το κατα ϲαρκα ο ων επι πα̅των θ̅ϲ̅ ευλογητοϲ ειϲ τουϲ αιωναϲ αμην ουχ οιον δε οτι εκπεπτωκεν ο λογοϲ του θ̅υ̅ ου γαρ παντεϲ οι εξ ι̅η̅λ̅ ουτοι ι̅η̅λ̅ ουδ οτι ειϲιν ϲπερμα αβρααμ παντεϲ τεκνα αλλ εν ιϲακ κληθηϲεται ϲοι ϲπερμα τουτ εϲτι̅ ου τα τεκνα τηϲ ϲαρκοϲ ταυτα τεκνα του θ̅υ̅ αλλα τα τεκνα τηϲ επαγγελιαϲ λογιζεται ειϲ ϲπερμα επαγγελιαϲ γαρ ο λογοϲ ουτοϲ κατα το̅ καιρον τουτον ελευϲομαι και εϲτε τη ϲαρρα υιοϲ ου μονον δε αλλα και ρεβεκκα εξ ενοϲ κοιτην εχουϲα ιϲαακ του πατροϲ ημων μηπω γαρ γεννηθεντων μηδε πραξαντων τι αγαθον η φαυλον ινα η κατ εκλογην προθεϲιϲ του θ̅υ̅ μενη ουκ εξ εργω̅ αλλ εκ του καλουντοϲ ερρεθη αυτη οτι ο μειζον δουλευϲει τω ελαϲϲονι καθωϲ γεγραπται τον ιακωβ ηγαπηϲα τον δε ηϲαυ εμιϲηϲα τι ουν ερουμεν μη αδικια παρα τω θ̅ω̅ μη γενοιτο τω μωυϲει γαρ λεγει ελεηϲω ον αν ελεω και οικτιρηϲω ον αν οικτιρω αρα ουν ου του θελοντοϲ ουδε του τρεχοντοϲ αλλα του ελεωντοϲ θ̅υ̅ λεγει γαρ η γραφη τω φαραω οτι ειϲ αυτο τουτο εξηγειρα ϲε οπωϲ ενδιξωμαι εν ϲοι την δυναμιν μου και οπωϲ διαγγελη το ονομα μου εν παϲη τη γη αρα ουν ον θελει ελεει ον δε θελει ϲκληρυνει εριϲ μοι ουν τι ετι μεμφεται τω γαρ βουληματι αυτου τιϲ ανθεϲτηκεν ω ανθρωπε μενου̅γε ϲυ τιϲ ει ο ανταποκρινομενοϲ τω θ̅ω̅ μη ερει το πλαϲμα τω πλαϲαντι τι με εποιηϲαϲ ουτωϲ η ουκ εχει εξουϲιαν ο κεραμευϲ του πηλου εκ του αυτου φυραματοϲ ποιηϲαι ο μεν ειϲ τιμην ϲκευοϲ ο δε ειϲ ατιμιαν ει δε θελων ο θ̅ϲ̅ ενδειξαϲθε την οργη̅ και γνωριϲαι το δυνατον αυτου ηνεγκεν εν πολλη μακροθυμια ϲκευη οργηϲ κατηρτιϲμενα ειϲ απωλιαν και ινα γνωριϲη το̅ πλουτον τηϲ δοξηϲ αυτου επι ϲκευη ελεουϲ α προητοιμαϲεν ειϲ δοξαν ουϲ και εκαλεϲεν ημαϲ ου μονον εξ ιουδαιων αλλα και εξ εθνων ωϲ και εν τω ωϲηε λεγι καλεϲω τον ου λαον μου λαον  και την ουκ ηγαπημενην ηγαπημενην και εϲται εν τω τοπω {ω} ερρεθη αυτοιϲ ου λαοϲ μου υμειϲ εκει κληθηϲονται υιοι θ̅υ̅ ζωντοϲ ηϲαιαϲ δε κραζει υπερ του ι̅η̅λ̅ εαν η ο αριθμοϲ των υιω̅ ι̅η̅λ̅ ωϲ η αμμοϲ τηϲ θαλαϲϲηϲ το {υπολιμμα} ϲωθηϲεται λογον γαρ ϲυντελω̅ και ϲυντεμνων ποιηϲει κ̅ϲ̅ επι τηϲ γηϲ και καθωϲ προειρηκεν ηϲαιαϲ ει μη κ̅ϲ̅ ϲαβαωθ ενκατελιπεν ημιν ϲπερμα ωϲ ϲοδομα αν εγενηθημεν και ωϲ γομορρα αν ωμοιωθημεν τι ουν ερουμεν οτι εθνη τα μη διωκο̅τα δικαιοϲυνην κατελαβεν δικαιοϲυνην δικαιοϲυνη̅ δε την εκ πιϲτεωϲ ι̅η̅λ̅ δε διωκων νομον δικαιοϲυνηϲ ειϲ νομον ουκ εφθαϲεν δια τι οτι ουκ εκ πιϲτεωϲ αλλ ωϲ εξ εργων προϲεκοψεν τω λιθω του προϲκομματοϲ καθωϲ γεγραπται ιδου τιθημι εν ϲιων λιθον προϲκομματοϲ και πετραν ϲκανδαλου και ο πιϲτευων επ αυτω ου κατεϲχυνθηϲεται

