παυλοϲ αποϲτολοϲ ουκ απ ανθρωπω̅ ουδε δι α̅ν̅ο̅υ̅ αλλα δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ και θ̅υ̅ πατροϲ του εγιραντοϲ {αυτων} εκ νεκρω̅ και οι ϲυν εμοι πα̅τεϲ αδελφοι ταιϲ εκκληϲιαιϲ τηϲ γαλατιαϲ χαριϲ υμιν ϗ ειρηνη απο θ̅υ̅ πατροϲ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ του δοντοϲ εαυτον περι των αμαρτιων ημω̅ οπωϲ εξεληται ημαϲ εκ του αιωνοϲ του ενεϲτωτοϲ πονηρου κατα θελημα του θ̅υ̅ και πατροϲ ημων ω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ των αιωνων αμην θαυμαζω οτι ουτωϲ ταχεωϲ μετατιθεϲθαι απο του καλεϲαντοϲ υμαϲ εν χαριτι χ̅υ̅ ειϲ ετερο̅ ευαγγελιον ο ουκ εϲτιν αλλο ει μη τινεϲ ειϲιν οι ταραϲϲοντεϲ υμαϲ {} μεταϲτρεψαι το ευαγγελιον του χ̅υ̅ αλλα και εαν ημειϲ η αγγελοϲ εξ ουρανου ευαγγελιϲηται παρ ο ευηγγελιϲαμεθα υμιν αναθεμα εϲτω ωϲ προειρηκα και αρτι παλιν λεγω ει τιϲ υμαϲ ευαγγελιζεται παρ ο παρελαβετε αναθεμα εϲτω αρτι γαρ ανθρωπουϲ πιθω η τον θ̅ν̅ η ζητω ανθρωποιϲ αρεϲκιν ει ετι ανθρωποιϲ ηρεϲκο̅ χ̅υ̅ δουλοϲ ουκ αν ημην γνωριζω {δε} υμιν αδελφοι το ευαγγελιον το ευαγγελιϲθεν υπ εμου οτι ουκ εϲτιν κατα ανθρωπον ουδε γαρ εγω παρα ανθρωπου παρελαβον αυτο ουδε εδιδαχθην αλλα δι αποκαλυψεωϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ηκουϲατε γαρ την εμην αναϲτροφη̅ ποτε εν τω ιουδαιϲμω οτι καθ υπερβολην εδιωκον την εκκληϲιαν του θ̅υ̅ και επορθουν αυτην και προεκοπτο̅ εν τω ιουδαιϲμω υπερ πολλουϲ ϲυνηλικιωταϲ εν τω γενι μου περιϲϲοτερωϲ ζηλωτηϲ υπαρχων των πατρικων μου παραδοϲεων οτε δε ευδοκηϲεν ο θ̅ϲ̅ ο αφοριϲαϲ με εκ κοιλιαϲ μητροϲ μου και καλεϲαϲ δια τηϲ χαριτοϲ αυτου αποκαλυψαι τον υ̅ν̅ αυτου εν εμοι ινα ευαγγελιζωμαι αυτον εν τοιϲ εθνεϲιν ευθεωϲ ου προϲανεθεμη̅ ϲαρκι και αιματι ουδε ανηλθον ειϲ ιεροϲολυμα προϲ τουϲ προ εμου αποϲτολουϲ αλλα απηλθον ειϲ αραβιαν ϗ παλιν υπεϲτρεψα ειϲ δαμαϲκον επειτα μετα τρια ετη ανηλθον ειϲ ιεροϲολυμα ιϲτορηϲαι κηφαν και επεμεινα προϲ αυτο̅ ημεραϲ δεκαπεντε ετερον δε των αποϲτολων ουκ ιδον ει μη ιακωβο̅ τον αδελφον του κ̅υ̅ α δε γραφω υμι̅ ιδου ενωπιον του θ̅υ̅ οτι ου ψευδομαι επειτα ηλθον ειϲ τα κλιματα τηϲ ϲυριαϲ και {} κιλικιαϲ ημη̅ δε αγνοουμενοϲ τω προϲωπω ταιϲ εκκληϲιαιϲ τηϲ ιουδαιαϲ ταιϲ εν χ̅ω̅ μονον δε ακουο̅τεϲ ηϲαν οτι ο διωκων ημαϲ ποτε νυν ευαγγελιζεται την πιϲτιν ην ποτε επορθει και εδοξαζον εν εμοι τον θ̅ν̅
επειτα δια δεκατεϲϲαρων ετων παλιν ανεβην ειϲ ιεροϲολυμα μετα βαρναβα ϲυνπαραλαβων και τιτον ανεβην δε κατα αποκαλυψιν και ανεθεμην αυτοιϲ το ευαγγελιον ο κηρυϲϲω εν τοιϲ εθνεϲιν κατ ιδιαν δε τοιϲ δοκουϲι̅ μη πωϲ ειϲ κενο̅ τρεχω η εδραμον αλλ ουδε τιτοϲ ο ϲυν εμοι ελλην ω̅ ηναγκαϲθη περιτμηθηναι δια δε τουϲ παριϲακτουϲ ψευδαδελφουϲ οιτινεϲ παρειϲηλθο̅ καταϲκοπηϲαι τη̅ ελευθεριαν ημω̅ ην εχομεν εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ ινα ημαϲ καταδουλωϲουϲιν οιϲ ουδε προϲ ωραν ειξαμεν τη υποταγη ινα η αληθια του ευαγγελιου διαμεινη προϲ υμαϲ απο δε των δοκουντων ειναι τι οποιοι ποτ ηϲαν ουδε̅ μοι διαφερι προϲωπον ο θ̅ϲ̅ ανθρωπου ου λαμβανει εμοι γαρ οι δοκουντεϲ ουδεν προϲανεθεντο αλλα τουναντιον ειδοντεϲ οτι πεπιϲτευμαι το ευαγγελιον τηϲ ακροβυϲτιαϲ καθωϲ πετροϲ τηϲ περιτομηϲ {} ενηργηϲεν και εμοι ειϲ τα εθνη και γνοντεϲ την χαριν την δοθειϲα̅ μοι ιακωβοϲ και κηφαϲ και ιωαννηϲ οι δοκουντεϲ ϲτυλοι ειναι δεξιαϲ εδωκαν εμοι και βαρναβα κοινωνιαϲ ινα ημειϲ {} ειϲ τα εθνη αυτοι δε ειϲ τη̅ περιτομην μονο̅ των πτωχων ινα μνημονευωμεν ο και εϲπουδαϲα αυτο τουτο ποιηϲαι οτε δε ηλθεν κηφαϲ ειϲ αντιοχιαν κατα προϲωπον αυτω αντεϲτην οτι κατεγνωϲμενοϲ η̅ προ του γαρ ελθιν τιναϲ απο ιακωβου μετα των εθνων ϲυνηϲθιεν οτε δε ηλθεν υπεϲτελλε̅ και αφωριζεν εαυτο̅ φοβουμενοϲ τουϲ εκ περιτομηϲ και ϲυνυπεκριθηϲα̅ αυτω και οι λοιποι ιουδαιοι παντεϲ ωϲτε και βαρναβαϲ ϲυναπηχθη αυτων τη υποκριϲι αλλ οτε ειδον οτι ουκ ορθοποδουϲι προϲ την αληθεια̅ του ευαγγελιου ειπον τω κηφα εμπροϲθεν παντω̅ ει ϲυ ιουδαιοϲ υπαρχων εθνικωϲ και ουχ ιουδαικωϲ ζηϲ πωϲ τα εθνη αναγκαζειϲ ιουδαιζειν ημειϲ φυϲει