Библия › Codex 01 › ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄

παυλοϲ κλητοϲ αποϲτολοϲ {αυ} χ̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ και ϲωϲθενηϲ ο αδελφοϲ τη εκκληϲια του θ̅υ̅ τη ουϲη εν κορινθω ηγιαϲμενοιϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ κλητοιϲ αγιοιϲ ϲυν παϲι τοιϲ επικαλουμενοιϲ το ονομα του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ εν πα̅τι τοπω αυτων και ημων χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημω̅ και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ {} παντοτε περι υμω̅ επι τη χαριτι του θ̅υ̅ τη δοθιϲη υμιν ε̅ χ̅ω̅ ι̅υ̅ οτι εν παντι επλουτιϲθητε {εν εν} αυτω εν παντι λογω και παϲη γνωϲει καθωϲ το μαρτυριον του χ̅υ̅ εβεβαιωθη εν υμιν ωϲτε υμαϲ μη υϲτεριϲθαι εν μηδενι χαριϲματι απεκδεχομενουϲ την αποκαλυψιν του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ οϲ και βεβαιωϲει υμαϲ εωϲ τελουϲ ανεγκλητουϲ εν τη ημερα του κ̅υ̅ ημω̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ {οϲ και βεβαιωϲει υμαϲ εωϲ τελουϲ ανεγκλητουϲ εν τη ημερα του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅} πιϲτοϲ ο θ̅ϲ̅ δι ου εκληθητε ειϲ κοινωνιαν του υιου αυτου ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων παρακαλω δε υμαϲ αδελφοι δια του ονοματοϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ινα το αυτο λεγητε παντεϲ και μη η εν υμιν ϲχιϲματα ητε δε κατηρτιϲμενοι εν τω αυτω νοι ϗ εν τη αυτη γνωμη εδηλωθη γαρ μοι περι υμων αδελφοι μου υπο των χλοηϲ οτι εριδεϲ εν υμιν ειϲιν λεγω δε τουτο οτι εκαϲτοϲ υμων λεγει εγω μεν ειμι παυλου εγω δε απολλω εγω δε κηφα εγω δε χ̅υ̅ μεμεριϲται ο χ̅ϲ̅ μη παυλοϲ εϲταυρωθη υπερ υμω̅ η ειϲ το ονομα παυλου εβαπτιϲθητε ευχαριϲτω οτι ουδενα υμων εβαπτιϲα ει μη πριϲκο̅ και γαιον ινα μη τιϲ ειπη οτι ειϲ το εμον ονομα εβαπτιϲθητε εβαπτιϲα δε και τον ϲτεφανα οικον λοιπον ουκ οιδα ει τινα αλλον εβαπτιϲα ου γαρ απεϲτιλεν με χ̅ϲ̅ βαπτιζειν αλλα ευαγγελιζεϲθε ουκ εν ϲοφια λογου ινα μη κενωθη ο ϲταυροϲ του χ̅υ̅ ο λογοϲ γαρ ο του ϲταυρου τοιϲ μεν απολλυμενοιϲ μωρια εϲτιν τοιϲ δε ϲωμενοιϲ ημιν δυναμιϲ θ̅υ̅ εϲτιν γεγραπται γαρ απολω την ϲοφιαν των ϲοφων και τη̅ ϲυνεϲιν των ϲυνετων αθετηϲω που ϲοφοϲ που γραμματευϲ που ϲυνζητητηϲ του αιωνοϲ τουτου ουχι εμωρανεν ο θ̅ϲ̅ την ϲοφιαν του κοϲμου επιδη γαρ εν τη ϲοφια του θ̅υ̅ ουκ εγνω ο κοϲμοϲ δια τηϲ ϲοφιαϲ τον θ̅ν̅ ευδοκηϲεν ο θ̅ϲ̅ δια τηϲ μωριαϲ του κηρυγματοϲ ϲωϲαι τουϲ πιϲτευο̅ταϲ επειδη και ιουδαιοι ϲημια αιτουϲι̅ και ελληνεϲ ϲοφιαν ζητουϲιν ημειϲ δε κηρυϲϲομεν χ̅ν̅ εϲταυρωμενον ιουδαιοιϲ μεν ϲκανδαλον εθνεϲιν δε μωριαν αυτοιϲ δε τοιϲ κλητοιϲ ιουδαιοιϲ τε και ελληϲιν χ̅ν̅ θ̅υ̅ δυναμιν και θ̅υ̅ ϲοφιαν οτι το μωρον του θ̅υ̅ ϲοφωτερον τω̅ ανθρωπων εϲτι̅ και το αϲθενεϲ του θ̅υ̅ ιϲχυροτερον των ανθρωπων βλεπεται γαρ την κληϲιν υμων αδελφοι οτι ου πολλοι ϲοφοι κατα ϲαρκα ου πολλοι δυνατοι ου πολλοι ευγενιϲ αλλα τα μωρα του κοϲμου εξελεξατο ο θ̅ϲ̅ ινα κατεϲχυνη τουϲ ϲοφουϲ και τα αϲθενη του κοϲμου εξελεξατο ο θ̅ϲ̅ ινα κατεϲχυνη τα ιϲχυρα και τα {αϲθενη} του κοϲμου και τα εξουθενημενα εξελεξατο ο θ̅ϲ̅ τα μη οντα ινα τα οντα καταργηϲη οπωϲ μη καυχηϲηται παϲα ϲαρξ ενωπιον του θ̅υ̅ εξ αυτου δε υμειϲ εϲτε εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ οϲ εγενηθη ϲοφια ημιν απο θ̅υ̅ δικαιοϲυνη τε και αγιαϲμοϲ και απολυτρωϲιϲ ινα καθωϲ γεγραπται ο καυχωμενοϲ εν κ̅ω̅ καυχαϲθω

καγω ελθων προϲ υμαϲ αδελφοι ηλθον ου καθ υπεροχην λογου η ϲοφιαϲ καταγγελλω̅ υμιν το μυϲτηριον του θ̅υ̅ ου γαρ εκρινα ειδεναι τι εν υμιν ει μη ι̅ν̅ χ̅ν̅ και τουτον εϲταυρωμενον καγω εν αϲθενια και εν φοβω και ε̅ τρομω πολλω εγενομην προϲ υμαϲ και ο λογοϲ μου και το κηρυγμα μου ουκ εν πιθοιϲ ϲοφιαϲ {λογοϲ} αλλ εν αποδειξει π̅ν̅ϲ̅ ϗ δυναμεωϲ ινα η πιϲτιϲ υμων μη η εν ϲοφια ανθρωπων αλλ εν δυναμι θ̅υ̅ ϲοφιαν δε λαλουμεν εν τοιϲ τελιοιϲ ϲοφιαν δε ου του αιωνοϲ τουτου ουδε των αρχοντων του αιωνοϲ τουτου των καταργουμενων αλλα λαλουμεν θ̅υ̅ ϲοφιαν εν μυϲτηριω την αποκεκρυμμενην ην προωριϲεν ο θ̅ϲ̅ προ τω̅ αιωνων ειϲ δοξαν ημων ην ουδειϲ των αρχοντων του αιωνοϲ τουτου εγνωκεν ει γαρ εγνωϲα̅ ουκ αν τον κ̅ν̅ τηϲ δοξηϲ εϲταυρωϲα̅ αλλα καθωϲ γεγραπται α οφθαλμοϲ ουκ ειδεν και ουϲ ουκ ηκουϲεν και επι καρδιαν ανθρωπου ουκ ανεβη α ητοιμαϲεν ο θ̅ϲ̅ τοιϲ αγαπωϲιν αυτον ημιν δε απεκαλυψεν ο θ̅ϲ̅ δια του π̅ν̅ϲ̅ το γαρ π̅ν̅α̅ πα̅τα εραυνα και τα βαθη του θ̅υ̅ τιϲ γαρ οιδεν ανθρωπων τα του ανθρωπου ει μη το π̅ν̅α̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ το εν αυτω ουτωϲ και τα του θ̅υ̅ ουδειϲ εγνωκεν ει μη το π̅ν̅α̅ του θ̅υ̅ ημιϲ δε ου το π̅ν̅α̅ του κοϲμου ελαβομεν αλλα το π̅ν̅α̅ το εκ του θ̅υ̅ ινα ειδωμεν τα υπο του θ̅υ̅ χαριϲθε̅τα ημιν α και λαλουμεν ουκ εν διδακτοιϲ α̅θρωπινηϲ ϲοφιαϲ {λογοιϲ αλλ} εν διδακτοιϲ π̅ν̅ϲ̅ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ι̅ϲ̅ π̅ν̅ι̅κ̅α̅ ϲυνκρινοντεϲ ψυχικοϲ δε ανθρωποϲ ου δεχεται τα του π̅ν̅ϲ̅ του θ̅υ̅ μωρια γαρ αυτω εϲτιν και ου δυναται γνωναι οτι π̅ν̅ι̅κ̅ω̅ϲ̅ ανακρινεται {} τιϲ γαρ εγνω νουν κ̅υ̅ οϲ ϲυμβιβαϲει αυτον ημειϲ δε νουν χ̅υ̅ εχομεν