αδελφοι η μεν ευδοκια τηϲ εμηϲ καρδιαϲ και η δεηϲιϲ {προς τον θν} υπερ αυτω̅ ειϲ ϲωτηριαν μαρτυρω γαρ αυτοιϲ οτι ζηλον θ̅υ̅ εχουϲιν αλλ ου κατ επιγνωϲιν αγνοουντεϲ γαρ την του θ̅υ̅ δικαιοϲυνην και την ιδιαν δικαιοϲυνην ζητουντεϲ ϲτηϲαι τη δικαιοϲυνη του θ̅υ̅ ουχ υπεταγηϲαν τελοϲ γαρ νομου χ̅ϲ̅ ειϲ δικαιοϲυνην παντι τω πιϲτευο̅τι μωυϲηϲ γαρ γραφει οτι την δικαιοϲυνην την εκ νομου ο ποιηϲαϲ ανθρωποϲ ζηϲεται εν αυτη η δε εκ πιϲτεωϲ δικαιοϲυνη ουτωϲ λεγει μη ειπηϲ εν τη καρδια ϲου τιϲ αναβηϲεται ειϲ το̅ ουρανον τουτ εϲτιν χ̅ν̅ καταγαγειν η τιϲ καταβηϲεται ειϲ την αβυϲϲον τουτ εϲτιν χ̅ν̅ εκ νεκρων αναγαγει̅ αλλα τι λεγει εγγυϲ ϲου το ρημα εϲτιν εν τω ϲτοματι ϲου ϗ εν τη καρδια ϲου τουτ εϲτιν το ρημα τηϲ πιϲτεωϲ ο κηρυϲϲομεν οτι εαν ομολογηϲηϲ εν τω ϲτοματι ϲου κ̅ν̅ ι̅ν̅ και πιϲτευϲηϲ εν τη καρδια ϲου οτι ο θ̅ϲ̅ αυτον ηγειρεν εκ νεκρων ϲωθηϲη καρδια γαρ πιϲτευεται ειϲ δικαιοϲυνην ϲτοματι δε ομολογειται ειϲ ϲωτηρια̅ λεγει γαρ η γραφη παϲ ο πιϲτευων επ αυτω ου κατεϲχυνθηϲεται ου γαρ εϲτιν διαϲτολη ιουδαιου τε και ελληνοϲ ο γαρ αυτοϲ κ̅ϲ̅ παντων πλουτων ειϲ πανταϲ τουϲ επικαλουμενουϲ αυτο̅ παϲ γαρ οϲ αν επικαλεϲηται το ονομα κ̅υ̅ ϲωθηϲεται πωϲ ουν επικαλεϲωνται ειϲ ον ουκ επιϲτευϲαν πωϲ δε πιϲτευϲωϲι̅ ου ουκ ηκουϲαν πωϲ δε ακουϲονται χωριϲ κηρυϲϲοντοϲ πωϲ δε κηρυξωϲιν εαν μη αποϲταλωϲι̅ καθωϲ γεγραπται ωϲ ωρεοι οι ποδεϲ τω̅ ευαγγελιζομενω̅ τα αγαθα αλλ ου παντεϲ υπηκουϲαν {εν} τω ευαγγελιω ηϲαιαϲ γαρ λεγει κ̅ε̅ τιϲ επιϲτευϲεν τη ακοη ημων αρα η πιϲτιϲ εξ ακοηϲ η δε ακοη δια ρηματοϲ {χ̅υ̅} αλλα λεγω μη ουκ ηκουϲαν μενουνγε ειϲ παϲαν την γη̅ εξηλθεν ο φθογγοϲ αυτων και ειϲ τα περατα τηϲ οικουμενηϲ τα ρηματα αυτω̅ αλλα λεγω μη ι̅η̅λ̅ ουκ εγνω πρωτοϲ μωυϲηϲ λεγει εγω παραζηλωϲω υμαϲ επ ουκ εθνι επ εθνι αϲυνετω παροργιω υμαϲ ηϲαιαϲ δε αποτολμα και λεγει ευρεθη̅ τοιϲ εμε μη ζητουϲιν εμφανηϲ εγενομην τοιϲ εμε μη επερωτωϲιν προϲ δε τον ι̅η̅λ̅ λεγι ολην την ημεραν εξεπεταϲα ταϲ χειραϲ μου προϲ λαον απιθουντα και αντιλεγοντα

λεγω ουν μη απωϲατο ο θ̅ϲ̅ τον λαον αυτου μη γενοιτο και γαρ εγω ιϲδραηλειτηϲ ειμι εκ ϲπερματοϲ αβρααμ φυληϲ βενιαμειν ουκ απωϲατο ο θ̅ϲ̅ τον λαον αυτου ον προεγνω η ουκ οιδατε εν ηλια τι λεγει η γραφη ωϲ εντυγχανει τω θ̅ω̅ κατα του ι̅η̅λ̅ λεγω̅ κ̅ε̅ τουϲ προφηταϲ ϲου απεκτιναν τα θυϲιαϲτηρια ϲου κατεϲκαψαν καγω υπελιφθην μονοϲ και ζητουϲιν την ψυχην μου αλλα τι λεγει αυτω ο χρηματιϲμοϲ κατελιπον εμαυτω επτακιϲχιλιουϲ α̅δραϲ οιτινεϲ ουκ εκαμψαν γονυ τη βααλ ουτωϲ ουν και εν τω νυν καιρω λιμμα κατ εκλογην