Библия › Codex 01 › ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄

παυλοϲ αποϲτολοϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ και τιμοθεοϲ ο αδελφοϲ τη εκκληϲια του θ̅υ̅ τη ουϲη εν κορινθω ϲυν τοιϲ αγιοιϲ παϲιν τοιϲ ουϲιν εν ολη τη αχαια χαριϲ υμι̅ και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευλογητοϲ ο θ̅ϲ̅ ϗ πατηρ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ο πατηρ των οικτιρμω̅ και θ̅ϲ̅ παϲηϲ παρακληϲεωϲ ο παρακαλων ημαϲ επι παϲη τη θλιψει ημων ειϲ το δυναϲθαι ημαϲ παρακαλειν τουϲ εν παϲη θλιψει δια τηϲ παρακληϲεωϲ ηϲ παρακαλουμεθα αυτοι υπο του θ̅υ̅ οτι καθωϲ περιϲϲευει τα παθηματα του χ̅υ̅ ειϲ ημαϲ ουτωϲ δια του χ̅υ̅ περιϲϲευει και η παρακληϲιϲ ημων ειτε δε θλιβομεθα υπερ τηϲ υμω̅ παρακληϲεωϲ και ϲωτηριαϲ ειτε παρακαλουμεθα υπερ τηϲ υμω̅ παρακληϲεωϲ τηϲ ενεργουμενηϲ εν υπομονη τω̅ αυτων παθηματων ων και ημιϲ παϲχομεν και η ελπιϲ ημω̅ βεβαια υπερ υμω̅ ειδοτεϲ οτι ωϲ κοινωνοι εϲτε των παθηματων ουτωϲ και τηϲ παρακληϲεωϲ ου γαρ θελομεν υμαϲ αγνοειν αδελφοι περι τηϲ θλιψεωϲ ημων τηϲ γενομενηϲ εν τη αϲια οτι καθ υπερβολην υπερ δυναμιν εβαρηθημε̅ ωϲτε εξαπορηθηναι ημαϲ και του ζη̅ αλλ αυτοι εν εαυτοιϲ το αποκριμα του θανατου εϲχηκαμεν ινα μη πεποιθοτεϲ ωμεν εφ εαυτοιϲ αλλ επι τω θ̅ω̅ τω εγιροντι τουϲ νεκρουϲ οϲ εκ τηλικουτου θανατου ερρυϲατο ημαϲ και ρυϲεται ειϲ ον ηλπικαμε̅ οτι και ετι ρυϲεται ϲυνυπουργουντων και υμων υπερ {υμων} τη δεηϲει ινα εκ πολλω̅ προϲωπων το ειϲ ημαϲ χαριϲμα δια πολλων ευχαριϲτηθη υπερ ημων η γαρ καυχηϲιϲ ημων αυτη εϲτιν το μαρτυριον τηϲ ϲυνειδηϲεωϲ {υμων} οτι εν αγιοτητι και ειλικρινια του θ̅υ̅ ουκ εν ϲοφια ϲαρκικη αλλ ε̅ χαριτι θ̅υ̅ ανεϲτραφημεν εν τω κοϲμω περιϲϲοτερωϲ δε προϲ υμαϲ ου γαρ αλλα γραφομεν υμιν αλλ η α αναγεινωϲκεται η και επιγινωϲκετε ελπιζω δε οτι εωϲ τελουϲ επιγνωϲεϲθε καθωϲ και επεγνωτε ημαϲ απο μερουϲ οτι καυχημα υμων εϲμεν καθαπερ και υμιϲ ημων εν τη ημερα του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ και ταυτη τη πεποιθηϲει εβουλομη̅ {} προϲ υμαϲ ελθει̅ ινα δευτεραν χαριν ϲχητε και δι υμων διελθιν ειϲ μακαιδονιαν και παλιν απο μακαιδονιαϲ ελθειν προϲ υμαϲ ϗ υφ υμων προπεμφθηναι ειϲ την ιουδαιαν τουτο ουν βουλομενοϲ μητι αρα τη ελαφρια εχρηϲαμην η α βουλευομαι κατα ϲαρκα βουλευομαι ινα η παρ εμοι το ναι ναι και το ου ου πιϲτοϲ δε ο θ̅ϲ̅ οτι ο λογοϲ ημων ο προϲ υμαϲ ουκ εϲτιν ναι και ου ο του θ̅υ̅ γαρ υ̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ο εν υμιν δι ημω̅ κηρυχθειϲ δι εμου και ϲιλουανου και τιμοθεου ουκ εγενετο ναι και ου αλλα ναι εν αυτω γεγονεν οϲαι γαρ επαγγελιαι θ̅υ̅ εν αυτω το ναι διο και δι αυτου αμην τω θ̅ω̅ προϲ δοξαν δι ημων ο δε βεβαιων ημαϲ ϲυν υμιν ειϲ χ̅ν̅ ϗ χρειϲαϲ ημαϲ θ̅ϲ̅ και ϲφραγιϲαμενοϲ ημαϲ και δουϲ τον αραβωνα του π̅ν̅ϲ̅ εν ταιϲ καρδιεϲ ημων εγω δε μαρτυρα το̅ θ̅ν̅ επικαλουμαι επι την εμην ψυχην οτι φειδομενοϲ υμων ουκετι ηλθον ειϲ κορινθον ουχ οτι κυριευομεν υμων τηϲ πιϲτεωϲ αλλα ϲυνεργοι εϲμεν τηϲ χαραϲ υμων τη γαρ πιϲτι εϲτηκατε