καγω αδελφοι ουκ ηδυνηθην λαληϲαι υμιν ωϲ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ι̅ϲ̅ αλλ ωϲ ϲαρκινοιϲ ωϲ νηπιοιϲ εν χ̅ω̅ γαλα υμαϲ εποτιϲα ου βρωμα ουπω γαρ εδυναϲθε αλλ ουδε ετι νυν δυναϲθε ετι γαρ ϲαρκικοι εϲτε οπου γαρ εν υμιν ζηλοϲ και εριϲ ουχι ϲαρκικοι εϲτε και κατα ανθρωπον περιπατειτε οταν γαρ λεγη τιϲ εγω μεν ειμι παυλου ετεροϲ δε εγω απολλω ουκ α̅ν̅ο̅ι̅ εϲτε τι ουν εϲτι̅ απολλωϲ τι δε εϲτι̅ παυλοϲ διακονοι δι ων επιϲτευϲατε και εκαϲτω ωϲ ο κ̅ϲ̅ εδωκεν εγω εφυτευϲα απολλωϲ εποτιϲεν αλλα ο θ̅ϲ̅ ηυξανεν ωϲτε ουτε ο φυτευων εϲτιν τι ουδε ο ποτιζων αλλ ο αυξανων θ̅ϲ̅ ο φυτευων δε και ο ποτιζων εν ειϲι̅ εκαϲτοϲ δε τον ιδιον μιϲθον λημψεται κατα τον ιδιον κοπον θ̅υ̅ γαρ εϲμεν ϲυνεργοι θ̅υ̅ γεωργιον θ̅υ̅ οικοδομη εϲτε κατα την χαριν του θ̅υ̅ την δοθιϲα̅ μοι ωϲ ϲοφοϲ αρχιτεκτων θεμελιον εθηκα αλλοϲ δε εποικοδομει εκαϲτοϲ δε βλεπετω πωϲ εποικοδομει θεμελιον γαρ αλλον ουδειϲ δυναται θειναι παρα τον κειμενον οϲ εϲτιν ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ ει δε τιϲ εποικοδομει επι τον θεμελιον χρυϲιον αργυριον λιθουϲ τιμιουϲ ξυλα χορτον καλαμην εκαϲτου το εργον φανερο̅ γενηϲεται η γαρ ημερα δηλωϲει οτι εν πυρι αποκαλυπτεται και εκαϲτου το εργον οποιον εϲτιν το πυρ δοκιμαϲει ει τινοϲ το εργον μενει ο εποικοδομηϲεν μιϲθο̅ λημψεται ει τινοϲ το εργον κατακαηϲεται ζημιωθηϲεται αυτοϲ δε ϲωθηϲεται ουτωϲ δε ωϲ δια πυροϲ ουκ οιδατε οτι ναοϲ θ̅υ̅ εϲτε και το π̅ν̅α̅ του θ̅υ̅ οικει εν υμι̅ ει τιϲ τον ναον του θ̅υ̅ φθειρει φθερει τουτον ο θ̅ϲ̅ ο γαρ ναοϲ του θ̅υ̅ αγιοϲ εϲτιν οιτινεϲ εϲτε υμιϲ μηδειϲ εαυτον εξαπατατω ει τιϲ δοκει ϲοφοϲ ειναι εν υμιν εν τω αιωνι τουτω μωροϲ γενεϲθω ινα γενηται ϲοφοϲ η γαρ ϲοφια του κοϲ τουτου μωρια παρα τω θ̅ω̅ εϲτιν γεγραπται γαρ ο δραϲϲομενοϲ τουϲ ϲοφουϲ εν τη πανουργια αυτων και παλιν κ̅ϲ̅ γινωϲκι τουϲ διαλογιϲμουϲ τω̅ ϲοφων οτι ειϲιν ματαιοι ωϲτε μηδιϲ καυχαϲθω εν ανθρωποιϲ παντα γαρ υμων εϲτιν ειτε παυλοϲ ειτε απολλωϲ ειτε κηφαϲ ειτε κοϲμοϲ ειτε ζωη ειτε θανατοϲ ειτε ενεϲτωτα ειτε μελλοντα παντα υμων υμειϲ δε χ̅υ̅ χ̅ϲ̅ δε θ̅υ̅

ουτωϲ ημαϲ λογιζεϲθω ανθρωποϲ ωϲ υπηρεταϲ χ̅υ̅ και οικονομουϲ μυϲτηριων θ̅υ̅ ωδε λοιπον {τι} ζητειτε εν τοιϲ οικονομοιϲ ινα πιϲτοϲ τιϲ ευρεθη εμοι δε ειϲ ελαχιϲτον εϲτιν ινα υφ υμω̅ ανακριθω η υπο ανθρωπινηϲ ημεραϲ αλλ ουδε εμαυτον ανακρινω ουδεν γαρ εμαυτω ϲυνοιδα αλλ ουκ εν τουτω δεδιϗωμαι ο γαρ ανακρινων με κ̅ϲ̅ εϲτιν ωϲτε μη προ καιρου τι κρινεται εωϲ α̅ ελθη ο κ̅ϲ̅ οϲ και φωτιϲει τα κρυπτα του ϲκοτουϲ και φανερωϲει ταϲ βουλαϲ των καρδιων και τοτε ο επαινοϲ γενηϲεται εκαϲτω απο του θ̅υ̅ ταυτα {} αδελφοι μετεϲχηματιϲα ειϲ εμαυτον και απολλων δι υμαϲ ινα εν ημιν μαθητε το μη υπερ α γεγραπτε ινα μη ειϲ υπερ του ενοϲ φυϲιουϲθαι κατα του ετερου τιϲ γαρ ϲε διακρινει τι δε εχειϲ ο ουκ ελαβεϲ ει δε και ελαβεϲ τι καυχαϲαι ωϲ μη λαβων ηδη κεκορεϲμενοι εϲτε ηδη επλουτηϲατε χωριϲ ημων εβαϲιλευϲατε και οφελον γε εβαϲιλευϲατε ινα και ημιϲ υμιν ϲυνβαϲιλευϲωμεν δοκω γαρ ο θ̅ϲ̅ ημαϲ τουϲ αποϲτολουϲ εϲχατουϲ απεδιξε̅ ωϲ επιθανατιουϲ οτι θεατρον εγενηθημεν τω κοϲμω και αγγελοιϲ και α̅θρωποιϲ ημειϲ μωροι δια χ̅ν̅ υμειϲ δε φρονιμοι εν χ̅ω̅ ημειϲ αϲθενειϲ υμειϲ δε ιϲχυροι υμειϲ ενδοξοι ημειϲ δε ατιμοι αχρι τηϲ αρτι ωραϲ και πινωμεν και διψωμεν και γυμνιτευομε̅ και κολαφιζομεθα και αϲτατουμεν και κοπιωμεν εργαζομενοι ταιϲ ιδιαιϲ χερϲιν λοιδορουμενοι ευλογουμεν διωκομενοι ανεχομεθα δυϲφημουμενοι παρακαλουμεν ωϲ περικαθαρματα του κοϲμου εγενηθημεν παντων περιψημα εωϲ αρτι ουκ εντρεπων υμαϲ γραφω ταυτα αλλ ωϲ τεκνα μου αγαπητα νουθετω̅ εαν γαρ μυριουϲ παιδαγωγουϲ εχητε εν χ̅ω̅ αλλ ου πολλουϲ πατεραϲ εν γαρ χ̅ω̅ ι̅υ̅ δια του ευαγγελιου εγω υμαϲ εγεννηϲα παρακαλω ουν υμαϲ μιμηται μου γινεϲθε δια τουτο αυτο επεμψα υμιν τιμοθεον οϲ εϲτιν μου τεκνον αγαπητο̅ και πιϲτον εν κ̅ω̅ οϲ υμαϲ αναμνηϲει ταϲ οδουϲ μου ταϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ καθωϲ πανταχου εν παϲη εκκληϲια διδαϲκω ωϲ μη ερχομενου δε μου προϲ υμαϲ εφυϲιωθηϲαν τινεϲ ελευϲομαι δε ταχεωϲ προϲ υμαϲ εαν ο κ̅ϲ̅ θεληϲη και γνωϲομαι ου τον λογον των πεφυϲιωμενων αλλα την δυναμι̅ ου γαρ εν λογω η βαϲιλεια του θ̅υ̅ αλλ εν δυναμι τι θελετε εν ραβδω ελθω προϲ υμαϲ η εν αγαπη π̅ν̅ι̅ τε πραοτητοϲ

ολωϲ ακουετε εν υμιν πορνια και τοιαυτη πορνια ητιϲ ουδε εν τοιϲ εθνεϲιν ωϲτε γυναικα τινα του πατροϲ εχιν και υμιϲ πεφυϲιωμενοι εϲτε και ουχι μαλλον επενθηϲατε ινα αρθη εκ μεϲου υμων ο το εργον τουτο πραξαϲ εγω μεν γαρ απω̅ τω ϲωματι παρω̅ δε τω π̅ν̅ι̅ ηδη κεκρικα ωϲ παρων τον ουτωϲ τουτο κατεργαϲαμενον εν τω ονοματι του κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ϲυναχθε̅των υμων και του εμου π̅ν̅ϲ̅ ϲυν τη δυναμι του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ παραδουναι τον τοιουτο̅ τω ϲατανα ειϲ ολεθρον τηϲ ϲαρκοϲ ινα το π̅ν̅α̅ ϲωθη εν τη ημερα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ ου καλον το καυχημα υμων ουκ οιδατε οτι μικρα ζυμη ολον το φυραμα ζυμοι εκκαθαρατε την παλαιαν ζυμην ινα ητε νεον φυραμα καθωϲ εϲτε αζυμοι και γαρ το παϲχα ημων ετυθη χ̅ϲ̅ ωϲτε εορταζωμεν μη εν ζυμη παλαια μηδε εν ζυμη κακιαϲ και πονηριαϲ αλλ εν αζυμοιϲ ειλικρινιαϲ και αληθιαϲ εγραψα υμιν εν τη επιϲτολη μη ϲυναναμιγνυϲθαι πορνοιϲ ου παντωϲ τοιϲ πορνοιϲ του κοϲμου τουτου η τοιϲ πλεονεκταιϲ και αρπαξιν η ειδωλολατραιϲ επει ωφιλετε αρα εκ του κοϲμου εξελθιν νυνι δε εγραψα υμι̅ μη ϲυναναμιγνυϲθαι εαν τιϲ αδελφοϲ ονομαζομενοϲ η πορνοϲ η πλεονεκτηϲ η ειδωλολατρηϲ η λοιδοροϲ η μεθυϲοϲ η αρπαξ τω τοιουτω μηδε ϲυνεϲθιειν τι γαρ μοι τουϲ εξω κρινειν ουχι τουϲ εϲω υμειϲ {κρινειτε} τουϲ δε εξω ο θ̅ϲ̅ κρινει εξαρατε τον πονηρον εξ υμων αυτων

