Библия › Codex 01 › ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
παυλοϲ αποϲτολοϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ και τιμοθεοϲ ο αδελφοϲ τοιϲ εν κολοϲϲαιϲ αγιοιϲ και πιϲτοιϲ αδελφοιϲ εν χ̅ω̅ χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευχαριϲτουμεν τω θ̅ω̅ και πατρι του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ παντοτε περι υμω̅ προϲευχομενοι ακουϲαντεϲ την πιϲτιν υμων εν κ̅ω̅ ι̅υ̅ και την αγαπην ην εχετε ειϲ πανταϲ τουϲ αγιουϲ δια την ελπιδα την αποκειμενην υμιν εν τοιϲ ουρανοιϲ ην προηκουϲατε εν τω λογω τηϲ αληθιαϲ του ευαγγελιου του παρο̅τοϲ ειϲ υμαϲ καθωϲ και εν παντι τω κοϲμω εϲτιν καρποφορουμενον και αυξανομενο̅ καθωϲ και εν υμι̅ αφ ηϲ ημεραϲ ηκουϲατε και επεγνωτε την χαριν του θ̅υ̅ εν αληθια καθωϲ εμαθατε απο επαφρα του αγαπητου ϲυνδουλου ημω̅ οϲ εϲτιν πιϲτοϲ υπερ ημων διακονοϲ του χ̅υ̅ ο και δηλωϲαϲ ημιν την υμων αγαπην εν π̅ν̅ι̅ δια τουτο και ημιϲ αφ ηϲ ημεραϲ ηκουϲαμεν ου παυομεθα υπερ υμων προϲευχομενοι και αιτουμενοι ινα πληρωθητε την επιγνωϲιν του θεληματοϲ αυτου ε̅ παϲη ϲοφια και ϲυνεϲει π̅ν̅ι̅κ̅η̅ περιπατηϲαι αξιωϲ του κ̅υ̅ ειϲ παϲαν αρεϲκιαν εν παντι εργω αγαθω καρποφορουντεϲ και αυξανομενοι τη επιγνωϲει του θ̅υ̅ εν παϲη δυναμει δυναμουμενοι κατα το κρατοϲ τηϲ δοξηϲ αυτου ειϲ παϲαν υπομονην και μακροθυμιαν μετα χαραϲ ευχαριϲτουντεϲ τω θ̅ω̅ πατρι τω ικανωϲαντι υμαϲ ειϲ την μεριδα του κληρου τω̅ αγιων εν τω φωτι οϲ ερρυϲατο ημαϲ εκ τηϲ εξουϲιαϲ του ϲκοτουϲ και μετεϲτηϲεν ειϲ την βαϲιλειαν του υιου τηϲ αγαπηϲ αυτου εν ω εχομεν την απολυτρωϲιν την αφεϲιν των αμαρτιων οϲ εϲτιν εικων του θ̅υ̅ του αορατου πρωτοτοκοϲ παϲηϲ κτιϲεωϲ οτι εν αυτω εκτιϲθη τα παντα εν τοιϲ ουρανοιϲ και επι τηϲ γηϲ τα ορατα και τα αορατα ειτε θρονοι ειτε κυριοτητεϲ ειτε αρχαι ειτε εξουϲιαι τα παντα δι αυτου και ειϲ αυτον εκτιϲται και αυτοϲ εϲτιν προ παντων και τα παντα εν αυτω ϲυνεϲτηκεν και αυτοϲ εϲτιν η κεφαλη του ϲωματοϲ τηϲ εκκληϲιαϲ οϲ εϲτιν αρχη πρωτοτοκοϲ των νεκρων ινα γενηται εν παϲιν αυτοϲ πρωτευων οτι εν αυτω {εδοκηϲεν} παν το πληρωμα κατοικηϲαι και δι αυτου αποκαταλλαξαι τα παντα ειϲ αυτον ειρηνοποιηϲαϲ δια του αιματοϲ του ϲταυρου αυτου δι αυτου ειτε τα επι τηϲ γηϲ ειτε τα εν τοιϲ ουρανοιϲ και υμαϲ ποτε ονταϲ απηλλοτριωμενουϲ και εχθρουϲ τη διανοια εν τοιϲ εργοιϲ τοιϲ πονηροιϲ νυνι δε