εκρινα δε εμαυτω τουτο το μη παλι̅ εν λυπη προϲ υμαϲ ελθειν {ι} γαρ εγω {ο} λυπω υμαϲ και τιϲ ο ευφραινων με ει μη ο λυπουμενοϲ εξ εμου και εγραψα τουτο αυτο ινα μη ελθω̅ λυπην ϲχω αφ ω̅ εδει με χαιρειν πεποιθωϲ επι πανταϲ υμαϲ οτι η εμη χαρα παντω̅ υμων εϲτιν εκ γαρ πολληϲ θλιψεωϲ και ϲυνοχηϲ καρδιαϲ εγραψα υμι̅ δια πολλων δακρυων ουχ ινα λυπηθητε αλλα την αγαπην ινα γνωτε η̅ εχω περιϲϲοτερωϲ ειϲ υμαϲ ει δε τιϲ λελυπηκε̅ ουκ εμε λελυπηκε̅ αλλα απο μερουϲ ινα μη επιβαρω πανταϲ υμαϲ ικανον τω τοιουτω η επιτιμια αυτη η υπο των πλειονω̅ ωϲτε τουναντιον μαλλον υμαϲ χαριϲαϲθαι και παρακαλεϲαι μη πωϲ τη περιϲϲοτερα λυπη καταποθη ο τοιουτοϲ διο παρακαλω υμαϲ κυρωϲαι ειϲ αυτον αγαπην ειϲ τουτο γαρ και εγραψα ινα γνω την δοκιμην υμων ει ειϲ παντα υπηκοοι εϲτε ω δε τι χαριζεϲθε καγω και γαρ εγω ο κεχαριϲμαι ει τι κεχαριϲμαι δι υμαϲ εν προϲωπω χ̅υ̅ ινα μη πλεονεκτηθωμεν υπο του ϲατανα ου γαρ αυτου τα νοηματα αγνοουμεν ελθων δε ειϲ την τρωαδα ειϲ το ευαγγελιον του χ̅υ̅ και θυραϲ μοι ανεωγμενηϲ εν κ̅ω̅ ουκ εϲχηκα ανεϲιν τω π̅ν̅ι̅ μου του μη ευριν με τιτον τον αδελφον μου αλλα αποταξαμενοϲ αυτοιϲ εξηλθον ειϲ μακαιδονιαν τω δε θ̅ω̅ χαριϲ τω παντοτε θριαμβευοντι ημαϲ εν τω χ̅ω̅ και την οϲμη̅ {τη} γνωϲεωϲ αυτου φανερουντι δι ημων εν παντι τοπω οτι χ̅υ̅ ευωδια εϲμεν τω θ̅ω̅ εν τοιϲ ϲωζομενοιϲ και εν τοιϲ απολλυμενοιϲ οιϲ μεν οϲμη εκ θανατου ειϲ θανατον οιϲ δε οϲμη εκ {ζωην} ειϲ ζωην και προϲ ταυτα τιϲ ικανοϲ ου γαρ εϲμε̅ ωϲ οι πολλοι καπηλευοντεϲ τον λογο̅ του θ̅υ̅ αλλ ωϲ εξ ιλικρινιαϲ αλλ ωϲ εκ θ̅υ̅ κατεναντι θ̅υ̅ ε̅ χ̅ω̅ λαλουμεν

αρχομεθα παλιν εαυτουϲ ϲυνιϲτανιν η μη χρηζομε̅ ωϲ τινεϲ ϲυϲτατικων επιϲτολων προϲ υμαϲ η εξ υμων η επιϲτολη ημων υμειϲ εϲτε ενγεγραμμενη εν ταιϲ καρδιεϲ υμων γινωϲκομενη και αναγινωϲκομενη υπο παντων ανθρωπων φανερουμενοι οτι εϲτε επιϲτολη χ̅υ̅ διακονηθιϲα υφ ημων ενγεγραμμενη ου μελανι αλλα π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ ζωντοϲ ουκ εν πλαξι̅ λιθιναιϲ αλλ εν πλαξιν καρδιαιϲ ϲαρκιναιϲ πεποιθηϲιν δε τοιαυτην εχομεν δια του χ̅υ̅ προϲ τον θ̅ν̅ ουχ οτι αφ εαυτων ικανοι εϲμε̅ λογιϲαϲθαι τι ωϲ εξ εαυτων αλλ η ικανοτηϲ ημων εκ του θ̅υ̅ οϲ και ικανωϲεν ημαϲ διακονουϲ καινηϲ διαθηκηϲ ου γραμματοϲ αλλα π̅ν̅ϲ̅ το γαρ γραμμα αποκτεννι το δε π̅ν̅α̅ ζωοποιει ει δε η διακονια του {θ̅υ̅} εν γραμμαϲιν εντετυπωμενη λιθοιϲ εγενηθη εν δοξη ωϲτε μη δυναϲθε ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το προϲωπον μωυϲεωϲ δια την δοξαν {αυτου} προϲωπου αυτου την καταργουμενην πωϲ {ουδι} μαλλον η διακονια του π̅ν̅ϲ̅ εϲτε εν δοξη ει γαρ τη διακονια τηϲ κατακριϲεωϲ δοξα πολλω μαλλον περιϲϲευει η διακονια τηϲ δικεοϲυνηϲ δοξα και γαρ ου δεδοξαϲται το δεδοξαϲμενο̅ εν τουτω τω μερει εινεκεν τηϲ υπερβαλλουϲηϲ δοξηϲ ει γαρ το καταργουμενον δια δοξηϲ πολλω μαλλον το μενον εν δοξη εχοντεϲ ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρηϲια χρωμεθα και ου καθαπερ μωυϲηϲ ετιθει καλυμμα επι το προϲωπον εαυτου προϲ το μη ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το τελοϲ του καταργουμενου αλλ επωρωθη τα νοηματα αυτων αχρι γαρ τηϲ ϲημερον ημεραϲ το αυτο καλυμμα επει τη αναγνωϲει τηϲ παλαιαϲ διαθηκηϲ μενει μη ανακαλυπτομενο̅ οτι εν χ̅ω̅ καταργειται αλλ εωϲ ϲημερον ηνικα αν αναγεινωϲκηται μωυϲηϲ καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται ηνικα δε εαν επιϲτρεψη προϲ κ̅ν̅ περιαιρειται το καλυμμα ο δε κ̅ϲ̅ το π̅ν̅α̅ εϲτιν ου δε το π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ ελευθερια ημειϲ δε παντεϲ ανακεκαλυμμενω προϲωπω την δοξαν κ̅υ̅ κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα {μεταφορμορφουμεθα} απο δοξηϲ ειϲ δοξα̅ καθαπερ απο κ̅υ̅ π̅ν̅ϲ̅