τολμα τιϲ υμων πραγμα εχων προϲ τον ετερον κρινεϲθαι επι των αδικων και ουχι επι των αγιων η ουκ οιδατε οτι οι αγιοι τον κοϲμο̅ κρινουϲιν και ει εν υμιν κρινεται ο κοϲμοϲ αναξιοι εϲτε κριτηριων ελαχιϲτων ουκ οιδατε οτι αγγελουϲ κρινουμεν μητι γε βιωτικα βιωτικα μεν ουν κριτηρια εαν εχητε τουϲ εξουθενημενουϲ εν τη εκκληϲια τουτουϲ καθιζετε προϲ εντροπην υμιν λεγω ουτωϲ ουκ ενι εν υμιν ουδειϲ ϲοφοϲ οϲ δυνηϲεται ανακριναι ανα μεϲο̅ του αδελφου αυτου αλλα αδελφοϲ μετα αδελφου κρινεται και τουτο επι απιϲτων ηδη μεν ολωϲ ηττημα υμιν εϲτιν οτι κριμα εχετε μεθ εαυτων δια τι ουχι μαλλον αδικειϲθε δια τι ουχι μαλλον αποϲτερειϲθε αλλα υμειϲ αδικειτε και αποϲτερειτε και τουτο αδελφουϲ η ουκ οιδατε οτι αδικοι θ̅υ̅ βαϲιλειαν ου κληρονομηϲουϲιν μη πλαναϲθαι ουτε πορνοι ουτε ειδωλολατραι ουτε μοιχοι ουτε μαλακοι ουτε αρϲενοκοιται ουτε κλεπται ουτε πλεονεκται ου μεθυϲοι ου λοιδοροι ουχ αρπαγεϲ βαϲιλειαν θ̅υ̅ κληρονομηϲουϲιν και ταυτα τινεϲ ητε αλλα απελουϲαϲθε αλλα ηγιαϲθητε αλλα εδικαιωθητε εν τω ονοματι του κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ και εν τω π̅ν̅ι̅ του θ̅υ̅ ημων παντα μοι εξεϲτι̅ αλλ ου παντα ϲυμφερει παντα μοι εξεϲτιν αλλ ουκ εγω εξουϲιαϲθηϲομαι υπο τινοϲ τα βρωματα τη κοιλια και η κοιλια τοιϲ βρωμαϲιν ο δε θ̅ϲ̅ και ταυτην και ταυτα καταργηϲει το δε ϲωμα ου τη πορνια αλλα τω κ̅ω̅ και ο κ̅ϲ̅ τω ϲωματι ο δε θ̅ϲ̅ και τον κ̅ν̅ ηγειρεν και ημαϲ εξεγερει δια τηϲ δυμεωϲ αυτου ουκ οιδατε οτι τα ϲωματα ημων μελη χ̅υ̅ εϲτιν αραϲ ουν τα μελη του χ̅υ̅ ποιηϲω πορνηϲ μελη μη γενοιτο η ουκ οιδατε οτι ο κολλωμενοϲ τη πορνη εν ϲωμα εϲτιν εϲονται γαρ φηϲιν οι δυο ειϲ ϲαρκα μιαν ο δε κολλωμενοϲ τω κ̅ω̅ εν π̅ν̅α̅ εϲτιν φευγετε την πορνιαν παν αμαρτημα ο εαν ποιηϲη ανθρωποϲ εκτοϲ του ϲωματοϲ εϲτιν ο δε πορνευων ειϲ το ιδιον ϲωμα αμαρτανι η ουκ οιδαται οτι το ϲωμα υμων ναοϲ του εν υμιν αγιου π̅ν̅ϲ̅ εϲτιν ου εχετε απο θ̅υ̅ και ουκ εϲτε αυτων ηγοραϲθητε γαρ τιμηϲ δοξαϲατε {} τον θ̅ν̅ εν τω ϲωματι υμων

περι δε ων εγραψατε καλον ανθρωπω γυναικοϲ μη απτεϲθαι δια δε ταϲ πορνιαϲ εκαϲτοϲ την εαυτου γυναικα εχετω και εκαϲτη το̅ ιδιον ανδρα εχετω τη γυναικι ο ανηρ την οφιλην αποδιδοτω ομοιωϲ δε και η γυνη τω α̅δρι η γυνη του ιδιου ϲωματοϲ ουκ εξουϲιαζει αλλα ο ανηρ ομοιωϲ δε και ο ανηρ του ιδιου ϲωματοϲ ουκ εξουϲιαζει αλλα η γυνη μη αποϲτεριτε αλληλουϲ ει μητι α̅ εκ ϲυμφωνου προϲ καιρον ινα ϲχολαϲητε τη προϲευχη και παλιν επι το αυτο ητε ινα μη πιραζη υμαϲ ο ϲαταναϲ δια την ακραϲιαν υμων τουτο δε λεγω κατα ϲυγγνωμην ου κατ επιταγην θελω δε πανταϲ ανθρωπουϲ ειναι ωϲ και εμαυτον αλλ εκαϲτοϲ ιδιο̅ εχει χαριϲμα εκ θ̅υ̅ ο μεν ουτωϲ ο δε ουτωϲ λεγω δε τοιϲ αγαμοιϲ και ταιϲ χηραιϲ καλον αυτοιϲ εαν μινωϲιν ωϲ καγω ει δε ουκ εγκρατευονται γαμηϲατωϲαν κριττον γαρ εϲτιν γαμιν η πυρουϲθε τοιϲ δε γεγαμηκοϲιν παραγγελλω ουκ εγω αλλα ο κ̅ϲ̅ γυναικα απο ανδροϲ μη χωριϲθηναι εαν δε και χωριϲθη μενετω αγαμοϲ η τω ανδρι καταλλαγητω ϗ ανδρα γυναικα μη αφιεναι τοιϲ δε λοιποιϲ λεγω εγω ουχ ο κ̅ϲ̅ ει τιϲ αδελφοϲ γυναικα εχει απιϲτον και αυτη ϲυνευδοκει οικειν μετ αυτου μη αφιετω αυτην και γυνη ει τιϲ εχει ανδρα απιϲτον και ουτοϲ ϲυνευδοκει οικειν μετ αυτηϲ μη αφιετω αυτον ανδρα ηγιαϲται γαρ ο ανηρ ο απιϲτοϲ εν τη γυναικι και ηγιαϲται η γυνη η {απι} εν τω αδελφω επει αρα τα τεκνα υμων ακαθαρτα εϲτιν νυν δε αγια εϲτιν ει δε ο απιϲτοϲ χωριζετε χωριζεϲθω ου δεδουλωται ο αδελφοϲ η αδελφη εν τοιϲ τοιουτοιϲ εν δε ειρηνη κεκληκεν υμαϲ ο θ̅ϲ̅ τι γαρ οιδαϲ γυναι ει τον ανδρα ϲωϲιϲ η τι οιδαϲ ανερ ει την γυναικα ϲωϲειϲ ει μη εκαϲτω ωϲ μεμερικεν ο κ̅ϲ̅ εκαϲτον ωϲ κεκληκεν ο θ̅ϲ̅ ουτω περιπατειτω και ουτωϲ εν παϲαιϲ ταιϲ εκκληϲιαιϲ διαταϲϲομαι περιτετμημενοϲ τιϲ εκληθη μη επιϲπαϲθω εν ακροβυϲτια κεκληται τιϲ μη περιτεμνεϲθω η περιτομη ουδεν εϲτιν και η ακροβυϲτια ουδεν εϲτιν αλλα τηρηϲιϲ εντολων θ̅υ̅ εκαϲτοϲ εν τη κληϲει η εκληθη εν ταυτη μενετω δουλοϲ εκληθηϲ μη ϲοι μελετω αλλ ει και δυναϲαι ελευθεροϲ γενεϲθαι μαλλον χρηϲαι ο γαρ εν κ̅ω̅ κληθειϲ δουλοϲ απελευθεροϲ κ̅υ̅ εϲτιν ομοιωϲ ο ελευθεροϲ κληθειϲ δουλοϲ χ̅υ̅ εϲτιν τιμηϲ ηγοραϲθητε μη γεινεϲθε δουλοι ανθρωπων εκαϲτοϲ εν ω εκληθη αδελφοι εν τουτω μενετω παρα θ̅ω̅ περι δε των παρθενων επιταγην κ̅υ̅ ουκ εχω γνωμη̅ δε διδωμι ωϲ ηλεημενοϲ υπο κ̅υ̅ πιϲτοϲ ειναι νομιζω ουν τουτο καλον υπαρχειν δια την ενεϲτωϲαν αναγκην οτι καλον ανθρωπω το ουτωϲ ειναι δεδεϲε γυναικι μη ζητι λυϲιν λελυϲαι απο γυναικοϲ μη ζητι γυναικα εαν δε και γαμηϲηϲ ουχ ημαρτεϲ και εαν γημη η παρθενοϲ ουχ ημαρτεν θλιψι̅ δε τη ϲαρκι εξουϲι̅ οι τοιουτοι εγω δε υμων φιδομαι τουτο δε φημι αδελφοι ο καιροϲ ϲυννεϲταλμενοϲ εϲτι̅ το λοιπον ινα και οι εχοντεϲ γυναικαϲ ωϲ μη εχοντεϲ ωϲιν και οι κλαιοντεϲ ωϲ μη κλαιοντεϲ και οι χαιροντεϲ ωϲ μη χαιροντεϲ και οι αγοραζοντεϲ ωϲ μη κατεχοντεϲ και οι χρωμενοι τον κοϲμον ωϲ μη καταχρωμενοι παραγει γαρ το ϲχημα του κοϲμου τουτου θελω δε υμαϲ αμεριμνουϲ ειναι ο αγαμοϲ μεριμνα τα του κ̅υ̅ πωϲ αρεϲη τω κ̅ω̅ ο δε γαμηϲαϲ μεριμνα τα του κοϲμου πωϲ αρεϲη τη γυναικι και μεμεριϲται ϗ η γυνη η αγαμοϲ και η παρθενοϲ η αγαμοϲ μεριμνα τα του κ̅υ̅ ινα η αγια ϗ τω ϲωματι και τω π̅ν̅ι̅ η δε γαμηϲαϲα μεριμνα τα του κοϲμου πωϲ αρεϲη τω ανδρι τουτο δε προϲ το υμων αυτων ϲυμφορο̅ λεγω ουχ ινα βροχο̅ υμιν επιβαλω αλλα προϲ το ευϲχημον και ευπαρεδρο̅ τω κ̅ω̅ απεριϲπαϲτωϲ ει δε τιϲ αϲχημονι̅ επι την παρθενον αυτου νομιζει εαν η υπερακμοϲ και ουτωϲ οφιλει γινεϲθε ο θελει ποιειτω ουχ αμαρτανει γαμιτωϲαν οϲ δε εϲτηκεν εν τη καρδια αυτου εδραιοϲ μη εχων αναγκην εξουϲιαν δε εχει περι του ιδιου θεληματοϲ και τουτο κεκρικε̅ εν τη ιδια καρδια τηριν την εαυτου παρθενον καλωϲ ποιηϲει ωϲτε και ο γαμιζων την εαυτου παρθενον καλωϲ ποιει και ο μη γαμιζων κριϲϲον ποιηϲει γυνη δεδεται εφ οϲον χρονον ζη ο ανηρ αυτηϲ εαν δε κοιμηθη ο ανηρ ελευθερα εϲτιν ω θελει γαμηθηναι μονον εν κ̅ω̅ μακαριωτερα δε εϲτιν εαν ουτωϲ μινη κατα την εμην γνωμην δοκω δε καγω π̅ν̅α̅ θ̅υ̅ εχειν