ιουδεοι και ουκ εξ εθνω̅ αμαρτωλοι ειδοτεϲ δε οτι ου δικαιουται ανθρωποϲ εξ εργων νομου εαν μη δια πιϲτεωϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ και ημιϲ ειϲ χ̅ν̅ ι̅ν̅ επιϲτευϲαμεν ινα δικαιωθωμεν εκ πιϲτεωϲ χ̅υ̅ και ουκ εξ εργων νομου οτι εξ εργων νομου ου δικαιωθηϲεται παϲα ϲαρξ ει δε ζητουντεϲ δικαιωθηναι εν χ̅ω̅ ευρεθημεν και αυτοι αμαρτωλοι αρα χ̅ϲ̅ αμαρτιαϲ διακονοϲ μη γενοιτο ει γαρ α κατελυϲα ταυτα παλιν οικοδομω παραβατη̅ εμαυτον ϲυνιϲτανω εγω γαρ δια νομου νομω απεθανο̅ ινα θ̅ω̅ ζηϲω χ̅ω̅ ϲυνεϲταυρωμαι ζω δε ουκετι εγω ζη δε εν εμοι χ̅ϲ̅ ο δε νυν {ϲ} ζω εν ϲαρκι εν πιϲτι ζω τη του υιου του θ̅υ̅ του αγαπηϲαντοϲ με και παραδοντοϲ εαυτον υπερ εμου ουκ αθετω την χαριν του θ̅υ̅ ει γαρ δια νομου δικαιοϲυνη αρα χ̅ϲ̅ δωρεαν απεθανεν
ω ανοητοι γαλαται τιϲ υμαϲ εβαϲκανεν οιϲ κατ οφθαλμουϲ ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ προεγραφη εϲταυρωμενοϲ τουτο {��νον} θελω μαθειν αφ υμω̅ εξ εργων νομου το π̅ν̅α̅ ελαβετε η εξ ακοηϲ πιϲτεωϲ ουτωϲ ανοητοι εϲτε εναρξαμενοι π̅ν̅ι̅ νυν ϲαρκι επιτελειϲθαι τοϲαυτα επαθετε εικη ει γε και εικη ο ουν επιχορηγων υμι̅ το π̅ν̅α̅ και ενεργω̅ δυναμιϲ εν υμιν εξ εργων νομου η εξ ακοηϲ πιϲτεωϲ καθωϲ αβρααμ επιϲτευϲεν τω θ̅ω̅ και ελογιϲθη αυτω ειϲ δικαιοϲυνην γινωϲκετε αρα οτι οι εκ πιϲτεωϲ ουτοι υιοι ειϲιν αβρααμ προιδουϲα δε η γραφη οτι εκ πιϲτεωϲ τα εθνη δικαιοι ο θ̅ϲ̅ προευηγγελιϲατο τω αβρααμ οτι ενευλογηθηϲονται εν ϲοι παντα τα εθνη ωϲτε οι εκ πιϲτεωϲ ευλογουνται ϲυν τω πιϲτω αβρααμ οϲοι γαρ εξ εργων νομου ειϲιν υπο καταραν ειϲιν γεγραπται γαρ οτι επικαταρατοϲ παϲ οϲ ουκ εμμενει παϲιν τοιϲ γεγραμμενοιϲ εν τω βιβλιω του νομου του ποιηϲαι αυτα οτι δε εν νομω ουδειϲ δικαιουται παρα τω θ̅ω̅ δηλο̅ οτι ο δικαιοϲ εκ πιϲτεωϲ ζηϲεται ο δε νομοϲ ουκ εϲτιν εκ πιϲτεωϲ αλλα ο ποιηϲαϲ αυτα ζηϲεται εν αυτοιϲ χ̅ϲ̅ ημαϲ εξηγοραϲεν εκ τηϲ καταραϲ του νομου γενομενοϲ υπερ ημων καταρα γεγραπται γαρ επικαταρατοϲ παϲ ο κρεμαμενοϲ επι ξυλου ινα ειϲ τα εθνη η