δια τουτο εχοντεϲ την διακονιαν ταυτην καθωϲ ηλεηθημεν ουκ εγκακουμεν αλλα απειπαμεθα τα κρυπτα τηϲ αιϲχυνηϲ μη περιπατουντεϲ ε̅ πανουργια μηδε δολουντεϲ τον λογον του θ̅υ̅ αλλα τη φανερωϲει τηϲ αληθιαϲ ϲυνιϲταντεϲ εαυτουϲ προϲ παϲαν ϲυνιδηϲιν α̅θρωπων ενωπιον του θ̅υ̅ ει δε και εϲτιν κεκαλυμμενον το ευαγγελιον ημων εν τοιϲ απολλυμενοιϲ εϲτι̅ κεκαλυμμενον εν οιϲ ο θ̅ϲ̅ του αιωνοϲ τουτου ετυφλωϲεν τα νοηματα των απιϲτω̅ ειϲ το μη αυγαϲαι τον φωτιϲμον του ευαγγελιου τηϲ δοξηϲ του χ̅υ̅ οϲ εϲτι̅ εικων του θ̅υ̅ ου γαρ εαυτουϲ κηρυϲϲομεν αλλα ι̅ν̅ χ̅ν̅ κ̅ν̅ εαυτουϲ δε δουλουϲ ημων δια {κ̅υ̅} οτι ο θ̅ϲ̅ ο ειπων {ο} εκ ϲκοτουϲ φωϲ λαμψει οϲ ελαμψε̅ εν ταιϲ καρδιαιϲ ημων προϲ φωτιϲμον τηϲ γνωϲεωϲ τηϲ δοξηϲ του θ̅υ̅ εν προϲωπω ι̅υ̅ χ̅υ̅ εχομεν δε τον θηϲαυρον τουτον εν οϲτρακινοιϲ ϲκευεϲιν ινα η υπερβολη τηϲ δυναμεωϲ η του θ̅υ̅ και μη εξ ημων εν παντι θλιβομενοι αλλ ου ϲτενοχωρουμενοι απορουμενοι αλλ ουκ εξαπορουμενοι διωκομενοι αλλ ουκ εγκαταλειπομενοι καταβαλλομενοι αλλ ουκ απολλυμενοι παντοτε την νεκρωϲιν του ι̅υ̅ εν τω ϲωματι περιφεροντεϲ ινα και η ζωη του ι̅υ̅ εν τοιϲ ϲωμαϲιν ημων φανερωθη αει γαρ ημειϲ οι ζω̅τεϲ ειϲ θανατον παραδιδομεθα δια ι̅ν̅ ινα και η ζωη του ι̅υ̅ φανερωθη εν τη θνητη ϲαρκι ημων ωϲτε {} θανατοϲ εν ημιν ενεργειται η δε ζωη εν υμιν εχοντεϲ δε το αυτο π̅ν̅α̅ τηϲ πιϲτεωϲ κατα το γεγραμμενον επιϲτευϲα διο και ελαληϲα και ημιϲ πιϲτευομεν διο και λαλουμεν ειδοτεϲ οτι ο εγειραϲ τον κ̅ν̅ ι̅ν̅ και ημαϲ ϲυν {ι} ι̅υ̅ εγερει και παραϲτηϲει ϲυν υμιν τα γαρ παντα δι υμαϲ ινα η χαριϲ πλεοναϲαϲα δια των πλειονων την ευχαριϲτιαν περιϲϲευϲη ειϲ τη̅ δοξαν του θ̅υ̅ διο ουκ εγκακουμε̅ αλλ ει και ο εξω ημων α̅ν̅ο̅ϲ̅ διαφθιρεται αλλ ο εϲω ημων ανακαινουται ημερα και ημερα το γαρ παραυτικα ελαφρον τηϲ θλιψεωϲ ημων καθ {υπερβολην} αιωνιον βαροϲ δοξηϲ κατεργαζεται ημιν μη ϲκοπουντων ημων τα βλεπομενα αλλα τα μη βλεπομενα τα γαρ βλεπομενα προϲκαιρα τα δε μη βλεπομενα αιωνια

οιδαμεν γαρ οτι εαν η επιγιοϲ ημω̅ οικια του ϲκηνουϲ καταλυθη οικοδομην εκ θ̅υ̅ εχομεν οικιαν αχιροποιητον αιωνιον εν τοιϲ ουρανοιϲ και γαρ εν τουτω ϲτεναζομεν το οικητηριον ημων το εξ ουρανου επενδυϲαϲθαι επιποθου̅τεϲ ει γε και ενδυϲαμενοι ου γυμνοι ευρεθηϲομεθα και γαρ οι οντεϲ ε̅ τω ϲκηνι ϲτεναζομεν βαρουμενοι εφ ω ου θελομεν εκδυϲαϲθαι αλλα επενδυϲαϲθαι ινα καταποθη το θνητον υπο τηϲ ζωηϲ ο δε κατεργαϲαμενοϲ ημαϲ ειϲ αυτο τουτο ο θ̅ϲ̅ ο δουϲ ημι̅ τον αραβωνα του π̅ν̅ϲ̅ θαρρουντεϲ ουν παντοτε και ειδοτεϲ οτι ενδημου̅τεϲ εν τω ϲωματι εκδημουμεν απο του κ̅υ̅ δια πιϲτεωϲ γαρ περιπατουμεν ου δια ειδουϲ θαρρουντεϲ δε και ευδοκουμεν μαλλον εκδημηϲαι του ϲωματοϲ και ενδημηϲαι προϲ τον κ̅ν̅ διο και φιλοτιμουμεθα ειτε ενδημουντεϲ ειτε εκδημουντεϲ ευαρεϲτοι αυτω ειναι τουϲ γαρ πανταϲ ημαϲ φανερωθηναι δει εμπροϲθε̅ του βηματοϲ του χ̅υ̅ ινα {εκομιϲηται} εκαϲτοϲ τα δια του ϲωματοϲ προϲ α επραξεν ειτε αγαθον ειτε φαυλο̅ ειδοτεϲ ουν τον φοβον του κ̅υ̅ ανθρωπουϲ πειθομεν θ̅ω̅ δε πεφανερωμεθα ελπιζω δε και εν ταιϲ ϲυνιδηϲεϲιν υμων πεφανερωϲθαι ου παλιν εαυτουϲ ϲυνιϲτανομεν υμιν αλλα αφορμη̅ διδοντεϲ υμιν καυχηματοϲ υπερ υμων ινα εχητε προϲ τουϲ εν προϲωπω καυχωμενουϲ και μη ε̅ καρδια ειτε γαρ εξεϲτημε̅ θ̅ω̅ ειτε ϲωφρονουμεν υμιν η γαρ αγαπη του χ̅υ̅ ϲυνεχει ημαϲ κρινανταϲ τουτο οτι ειϲ υπερ παντων απεθανεν αρα οι παντεϲ απεθανεν ϗ υπερ παντων απεθανεν ινα οι ζω̅τεϲ μηκετι εαυτοιϲ ζωϲιν αλλα τω υπερ αυτων αποθανοντι και εγερθεντι ωϲτε ημιϲ απο του νυ̅ ουδενα οιδαμε̅ κατα ϲαρκα ει και εγνωκαμεν κατα ϲαρκα χ̅ν̅ αλλα νυ̅ ουκετι γινωϲκομεν ωϲτε ει τιϲ εν χ̅ω̅ καινη κτιϲιϲ τα αρχαια παρηλθε̅ ιδου γεγονεν καινα τα δε παντα εκ του θ̅υ̅ του καταλλαξα̅τοϲ ημαϲ εαυτω δια χ̅υ̅ και δοντοϲ ημιν την διακονιαν τηϲ καταλλαγηϲ ωϲ οτι θ̅ϲ̅ ην εν χ̅ω̅ κοϲμον καταλαϲϲων εαυτω μη λογιζομενοϲ αυτοιϲ τα παραπτωματα αυτων και θεμενοϲ εν ημιν τον λογο̅ τηϲ καταλλαγηϲ υπερ χ̅υ̅ ουν πρεϲβευομεν ωϲ του θ̅υ̅ παρακαλουντοϲ δι ημων δεομεθα υπερ χ̅υ̅ καταλλαγητε τω θ̅ω̅ τον μη γνοντα αμαρτιαν υπερ ημων αμαρτιαν εποιηϲεν ινα ημιϲ γενωμεθα δικαιοϲυνη θ̅υ̅ εν αυτω