περι δε των ιδωλοθυτων οιδαμεν οτι παντεϲ γνωϲιν εχομεν η γνωϲιϲ φυϲιοι η δε αγαπη οικοδομει ει τιϲ δοκει εγνωκεναι τι ουπω εγνω καθωϲ δει γνωναι ει δε τιϲ αγαπα τον θ̅ν̅ ουτοϲ εγνωϲται περι τηϲ βρωϲεωϲ ουν των ειδωλοθυτων οιδαμεν οτι ουδεν ειδωλο̅ εν κοϲμω και οτι ουδιϲ θ̅ϲ̅ ει μη ειϲ και γαρ ειπερ ειϲιν λεγομενοι θεοι ειτε εν ουρανω ειτε επι γηϲ ωϲπερ ειϲιν θεοι πολλοι και κυριοι πολλοι αλλ ημιν ειϲ {} ο πατηρ εξ ου τα παντα και ημιϲ ειϲ αυτο̅ και ειϲ κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ δι ου τα παντα και ημιϲ δι αυτου αλλ ουκ εν παϲιν η γνωϲιϲ τινεϲ δε τη ϲυνηθια εωϲ αρτι του ειδωλου ωϲ ειδωλοθυτον {εϲτιν} και η ϲυνιδηϲειϲ αυτων αϲθενηϲ ουϲα μολυνεται βρωμα δε υμαϲ ου παραϲτηϲει τω θ̅ω̅ ουτε εαν φαγωμε̅ περιϲϲευομεν ουτε εαν μη φαγωμεν υϲτερουμεθα βλεπετε δε μη πωϲ η εξουϲια υμων αυτη προϲκομμα γενηται τοιϲ αϲθενεϲιν εαν γαρ τιϲ ιδη ϲε το̅ γνωϲιν εχοντα εν ιδωλιω κατακειμενον ουχι η ϲυνιδηϲειϲ αυτου αϲθενουϲ οντοϲ οικοδομηθηϲεται ειϲ το τα ιδωλοθυτα εϲθιειν απολλυται γαρ ο αϲθενω̅ εν τη ϲη γνωϲει ο αδελφοϲ δι ον χ̅ϲ̅ απεθανεν ουτωϲ δε αμαρτανοντεϲ ειϲ τουϲ αδελφουϲ και τυπτο̅τεϲ αυτων την ϲυνιδηϲιν αϲθενουϲαν ειϲ χ̅ν̅ αμαρτανετε διοπερ ει βρωμα ϲκα̅δαλιζει τον αδελφον μου ου μη φαγω κρεαϲ ειϲ τον αιωνα ινα μη το̅ αδελφον μου ϲκα̅δαλιϲω

ουκ ειμι ελευθεροϲ ουκ ειμι αποϲτολοϲ ουχι ι̅ν̅ τον κ̅ν̅ ημων εορακα ου το εργον μου υμειϲ εϲτε εν κ̅ω̅ ει αλλοιϲ ουκ ειμι αποϲτολοϲ αλλα γε υμιν ειμι η γαρ ϲφραγιϲ μου τηϲ αποϲτοληϲ υμειϲ εϲτε ε̅ κ̅ω̅ η εμη απολογια τοιϲ εμε ανακρινουϲιν εϲτιν αυτη μη ουκ εχομεν εξουϲιαν φαγειν και πιν μη ουκ εχομεν εξουϲιαν αδελφην γυναικα περιαγειν ωϲ και οι λοιποι αποϲτολοι και οι αδελφοι του κ̅υ̅ και κηφαϲ η μονοϲ εγω και βαρναβαϲ ουκ εχομεν εξουϲιαν μη εργαζεϲθαι τιϲ ϲτρατευεται ιδιοιϲ οψωνιοιϲ ποτε τιϲ φυτευει αμπελωνα και τον καρπον αυτου ουκ εϲθιει η τιϲ ποιμαινει ποιμνην και εκ του γαλακτοϲ τηϲ ποιμνηϲ ουκ εϲθιει μη κατα ανθρωπον ταυτα λαλω η και ο νομοϲ ταυτα ου λεγει εν γαρ τω μωυϲεωϲ νομω γεγραπται ου φιμωϲειϲ βουν αλοωντα μη των βοων μελει τω θ̅ω̅ η δι ημαϲ παντωϲ λεγει δι ημαϲ γαρ εγραφη οτι οφιλει επ ελπιδι ο αροτριων αροτριαν και ο αλοω̅ επ ελπιδι του μετεχειν ει ημιϲ υμιν τα π̅ν̅ι̅κ̅α̅ εϲπιραμεν μεγα ει ημιϲ υμω̅ τα ϲαρκικα θεριϲομεν ει αλλοι τηϲ υμων εξουϲιαϲ μετεχουϲιν ου μαλλον ημιϲ αλλ ουκ εχρηϲαμεθα τη εξουϲια ταυτη αλλα παντα ϲτεγομεν ινα μη τινα εκκοπην δωμεν τω ευαγγελιω του χ̅υ̅ ουκ οιδατε οτι οι τα ιερα εργαζομενοι τα εκ του ιερου εϲθιουϲιν οι τω θυϲιαϲτηριω παρεδρευοντεϲ τω θυϲιαϲτηριω ϲυμμεριζονται ουτωϲ και ο κ̅ϲ̅ διεταξεν τοιϲ το ευαγγελιο̅ καταγγελλουϲιν εκ του ευαγγελιου ζη̅ εγω δε ου κεχρημαι ουδενι τουτω̅ ουκ εγραψα δε ταυτα ινα ουτωϲ γενηται εν εμοι καλο̅ γαρ μοι μαλλον αποθανιν η το καυχημα μου ουδιϲ κενωϲει εαν γαρ ευαγγελιζωμαι ουκ εϲτιν μοι {χαριϲ} αναγκη γαρ μοι επικειται ουαι γαρ μοι εϲτιν εα̅ μη ευαγγελιζωμαι ει γαρ εκων τουτο πραϲϲω μιϲθο̅ εχω ει δε ακων οικονομιαν πεπιϲτευμαι τιϲ ουν μου εϲτιν ο μιϲθοϲ ινα {υαγγγελιζομενοϲ} αδαπανον θηϲω το ευαγγελιον ειϲ το μη καταχρηϲαϲθαι {εν} τη εξουϲια μου εν τω ευαγγελιω ελευθεροϲ γαρ ων εκ παντων παϲι̅ εμαυτον εδουλωϲα ινα τουϲ πλιοναϲ κερδηϲω ϗ εγενομην τοιϲ ιουδαιοιϲ ωϲ ιουδαιοϲ ινα ιουδαιουϲ κερδηϲω τοιϲ υπο νομον ωϲ υπο νομον μη ων αυτοϲ υπο νομον ινα τουϲ υπο νομον κερδηϲω τοιϲ ανομοιϲ ωϲ ανομοϲ μη ων ανομοϲ θ̅υ̅ αλλ εννομοϲ χ̅υ̅ ινα κερδανω τουϲ ανομουϲ εγενομην τοιϲ αϲθενεϲιν αϲθενηϲ ινα τουϲ αϲθενειϲ κερδηϲω τοιϲ παϲι γεγονα παντα ινα παντωϲ τιναϲ ϲωϲω παντα δε ποιω δια το ευαγγελιον ινα ϲυγκοινωνοϲ αυτου γενωμαι ουκ οιδατε οτι οι ε̅ ϲταδιω τρεχοντεϲ παντεϲ μεν τρεχουϲιν ειϲ δε λαμβανι το βραβιο̅ ουτωϲ τρεχετε ινα καταλαβητε παϲ δε ο αγωνιζομενοϲ παντα εγκρατευεται εκεινοι μεν ουν ινα φθαρτον ϲτεφανον λαβωϲιν ημειϲ δε {φθαρτο̅} εγω τοινυν ουτωϲ τρεχω ωϲ ουκ αδηλωϲ ουτωϲ πυκτευω ωϲ ουκ αερα δερων αλλ υπωπιαζω μου το ϲωμα και δουλαγωγω μη πωϲ αλλοιϲ κηρυξαϲ αυτοϲ αδοκιμοϲ γενωμαι