ευλογια του αβρααμ γενηται εν {ι} ι̅υ̅ χ̅υ̅ ινα την επαγγελιαν του π̅ν̅ϲ̅ λαβωμεν δια τηϲ πιϲτεωϲ αδελφοι κατα ανθρωπον λεγω ομωϲ ανθρωπου κεκυρωμενην διαθηκην ουδιϲ αθετι η επιδιαταϲϲεται τω δε αβρααμ ερρεθηϲαν αι επαγγελιαι και τω ϲπερματι αυτου ου λεγει και τοιϲ ϲπερμαϲι̅ ωϲ επι πολλων αλλ ωϲ εφ ενοϲ και τω ϲπερματι ϲου οϲ εϲτιν χ̅ϲ̅ τουτο δε λεγω διαθηκην προκεκυρωμενην υπο του θ̅υ̅ ο μετα τετρακοϲια και τριακοντα ετη γεγονωϲ νομοϲ ουκ ακυροι ειϲ το καταργηϲαι την επαγγελιαν ει γαρ εκ νομου η κληρονομια ουκετι εξ επαγγελιαϲ τω δε αβρααμ δι επαγγελιαϲ κεχαριϲται ο θ̅ϲ̅ τι ουν ο νομοϲ τω̅ παραβαϲεων χαριν προϲετεθη αχριϲ ου ελθη το ϲπερμα ω επηγγελται διαταγειϲ δι αγγελων εν χιρι μεϲιτου ο δε μεϲιτηϲ ενοϲ ουκ εϲτιν ο δε θ̅ϲ̅ ειϲ εϲτιν ο ουν νομοϲ κατα των επαγγελιων του θ̅υ̅ μη γενοιτο ει γαρ εδοθη νομοϲ ο δυναμενοϲ ζωοποιηϲαι οντωϲ εκ νομου ην αν η δικεοϲυνη αλλα ϲυνεκλιϲεν η γραφη τα παντα υπο αμαρτιαν ινα η επαγγελια εκ πιϲτεωϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ δοθη τοιϲ πιϲτευουϲιν προ του δε ελθιν τη̅ πιϲτιν υπο νομο̅ εφρουρουμεθα ϲυνκλιομενοι ειϲ τη̅ μελλουϲαν πιϲτι̅ αποκαλυφθηναι ωϲτε ο νομοϲ παιδαγωγοϲ ημων γεγονεν ειϲ χ̅ν̅ ινα εκ πιϲτεωϲ δικαιωθωμεν ελθουϲηϲ δε τηϲ πιϲτεωϲ ουκετι υπο παιδαγωγον εϲμεν παντεϲ γαρ υιοι {οι} θ̅υ̅ εϲτε δια τηϲ πιϲτεωϲ εν χω ι̅υ̅ οϲοι γαρ ειϲ χ̅ν̅ εβαπτιϲθητε χ̅ν̅ ενεδυϲαϲθε ουκ ενι ιουδαιοϲ ουδε ελλην ουκ ενι δουλοϲ ουδε ελευθεροϲ ουκ ενι αρρεν και θηλυ απαντεϲ γαρ υμειϲ {εϲτε εν χ̅υ̅} ι̅υ̅ ει δε υμειϲ χ̅υ̅ αρα του αβρααμ ϲπερμα εϲτε κατα επαγγελιαν κληρονομοι
λεγω δε εφ οϲον χρονον ο κληρονομοϲ νηπιοϲ εϲτιν ουδεν διαφερι δουλου κ̅ϲ̅ πα̅των ων αλλα υπο επιτροπουϲ εϲτι και οικονομουϲ αχρι τηϲ προθεϲμιαϲ του πατροϲ ουτωϲ και ημιϲ οτε ημεν νηπιοι υπο τα ϲτοιχια του κοϲ ημεθα δεδουλωμενοι οτε δε ηλθε̅ το πληρωμα του χρονου εξαπεϲτιλεν ο θ̅ϲ̅ τον υ̅ν̅ αυτου γενομενον εκ γυναικοϲ γενομενον υπο νομον ινα τουϲ υπο νομον εξαγοραϲη ινα την υιοθεϲιαν