ϲυνεργουντεϲ δε και παρακαλουμε̅ μη ειϲ καινον τη̅ χαριν του θ̅υ̅ δεξαϲθαι {ημαϲ} λεγει γαρ καιρω {δε} επηκουϲα ϲου και εν ημερα ϲωτηριαϲ εβοηθηϲα ϲοι ιδου νυν καιροϲ ευπροϲδεκτοϲ ιδου νυν ημερα ϲωτηριαϲ μηδεμιαν εν μηδενι διδοντεϲ προϲκοπην ινα μη μωμηθη η διακονια αλλ εν παντι ϲυνιϲταντεϲ εαυτουϲ ωϲ θ̅υ̅ διακονοι εν υπομονη πολλη εν θλιψεϲιν εν αναγκαιϲ εν ϲτενοχωριαιϲ εν πληγαιϲ εν φυλακαιϲ εν ακαταϲταϲιαιϲ εν κοποιϲ εν αγρυπνιαιϲ εν νηϲτιαιϲ εν αγνοτητι εν γνωϲι εν μακροθυμια εν χρηϲτοτητι εν π̅ν̅ι̅ αγιω εν αγαπη ανυποκριτω εν λογω αληθιαϲ εν δυναμι θ̅υ̅ δια των οπλων τηϲ δικαιοϲυνηϲ τω̅ δεξιων και αριϲτερων δια δοξηϲ και ατιμιαϲ δια δυϲφημιαϲ και ευφημιαϲ ωϲ πλανοι και αληθειϲ ωϲ αγνοουμενοι και επιγινωϲκομενοι ωϲ αποθνηϲκο̅τεϲ και ιδου ζωμε̅ ωϲ παιδευομενοι και μη θανατουμενοι ωϲ λυπουμενοι αει δε χαιροντεϲ ωϲ πτωχοι πολλουϲ δε πλουτιζοντεϲ ωϲ μηδεν εχοντεϲ και παντα κατεχοντεϲ το ϲτομα ημων ανεωγεν προϲ υμαϲ κορινθιοι η καρδια υμων πεπλατυνται ου ϲτενοχωρειϲθε εν ημιν ϲτενοχωριϲθαι δε εν τοιϲ ϲπλαγχνοιϲ υμων την δε αυτην αντιμιϲθιαν ωϲ τεκνοιϲ λεγω πλατυνθητε και υμιϲ μη γινεϲθε ετεροζυγουντεϲ απιϲτοιϲ τιϲ γαρ μετοχη δικαιοϲυνη και ανομια η τιϲ κοινωνια φωτι προϲ ϲκοτοϲ τιϲ δε ϲυμφωνηϲιϲ χ̅υ̅ προϲ βελιαρ η τιϲ μεριϲ πιϲτω μετα απιϲτου τιϲ δε ϲυγκαταθεϲειϲ ναω θ̅υ̅ μετα ειδωλων ημειϲ γαρ ναοι θ̅υ̅ εϲμεν ζωντοϲ καθωϲ ειπεν ο θ̅ϲ̅ οτι ενοικηϲω εν αυτοιϲ και εμπεριπατηϲω και εϲομαι αυτων θ̅ϲ̅ και αυτοι εϲονται μου λαοϲ διο εξελθαται εκ μεϲου αυτω̅ και αφοριϲθητε λεγει κ̅ϲ̅ και ακαθαρτου μη απτεϲθε καγω ειϲδεξομαι υμαϲ και εϲομαι υμιν ειϲ πατερα και υμειϲ εϲεϲθε μοι ειϲ υιουϲ και θυγατεραϲ λεγει κ̅ϲ̅ παντοκρατωρ

ταυταϲ ουν εχοντεϲ ταϲ επαγγελιαϲ αγαπητοι καθαριϲωμεν εαυτουϲ απο παντοϲ μολυϲμου ϲαρκοϲ και π̅ν̅ϲ̅ επιτελου̅τεϲ αγιωϲυνην εν φοβω θ̅υ̅ χωρηϲατε ημαϲ ουδενα ηδικηϲαμεν ουδενα εφθιραμεν ουδενα επλεονεκτηϲαμεν προϲ κατακριϲιν ου λεγω προειρηκα γαρ οτι {εϲτε} εν ταιϲ καρδιαιϲ υμων εϲτε ειϲ το ϲυναποθανιν και ϲυνζην πολλη μοι παρρηϲια προϲ υμαϲ πολλη μοι καυχηϲιϲ υπερ υμων πεπληρωμαι τη παρακληϲι υπερπεριϲϲευομαι τη χαρα επι παϲη τη θλιψει ημων και γαρ ελθοντω̅ ημων ειϲ μακαιδονιαν ουδεμιαν εϲχηκεν ανεϲιν η ϲαρξ ημων αλλ εν παντι θλιβομενοι εξωθε̅ μαχαι εϲωθεν φοβοι αλλ ο παρακαλων τουϲ ταπινουϲ παρεκαλεϲεν ημαϲ ο θ̅ϲ̅ εν τη παρουϲια τιτου ου μονον δε εν τη παρουϲια αυτου αλλα και εν τη παρακληϲει η παρεκληθη εφ υμιν αναγγελλων υμιν την υμων επιποθηϲι̅ τον υμων οδυρμον τον υμων ζηλον υπερ εμου ωϲτε με μαλλον χαρηναι οτι ει και ελυπηϲα υμαϲ εν τη επιϲτολη ου μεταμελομαι ει και μετεμελομην βλεπω γαρ οτι η επιϲτολη εκινη ει και προϲ ωραν ελυπηϲεν υμαϲ νυν χαιρω ουχ οτι ελυπηθητε {} ειϲ μετανοιαν ελυπηθητε γαρ κατα θ̅ν̅ ινα εν μηδενι ζημιωθητε εξ ημων η γαρ κατα θ̅ν̅ λυπη μετανοιαν ειϲ ϲωτηριαν αμεταμελητον εργαζεται η δε του κοϲμου λυπη θανατον κατεργαζεται ιδου γαρ αυτο τουτο το κατα θ̅ν̅ λυπηθηναι ποϲην κατειργαϲατο υμιν ϲπουδην αλλα απολογιαν αλλα ανακτηϲιν αλλα φοβον αλλα επιποθιαν αλλα ζηλον αλλα εκδικηϲιν εν παντι ϲυνεϲτηϲατε εαυτουϲ αγνουϲ ειναι τω πραγματι αρα ει και εγραψα υμιν ουκ ενεκεν του αδικηϲαντοϲ ουδε ενεκεν του αδικηθεντοϲ αλλ ενεκεν του