ου θελω γαρ υμαϲ αγνοειν αδελφοι οτι οι πατερεϲ ημων παντεϲ υπο την νεφελην ηϲα̅ και παντεϲ δια τηϲ θαλαϲϲηϲ διηλθο̅ και παντεϲ ειϲ το̅ μωϲην εβαπτιϲθηϲαν εν τη νεφελη και εν τη θαλαϲϲη και παντεϲ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ βρωμα εφαγο̅ και παντεϲ το αυτο π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ επιον πομα επινον γαρ εκ π̅ν̅ι̅κ̅η̅ϲ̅ ακολουθουϲηϲ πετραϲ η πετρα δε ην ο χ̅ϲ̅ αλλ ουκ ε̅ τοιϲ πλειοϲιν αυτων ευδοκηϲεν ο θ̅ϲ̅ κατεϲτρωθηϲαν γαρ εν τη ερημω ταυτα δε τυποι ημων εγενηθηϲα̅ ειϲ το μη ειναι ημαϲ επιθυμηταϲ κακων καθωϲ κακεινοι επεθυμηϲαν μηδε ειδωλολατραι γινεϲθε καθωϲ τινεϲ αυτω̅ ωϲπερ γεγραπται εκαθιϲεν ο λαοϲ φαγειν και πιν ϗ ανεϲτηϲαν πεζι̅ μηδε πορνευωμε̅ καθωϲ τινεϲ αυτων επορνευϲα̅ και επεϲαν μια ημερα εικοϲι τριϲ χιλιαδεϲ μηδε εκπιραζωμεν τον κ̅ν̅ καθωϲ τινεϲ εξεπιραϲαν και υπο των οφεων απωλλυντο μηδε γογγυζωμε̅ καθαπερ τινεϲ αυτων εγογγυϲαν και απωλοντο υπο του ολοθρευτου παντα δε ταυτα τυπικωϲ ϲυνεβαινε̅ εκεινοιϲ εγραφη δε ειϲ νουθεϲιαν ημων ειϲ ουϲ τα τελη των αιωνω̅ κατηντηκεν ωϲτε ο δοκων εϲταναι βλεπετω μη πεϲη πιραϲμοϲ υμαϲ ουκ ειληφε̅ ει μη ανθρωπινοϲ πιϲτοϲ δε ο θ̅ϲ̅ οϲ ουκ εαϲει υμαϲ πιραϲθηναι υπερ ο δυναϲθαι αλλα ποιηϲει ϲυν τω πιραϲμω και την εκβαϲιν του δυναϲθαι υπενεγκειν διοπερ αγαπητοι μου φευγετε απο τηϲ ιδωλολατριαϲ ωϲ φρονιμοιϲ λεγω κρινατε {υμαϲ} ο φημι το ποτηριον τηϲ ευλογιαϲ ο ευλογουμεν ουχι {κοινωνιαϲ} του αιματοϲ του χ̅υ̅ εϲτιν τον αρτον ον κλωμεν ουχι κοινωνια του ϲωματοϲ του χ̅υ̅ εϲτιν οτι ειϲ αρτοϲ εν ϲωμα οι πολλοι εϲμεν οι γαρ παντεϲ εκ του ενοϲ αρτου μετεχομεν βλεπετε τον ι̅η̅λ̅ κατα ϲαρκα ουχ οι εϲθιοντεϲ ταϲ θυϲιαϲ κοινωνοι του θυϲιαϲτηριου ειϲι̅ τι ουν φημι οτι ειδωλοθυτον {εϲτι̅} αλλ οτι α θυουϲιν τα εθνη δαιμονιοιϲ και ου θ̅ω̅ θυουϲιν ου θελω δε υμαϲ κοινωνουϲ των δαιμονιων γεινεϲθαι ου δυναϲθε ποτηριον κ̅υ̅ πινι̅ και ποτηριον δαιμονιων ου δυναϲθε τραπεζηϲ κ̅υ̅ μετεχιν και τραπεζηϲ δαιμονιων η παραζηλουμεν τον κ̅ν̅ μη ιϲχυροτεροι αυτου εϲμεν παντα εξεϲτιν αλλ ου παντα ϲυμφερει παντα εξεϲτι̅ αλλ ου παντα οικοδομει μηδειϲ το εαυτου ζητειτω αλλα το του ετερου παν το εν μακελλω πωλουμενο̅ εϲθιετε μηδεν ανακρινοντεϲ δια την ϲυνιδηϲιν του κ̅υ̅ γαρ η γη και το πληρωμα αυτηϲ ει τιϲ καλει υμαϲ των απιϲτων και θελεται πορευεϲθε παν το παρατιθεμενον υμιν εϲθιετε μηδεν ανακρινοντεϲ δια τη̅ ϲυνιδηϲιν εαν δε τιϲ υμιν ειπη τουτο ιεροθυτο̅ {εϲ��� ��} εϲθιετε δι εκεινον τον μηνυϲαντα και την ϲυνιδηϲιν ϲυνιδηϲιν δε λεγω ουχι την εαυτου αλλα την του ετερου ινα τι γαρ η ελευθερια μου κρινεται υπο αλληϲ ϲυνειδηϲεωϲ ει εγω χαριτι μετεχω τι βλαϲφημουμαι υπερ ου εγω ευχαριϲτω ειτε ουν εϲθιετε ειτε πινετε ειτε τι ποιειτε παντα ειϲ δοξαν θ̅υ̅ ποιειτε απροϲκοποι και ιουδαιοιϲ γεινεϲθε και ελληϲιν και τη εκκληϲια του θ̅υ̅ καθωϲ καγω παντα παϲιν αρεϲκω μη ζητω̅ το εμαυτου ϲυμφορον αλλα το τω̅ πολλων ινα ϲωθωϲιν

μιμηται μου γεινεϲθαι καθωϲ καγω χ̅υ̅ επαινω δε υμαϲ οτι παντα μου μεμνηϲθαι και καθωϲ παραδεδωκα υμιν ταϲ παραδοϲειϲ κατεχετε θελω δε υμαϲ ειδεναι οτι παντοϲ α̅δροϲ η κεφαλη ο χ̅ϲ̅ εϲτιν κεφαλη δε γυναικοϲ ο ανηρ κεφαλη δε του χ̅υ̅ ο θ̅ϲ̅ παϲ ανηρ προϲευχομενοϲ η προφητευων κατα κεφαληϲ εχων καταιϲχυνει την κεφαλην αυτου παϲα δε γυνη προϲευχομενη η προφητευουϲα ακατακαλυπτω τη κεφαλη καταιϲχυνει τη̅ κεφαλην αυτηϲ εν γαρ εϲτιν και το αυτο τη εξυρημενη ει γαρ ου κατακαλυπτεται γυνη ϗ κειραϲθω ει δε αιϲχρον γυναικι το κειραϲθαι η ξυραϲθαι κατακαλυπτεϲθω ανηρ μεν γαρ ουκ οφιλει κατακαλυπτεϲθαι την κεφαλη̅ εικων και δοξα θ̅υ̅ υπαρχων γυνη δε δοξα ανδροϲ εϲτιν ου γαρ εϲτιν ανηρ εκ γυναικοϲ αλλα γυνη εξ ανδροϲ και γαρ ουκ εκτιϲθη ανηρ δια την γυναικα αλλα γυνη δια τον ανδρα δια τουτο οφιλει η γυνη εξουϲιαν εχει̅ επι τηϲ κεφαληϲ δια τουϲ αγγελουϲ πλην ουτε γυνη χωριϲ ανδροϲ ουτε ανηρ χωριϲ γυναικοϲ εν κ̅ω̅ ωϲπερ γαρ η γυνη εκ του ανδροϲ ουτωϲ και ο ανηρ δια τηϲ γυναικοϲ τα δε παντα εκ του θ̅υ̅ εν υμιν αυτοιϲ κρινατε πρεπον εϲτι̅ γυναικα ακατακαλυπτον τω θ̅ω̅ προϲευχεϲθαι ουδε η φυϲιϲ αυτη διδαϲκει υμαϲ οτι ανηρ μεν {γαρ} εαν κομα ατιμια αυτω εϲτιν γυνη δε εαν κομα δοξα αυτη εϲτιν οτι η κομη αντι περιβολαιου δεδοται αυτη ει δε τιϲ δοκει φιλονικοϲ ειναι ημειϲ τοιαυτην ϲυνηθιαν ουκ εχομεν ουδε αι εκκληϲιαι του θ̅υ̅ τουτο δε παραγγελλων ουκ επαινω οτι ουκ ειϲ το κριϲϲον {αλλ} ειϲ το ηϲϲον ϲυνερχεϲθε πρωτον μεν γαρ ϲυνερχομενων υμων εν εκκληϲια ακουω ϲχιϲματα εν υμιν υπαρχειν και μεροϲ τι πιϲτευω δει γαρ και αιρεϲιϲ εν υμιν ειναι ινα οι δοκιμοι φανεροι γενωνται εν υμιν ϲυνερχομενων ουν υμων επι το αυτο ουκ εϲτιν κυριακον διπνο̅ φαγει εκαϲτοϲ γαρ το ιδιον διπνο̅ προλαμβανει ε̅ τω φαγιν και οϲ μεν πινα οϲ δε μεθυει μη γαρ οικιαϲ ουκ εχετε ειϲ το εϲθιειν και πινιν η τηϲ εκκληϲιαϲ του θ̅υ̅ καταφρονιτε και κατεϲχυνετε τουϲ μη εχονταϲ τι ειπω υμιν επαινεϲω υμαϲ εν τουτω ουκ επαινω εγω γαρ παρελαβο̅ απο του κ̅υ̅ ο και παρεδωκα υμιν οτι ο κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ εν τη νυκτι η παρεδιδετο ελαβεν αρτον και ευχαριϲτηϲαϲ εκλαϲεν και ειπε̅ τουτο μου εϲτιν το ϲωμα το υπερ υμων τουτο ποιειται ειϲ την εμην αναμνηϲι̅ ωϲαυτωϲ και το ποτηριον μετα το διπνηϲαι λεγω̅ τουτο το ποτηριον η καινη διαθηκη εϲτιν εν τω εμω αιματι τουτο ποιειτε οϲακιϲ εαν πινητε ειϲ την εμην αναμνηϲιν οϲακιϲ γαρ εαν εϲθιητε τον αρτο̅ τουτο και {�� ��τηριον} πινητε τον θανατον του κ̅υ̅ καταγγελλετε αχρι ου ελθη ωϲτε οϲ αν εϲθιη τον αρτον η πινη το ποτηριον του κ̅υ̅ αναξιωϲ του κ̅υ̅ ενοχοϲ εϲτε του ϲωματοϲ και του αιματοϲ του κ̅υ̅ δοκιμαζετω δε ανθρωποϲ εαυτον και ουτωϲ εκ του αρτου εϲθιετω και εκ του ποτηριου πινετω ο γαρ εϲθιων και πινων κριμα εαυτω εϲθιει και πινι μη διακρινων το ϲωμα δια τουτο εν υμιν πολλοι αϲθενιϲ και αρρωϲτοι και κοιμωνται ικανοι ει δε εαυτουϲ διεκρινομεν ουκ αν εκρινομεθα κρινομενοι δε υπο του κ̅υ̅ παιδευομεθα ινα μη ϲυ̅ τω κοϲμω κατακριθωμεν ωϲτε αδελφοι μου ϲυνερχομενοι ειϲ το φαγιν αλληλουϲ εκδεχεϲθε ει τιϲ πινα εν οικω εϲθιετω ινα μη ειϲ κριμα ϲυνερχηϲθε τα δε λοιπα ωϲ αν ελθω διαταξομαι

περι δε των π̅ν̅ι̅κ̅ω̅̅̅ αδελφοι ου θελω υμαϲ αγνοειν οιδατε οτι οτε εθνη ητε προϲ τα ιδωλα τα αφωνα ωϲ αν ηγεϲθε απαγομενοι διο γνωριζω υμιν οτι ουδιϲ εν π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ λαλω̅ λεγει αναθεμα ι̅ϲ̅ και ουδιϲ δυναται ειπειν κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ει μη εν π̅ν̅ι̅ αγιω διαιρεϲειϲ δε χαριϲματων ειϲιν το δε αυτο π̅ν̅α̅ και διαιρεϲειϲ διακονιων ειϲιν και ο αυτοϲ κ̅ϲ̅ και διερεϲειϲ ενεργηματων ειϲιν ο δε αυτοϲ θ̅ϲ̅ ο ενεργων τα παντα εν παϲιν εκαϲτω δε διδοται η φανερωϲιϲ του π̅ν̅ϲ̅ προϲ το ϲυμφερον ω με̅ γαρ δια του π̅ν̅ϲ̅ διδοται λογοϲ ϲοφιαϲ αλλω δε λογοϲ γνωϲεωϲ κατα το αυτο π̅ν̅α̅ ετερω πιϲτιϲ εν τω αυτω π̅ν̅ι̅ αλλω δε χαριϲματα ιαματων εν τω αυτω π̅ν̅ι̅ αλλω δε ενεργηματα δυναμεων αλλω δε προφητια αλλω δε διακριϲιϲ π̅ν̅α̅τ̅ω̅ν̅ ετερω γενη γλωϲϲων αλλω δε ερμηνια γλωϲϲων παντα δε ταυτα ενεργι το εν και το αυτο π̅ν̅α̅ διαιρου̅ ιδια εκαϲτω καθωϲ βουλεται καθαπερ γαρ το ϲωμα εν εϲτιν και μελη πολλα εχει παντα δε τα μεληλη του ϲωματοϲ πολλα οντα εν εϲτιν ϲωμα ουτωϲ και ο χ̅ϲ̅ και γαρ εν ενι π̅ν̅ι̅ ημειϲ παντεϲ ειϲ εν ϲωμα εβαπτιϲθημεν ειτε ιουδαιοι ειτε ελληνεϲ ειτε δουλοι ειτε ελευθεροι και παντεϲ εν π̅ν̅α̅ εποτιϲθημεν και γαρ το ϲωμα ουκ εϲτιν εν μελοϲ αλλα πολλα εαν ειπη ο πουϲ οτι ουκ ειμι χειρ ουκ ειμι εκ του ϲωματοϲ ου παρα τουτο ουκ {ειμι} εκ του ϲωματοϲ και εαν ειπη το ουϲ οτι ουκ ειμι οφθαλμοϲ ουκ ειμι εκ του ϲωματοϲ ου παρα τουτο ουκ εϲτιν εκ του ϲωματοϲ ει ολο̅ το ϲωμα οφθαλμοϲ που η ακοη ει ολον ακοη που η οϲφρηϲιϲ νυνι δε ο θ̅ϲ̅ εθετο τα μελη εν εκαϲτο̅ αυτων εν τω ϲωματι καθωϲ ηθεληϲεν ει δε ην τα παντα εν μελοϲ που το ϲωμα νυν δε πολλα με̅ μελη εν δε ϲωμα ου δυναται δε ο οφθαλμοϲ ειπιν τη χειρι χριαν ϲου ουκ εχω η παλιν η κεφαλη τοιϲ ποϲιν χριαν υμω̅ ουκ εχω αλλα πολλω μαλλο̅ τα δοκουντα μελη του ϲωματοϲ αϲθενεϲτερα υπαρχει̅ αναγκαια εϲτιν και α δοκουμεν ατιμοτερα ειναι του ϲωματοϲ τουτοιϲ τιμην περιϲϲοτεραν περιτιθεμε̅ και τα αϲχημονα ημων ευϲχημοϲυνην περιϲϲοτεραν εχει τα δε ευϲχημονα ημων ου χριαν εχει αλλα ο θ̅ϲ̅ ϲυνεκεραϲεν ϲωμα τω υϲτερουμενω περιϲϲοτεραν δουϲ τιμη̅ ινα μη η ϲχιϲματα εν τω ϲωματι αλλα το αυτο υπερ αλληλων μεριμνωϲι τα μελη και ειτε παϲχει εν μελοϲ ϲυνπαϲχει παντα τα μελη ειτε δοξαζεται μελοϲ ϲυγχαιρει πα̅τα τα μελη υμειϲ δε εϲτε ϲωμα χ̅υ̅ και μελη εκ μερουϲ και ουϲ με̅ εθετο ο θ̅ϲ̅ εν τη εκκληϲια πρωτον αποϲτολουϲ δευτερον προφηταϲ τριτον διδαϲκαλουϲ επειτα δυναμιϲ επειτα χαριϲματα ιαματων αντιλημψειϲ κυβερνηϲιϲ {} γλωϲϲων μη παντεϲ αποϲτολοι μη παντεϲ προφηται μη παντεϲ διδαϲκαλοι μη παντεϲ δυναμιϲ μη παντεϲ χαριϲματα εχουϲιν ιαματω̅ μη παντεϲ γλωϲϲαιϲ λαλουϲι̅ μη παντεϲ διερμηνευουϲι̅ ζηλουτε δε τα χαριϲματα τα μιζονα και ετι καθ υπερβολην οδον υμι̅ δικνυμι

εαν ταιϲ γλωϲϲαιϲ των α̅θρωπων λαλω ϗ των αγγελων αγαπην δε μη εχω {} {} ουθεν ειμι και εαν ψωμιϲω παντα τα υπαρχο̅τα μου και εαν παραδω το ϲωμα μου ινα καυχηϲωμαι αγαπην δε μη εχω ουθεν ωφελουμαι η αγαπη μακροθυμει χρηϲτευεται η αγαπη ου ζηλοι η αγαπη ου περπερευεται ου φυϲιουται ουκ αϲχημονει ου ζητι τα εαυτηϲ ου παροξυνεται ου λογιζεται το κακο̅ ου χαιρει επι τη αδικια ϲυγχαιρι δε τη αληθια παντα ϲτεγει παντα πιϲτευει παντα ελπιζει παντα υπομενει η αγαπη ουδεποτε πιπτει ειτε δε προφητιαι καταργηθηϲονται ειτε γλωϲϲαι παυϲονται ειτε γνωϲιϲ καταργηθηϲονται εκ μερουϲ γαρ γινωϲκομεν και εκ μερουϲ προφητευομεν οταν δε ελθη το τελιον το εκ μερουϲ καταργηθηϲεται οτε ημην νηπιοϲ ελαλουν ωϲ νηπιοϲ εφρονουν ωϲ νηπιοϲ ελογιζομην ωϲ νηπιοϲ οτε γεγονα ανηρ κατηργηκα τα του νηπιου βλεπομεν γαρ αρτι δι εϲοπτρου εν αινιγματι τοτε δε προϲωπον προϲ προϲωπον αρτι γινωϲκω εκ μερουϲ {το} δε επιγνωϲομαι καθωϲ και επεγνωϲθην νυνι δε μενει πιϲτιϲ ελπιϲ αγαπη τα τρια ταυτα μιζω̅ δε τουτων η αγαπη