χαριτοϲ γεγονεν ει δε χαριτι ουκετι εξ εργων επι η χαριϲ ουκετι γεινεται χαριϲ τι ουν ο επιζητει ι̅η̅λ̅ τουτο ουκ επετυχε̅ η δε εκλογη επετυχεν οι δε λοιποι επωρωθηϲαν καθαπερ γεγραπται εδωκεν αυτοιϲ ο ο θ̅ϲ̅ π̅ν̅α̅ κατανυξεωϲ οφθαλμουϲ του μη βλεπειν και ωτα του μη ακουειν εωϲ τηϲ ϲημερον ημεραϲ και δ̅α̅δ̅ λεγει γενηθητω η τραπεζα αυτων ειϲ παγιδα και ειϲ θηραν και ειϲ ϲκανδαλον και ειϲ ανταποδομα αυτοιϲ ϲκοτιϲθητωϲαν οι οφθαλμοι αυτων του μη βλεπειν και τον νωτον αυτων δια παντοϲ ϲυ̅καμψον λεγω ουν μη επταιϲαν ινα πεϲωϲιν μη γενοιτο αλλα τω αυτων παραπτωματι η ϲωτηρια τοιϲ εθνεϲιν ειϲ το παραζηλωϲαι αυτουϲ ει δε το παραπτωμα αυτων πλουτοϲ κοϲμου και το ηττημα αυτων πλουτοϲ εθνων ποϲω μαλλον το πληρωμα αυτων υμιν δε λεγω τοιϲ εθνεϲιν εφ οϲον μεν ουν ειμι εγω εθνων αποϲτολοϲ την διακονιαν μου δοξαζω ει πωϲ παραζηλωϲω μου τη̅ ϲαρκα και ϲωϲω τιναϲ εξ αυτων ει γαρ η αποβολη αυτω̅ καταλλαγη κοϲμου τιϲ η προϲλημψιϲ ει μη ζωη εκ νεκρων ει δε η απαρχη αγια και το φυραμα και ει η ριζα αγια και οι κλαδοι ει δε τινεϲ των κλαδων εξεκλαϲθηϲα̅ ϲυ δε αγριελεοϲ ω̅ ενεκεντριϲθηϲ εν αυτοιϲ και ϲυνκοινωνοϲ τηϲ ριζηϲ τηϲ πιοτητοϲ τηϲ ελεαϲ εγενου μη κατακαυχω τω̅ κλαδων ει δε κατακαυχαϲαι ου ϲυ την ριζαν βαϲταζειϲ αλλα η ριζα ϲε εριϲ ουν εξεκλαϲθηϲαν κλαδοι ινα εγω ενκεντριϲθω καλωϲ τη απιϲτια εξεκλαϲθηϲαν ϲυ δε τη πιϲτι εϲτηκαϲ μη υψηλα φρονει αλλα φοβου {τ����υ} ο θ̅ϲ̅ των κατα φυϲι̅ κλαδων ουκ εφιϲατο ουδε ϲου φιϲεται ιδε ουν χρηϲτοτητα και αποτομιαν θ̅υ̅ επι μεν τουϲ πεϲο̅ταϲ αποτομια επι δε ϲε χρηϲτοτητοϲ θ̅υ̅ εαν επιμενηϲ τη χρηϲτοτητι επει και ϲυ εκκοπηϲη κακεινοι δε εαν μη επιμενωϲιν τη απιϲτια ενκεντριϲθηϲονται δυνατοϲ γαρ εϲτιν ο θ̅ϲ̅ παλιν ενκεντριϲαι αυτουϲ ει γαρ ϲυ εκ τηϲ κατα φυϲιν εξεκοπηϲ αγριελαιου και παρα φυϲιν ενεκεντριϲθηϲ ειϲ καλλιελαιο̅ ποϲω μαλλον ουτοι οι κατα φυϲιν ενκεντριϲθηϲο̅ται τη ιδια ελαια ου θελω γαρ υμαϲ αγνοειν αδελφοι το μυϲτηριον τουτο ινα μη ητε παρ εαυτοιϲ φρονιμοι οτι πωρωϲιϲ απο μερουϲ τω ι̅η̅λ̅ γεγονεν αχριϲ ου το πληρωμα των εθνω̅ ειϲελθη και ουτω παϲ ι̅η̅λ̅ ϲωθηϲεται καθωϲ γεγραπται ηξει εκ ϲιων ο ρυομενοϲ αποϲτρεψει αϲεβιαϲ απο ιακωβ και αυτη αυτοιϲ η παρ εμου διαθηκη οταν αφελωμαι ταϲ αμαρτιαϲ αυτων κατα μεν το ευαγγελιον εχθροι δι υμαϲ κατα δε την εκλογη̅ αγαπητοι δια τουϲ {π̅ρ̅ϲ̅} αμεταμελητα γαρ τα χαριϲματα και η κληϲιϲ του θ̅υ̅ {} ουτωϲ και ουτοι νυν ηπιθηϲαν τω υμετερω ελεει ινα και {} νυν ελεηθωϲιν ϲυνεκλιϲεν γαρ ο θ̅ϲ̅ τουϲ πα̅ταϲ ειϲ απιθιαν ινα τουϲ πανταϲ ελεηϲη ω βαθοϲ πλουτου και ϲοφιαϲ και γνωϲεωϲ θ̅υ̅ ωϲ ανεξεραυνητα τα κριματα αυτου και ανεξιχνιαϲτοι αι οδοι αυτου τιϲ γαρ εγνω νουν κ̅υ̅ η τιϲ ϲυμβουλοϲ αυτου εγενετο η τιϲ προεδωκεν αυτω και ανταποδοθηϲετε αυτω οτι εξ αυτου και δι αυτου και ειϲ αυτον τα παντα αυτω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ αμην