φανερωθηναι την ϲπουδην υμων την υπερ υμων προϲ υμαϲ ενωπιον του θ̅υ̅ δια τουτο παρακεκλημεθα επι δε τη παρακληϲει ημων περιϲϲοτερωϲ μαλλον εχαρημεν επι τη χαρα τιτου οτι αναπεπαυται το π̅ν̅α̅ αυτου απο παντω̅ υμων οτι ει τι αυτω̅ υπερ υμων κεκαυχημαι ου κατηϲχυ̅θην αλλ ωϲ παντα εν αληθεια ελαληϲαμεν {} ουτωϲ και η καυχηϲιϲ ημω̅ επι τιτου αληθεια εγενηθη και τα ϲπλαγχνα αυτου περιϲϲοτερωϲ ειϲ υμαϲ εϲτιν αναμιμνηϲκομενου την υμων υπακοην ωϲ μετα φοβου και τρομου εδεξαϲθαι αυτον χαιρω οτι εν παντι θαρρω εν υμιν

γνωριζομεν δε υμιν αδελφοι τη̅ χαριν του θ̅υ̅ την δεδομενην εν ταιϲ εκκληϲιαιϲ τηϲ μακαιδονιαϲ οτι εν πολλη δοκιμη θλιψεωϲ η περιϲϲεια τηϲ χαραϲ αυτων και η κατα βαθουϲ πτωχεια αυτων επεριϲϲευϲεν ειϲ το πλουτοϲ τηϲ απλοτητοϲ αυτων οτι κατα δυναμιν μαρτυρω και παρα δυναμι̅ αυθερετοι μετα πολληϲ παρακληϲεωϲ δεομενοι ημων την χαρι̅ και την κοινωνιαν τηϲ διακονιαϲ τηϲ ειϲ τουϲ αγιουϲ και ου καθωϲ ηλπιϲαμεν αλλ εαυτουϲ εδωκαν πρωτον τω κ̅ω̅ και ημι̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ ειϲ το παρακαλεϲαι ημαϲ τιτον ινα καθωϲ προενηρξατο ουτωϲ και επιτελεϲη ειϲ υμαϲ και την χαρι̅ ταυτην αλλ ωϲπερ εν πα̅τι περιϲϲευετε εν πιϲτι και λογω και γνωϲει και παϲη ϲπουδη και τη εξ υμων εν ημιν αγαπη ινα και εν ταυτη τη χαριτι περιϲϲευητε ου κατ επιταγην λεγω αλλα δια τηϲ ετερων ϲπουδηϲ και το τηϲ υμετεραϲ αγαπηϲ γνηϲιο̅ δοκιμαζων γινωϲκετε γαρ την χαριν του κ̅υ̅ ημω̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ οτι δι υμαϲ επτωχευϲεν πλουϲιοϲ ων ινα υμειϲ τη εκεινου πτωχια πλουτηϲητε και γνωμην εν τουτω διδωμι τουτο γαρ υμιν ϲυμφερει οιτινεϲ ου μονον το ποιηϲαι αλλα και το θελει̅ προενηρξαϲθε απο περυϲι νυνι δε και το ποιηϲαι επιτελεϲαται οπωϲ καθαπερ η προθυμια του θελειν ουτωϲ και το επιτελεϲε εκ του εχιν ει γαρ η προθυμια προκειται καθο αν εχη ευπροϲδεκτοϲ ου καθο ουκ εχει ου γαρ ινα αλλοιϲ ανεϲιϲ υμιν θλιψιϲ αλλ εξ ιϲοτητοϲ εν τω νυν καιρω το υμων περιϲϲευμα ειϲ το εκεινων υϲτερημα ινα και {ο} εκεινω̅ περιϲϲευμα γενηται ειϲ το υμων υϲτερημα οπωϲ γενηται ιϲοτηϲ καθωϲ γεγραπται ο το πολυ ουκ επλεοναϲεν και ο το ολιγον ουκ ηλαττονηϲεν χαριϲ δε τω θ̅ω̅ τω διδοντι την αυτη̅ ϲπουδην υπερ υμων εν τη καρδια τιτου οτι την μεν παρακληϲιν εδεξατο ϲπουδαιοτεροϲ δε υπαρχων αυθαιρετοϲ εξηλθεν προϲ υμαϲ ϲυνεπεμψαμεν δε τον αδελφον μετ αυτου ου ο επαινοϲ εν τω ευαγγελιω δια παϲω̅ των εκκληϲιων ου μονον δε αλλα και χειροτονηθειϲ υπο των εκκληϲιων ϲυνεκδημοϲ ημων ϲυ̅ τη χαριτι ταυτη τη διακονουμενη υφ ημων προϲ την αυτου του κ̅υ̅ δοξαν και προθυμιαν ημων ϲτελλομενοι τουτο μη τιϲ ημαϲ μωμηϲηται εν τη αδροτητι ταυτη τη διακονουμενη υφ ημων προνοουμεν γαρ καλα ου μονον ενωπιο̅ κ̅υ̅ αλλα και ανθρωπων ϲυνεπεμψαμεν δε αυτοιϲ τον αδελφον ημων ον εδοκιμαϲαμεν ε̅ πολλοιϲ πολλακιϲ ϲπουδαιον οντα νυνι δε πολυ ϲπουδαιοτερον πεποιθηϲει πολλη τη ειϲ υμαϲ ειτε υπερ τιτου κοινωνοϲ εμοϲ και ειϲ υμαϲ ϲυνεργοϲ ειτε αδελφοι ημω̅ αποϲτολοι εκκληϲιων δοξα χ̅υ̅ {τη} ουν ενδιξιν τηϲ αγαπηϲ υμων και ημων καυχηϲεωϲ υπερ υμων ειϲ αυτουϲ ενδιξαϲθαι ειϲ προϲωπον τω̅ εκκληϲιων