απολαβωμεν οτι δε εϲτε υιοι εξαπεϲτιλεν ο θ̅ϲ̅ το π̅ν̅α̅ του υιου αυτου ειϲ ταϲ καρδιαϲ ημων κραζον αββα ο πατηρ ωϲτε ουκετι ει δουλοϲ αλλα υιοϲ ει δε υιοϲ και κληρονομοϲ δια θ̅υ̅ αλλα τοτε μεν ουκ ειδοτεϲ θ̅ν̅ εδουλευϲατε τοιϲ φυϲει μη ουϲι θεοιϲ νυ̅ δε γνοντεϲ θ̅ν̅ μαλλον δε γνωϲθεντεϲ υπο θ̅υ̅ πωϲ επιϲτρεφετε παλιν επι τα αϲθενη και πτωχα ϲτοιχια οιϲ παλι̅ ανωθεν δουλευϲε θελετε ημεραϲ παρατηρειϲθε και μηναϲ και καιρουϲ και ενιαυτουϲ φοβουμαι υμαϲ μη πωϲ εικη κεκοπιακα ειϲ υμαϲ γινεϲθε ωϲ εγω οτι καγω ωϲ υμιϲ αδελφοι δεομαι υμων ουδεν με ηδικηϲαται οιδαται δε οτι δι αϲθενιαν τηϲ ϲαρκοϲ ευηγγελιϲαμην υμιν το προτερον και τον πιραϲμο̅ υμων εν τη ϲαρκι μου {} εξουθενηϲατε ουδε εξεπτυϲατε αλλ ωϲ αγγελον θ̅υ̅ εδεξαϲθε με ωϲ χ̅ν̅ ι̅ν̅ που ουν ο μακαριϲμοϲ υμων μαρτυρω γαρ υμιν οτι ει δυνατον τουϲ οφθαλμουϲ υμω̅ εξορυξαντεϲ εδωκατε μοι ωϲτε εχθροϲ υμω̅ γεγονα αληθευων υμιν ζηλουϲιν υμαϲ ου καλωϲ αλλα εκκλιϲαι υμαϲ θελουϲιν ινα αυτουϲ ζηλουτε καλον δε ζηλουϲθε εν καλω παντοτε και μη μονον εν τω παρειναι με προϲ υμαϲ τεκνα μου ουϲ παλιν ωδινω μεχριϲ ου μορφωθη χ̅ϲ̅ εν υμιν ηθελον δε παρειναι προϲ υμαϲ αρτι και αλλαξαι τη̅ φωνην μου οτι απορουμαι εν υμιν λεγετε μοι οι υπο νομον θελοντεϲ ειναι τον νομον ουκ ακουετε γεγραπται γαρ οτι αβρααμ δυο υιουϲ εϲχε̅ ενα εκ τηϲ παιδιϲκηϲ και ενα εκ τηϲ ελευθεραϲ αλλ ο μεν εκ τηϲ παιδιϲκηϲ κατα ϲαρκα γεγεννηται ο δε εκ τηϲ ελευθεριαϲ δι επαγγελιαϲ ατινα εϲτιν αλληγορουμενα αυται γαρ ειϲιν αι δυο διαθηκαι μια μεν απο ορουϲ ϲινα ειϲ δουλιαν γεννωϲα ητιϲ εϲτιν αγαρ το γαρ ϲινα οροϲ εϲτιν ο̅ εν τη αραβια ϲυϲτοιχει δε τη νυν ι̅η̅λ̅μ̅ δουλευει γαρ μετα των τεκνων αυτηϲ η δε ανω ι̅η̅λ̅μ̅ ελευθερα εϲτιν {} μητηρ ημων γεγραπται γαρ ευφρα̅θητι ϲτιρα η ου τικτουϲα ρηξον και βοηϲον η ουκ ωδινουϲα οτι πολλα τα τεκνα τηϲ ερημου μαλλον η τηϲ εχουϲηϲ τον ανδρα ημειϲ δε αδελφοι κατα ιϲακ επαγγελιαϲ τεκνα εϲμεν αλλ ωϲπερ τοτε ο κατα ϲαρκα γεννηθειϲ εδιωκε τον κατα π̅ν̅α̅ ουτωϲ ϗ νυν αλλα τι λεγει η γραφη εκβαλε την παιδιϲκην και τον υιον αυτηϲ ου γαρ μη κληρονομηϲει ο υιοϲ τηϲ παιδιϲκηϲ μετα {} τηϲ ελευθεραϲ διο αδελφοι ουκ εϲμεν πεδιϲκηϲ τεκνα αλλα τηϲ ελευθεραϲ
τη ελευθερια ημαϲ χ̅ϲ̅ ηλευθερωϲεν ϲτηκετε ουν και μη παλιν ζυγω δουλιαϲ ενεχεϲθε ιδε εγω {} λεγω υμιν οτι εαν περιτεμνηϲθε χ̅ϲ̅ υμαϲ ουδε̅ ωφεληϲει μαρτυρομαι δε παλιν παντι ανθρωπω περιτεμνομενω οφιλετηϲ εϲτιν ολον τον νομον ποιηϲαι κατηργηθηται απο χ̅υ̅ οιτινεϲ εν νομω δικαιουϲθε τηϲ χαριτοϲ εξεπεϲατε ημειϲ γαρ π̅ν̅ι̅ εκ πιϲτεωϲ ελπιδα δικαιοϲυνηϲ εκδεχομεθα εν γαρ χ̅ω̅ ι̅υ̅ ουτε περιτομη τι ιϲχυει ουτε ακροβυϲτια αλλα πιϲτιϲ δι αγαπηϲ ενεργουμενη ετρεχετε καλωϲ τιϲ υμαϲ ενεκοψε̅ αληθια μη πιθεϲθαι η πιϲμονη ουκ εκ του καλου̅ταϲ υμαϲ μικρα ζυμη ολον το φυραμα ζυμοι εγω πεποιθα ειϲ υμαϲ εν κ̅ω̅ οτι ουδεν αλλο φρονηϲετε ο δε ταραϲϲω̅ υμαϲ βαϲταϲει το κριμα οϲτιϲ εαν η εγω δε αδελφοι ει περιτομην ετι κηρυϲϲω τι ετι διωκομαι αρα κατηργηται το ϲκανδαλον του ϲταυρου οφελον και αποκοψονται οι αναϲτατουντεϲ υμαϲ υμειϲ γαρ επ ελευθερια εκληθητε αδελφοι μονον μη την ελευθεριαν ειϲ αφορμην τη ϲαρκι αλλα δια τηϲ αγαπηϲ δουλευεται αλληλοιϲ ο γαρ παϲ νομοϲ εν ενι λογω πεπληρωται εν τω αγαπηϲειϲ τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον ει δε αλληλουϲ δακνετε και καταιϲθιετε βλεπετε μη υπ αλληλων αναλωθητε λεγω δε π̅ν̅ι̅ περιπατειτε και επιθυμιαν ϲαρκοϲ ου μη τελεϲητε η γαρ ϲαρξ επιθυμει κατα του π̅ν̅ϲ̅ το δε π̅ν̅α̅ κατα τηϲ ϲαρκοϲ ταυτα γαρ αντικειται αλληλοιϲ ινα μη α εαν θελητε ταυτα ποιητε ει δε π̅ν̅ι̅ αγεϲθε ουκ εϲτε υπο νομον φανερα δε εϲτιν τα εργα τηϲ ϲαρκοϲ ατινα εϲτιν πορνια ακαθαρϲια αϲελγια ειδωλολατρεια φαρμακια εχθραι εριϲ ζηλοι θυμοι εριθειαι διχοϲταϲιαι αιρεϲιϲ φθονοι μεθαι κωμαι και τα ομοια τουτοιϲ α προλεγω υμιν καθωϲ ειπον οτι οι τα τοιαυτα πραϲϲοντεϲ βαϲιλιαν θ̅υ̅ ου κληρονομηϲουϲιν ο δε καρποϲ του π̅ν̅ϲ̅ εϲτιν αγαπη χαρα ειρηνη μακροθυμια χρηϲτοτηϲ αγαθωϲυνη πιϲτιϲ πραυτηϲ εγκρατεια κατα τω̅ τοιουτων ουκ εϲτιν νομοϲ οι δε του κ̅υ̅ χ̅υ̅ ι̅υ̅ την ϲαρκα εϲταυρωϲαν ϲυν τοιϲ παθημαϲι και ταιϲ επιθυμιαιϲ ει ζωμεν π̅ν̅ι̅ π̅ν̅ι̅ και ϲτοιχωμεν μη γινωμεθα κενοδοξοι αλληλουϲ {προκαλου�����} αλληλοιϲ φθονουντεϲ