παρακαλω ουν υμαϲ αδελφοι δια των οικτιρμων του θ̅υ̅ παραϲτηϲαι τα ϲωματα υμων θυϲιαν ζωϲαν αγιαν τω θ̅ω̅ ευαρεϲτο̅ την λογικην λατριαν υμων και μη ϲυνϲχηματιζεϲθε τω αιωνι τουτω αλλα μεταμορφουϲθαι τη ανακαινωϲει του νοοϲ υμων ειϲ το δοκιμαζειν υμαϲ τι το θελημα του θ̅υ̅ το αγαθον και ευαρεϲτον και τελειο̅ λεγω γαρ δια τηϲ χαριτοϲ τηϲ δοθιϲηϲ μοι παντι τω οντι εν υμιν μη υπερφρονιν παρ ο δει φρονιν αλλα φρονιν ειϲ το ϲωφρονιν εκαϲτω ωϲ ο θ̅ϲ̅ εμεριϲεν μετρο̅ πιϲτεωϲ καθαπερ γαρ εν ενι ϲωματι πολλα μελη εχομεν τα δε μελη παντα ου την αυτην εχει πραξιν ουτωϲ οι πολλοι εν ϲωμα εϲμεν εν χ̅ω̅ το δε καθ ιϲ αλληλων μελη εχοντεϲ δε χαριϲματα κατα την χαριν την δοθιϲαν ημι̅ διαφορα ειτε προφητιαν κατα την αναλογιαν τηϲ πιϲτεωϲ ειτε διακονιαν εν τη διακονια ειτε ο διδαϲκω̅ εν τη διδαϲκαλια ειτε ο παρακαλων εν τη παρακληϲει ο μεταδιδουϲ εν απλοτητι ο προιϲτανομενοϲ εν ϲπουδη ο ελαιων εν ιλαροτητι η αγαπη ανυποκριτοϲ αποϲτυγουντεϲ το πονηρον κολλωμενοι τω αγαθω τη φιλαδελφια ειϲ αλληλουϲ φιλοϲτοργοι τη τιμη αλληλουϲ προηγουμενοι τη ϲπουδη μη οκνηροι τω π̅ν̅ι̅ ζεοντεϲ τω κ̅ω̅ δουλευοντεϲ τη ελπιδι χαιροντεϲ τη θλιψι υπομενοντεϲ τη προϲευχη προϲκαρτερουντεϲ ταιϲ χριαιϲ των αγιων κοινωνου̅τεϲ την φιλοξενιαν διωκοντεϲ ευλογειτε τουϲ διωκονταϲ υμαϲ ευλογειτε και μη καταραϲθε χαιρειν μετα χαιροντων κλαιειν μετα κλαιοντων το αυτο ειϲ αλληλουϲ φρονουντεϲ μη τα υψηλα φρονουντεϲ αλλα τοιϲ ταπινοιϲ ϲυναπαγομενοι μη γινεϲθαι φρονιμοι παρ εαυτοιϲ μηδενι κακον α̅τι κακου αποδιδο̅τεϲ προνοουμενοι καλα ενωπιο̅ παντων ανθρωπων ει δυνατον το εξ υμων μετα παντω̅ ανθρωπων ειρηνευοντεϲ μη εαυτουϲ εκδικουντεϲ αγαπητοι αλλα δοτε τοπον τη οργη γεγραπται γαρ εμοι εκδικηϲειϲ εγω ανταποδωϲω λεγει κ̅ϲ̅ αλλ εαν πινα ο εχθροϲ ϲου ψωμιζε αυτον εαν διψα ποτιζε αυτον τουτο γαρ ποιων ανθρακαϲ πυροϲ ϲωρευϲειϲ επι την κεφαλην αυτου μη νικω υπο του κακου αλλα νικα εν τω αγαθω το κακον