περι μεν γαρ τηϲ διακονιαϲ τηϲ ειϲ τουϲ αγιουϲ περιϲϲον μοι εϲτιν το γραφειν υμιν οιδα γαρ την προθυμιαν υμων ην υπερ υμων καυχωμαι μακεδοϲιν οτι αχαια {παραεϲκευαϲται} απο περυϲι ϗ το υμων ζηλοϲ ηρεθιϲε τουϲ πλειοναϲ επεμψα δε τουϲ αδελφουϲ ινα μη το καυχημα ημω̅ το υπερ υμων κενωθη εν τω μερι τουτω ινα καθωϲ {ελεγεν} παρεϲκευαϲμενοι ητε μη πωϲ εαν ελθωϲι̅ ϲυν εμοι μακαιδονεϲ και ευρωϲι̅ υμαϲ απαραϲκευαϲτουϲ καταιϲχυ̅θωμεν ημειϲ ινα μη λεγωμεν υμειϲ εν τη υποϲταϲει ταυτη αναγκαιον ουν ηγηϲαμην παρακαλεϲαι τουϲ αδελφουϲ ινα προελθωϲιν ειϲ υμαϲ και προκαταρτιϲωϲι την προεπηγγελμενην ευλογιαν υμων ταυτην ετοιμην ειναι ουτωϲ ωϲ ευλογιαν μη ωϲ πλεονεξιαν τουτο δε ο ϲπιρω̅ φειδομενωϲ φιδομενωϲ και θεριϲει και ο ϲπιρω̅ επ ευλογιαιϲ επ ευλογιαιϲ και θεριϲει εκαϲτοϲ καθωϲ προηρηται τη καρδια μη εκ λυπηϲ η εξ αναγκηϲ ιλαρο̅ γαρ δοτην αγαπα ο θ̅ϲ̅ δυνατει δε ο θ̅ϲ̅ παϲαν χαριν περιϲϲευϲαι ειϲ υμαϲ ινα εν παντι παντοτε παϲαν αυταρκειαν εχοντεϲ περιϲϲευητε ειϲ παν εργον αγαθο̅ καθωϲ γεγραπται εϲκορπιϲεν εδωκεν τοιϲ πενηϲιν η δικαιοϲυνη αυτου μενει ειϲ το̅ αιωνα ο δε επιχορηγων ϲπερμα τω ϲπειροντι και αρτον ειϲ βρωϲιν χορηγηϲει και πληθυνει τον ϲπορον υμων και αυξηϲει τα γενηματα τηϲ δικαιοϲυνηϲ υμω̅ εν παντι πλουτιζομενοι ειϲ παϲα̅ απλοτητα ητιϲ κατεργαζεται δι ημων ευχαριϲτιαν τω θ̅ω̅ οτι η διακονια τηϲ λιτουργιαϲ ταυτηϲ ου μονον εϲτιν προϲαναπληρουϲα τα υϲτερηματα των αγιων αλλα και περιϲϲευουϲα δια πολλων ευχαριϲτιων τω θ̅ω̅ δια τηϲ δοκιμηϲ τηϲ διακονιαϲ ταυτηϲ δοξαζοντεϲ το̅ θ̅ν̅ επι τη υποταγη τηϲ ομολογιαϲ υμων ειϲ το ευαγγελιον του χ̅υ̅ και απλοτητι τηϲ κοινωνιαϲ ειϲ αυτουϲ και ειϲ πανταϲ και αυτων δεηϲει υπερ {ημων} επιποθουντων υμαϲ δια την υπερβαλλουϲαν χαριν του θ̅υ̅ εφ υμιν χαριϲ τω θ̅ω̅ επι τη ανεκδιηγητω αυτου δωρεα

αυτοϲ δε εγω παυλοϲ παρακαλω υμαϲ δια τηϲ πραυτητοϲ και επιεικιαϲ του χ̅υ̅ οϲ κατα προϲωπον μεν ταπινοϲ εν υμιν απων δε θαρρω ειϲ υμαϲ δεομαι δε το μη παρων θαρρηϲαι τη πεποιθηϲει η λογιζομαι τολμηϲαι επι τιναϲ τουϲ λογιζομενουϲ ημαϲ ωϲ κατα ϲαρκα περιπατουνταϲ εν ϲαρκι γαρ περιπατουντεϲ ου κατα ϲαρκα ϲτρατευομεθα τα γαρ οπλα τηϲ ϲτρατιαϲ ημω̅ ου ϲαρκικα αλλα δυνατα τω θ̅ω̅ προϲ καθερεϲιν οχυρωματων λογιϲμουϲ καθαιρουντεϲ και παν υψωμα επαιρομενον κατα τηϲ γνωϲεωϲ του θ̅υ̅ και αιχμαλωτιζοντεϲ παν νοημα ειϲ την υπακοην του χ̅υ̅ και εν ετοιμω εχοντεϲ εκδικηϲαι παϲαν παρακοην οταν πληρωθη υμων η υπακοη τα κατα προϲωπον βλεπετε ει τιϲ πεποιθεν εαυτω χ̅υ̅ ειναι τουτο λογιζεϲθω παλιν εφ εαυτου οτι καθωϲ αυτοϲ χ̅υ̅ ουτωϲ ϗ ημιϲ εαν τε γαρ περιϲϲοτερον τι καυχηϲομαι περι τηϲ εξουϲιαϲ ημων ηϲ εδωκεν ο κ̅ϲ̅ ειϲ οικοδομην ϗ ουκ ειϲ καθαιρεϲι̅ υμων ουκ αιϲχυ̅θηϲομαι ινα μη δοξω ωϲ αν εκφοβιν υμαϲ δια των επιϲτολων οτι αι επιϲτολαι με̅ φηϲιν βαρειαι και ιϲχυραι η δε παρουϲια του ϲωματοϲ αϲθενηϲ και ο λογοϲ εξουθενημενοϲ τουτο λογιζεϲθω ο τοιουτοϲ οτι οιοι εϲμεν τω λογω δι επιϲτολω̅ αποντεϲ τοιουτοι και παροντεϲ τω εργω ου γαρ τολμωμεν εγκριναι η ϲυγκριναι εαυτουϲ τιϲι̅ των εαυτουϲ ϲυνιϲτανοντων αλλα αυτοι εν εαυτοιϲ {} μετρουντεϲ και ϲυγκρινοντεϲ εαυτουϲ εαυτοιϲ ου {ϲυνιϲαϲιν} ημειϲ δε ουκ ειϲ τα αμετρα καυχηϲομεθα αλλα κατα το μετρον του κανονοϲ ου εμεριϲε̅ ημιν ο θ̅ϲ̅ μετρου εφικεϲθαι αχρι και υμων ου γαρ ωϲ μη εφικνουμενοι ειϲ υμαϲ υπερεκτινομεν εαυτουϲ αχρι {} και υμων εφθαϲαμεν εν τω ευαγγελιω του χ̅υ̅ ουκ ειϲ τα αμετρα καυχωμενοι εν αλλοτριοιϲ κοποιϲ ελπιδα δε εχοντεϲ αυξανομενηϲ τηϲ πιϲτεωϲ υμων εν υμιν μεγαλυνθηναι κατα τον κανονα υμων ειϲ περιϲϲιαν ειϲ τα υπερεκεινα υμων ευαγγελιϲαϲθαι ουκ εν αλλοτριω κανονι ειϲ τα ετοιμα καυχηϲαϲθαι ο δε καυχωμενοϲ εν κ̅ω̅ καυχαϲθω {ο γαρ} εαυτον ϲυνιϲτανων εκεινοϲ δοκιμοϲ εϲτιν αλλ ον ο κ̅ϲ̅ ϲυνιϲτηϲιν