αδελφοι εαν και προλημφθη ανθρωποϲ εν τινι παραπτωματι υμιϲ οι π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ι̅ καταρτιζετε τον τοιουτον εν π̅ν̅ι̅ πραυτητοϲ ϲκοπων ϲεαυτον μη και ϲυ πιραϲθηϲ αλληλων τα βαρη βαϲταϲετε και ουτωϲ αναπληρωϲατε τον νομον του χ̅υ̅ ει γαρ δοκει τιϲ ειναι τι μηδεν ω̅ φρεναπατα εαυτο̅ το δε εργον εαυτου δοκιμαζετω εκαϲτοϲ και τοτε ειϲ εαυτον μονον το καυχημα εξει και ουκ ειϲ τον ετερον εκαϲτοϲ γαρ το ιδιον φορτιο̅ βαϲταϲει κοινωνειτω δε ο κατηχουμενοϲ τον λογον τω κατηχου̅τι εν παϲιν αγαθοιϲ μη πλαναϲθε θ̅ϲ̅ ου μυκτηριζετε ο γαρ εαν ϲπειρη ανθρωποϲ τουτο και θεριϲει οτι ο ϲπιρων ειϲ την ϲαρκα εαυτου εκ {��� ����οϲ θεριϲιϲει} φθοραν ο δε ϲπιρων {ε��� ��} π̅ν̅α̅ εκ του π̅ν̅ϲ̅ θεριϲι ζωην αιωνιον το δε καλον ποιου̅τεϲ μη εγκακωμεν {����ω} γαρ ιδιω θεριϲωμεν μη εκλυομενοι αρα ουν ωϲ καιρο̅ εχωμεν εργαζωμεθα το αγαθον προϲ πανταϲ μαλιϲτα δε προϲ τουϲ οικειουϲ τηϲ πιϲτεωϲ ιδετε πηλικοιϲ υμι̅ γραμμαϲιν εγραψα τη εμη χειρι οϲοι θελουϲιν ευπροϲωπηϲαι εν ϲαρκι ουτοι αναγκαζουϲιν υμαϲ περιτεμνεϲθε μονον ινα τω ϲταυρω του χ̅υ̅ μη διωκωνται ουδε γαρ οι περιτεμνομενοι αυτοι νομον φυλαϲϲουϲιν αλλα θελουϲι̅ υμαϲ περιτεμνεϲθαι ινα εν τη υμετερα ϲαρκι καυχηϲωνται εμοι δε μη γενοιτο καυχαϲθαι ει μη εν τω ϲταυρω του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ δι ου εμοι κοϲμοϲ εϲταυρωται καγω κοϲμω εν γαρ χ̅ω̅ ι̅υ̅ ουτε περιτομη τι εϲτιν ουτε ακροβυϲτια αλλα καινη κτιϲιϲ ϗ οϲοι τω κανονι τουτω ϲτοιχηϲουϲι̅ ιρηνη επ αυτουϲ και ελεοϲ και επι τον ι̅η̅λ̅ του θ̅υ̅ του λοιπου κοπουϲ μοι μηδιϲ παρεχετω εγω γαρ τα ϲτιγματα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ εν τω ϲωματι μου βαϲταζω η χαριϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ μετα του π̅ν̅ϲ̅ υμω̅ αδελφοι αμην