παϲα ψυχη εξουϲιαιϲ υπερεχουϲαιϲ υποταϲϲεϲθω ου γαρ εϲτιν εξουϲια ει μη υπο θ̅υ̅ αι δε ουϲαι υπο θ̅υ̅ τεταγμεναι ειϲιν ωϲτε ο αντιταϲϲομενοϲ τη εξουϲια τη του θ̅υ̅ διαταγη ανθεϲτηκεν οι δε ανθεϲτηκοτεϲ εαυτοιϲ κριμα λημψονται οι γαρ αρχοντεϲ ουκ ειϲιν φοβοϲ τω αγαθω εργω αλλα τω κακω θελειϲ δε μη φοβειϲθε την εξουϲιαν το αγαθο̅ ποιει και εξιϲ επαινον εξ αυτηϲ θ̅υ̅ γαρ διακονοϲ εϲτιν ϲοι ειϲ το αγαθο̅ εαν δε το κακον ποιηϲ φοβου ου γαρ εικη την μαχαιραν φορει θ̅υ̅ γαρ διακονοϲ εϲτιν ειϲ οργην εκδικοϲ τω το κακον πραϲϲοντι διο αναγκη υποταϲϲεϲθαι ου μονο̅ δια την οργην αλλα και δια την ϲυνιδηϲιν δια τουτο γαρ και φορουϲ τελειτε λιτουργοι γαρ θ̅υ̅ ειϲιν ειϲ αυτο τουτο προϲκαρτερουντεϲ αποδοτε παϲι ταϲ οφιλαϲ τω τον φορον τον φορο̅ τω το τελοϲ το τελοϲ τω τον φοβον τον φοβον τω την τιμην την τιμην μηδενι μηδεν οφιλοντεϲ ει μη το αλληλουϲ αγαπαν ο γαρ αγαπων τον ετερον νομον πεπληρωκεν το γαρ ου μοιχευϲιϲ ου φονευϲειϲ ου κλεψειϲ ου ψευδομαρτυρηϲιϲ ουκ επιθυμηϲειϲ και ει τιϲ ετερα εϲτιν εντολη εν τω λογω τουτω ανακεφαλαιουται ε̅ τω αγαπηϲιϲ τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον η αγαπη τω πληϲιον κακο̅ ουκ εργαζεται πληρωμα ουν νομου η αγαπη και τουτο ειδοτεϲ τον καιρον οτι ωρα ηδη υμαϲ εξ υπνου εγερθηναι νυν γαρ εγγυτερο̅ ημων η ϲωτηρια η οτε επιϲτευϲαμεν η νυξ προεκοψεν η δε ημερα ηγγικεν αποθωμεθα ουν τα εργα του ϲκοτουϲ ενδυϲωμεθα τα οπλα του φωτοϲ ωϲ εν ημερα ευϲχημονωϲ περιπατηϲωμεν μη κωμοιϲ και μεθαιϲ μη κοιταιϲ και αϲελγιαιϲ μη εριδι και ζηλω αλλ ενδυϲαϲθε το̅ κ̅ν̅ ι̅ν̅ χ̅ν̅ και τηϲ ϲαρκοϲ προνοιαν μη ποιειϲθαι ειϲ επιθυμιαϲ

τον δε αϲθενουντα τη πιϲτι προϲλαμβανεϲθε μη ειϲ διακριϲειϲ διαλογιϲμων οϲ με̅ πιϲτευει φαγιν πα̅τα ο δε αϲθενων λαχανα εϲθιει ο εϲθιων τον μη εϲθιοντα μη εξουθενιτω ο δε μη εϲθιων τον εϲθιοντα μη κρινετω ο θ̅ϲ̅ γαρ αυτον προϲελαβετο ϲυ τιϲ ει ο κρινων αλλοτριον οικετην τω ιδιω κ̅ω̅ ϲτηκει η πιπτει ϲταθηϲεται δε δυνατι γαρ ο κ̅ϲ̅ ϲτηϲαι αυτον οϲ μεν γαρ κρινει ημεραν παρ ημεραν οϲ δε κρινει παϲαν ημεραν εκαϲτοϲ εν τω ιδιω νοει πληροφοριϲθω ο φρονων την ημεραν κ̅ω̅ φρονει και ο εϲθιων κ̅ω̅ εϲθιει ευχαριϲτι γαρ τω θ̅ω̅ και ο μη εϲθιων κ̅ω̅ ουκ εϲθιει και ευχαριϲτι τω θ̅ω̅ ουδιϲ γαρ ημων εαυτω ζη και ουδιϲ εαυτω αποθνηϲκι εαν τε γαρ ζωμεν τω κ̅ω̅ ζωμεν εαν τε αποθνηϲκωμεν τω κ̅ω̅ αποθνηϲκωμε̅ εαν τε ουν ζωμε̅ εαν τε αποθνηϲκωμεν του κ̅υ̅ εϲμεν ειϲ τουτο γαρ χ̅ϲ̅ απεθανεν και εζηϲεν ινα και νεκρων και ζωντων κυριευϲη ϲυ δε τι κρινειϲ τον αδελφον ϲου η και ϲυ τι εξουθενιϲ το̅ αδελφον ϲου παντεϲ γαρ παραϲτηϲομεθα τω βηματι του θ̅υ̅ γεγραπται γαρ ζω εγω λεγει κ̅ϲ̅ οτι εμοι καμψει παν γονυ και παϲα γλωϲϲα εξομολογηϲεται τω θ̅ω̅ αρα ουν εκαϲτοϲ ημων περι εαυτου λογο̅ δωϲει τω θ̅ω̅ μηκετι ουν αλληλουϲ κρινωμεν αλλα τουτο κρινατε μαλλον το μη τιθεναι προϲκομμα τω αδελφω η