διωκετε την αγαπην ζηλουτε δε τα π̅ν̅ι̅κ̅α̅ μαλλον δε ινα προφητευητε ο γαρ λαλων γλωϲϲη ουχ ανθρωποιϲ λαλει αλλα θ̅ω̅ ουθιϲ γαρ ακουει π̅ν̅ι̅ δε λαλει μυϲτηρια ο δε προφητευω̅ ανθρωποιϲ λαλει οικοδομην και παρακληϲιν και παραμυθιαν ο λαλων γλωϲϲη εαυτον οικοδομει ο δε προφητευω̅ εκκληϲιαν οικοδομει θελω δε πανταϲ υμαϲ λαλιν γλωϲϲαιϲ μαλλον δε ινα προφητευητε μειζων δε ο προφητευων η ο λαλων γλωϲϲαιϲ εκτοϲ ει μη διερμηνευη ινα η εκκληϲια οικοδομην λαβη νυν δε αδελφοι εαν ελθω προϲ υμαϲ γλωϲϲαιϲ λαλων τι υμαϲ ωφεληϲω εαν μη υμιν λαληϲω εν αποκαλυψει η εν γνωϲει η εν προφητια η διδαχη ομωϲ τα αψυχα φωνην διδοντα ειτε αυλοϲ ειτε κιθαρα εαν διαϲτολη̅ τοιϲ φθογγοιϲ μη δω πωϲ γνωϲθηϲεται το αυλουμενον η το κιθαριζομενον και γαρ εαν αδηλον ϲαλπιγξ φωνην δω τιϲ παραϲκευαϲεται ειϲ πολεμον ουτωϲ και υμιϲ δια τηϲ γλωϲϲηϲ εα̅ μη ευϲημον λογο̅ δωτε πωϲ γνωϲθηϲεται το λαλουμενον εϲεϲθε γαρ ειϲ αερα λαλουντεϲ τοϲαυτα ει τυχοι γενη φωνων ειϲιν ε̅ κοϲμω και ουδε̅ αφωνον εαν ου̅ μη ειδω την δυναμιν τηϲ φωνηϲ εϲομαι τω λαλουντι βαρβαροϲ και ο λαλων εν εμοι βαρβαροϲ ουτωϲ και υμειϲ επι ζηλωται εϲτε π̅ν̅α̅τ̅ω̅ν̅ προϲ τη̅ οικοδομην τηϲ εκκληϲιαϲ ζητιτε ινα περιϲϲευητε διο ο λαλων γλωϲϲη προϲευχεϲθω ινα διερμηνευη εαν γαρ προϲευχωμαι γλωϲϲη το π̅ν̅α̅ μου προϲευχεται ο δε νουϲ μου ακαρποϲ εϲτι̅ τι ουν εϲτιν προϲευξωμαι τω π̅ν̅ι̅ προϲευξομαι δε και τω νοι ψαλω τω π̅ν̅ι̅ ψαλω δε και τω νοι επει εαν ευλογηϲ π̅ν̅ι̅ ο αναπληρω̅ τον τοπον του ιδιωτου πωϲ ερει το αμην επι τη ϲη ευχαριϲτια επειδη τι λεγειϲ ουκ οιδεν ϲυ μεν γαρ καλωϲ ευχαριϲτιϲ αλλ ο ετεροϲ ουκ οικοδομειται ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ παντων υμων μαλλον γλωϲϲη λαλω {} εν εκκληϲια θελω πεντε λογουϲ τω νοι μου λαληϲαι ινα και αλλουϲ κατηχηϲω η μυριουϲ λογουϲ εν γλωϲϲη αδελφοι μη παιδια γεινεϲθε ταιϲ φρεϲιν αλλα τη κακια νηπιαζετε ταιϲ δε φρεϲιν τελειοι γινεϲθε εν τω νομω τι γεγραπται οτι εν ετερογλωϲϲοιϲ και εν χειλεϲιν ετερων λαληϲω τω λαω τουτω και ουδ ουτωϲ ειϲακουϲονται μου λεγει κ̅ϲ̅ ωϲτε αι γλωϲϲαι ειϲ ϲημιον ειϲιν ου τοιϲ πιϲτευουϲιν αλλα τοιϲ απιϲτοιϲ η δε προφητια ου τοιϲ απιϲτοιϲ αλλα τοιϲ πιϲτευουϲιν εαν ουν ϲυνελθη η εκκληϲια ολη επι το αυτο και πα̅τεϲ λαλωϲιν γλωϲϲαιϲ ειϲελθωϲιν δε ιδιωται η απιϲτοι ουκ ερουϲιν οτι μαινεϲθε εαν δε παντεϲ προφητευωϲιν ειϲελθη δε τιϲ απιϲτοϲ η ιδιωτηϲ ελεγχεται υπο πα̅των ανακρινεται υπο παντων τα κρυπτα τηϲ καρδιαϲ αυτου φανερα γεινεται και ουτωϲ πεϲων επι προϲωπον προϲκυνηϲει τω θ̅ω̅ απαγγελλω̅ οτι οντωϲ θ̅ϲ̅ εν υμιν εϲτιν τι ουν εϲτιν αδελφοι οταν ϲυνερχηϲθε εκαϲτοϲ ψαλμον εχει διδαχην εχει αποκαλυψιν εχει γλωϲϲαν εχει ερμηνιαν εχει παντα προϲ οικοδομην γινεϲθω ειτε γλωϲϲη τιϲ λαλι κατα δυο η το πλιϲτον τριϲ και ανα μεροϲ και ειϲ διερμηνευετω εαν δε μη η διερμηνευτηϲ ϲιγατω εν εκκληϲια εαυτω δε λαλειτω και τω θ̅ω̅ προφηται δε δυο η τριϲ λαλειτωϲαν και οι αλλοι διακρινετωϲαν εα̅ δε αλλω αποκαλυφθη {οπθημενω} ο πρωτοϲ ϲιγατω δυναϲθε γαρ καθ ενα παντεϲ προφητευειν ινα παντεϲ μανθανωϲι̅ και παντεϲ παρακαλωνται και π̅ν̅α̅τ̅α̅ προφητων προφηταιϲ υποταϲϲεται ου γαρ εϲτιν ακαταϲταϲιαϲ ο θ̅ϲ̅ αλλα ειρηνηϲ ωϲ εν παϲαιϲ ταιϲ εκκληϲιαιϲ των αγιων αι γυναικεϲ εν ταιϲ εκκληϲιαιϲ ϲιγατωϲαν ου γαρ επιτρεπεται αυταιϲ λαλει̅ αλλα υποταϲϲεϲθωϲαν καθωϲ και ο νομοϲ λεγει ει δε τι μανθανειν θελουϲιν εν οικω τουϲ ιδιουϲ ανδραϲ επερωτατωϲαν αιϲχρο̅ γαρ εϲτι γυναικι λαλειν εν εκκληϲια η αφ υμων ο λογοϲ του θ̅υ̅ εξηλθεν η ειϲ υμαϲ μονουϲ κατηντηϲεν ει τιϲ δοκει προφητηϲ ειναι η π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ϲ̅ επιγινωϲκετω α γραφω υμιν οτι κ̅υ̅ εντολη εϲτιν ει δε τιϲ αγνοει αγνοειται ωϲτε αδελφοι μου ζηλουτε το προφητευειν και το λαλειν μη κωλυετε γλωϲϲαιϲ παντα δε ευϲχημονωϲ και κατα ταξι̅ γινεϲθω