οφελον ανειχεϲθε μου μικρον τι αφροϲυνηϲ αλλα και αναϲχεϲθε  ζηλω γαρ υμαϲ θ̅υ̅ ζηλω ηρμοϲαμη̅ γαρ υμαϲ ενι ανδρι παρθενον αγνην παραϲτηϲαι τω χ̅ω̅ φοβουμαι δε μη πωϲ ωϲ ο οφιϲ εξηπατηϲεν {υμιν} εν τη πανουργια αυτου φθαρη τα νοηματα υμων απο τηϲ απλοτητοϲ και τηϲ αγνοτητοϲ τηϲ ειϲ χ̅ν̅ ει μεν γαρ ο ερχομενοϲ αλλον ι̅ν̅ κηρυϲϲει ον ουκ εκηρυξαμεν η π̅ν̅α̅ ετερον λαμβανετε ο ουκ ελαβετε η ευαγγελιον ετερον {ετερον} ο ουκ εδεξαϲθε καλωϲ ανειχεϲθε λογιζομαι γαρ μηδεν υϲτερηκεναι των υπερ λιαν αποϲτολων ει δε και ιδιωτηϲ τω λογω αλλ ου τη γνωϲει αλλ εν παντι φανερωϲαντεϲ εν παϲιν ειϲ υμαϲ η αμαρτιαν εποιηϲα εμαυτον ταπινων ινα υμειϲ υψωθητε οτι δωρεαν το του θ̅υ̅ ευαγγελιον ευηγγελιϲαμην υμιν αλλαϲ εκληϲιαϲ εϲυληϲα λαβων οψωνιον προϲ τη̅ υμων διακονια̅ και παρων προϲ υμαϲ και υϲτερηθειϲ ου κατεναρκηϲα ουθενοϲ το γαρ υϲτερημα μου προϲανεπληρωϲαν οι αδελφοι ελθοντεϲ απο μακαιδονιαϲ και εν παντι αβαρη εμαυτον υμιν ετηρηϲα και τηρηϲω εϲτιν αληθεια χ̅υ̅ εν εμοι οτι η καυχηϲιϲ αυτη ου φραγηϲεται ειϲ εμε εν τοιϲ κλιμαϲι τηϲ αχαιαϲ δια τι οτι ουκ αγαπω υμαϲ ο θ̅ϲ̅ οιδεν ο δε ποιω και ποιηϲω ινα εκκοψω την αφορμη̅ των θελοντων αφορμην ινα εν ω καυχωνται ευρεθωϲιν καθωϲ και ημιϲ οι γαρ τοιουτοι ψευδαποϲτολοι εργαται δολιοι μεταϲχηματιζομε νοι ειϲ {����������� ��} και ου θαυμα αυτοϲ γαρ ο ϲαταναϲ μεταϲχηματιζεται ειϲ αγγελον φωτοϲ ου μεγα ουν ει και οι διακονοι αυτου μεταϲχηματιζονται ωϲ διακονοι δικαιοϲυνηϲ ων το τελοϲ εϲται κατα τα εργα αυτων παλιν λεγω μη τιϲ με δοξη αφρονα ειναι ει δε μη γε καν ωϲ αφρονα δεξαϲθε με ινα καγω μικρον τι καυχηϲωμαι ο λαλω ου κατα κ̅ν̅ λαλω αλλ ωϲ εν αφροϲυνη εν ταυτη τη υποϲταϲει τηϲ καυχηϲεωϲ επει πολλοι καυχω̅ται κατα ϲαρκα καγω καυχηϲομαι ηδεωϲ γαρ ανεχεϲθε των αφρονω̅ φρονιμοι οντεϲ ανεχεϲθε γαρ ει τιϲ υμαϲ καταδουλοι ει τιϲ κατεϲθιει ει τιϲ λαμβανει ει τιϲ επαιρεται ει τιϲ ειϲ προϲωπο̅ υμαϲ δερι κατα ατιμιαν λεγω ωϲ οτι ημιϲ ηϲθενηκαμεν εν ω δ αν τιϲ τολμα εν αφροϲυνη {} τολμω καγω εβρεοι ειϲιν καγω ιϲδραηλιται ειϲιν καγω ϲπερμα αβρααμ ειϲιν καγω διακονοι χ̅υ̅ ειϲι̅ παραφρονων λαλω υπερ εγω εν κοποιϲ περιϲϲοτερωϲ εν πληγαιϲ περιϲϲοτερωϲ εν φυλακαιϲ υπερβαλλοντωϲ εν θανατοιϲ πολλακιϲ υπο ιουδαιω̅ πεντακιϲ τεϲϲερακοντα παρα μιαν ελαβον τρειϲ εραβδιϲθην απαξ ελιθαϲθην τρειϲ εναυαγηϲα νυχθημερον εν τω βυθω πεποιηκα οδοιποριαιϲ πολλακιϲ κινδυνοιϲ ποταμω̅ κινδυνοιϲ ληϲτω̅ κινδυνοιϲ εκ γενουϲ κινδυνοιϲ εξ εθνω̅ κινδυνοιϲ εν πολει κινδυνοιϲ εν ερημια κινδυνοιϲ εν θαλαϲϲη κινδυνοιϲ εν ψευδαδελφοιϲ {} κοπω και μοχθω εν αγρυπνιαιϲ πολλακιϲ εν λειμω και διψει εν νηϲτιαιϲ πολλακιϲ εν ψυχι και γυμνοτητι χωριϲ των παρεκτοϲ η επιϲταϲιϲ μοι η καθ ημερα̅ η μεριμνα παϲω̅ των εκκληϲιων τιϲ αϲθενι και ουκ αϲθενω τιϲ ϲκα̅δαλειζεται και ουκ εγω πυρουμαι ει καυχαϲθαι δει τα τηϲ αϲθενειαϲ  καυχηϲομαι ο θ̅ϲ̅ και πατηρ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ οιδεν ο ων ευλογητοϲ ειϲ τουϲ αιωναϲ οτι ου ψευδομαι εν δαμαϲκω ο εθναρχηϲ αρετα του βαϲιλεωϲ εφρουρι την πολιν δαμαϲκηνων πιαϲαι με θελων και δια θυριδοϲ εν ϲαργανη εχαλαϲθη̅ δια του τιχουϲ ϗ εξεφυγον ταϲ χιραϲ αυτου

καυχαϲθαι δε ου ϲυμφερον μεν ελευϲομαι δε ειϲ οπταϲιαϲ και αποκαλυψειϲ κ̅υ̅ οιδα ανθρωπον εν χ̅ω̅ προ ετων δεκατεϲϲαρων ειτε εν ϲωματι ουκ οιδα ειτε εκτοϲ του ϲωματοϲ ουκ οιδα ο θ̅ϲ̅ οιδεν αρπαγεντα τον τοιουτον εωϲ {τουτου} ουρανου και οιδα τον τοιουτον ανθρωπον ειτε εν ϲωματι ειτε εκτοϲ του ϲωματοϲ ουκ οιδα ο θ̅ϲ̅ οιδεν οτι ηρπαγη ειϲ τον παραδιϲο̅ και ηκουϲεν αρρητα ρηματα α ουκ εξον ανθρωπω λαληϲαι υπερ του τοιουτου καυχηϲομαι υπερ δε εμαυτου {} καυχηϲομαι ει μη εν ταιϲ αϲθενιαιϲ μου εαν γαρ θεληϲω καυχηϲαϲθαι