ϲκανδαλον οιδα και πεπιϲμαι εν κ̅ω̅ ι̅υ̅ οτι ουδεν κοινον δι εαυτου ει μη τω λογιζομενω τι κοινον ειναι εκεινω κοινο̅ ει γαρ δια βρωμα ο αδελφοϲ ϲου λυπειται ουκετι κατα αγαπην περιπατειϲ μη τω βρωματι ϲου εκεινον απολλυε υπερ ου χ̅ϲ̅ απεθανεν μη βλαϲφημιϲθω ουν υμω̅ το αγαθον ου γαρ εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ βρωϲιϲ και ποϲιϲ αλλα δικαιοϲυνη και ειρηνη και χαρα εν π̅ν̅ι̅ αγιω ο γαρ εν τουτω δουλευων τω χ̅ω̅ ευαρεϲτοϲ τω θ̅ω̅ και δοκιμοϲ τοιϲ ανθρωποιϲ αρα ουν τα τηϲ ειρηνηϲ διωκομεν και τα τηϲ οικοδομηϲ τηϲ ειϲ αλληλουϲ μη ενεκεν βρωματοϲ απολλυε το εργον του θ̅υ̅ παντα μεν καθαρα αλλα κακον τω ανθρωπω τω δια προϲκομματοϲ εϲθιοντι καλον το μη φαγειν κρεα μηδε πιειν οινον μηδε εν ω ο αδελφοϲ ϲου {λυπειται} ϲυ πιϲτιν ην εχειϲ κατα ϲεαυτον εχε {} μακαριοϲ ο μη κρινων εαυτον εν ω δοκιμαζει ο δε διακρινομενοϲ εα̅ φαγη κατακεκριται οτι ουκ εκ {πιϲτεωϲ} αμαρτια εϲτιν

οφιλομεν δε ημιϲ οι δυνατοι τα αϲθενηματα των αδυνατων βαϲταζειν και μη εαυτοιϲ αρεϲκιν εκαϲτοϲ ημων τω πληϲιον αρεϲκετω {} προϲ οικοδομην και γαρ ο χ̅ϲ̅ ουχ εαυτω ηρεϲεν αλλα καθωϲ γεγραπται οι ονιδιϲμοι των ονιδειζοντων ϲε επεπεϲαν επ εμε οϲα γαρ προεγραφη ειϲ την ημετερα̅ διδαϲκαλιαν εγραφη ινα δια τηϲ υπομονηϲ και δια τηϲ παρακληϲεωϲ των γραφων την ελπιδα εχωμε̅ ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ υπομονηϲ και τηϲ παρακληϲεωϲ δωη υμι̅ το αυτο φρονιν εν αλληλοιϲ κατα ι̅ν̅ χ̅ν̅ ινα ομοθυμαδο̅ εν ενι ϲτοματι δοξαζητε τον θ̅ν̅ και π̅ρ̅α̅ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ διο προϲλαμβανεϲθαι αλληλουϲ καθωϲ και ο χ̅ϲ̅ προϲελαβετο υμαϲ ειϲ δοξαν του θ̅υ̅ λεγω γαρ χ̅ν̅ διακονον γεγενηϲθαι περιτομηϲ υπερ αληθιαϲ θ̅υ̅ ειϲ το βεβαιωϲαι ταϲ επαγγελιαϲ των πατερω̅ τα δε εθνη υπερ ελεουϲ δοξαϲαι τον θ̅ν̅ καθωϲ γεγραπται δια {του προφητου} εξομολογηϲομαι ϲοι εν εθνεϲιν και τω ονοματι ϲου ψαλω και παλιν λεγει ευφρανθητε εθνη μετα του λαου αυτου και παλιν αινειται παντα τα εθνη τον κ̅ν̅ και επαινεϲατωϲαν αυτον πα̅τεϲ οι λαοι και παλιν λεγει ηϲαιαϲ εϲται η ριζα του ιεϲϲαι και ο ανιϲτανομενοϲ αρχειν εθνων επ αυτω εθνη ελπιουϲιν ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ ελπιδοϲ πληρωϲαι υμαϲ παϲηϲ χαραϲ και ειρηνηϲ εν τω πιϲτευειν ειϲ το περιϲϲευειν υμαϲ εν τη ελπιδι εν δυναμι π̅ν̅ϲ̅ αγιου πεπιϲμαι δε αδελφοι μου και αυτοϲ εγω περι υμων οτι και αυτοι μεϲτοι εϲτε αγαθωϲυνηϲ πεπληρωμενοι παϲηϲ τηϲ γνωϲεωϲ δυναμενοι και αλληλουϲ νουθετειν τολμηροτερον δε εγραψα υμιν απο μερουϲ ωϲ επαναμιμνηϲκων υμαϲ δια την