γνωριζω {α} δε υμι̅ αδελφοι το ευαγγελιον ο ευηγγελιϲαμην υμιν ο ϗ παρελαβετε εν ω και εϲτηκατε δι ου και ϲωζεϲθε τινι λογω ευηγγελιϲαμην υμιν ει κατεχετε εκτοϲ ει μη εικη επιϲτευϲατε παρεδωκα γαρ υμι̅ εν πρωτοιϲ ο και παρελαβον οτι χ̅ϲ̅ απεθανεν υπερ των αμαρτιων ημων κατα ταϲ γραφαϲ και οτι εταφη και οτι εγηγερται τη ημερα τη τριτη κατα ταϲ γραφαϲ και οτι ωφθη κηφα επειτα τοιϲ ι̅β̅ επειτα ωφθη επανω πεντακοϲιοιϲ αδελφοιϲ εφαπαξ εξ ων οι πλιονεϲ μενουϲιν εωϲ αρτι τινεϲ δε εκοιμηθηϲαν επειτα ωφθη ιακωβω επειτα τοιϲ αποϲτολοιϲ παϲι̅ εϲχατον δε παντω̅ ωϲπερει τω εκτρωματι ωφθη καμοι εγω γαρ ειμι ο ελαχιϲτοϲ των αποϲτολων οϲ ουκ ιμι ικανοϲ καλειϲθαι αποϲτολοϲ διοτι εδιωξα την εκκληϲιαν του θ̅υ̅ χαριτι δε θ̅υ̅ ειμι ο ειμι και η χαριϲ αυτου η ειϲ εμε ου κενη εγενηθη αλλα περιϲϲοτερον αυτων {απαντων} εκοπιαϲα ουκ εγω δε αλλα η χαριϲ του θ̅υ̅ ϲυν εμοι ειτε ουν εγω ειτε εκεινοι ουτωϲ κηρυϲϲομεν και ουτωϲ πιϲτευϲατε ει δε χ̅ϲ̅ κηρυϲϲετε οτι εκ νεκρων εγηγερται πωϲ λεγουϲιν εν υμιν τινεϲ οτι αναϲταϲιϲ νεκρων ουκ εϲτιν {} ουδε χ̅ϲ̅ εγηγερται ει δε χ̅ϲ̅ ουκ εγηγερται κενον αρα και το κηρυγμα ημω̅ καινη και η πιϲτιϲ υμων ευριϲκομεθα δε και ψευδομαρτυρεϲ του θ̅υ̅ οτι εμαρτυρηϲαμε̅ κατα του θ̅υ̅ οτι ηγειρεν τον χ̅ν̅ αυτου ον ουκ ηγειρεν ειπερ αρα νεκροι ουκ εγειρονται ει γαρ νεκροι ουκ εγιρονται ουδε χ̅ϲ̅ εγηγερται ει δε χ̅ϲ̅ ουκ εγηγερται ματαια η πιϲτιϲ υμω̅ και ετι εϲτε εν ταιϲ αμαρτιαιϲ υμων αρα και οι κοιμηθε̅τεϲ εν χ̅ω̅ απωλο̅το ει εν τη ζωη ταυτη εν χ̅ω̅ ηλπικοτεϲ εϲμεν μονο̅ ελεεινοτεροι παντων ανθρωπων εϲμεν νυνι δε χ̅ϲ̅ εγηγερται εκ νεκρων απαρχη των κεκοιμημενων επιδη γαρ δι ανθρωπου θανατοϲ και δι ανθρωπου αναϲταϲιϲ νεκρω̅ ωϲπερ γαρ εν τω αδαμ παντεϲ {αποθνηϲκο�����} ουτωϲ και εν τω χ̅ω̅ παντεϲ ζωοποιηθηϲονται εκαϲτοϲ {} εν τω ιδιω ταγματι απαρχη χ̅ϲ̅ επειτα οι του χ̅υ̅ εν τη παρουϲια αυτου ειτα το τελοϲ οταν παραδιδω την βαϲιλιαν του θ̅υ̅ και π̅ρ̅ι̅ οταν καταργηϲη παϲαν αρχην και παϲαν εξουϲιαν και δυναμιν δει γαρ αυτον βαϲιλευειν αχρι ου θη πανταϲ τουϲ εχθρουϲ υπο τουϲ ποδαϲ αυτου {} εϲχατοϲ εχθροϲ καταργειται ο θανατοϲ οταν δε ειπη οτι τα παντα υποτετακται δηλον οτι εκτοϲ του υποταξαντοϲ αυτω τα {} {παντα} τοτε και αυτοϲ ο υιοϲ υποταγηϲεται τω υποταξα̅τι αυτω τα παντα ινα η ο θ̅ϲ̅ τα παντα εν παϲιν επει τι ποιηϲουϲι̅ οι βαπτιζομενοι υπερ των νεκρω̅ ει ολωϲ νεκροι ουκ εγιρονται τι και βαπτιζονται υπερ αυτων τι και ημιϲ κινδυνευομεν παϲαν ωραν καθ ημεραν αποθνηϲκω νη την υμετεραν καυχηϲιν αδελφοι ην εχω εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τω κ̅ω̅ ημων ει κατα ανθρωπον εθηριομαχηϲα εν εφεϲω τι μοι το οφελοϲ ει νεκροι ουκ εγειρονται φαγωμε̅ και πιωμεν αυριον γαρ αποθνηϲκομεν μη πλαναϲθαι φθειρουϲιν ηθη χρηϲτα ομιλιαι κακαι εκνηψατε δικαιωϲ και μη αμαρτανετε αγνωϲιαν γαρ θ̅υ̅ τινεϲ εχουϲιν προϲ εντροπην υμιν λαλω αλλ ερι τιϲ πωϲ εγειρονται οι νεκροι ποιω δε ϲωματι ερχονται αφρων ϲυ ο ϲπιρειϲ ου ζωοποιειται {ειϲ την} εαν μη αποθανη και ο ϲπιρειϲ ου το ϲωμα το γενηϲομενον {} αλλα γυμνο̅ κοκκον ει τυχοι ϲιτου η τινοϲ των λοιπων ο δε θ̅ϲ̅ διδωϲιν αυτω ϲωμα καθωϲ ηθεληϲε̅ και εκαϲτω των ϲπερματων ιδιο̅ ϲωμα ου παϲα ϲαρξ η αυτη ϲαρξ αλλα αλλη μεν ανθρωπων αλλη δε ϲαρξ κτηνων αλλη δε ϲαρξ πτηνων αλλη δε ιχθυων και ϲωματα επουρανια και ϲωματα επιγεια αλλα ετερα μεν η των επουρανιων δοξα ετερα δε η των επιγειων αλλη δοξα ηλιου και αλλη δοξα ϲεληνηϲ και αλλη δοξα αϲτερων αϲτηρ γαρ αϲτεροϲ διαφερει εν δοξη ουτωϲ και η αναϲταϲιϲ των νεκρω̅ ϲπιρεται εν φθορα εγιρεται εν αφθαρϲια ϲπειρεται εν ατιμια εγειρεται εν δοξη ϲπειρεται εν αϲθενια εγειρεται εν δυναμι ϲπειρεται ϲωμα ψυχικον εγειρεται ϲωμα π̅ν̅ι̅κ̅ο̅̅̅ {ε} εϲτιν ϲωμα ψυχικον εϲτιν και π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ ουτωϲ και γεγραπται εγενετο ο πρωτοϲ ανθρωποϲ αδαμ ειϲ ψυχην ζωϲαν ο εϲχατοϲ αδαμ ειϲ π̅ν̅α̅ ζωοποιουν αλλ ου πρωτον το π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ αλλα το ψυχικον επειτα το π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ ο πρωτοϲ ανθρωποϲ εκ γηϲ χοικοϲ ο δευτεροϲ ανθρωποϲ εξ ουρανου οιοϲ ο χοικοϲ τοιουτοι και οι χοικοι και οιοϲ ο επουρανιοϲ τοιουτοι και οι επουρανιοι και καθωϲ εφορεϲαμεν τη̅ εικονα του χοικου φορεϲωμε̅ και την εικονα του επουρανιου τουτο δε φημι αδελφοι οτι ϲαρξ και αιμα βαϲιλεια̅ θ̅υ̅ κληρονομηϲαι ου δυναται ουδε η φθορα την αφθαρϲιαν κληρονομει ιδου μυϲτηριον υμιν λεγω παντεϲ μεν κοιμηθηϲομεθα ου πα̅τεϲ δε αλλαγηϲομεθα εν ατομω εν ριπη οφθαλμου εν τη εϲχατη ϲαλπιγγι ϲαλπιϲει γαρ και οι νεκροι εγερθηϲο̅ται αφθαρτοι ϗ ημειϲ αλλαγηϲομεθα δει γαρ το φθαρτο̅ τουτο ενδυϲαϲθαι αφθαρϲιαν και το θνητον τουτο ενδυϲαϲθαι αθαναϲιαν οταν δε το θνητον τουτο ενδυϲηται τη̅ αθαναϲιαν τοτε γενηϲεται ο λογοϲ ο γεγραμμενοϲ κατεποθη ο θανατοϲ ειϲ νικοϲ που ϲου θανατε το νικοϲ που ϲου θανατε το κεντρον το δε κεντρον του θανατου η αμαρτια η δε δυναμιϲ τηϲ αμαρτιαϲ ο νομοϲ τω δε θ̅ω̅ χαριϲ τω διδοντι ημιν το νεικοϲ δια του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ωϲτε αδελφοι μου αγαπητοι εδραιοι γεινεϲθε αμετακινητοι περιϲϲευοντεϲ εν τω εργω του κ̅υ̅ παντοτε ειδοτεϲ οτι ο κοποϲ υμων ουκ εϲτιν κενοϲ ε̅ κ̅ω̅

περι δε τηϲ λογιαϲ τηϲ ειϲ τουϲ αγιουϲ ωϲπερ διεταξα ταιϲ εκκληϲιαιϲ τηϲ γαλατειαϲ ουτωϲ και υμιϲ ποιηϲατε κατα μιαν {ϲαββατω} εκαϲτοϲ υμω̅ παρ εαυτω τιθετω θηϲαυριζων ο τι αν ευοδωται ινα μη οταν ελθω τοτε λογιαι γινω̅ται οταν δε παραγενωμαι ουϲ εαν δοκιμαϲηται δι επιϲτολων τουτουϲ πεμψω απενεγκιν την χαριν υμων ιϲ ι̅η̅λ̅μ̅ εα̅ δε η αξιον του καμε πορευεϲθαι ϲυν εμοι πορευϲονται ελευϲομαι δε προϲ υμαϲ οταν μακαιδονιαν διελθω μακαιδονιαν γαρ διερχομαι προϲ υμαϲ δε τυχον παραμενω η και παραχειμαϲω ινα υμειϲ με προπεμψητε ου εαν πορευωμαι ου θελω γαρ υμαϲ αρτι εν παροδω ειδιν ελπιζω γαρ χρονον τινα επιμειναι προϲ υμαϲ εαν ο κ̅ϲ̅ επιτρεψη επιμενω δε εν εφεϲω εωϲ τηϲ πε̅τηκοϲτηϲ θυρα γαρ μοι ανεωγεν μεγαλη και ενεργηϲ και αντικιμενοι πολλοι εαν δε ελθη τιμοθεοϲ βλεπεται ινα αφοβωϲ γενηται προϲ υμαϲ το γαρ εργον κ̅υ̅ εργαζεται ωϲ καγω μη τιϲ ουν αυτον εξουθενηϲη προπεμψατε αυτον εν ιρηνη ινα ελθη προϲ με εκδεχομαι γαρ αυτον μετα των αδελφων περι δε {} του αδελφου δηλω υμιν ο τι πολλα παρεκαλεϲα αυτο̅ ινα ελθη προϲ υμαϲ μετα των αδελφων και παντωϲ ουκ ην θελημα ινα νυν ελθη ελευϲεται δε οταν ευκερηϲη γρηγορειτε ϲτηκετε εν τη πιϲτι ανδριζεϲθε κρατεουϲθαι παντα υμων εν αγαπη γινεϲθω παρακαλω υμαϲ αδελφοι οιδατε τη̅ οικιαν ϲτεφανα οτι εϲτιν απαρχη τηϲ αχαιαϲ και ειϲ διακονιαν τοιϲ αγιοιϲ εταξαν εαυτουϲ ινα και υμειϲ υποταϲϲηϲθε τοιϲ τοιουτοιϲ και παντι τω ϲυνεργουντι και κοπιωντι χαιρω δε επι τη παρουϲια ϲτεφανα και φορτουνατου και αχαικου οτι το υμων υϲτερημα ουτοι ανεπληρωϲαν ανεπαυϲαν γαρ το εμον π̅ν̅α̅ και το υμων επιγινωϲκεται ουν τουϲ τοιουτουϲ αϲπαζονται υμαϲ αι εκκληϲιαι τηϲ αϲιαϲ αϲπαζεται υμαϲ εν κ̅ω̅ πολλα ακυλαϲ και πριϲκα ϲυν τη κατ οικον αυτων εκκληϲια αϲπαζονται υμαϲ οι αδελφοι παντεϲ αϲπαϲαϲθε αλληλουϲ εν φιληματι αγιω ο αϲπαϲμοϲ τη εμη χειρι παυλου ει τιϲ ου φιλει τον κ̅ν̅ ητω αναθεμα μαρανα θα η χαριϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ μεθ υμων η αγαπη μου μετα πα̅των υμων εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ αμην



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.