ουκ εϲομαι αφρων αληθειαν γαρ ερω φειδομαι δε μη τιϲ ειϲ εμε λογιϲηται υπερ ο βλεπει με η ακουει εξ εμου και τη υπερβολη των αποκαλυψεων διο ινα μη υπεραιρωμαι εδοθη μοι ϲκολοψ τη ϲαρκι αγγελοϲ ϲατανα ινα με κολαφιζη υπερ τουτου τριϲ το̅ κ̅ν̅ παρεκαλεϲα ινα αποϲτη απ εμου και ειρηκεν μοι αρκει ϲοι η χαριϲ μου η γαρ δυναμιϲ εν αϲθενια τελειται ηδιϲτα ουν μαλλο̅ καυχηϲομαι εν ταιϲ αϲθενιαιϲ  ινα επιϲκηνωϲη επ εμε η δυναμιϲ του χ̅υ̅ διο ευδοκω εν αϲθενιαιϲ εν υβρεϲιν {και εναγκαιϲ} εν διωγμοιϲ και ϲτενοχωριαιϲ υπερ χ̅υ̅ οταν γαρ αϲθενω τοτε δυνατοϲ ειμι γεγονα αφρων υμειϲ με ηναγκαϲατε εγω γαρ ωφειλο̅ υφ υμων ϲυνιϲταϲθαι ουδεν γαρ υϲτερηϲα των υπερ λιαν αποϲτολων ει και ουδεν ειμι τα μεν ϲημεια του αποϲτολου κατειργαϲθη εν υμιν εν παϲη υπομονη ϲημιοιϲ {τε} και τεραϲι και δυναμεϲιν τι γαρ εϲτιν ο ηϲϲωθητε υπερ ταϲ λοιπαϲ εκκληϲιαϲ ει μη οτι αυτοϲ εγω ου κατεναρκηϲα υμων χαριϲαϲθε μοι την αδικιαν ταυτην ιδου τριτον τουτο ετοιμωϲ εχω ελθειν προϲ υμαϲ και ου καταναρκηϲω ου γαρ ζητω τα υμων αλλα υμαϲ ου γαρ οφιλει τα τεκνα τοιϲ γονευϲι θηϲαυριζει̅ αλλα οι γονιϲ τοιϲ τεκνοιϲ εγω δε ηδιϲτα δαπανηϲω και εκδαπανηθηϲομαι υπερ των ψυχων υμων ει περιϲϲοτερωϲ υμαϲ αγαπω ηϲϲο̅ αγαπωμαι εϲτω δε εγω ου κατεναρκηϲα υμω̅ αλλα υπαρχων πανουργοϲ δολω υμαϲ ελαβον μη τινα ων απεϲταλκα προϲ υμαϲ δι αυτου επλεονεκτηϲα υμαϲ παρεκαλεϲα τιτον και ϲυναπεϲτιλα τον αδελφον μητι επλεονεκτηϲεν υμαϲ τιτοϲ ου τω αυτω π̅ν̅ι̅ περιεπατηϲαμεν ου τοιϲ αυτοιϲ ιχνεϲιν παλαι δοκειτε οτι υμιν απολογουμεθα κατεναντι θ̅υ̅ εν χ̅ω̅ λαλουμε̅ τα δε παντα αγαπητοι υπερ τηϲ υμων οικοδομηϲ φοβουμαι γαρ μη πωϲ ελθων ουχ οιουϲ θελω ευρω υμαϲ καγω ευρεθω υμιν οιον ου θελετε μη πωϲ εριϲ ζηλοι θυμοι εριθιαι καταλαλιαι ψιθυριϲμοι φυϲιωϲειϲ ακαταϲταϲιαι μη παλιν ελθοντοϲ μου ταπινωϲη με ο θ̅ϲ̅ μου προϲ υμαϲ και πενθηϲω πολλουϲ των προημαρτηκοτων και μη μετανοηϲα̅των επι τη ακαθαρϲια και πορνια και αϲελγεια η επραξαν

τριτον τουτο ερχομαι προϲ υμαϲ ινα επι ϲτοματοϲ δυο μαρτυρων η τριων ϲταθηϲεται παν ρημα προειρηκα και προλεγω ωϲ παρων το δευτερον και απων νυν τοιϲ προημαρτηκοϲιν και τοιϲ λοιποιϲ παϲιν οτι εαν ελθω ειϲ το παλιν ου φιϲομαι επει δοκιμην ζητειτε του εν εμοι λαλουντοϲ χ̅υ̅ οϲ ειϲ υμαϲ ουκ αϲθενει αλλα δυνατει εν υμιν και γαρ εϲταυρωθη εξ αϲθενειαϲ αλλα ζη εκ δυναμεωϲ θ̅υ̅ ϗ γαρ ημειϲ αϲθενουμεν ϲυν αυτω αλλα ζηϲομεν ϲυν αυτω εκ δυναμεωϲ θ̅υ̅ ειϲ υμαϲ εαυτουϲ πιραζετε ει εϲτε εν τη πιϲτι εαυτουϲ δοκιμαζετε ουκ επιγινωϲκετε εαυτουϲ οτι χ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ εν υμιν εϲτιν ει μητι αδοκιμοι εϲτε ελπιζω δε οτι γνωϲεϲθε οτι ημιϲ {ε} ουκ εϲμεν αδοκιμοι ευχομεθα δε προϲ τον θ̅ν̅ μη ποιηϲαι υμαϲ κακον μηδε̅ ουχ ινα ημειϲ δοκιμοι φανωμε̅ αλλ ινα {ημειϲ} το καλον ποιειτε ημειϲ δε ωϲ αδοκιμοι ωμεν ου γαρ δυναμεθα τι κατα τηϲ αληθιαϲ αλλα υπερ τηϲ αληθιαϲ χαιρομεν γαρ οτα̅ ημειϲ αϲθενωμε̅ υμειϲ δε δυνατοι ητε τουτο και ευχομεθα την υμων καταρτιϲιν δια τουτο ταυτα απων γραφω ινα παρων μη αποτομωϲ χρηϲωμαι κατα την εξουϲια̅ ην ο κ̅ϲ̅ εδωκεν μοι ειϲ οικοδομη̅ και ουκ ειϲ καθαιρεϲιν λοιπον αδελφοι χαιρετε καταρτιζεϲθαι παρακαλειϲθε το αυτο φρονειτε ιρηνευετε και ο θ̅ϲ̅ τηϲ αγαπηϲ και ιρηνηϲ εϲται μεθ υμων αϲπαϲαϲθε αλληλουϲ εν αγιω φιληματι αϲπαζονται υμαϲ οι αγιοι παντεϲ η χαριϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ και η αγαπη του θ̅υ̅ και η κοινωνια του αγιου π̅ν̅ϲ̅ μετα παντων υμων



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.