χαρι̅ την δοθιϲαν μοι απο του θ̅υ̅ ειϲ το ειναι με λιτουργον χ̅υ̅ ι̅υ̅ ειϲ τα εθνη ιερουργουντα το ευαγγελιον του θ̅υ̅ ινα γενηται η προϲφορα των εθνω̅ ευπροϲδεκτοϲ ηγιαϲμενη εν π̅ν̅ι̅ αγιω εχω ουν καυχηϲιν εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τα προϲ τον θ̅ν̅ ου γαρ τολμηϲω τι λαλιν ων ου κατειργαϲατο χ̅ϲ̅ δι εμου ειϲ υπακοη̅ εθνων λογω και εργω εν δυναμει ϲημειων και τερατω̅ εν δυναμει π̅ν̅ϲ̅ θ̅υ̅ ωϲτε με απο ι̅η̅λ̅μ̅ και κυκλω μεχρι του ιλλυρικου πεπληρωκεναι το ευαγγελιον του χ̅υ̅ ουτωϲ δε φιλοτιμουμενον ευαγγελιζεϲθαι ουχ οπου ωνομαϲθη χ̅ϲ̅ ινα μη επ αλλοτριον θεμελιον οικοδομω αλλα καθωϲ γεγραπται οιϲ ουκ ανηγγελλη περι αυτου οψονται και οι ουκ ακηκοαϲιν ϲυνηϲουϲιν διο και ενεκοπτομη̅ τα πολλα του ελθι̅ προϲ υμαϲ νυνι δε μηκετι τοπον εχων εν τοιϲ κλιμαϲι τουτοιϲ επιποθιαν δε εχων του ελθιν προϲ υμαϲ απο πολλω̅ ετων ωϲ αν πορευωμαι ειϲ την ϲπανιαν ελπιζω γαρ διαπορευομενοϲ θεαϲαϲθαι υμαϲ ϗ υφ υμων προπεμφθηναι εκει εαν υμων πρωτον απο μερουϲ εμπληϲθω νυνι δε πορευομαι ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ διακονηϲων τοιϲ αγιοιϲ ηυδοκηϲαν γαρ μακαιδονια και αχαια κοινωνια̅ τινα ποιηϲαϲθαι ειϲ τουϲ πτωχουϲ των αγιων των εν ι̅η̅λ̅μ̅ ηυδοκηϲαν γαρ και οφιλεται ειϲιν αυτων ει γαρ τοιϲ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ι̅ϲ̅ αυτων εκοινωνηϲαν τα εθνη οφιλουϲιν και εν τοιϲ ϲαρκικοιϲ λιτουργηϲαι αυτοιϲ τουτο ουν επιτελεϲαϲ και ϲφραγιϲαμενοιϲ αυτοιϲ τον καρπον τουτον απελευϲομαι δι υμω̅ ειϲ ϲπανιαν οιδα δε οτι ερχομενοϲ προϲ υμαϲ εν πληρωματι ευλογιαϲ χ̅υ̅ ελευϲομαι παρακαλω δε υμαϲ αδελφοι δια του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ και δια τηϲ αγαπηϲ του π̅ν̅ϲ̅ ϲυναγωνιϲαϲθαι μοι εν ταιϲ προϲευχαιϲ υπερ εμου προϲ τον θ̅ν̅ ινα ρυϲθω απο τω̅ απιθουντων εν τη ιουδαια και η διακονια μου η ιϲ ιερουϲαλημ ευπροϲδεκτοϲ τοιϲ αγιοιϲ γενηται ινα ελθω̅ εν χαρα προϲ υμαϲ δια θεληματοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ϲυναναπαυϲωμαι υμιν ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ ιρηνηϲ μετα παντων υμων αμην

ϲυνιϲτημι δε υμι̅ φοιβην την αδελφην ημων ουϲα̅ διακονον τηϲ εκκληϲιαϲ τηϲ εν κε̅χραιαιϲ ινα αυτη̅ προϲδεξηϲθε εν κ̅ω̅ αξιωϲ των αγιων και παραϲτητε αυτη εν ω αν υμων χρηζη πραγματι και γαρ αυτη προϲτατιϲ πολλω̅ εγενηθη και αυτου και εμου αϲπαϲαϲθαι πριϲκα̅ και ακυλαν τουϲ ϲυνεργουϲ μου εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ οιτινεϲ υπερ τηϲ ψυχηϲ μου το̅ εαυτων τραχηλον υπεθηκαν οιϲ ουκ εγω μονοϲ ευχαριϲτω αλλα και παϲαι αι εκκληϲιαι τω̅ εθνων και την κατ οικον αυτων εκκληϲιαν αϲπαϲαϲθαι επαινετον τον αγαπητον μου οϲ εϲτιν απαρχη τηϲ αϲιαϲ ειϲ χ̅ν̅ αϲπαϲαϲθε μαριαμ ητιϲ πολλα εκοπιαϲεν ειϲ υμαϲ αϲπαϲαϲθαι ανδρονικον και ιουνια̅ τουϲ ϲυγγενειϲ μου και ϲυνεχμαλωτουϲ μου οιτινεϲ ειϲιν επιϲημοι ε̅ τοιϲ αποϲτολοιϲ και προ εμου γεγοναν εν χ̅ω̅ αϲπαϲαϲθαι αμπλιατον τον αγαπητο̅ μου εν κ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε ουρβανο̅ τον ϲυνεργον ημων εν χ̅ω̅ και ϲταχυν τον αγαπητο̅ μου αϲπαϲαϲθε απελλην τον δοκιμο̅ εν χ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε τουϲ εκ των αριϲτοβουλου αϲπαϲαϲθε ηρωδιωνα τον ϲυγγενη μου αϲπαϲαϲθε τουϲ εκ των ναρκιϲϲου τουϲ ονταϲ εν κ̅ω̅ αϲπαϲαϲθαι τρυφεναν και τρυφωϲα̅ ταϲ κοπιωϲαϲ εν κ̅ω̅ αϲπαϲαϲθαι περϲιδα την αγαπητην ητιϲ πολλα εκοπιαϲεν εν κ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε ρουφον τον εκλεκτον εν κ̅ω̅ και την μητερα αυτου και εμου αϲπαϲαϲθε αϲυνκριτον φλεγοντα ερμην πατροβαν ερμαν και τουϲ ϲυν αυτοιϲ αδελφουϲ αϲπαϲαϲθε φιλολογον και ιουλιαν νηρεα και την αδελφην αυτου και ολυμπαν και τουϲ ϲυν αυτοιϲ πανταϲ αγιουϲ αϲπαϲαϲθε αλληλουϲ εν φιληματι αγιω αϲπαζονται υμαϲ αι εκκληϲιαι παϲαι του χ̅υ̅ παρακαλω δε υμαϲ αδελφοι ϲκοπειν τουϲ ταϲ διχοϲταϲιαϲ και τα ϲκανδαλα παρα την διδαχην ην υμειϲ εμαθετε ποιουνταϲ και εκκλινετε απ αυτων οι γαρ τοιουτοι τω κ̅ω̅ ημων χ̅ω̅ ου δουλευουϲι̅ αλλα τη εαυτων κοιλια και δια τηϲ χρηϲτολογιαϲ και ευλογιαϲ εξαπατωϲι ταϲ καρδιαϲ τω̅ ακακων η γαρ υμων υπακοη ειϲ πανταϲ αφικετο εφ υμιν ουν χαιρω θελω δε υμαϲ ϲοφουϲ μεν ειναι ειϲ το αγαθον ακαιρεουϲ δε ειϲ το κακο̅ ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ ειρηνηϲ ϲυντριψι τον ϲαταναν υπο τουϲ ποδαϲ υμων εν ταχι η χαριϲ του κ̅υ̅ ημω̅ ι̅υ̅ μεθ υμων αϲπαζεται υμαϲ τιμοθεοϲ ο ϲυνεργοϲ μου και λουκιοϲ και ιαϲων και ϲωϲιπατροϲ οι ϲυγγενειϲ μου αϲπαζομαι υμαϲ εγω τερτιοϲ ο γραψαϲ την επιϲτολην ε̅ κ̅ω̅ αϲπαζεται υμαϲ γαιοϲ ο ξενοϲ μου ϗ οληϲ τηϲ εκκληϲιαϲ αϲπαζετε υμαϲ εραϲτοϲ ο οικονομοϲ τηϲ πολεωϲ και κουαρτοϲ ο αδελφοϲ [отсутствует] τω δε δυναμενω υμαϲ ϲτηριξαι κατα το ευαγγελιον μου και {κ̅υ̅} ι̅υ̅ χ̅υ̅ κατα αποκαλυψι̅ μυϲτηριου χρονοιϲ αιωνιοιϲ ϲεϲιγημενου φανερωθεντοϲ δε νυν δια τε γραφω̅ προφητικων κατ επιταγην του αιωνιου θ̅υ̅ ειϲ υπακοην πιϲτεωϲ ειϲ παντα τα εθνη γνωριϲθεντοϲ μονω ϲοφω θ̅ω̅ δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ ω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ τω̅ αιωνων αμην



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.