αποκατηλλαξεν εν τω ϲωματι τηϲ ϲαρκοϲ αυτου δια του θανατου αυτου παραϲτηϲαι υμαϲ αγιουϲ και αμωμουϲ και ανεγκλητουϲ κατενωπιον αυτου ει γε επιμενετε τη πιϲτι τεθεμελιωμενοι και εδραιοι και μη μετακινουμενοι απο τηϲ ελπιδοϲ του ευαγγελιου ου ηκουϲατε του κηρυχθεντοϲ εν παϲη κτιϲει τη υπο τον ουρανον ου εγενομην εγω παυλοϲ κηρυξ ϗ αποϲτολοϲ νυν χαιρω εν τοιϲ παθημαϲιν {} υμω̅ και ανταναπληρω τα υϲτερηματα τω̅ θλιψεων του χ̅υ̅ ε̅ τη ϲαρκι μου υπερ του ϲωματοϲ αυτου ο εϲτιν η εκκληϲια ηϲ εγενομην εγω παυλοϲ διακονοϲ κατα την οικονομιαν του θ̅υ̅ την δοθιϲαν μοι ειϲ υμαϲ πληρωϲαι τον λογον του θ̅υ̅ το μυϲτηριον το αποκεκρυμμενον απο των αιωνων και απο των γενεων νυ̅ δε εφανερωθη τοιϲ αγιοιϲ αυτου οιϲ ηθεληϲεν ο θ̅ϲ̅ γνωριϲαι τιϲ ο πλουτοϲ τηϲ δοξηϲ του μυϲτηριου του εν τοιϲ εθνεϲιν οϲ εϲτιν χ̅ϲ̅ εν υμι̅ η ελπιϲ τηϲ δοξηϲ ον ημειϲ καταγγελλομεν νουθετου̅τεϲ παντα ανθρωπον και διδαϲκοντεϲ παντα ανθρωπον εν παϲη ϲοφια ινα παραϲτηϲωμεν παντα ανθρωπον τελειον εν χ̅ω̅ ειϲ ο και κοπιω αγωνιζομενοϲ κατα την ενεργιαν αυτου την ενεργουμενην εν εμοι εν δυναμει
θελω γαρ υμαϲ ειδεναι ηλικον αγωνα εχω υπερ υμω̅ και των εν λαοδικια και οϲοι ουχ εορακαν το προϲωπον μου {} ινα παρακληθωϲιν αι καρδιαι αυτων ϲυμβιβαϲθεντεϲ εν αγαπη και ειϲ παν πλουτοϲ τηϲ πληροφοριαϲ τηϲ ϲυνεϲεωϲ ειϲ επιγνωϲιν του μυϲτηριου του θ̅υ̅ πατροϲ χ̅υ̅ εν ω ειϲι̅ παντεϲ οι θηϲαυροι τηϲ ϲοφιαϲ και {���ϲεωϲ} αποκρυφοι τουτο λεγω ινα μηδειϲ υμαϲ παραλογιζηται εν πιθανολογια ει γαρ και τη ϲαρκι απειμι αλλα τω π̅ν̅ι̅ ϲυν υμιν ειμι χαιρων και βλεπω̅ υμων την ταξιν ϗ το ϲτερεωμα τηϲ ειϲ χ̅ν̅ πιϲτεωϲ υμων ωϲ ουν παρελαβετε τον χ̅ν̅ ι̅ν̅ τον κ̅ν̅ εν αυτω περιπατειτε ερριζωμενοι και εποικοδομουμενοι {} και βεβαιουμενοι εν τη πιϲτει καθωϲ εδιδαχθητε περιϲϲευο̅τεϲ εν ευχαριϲτια βλεπεται μη τιϲ εϲται υμαϲ ο ϲυλαγων δια τηϲ φιλοϲοφιαϲ και κενηϲ απατηϲ κατα την παραδοϲιν των α̅θρωπων κατα τα ϲτοιχια του κοϲ και ου κατα χ̅ν̅ οτι εν αυτω κατοικει παν το πληρωμα τηϲ θεοτητοϲ ϲωματικωϲ και εϲτε εν αυτω πεπληρωμενοι οϲ εϲτιν η κεφαλη παϲηϲ τηϲ αρχηϲ εκκληϲιαϲ εν ω και περιετμηθητε περιτομη αχειροποιητω εν τη απεκδυϲει του ϲωματοϲ τηϲ ϲαρκοϲ εν τη περιτομη του χ̅υ̅ ϲυνταφε̅τεϲ αυτω εν τω βαπτιϲματι εν ω και ϲυνηγερθητε δια τηϲ πιϲτεωϲ τηϲ ενεργειαϲ του θ̅υ̅ {������������ ��� ��� �������} και υμαϲ νεκρουϲ ονταϲ {} τοιϲ παραπτωμαϲιν και τη ακροβυϲτια τηϲ ϲαρκοϲ υμων ϲυνεζωοποιηϲεν υμαϲ ϲυν αυτω χαριϲαμενοϲ ημι̅ παντα τα παραπτωματα εξαλιψαϲ το καθ ημων χειρογραφον {�οιϲ} δογμαϲιν ο ην υπενα̅τιον {ημων} και αυτο ηρκεν εκ του μεϲου προϲηλωϲαϲ αυτο τω ϲταυρω απεκδυϲαμενοϲ ταϲ αρχαϲ και ταϲ εξουϲιαϲ εδιγματιϲεν εν παρρηϲια θριαμβευϲαϲ αυτουϲ εν αυτω μη ουν τιϲ υμαϲ κρινετω εν βρωϲι η εν ποϲει η ε̅ μερει εορτηϲ η νουμηνιαϲ η ϲαββατων α εϲτιν ϲκια των μελλοντω̅ το δε ϲωμα του χ̅υ̅ μηδιϲ υμαϲ καταβραβευετω θελω̅ {} ταπινοφροϲυνη και θρηϲκεια τω̅ {μελλοντων} αγγελων α εορακεν εμβατευων εικη φυϲιουμενοϲ υπο του νοοϲ τηϲ ϲαρκοϲ {αυτων} και ου κρατων την κεφαλην εξ ου παν το ϲωμα δια των αφων και ϲυνδεϲμω̅ επιχορηγουμενον και ϲυμβιβαζομενον {αυξη} την αυξηϲιν του θ̅υ̅ ει αποθανετε ου̅ ϲυν χ̅ω̅ απο των ϲτοιχιων του κοϲμου τι ωϲ ζωντεϲ εν κοϲμω δογματιζεϲθε μη αψη μηδε γευϲη μηδε θιγηϲ α εϲτιν παντα ειϲ φθοραν τη αποχρηϲει κατα τα ενταλματα και διδαϲκαλιαϲ τω̅ ανθρωπων ατινα εϲτιν λογο̅ μεν εχοντα ϲοφιαϲ εν εθελοθρηϲκια και ταπινοφροϲυνη {��� ������ ������� ��� ���� ���� ���� ��������� ��� ������}
ει ουν ϲυνηγερθητε {εν} χ̅ω̅ τα ανω ζητειτε ου ο {θ̅ϲ̅} εν δεξια του θ̅υ̅ καθημενοϲ τα ανω φρονειτε μη τα επι τηϲ γηϲ απεθανετε γαρ και η ζωη υμων κεκρυπται ϲυν τω χ̅ω̅ εν τω θ̅ω̅ οταν ο χ̅ϲ̅ φανερωθη η ζωη υμων τοτε και υμιϲ ϲυν αυτω φανερωθηϲεϲθε εν δοξη νεκρωϲατε ουν τα μελη τα επι τηϲ γηϲ πορνιαν ακαθαρϲιαν παθοϲ επιθυμιαν κακην και την πλεονεξειαν ητιϲ εϲτιν ειδωλολατρια δι α ερχεται η οργη του θ̅υ̅ επι τουϲ υιουϲ τηϲ απιθιαϲ εν οιϲ και υμιϲ περιεπατηϲατε ποτε οτε εζητε εν τουτοιϲ νυνι δε αποθεϲθε {} τα παντα οργην θυμον κακιαν βλαϲφημιαν αιϲχρολογιαν εκ του ϲτοματοϲ υμων μη ψευδεϲθε ειϲ αλληλουϲ απεκδυϲαμενοι το̅ παλαιον ανθρωπον ϲυν ταιϲ πραξεϲιν αυτου και επε̅δυϲαμενοι τον νεον τον ανακαινουμενον ειϲ επιγνωϲιν κατ εικονα του κτιϲαντοϲ αυτον οπου ουκ ενι ελλη̅ και ιουδαιοϲ περιτομη και ακροβυϲτια βαρβαροϲ ϲκυθηϲ δουλοϲ ελευθεροϲ αλλα παντα και εν παϲιν χ̅ϲ̅ ενδυϲαϲθε ουν ωϲ εκλεκτοι του θ̅υ̅ αγιοι και ηγαπημενοι ϲπλαγχνα οικτιρμου {���������� �������������} πραυτητα μακροθυμιαν ανεχομενοι αλληλων και χαριζομενοι εαυτοιϲ εαν τιϲ προϲ τινα εχη μομφη̅ καθωϲ και ο {θ̅ϲ̅} εχαριϲατο υμιν ουτωϲ και υμιϲ επι παϲι δε τουτοιϲ την αγαπην οϲ εϲτιν ϲυνδεϲμοϲ τηϲ τελειοτητοϲ και η ειρηνη του χ̅υ̅ βραβευετω εν ταιϲ καρδιαιϲ υμω̅ ειϲ ην και εκληθητε εν ενι ϲωματι και ευχαριϲτοι γινεϲθε ο λογοϲ του κ̅υ̅ ενοικιτω εν υμιν πλουϲιωϲ εν παϲη ϲοφια διδαϲκοντεϲ και νουθετουντεϲ εαυτουϲ ψαλμοιϲ υμνοιϲ ωδαιϲ π̅ν̅ι̅κ̅α̅ι̅ϲ̅ εν χαριτι αδοντεϲ εν ταιϲ καρδιεϲ υμω̅ τω θ̅ω̅ και παν ο τι αν ποιητε εν λογω η εν εργω παντα {τ} ονοματι κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευχαριϲτουντεϲ τω θ̅ω̅ π̅ρ̅ι̅ δι αυτου αι γυναικεϲ υποταϲϲεϲθαι τοιϲ ανδραϲιν ωϲ ανηκε̅ εν κ̅ω̅ οι ανδρεϲ αγαπατε ταϲ γυναικαϲ και μη πικρενεϲθε προϲ αυταϲ τα τεκνα υπακουετε τοιϲ γονευϲιν κατα παντα τουτο γαρ ευαρεϲτον εϲτι̅ εν κ̅ω̅ οι πατερεϲ μη παροργιζεται τα τεκνα υμων ινα μη αθυμωϲιν οι δουλοι υπακουετε κατα παντα τοιϲ κατα ϲαρκα κυριοιϲ μη εν οφθαλμοδουλιαιϲ ωϲ ανθρωπαρεϲκοι αλλ εν απλοτητι καρδιαϲ φοβουμενοι τον κ̅ν̅ ο εαν ποιητε εκ ψυχηϲ εργαζεϲθε ωϲ τω κ̅ω̅ και ουκ ανθρωποιϲ ειδοτεϲ οτι απο κ̅υ̅ απολημψεϲθε την α̅ταποδοϲιν τηϲ κληρονομιαϲ τω κ̅ω̅ χ̅ω̅ δουλευετε ο γαρ αδικων κομιειται ο ηδικηϲεν και ουκ εϲτιν προϲωπολημψια
οι κυριοι το δικαιον και την ιϲοτητα τοιϲ δουλοιϲ παρεχεϲθε ειδοτεϲ οτι και υμειϲ εχετε κ̅ν̅ εν ουρανω τη προϲευχη προϲκαρτεριτε γρηγορου̅τεϲ {} εν ευχαριϲτια προϲευχομενοι {ινα} και περι ημω̅ ινα ο θ̅ϲ̅ ανοιξη ημιν θυραν του λογου λαληϲαι το μυϲτηριον του χ̅υ̅ δι ο και δεδεμαι ινα φανερωϲω αυτο ωϲ δι με λαληϲαι εν ϲοφια περιπατειτε προϲ τουϲ εξω το̅ καιρον εξαγοραζομενοι ο λογοϲ υμων παντοτε εν χαριτι αλατι ηρτυμενοϲ ειδεναι πωϲ δει υμαϲ ενει εκαϲτω αποκρινεϲθαι τα δε κατ εμε παντα γνωριϲει υμιν τυχικοϲ ο αγαπητοϲ αδελφοϲ και πιϲτοϲ διακονοϲ {} εν κ̅ω̅ ον επεμψα προϲ υμαϲ ειϲ αυτο τουτο ινα γνωτε τα περι υμων και παρακαλεϲη {τϲ} καρδιαϲ υμων ϲυν ονηϲιμω τω πιϲτω και αγαπητω αδελφω οϲ εϲτιν εξ υμων παντα υμιν γνωριουϲιν τα ωδε αϲπαζεται υμαϲ αριϲταρχοϲ ο ϲυναιχμαλωτοϲ μου και μαρκοϲ ο ανεψιοϲ βαρναβα περι ου ελαβετε εντολαϲ εαν ελθη προϲ υμαϲ δεξαϲθε αυτον και ιηϲουϲ ο λεγομενοϲ ιουϲτοϲ οι οντεϲ εκ περιτομηϲ ουτοι μονοι ϲυνεργοι ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ οιτινεϲ εγενηθηϲαν μοι παρηγορια αϲπαζετε υμαϲ επαφραϲ ο εξ υμω̅ δουλοϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ παντοτε αγωνιζομενοϲ υπερ {ημων} εν ταιϲ προϲευχαιϲ ινα ϲταθητε τελιοι και πεπληροφορημενοι εν παντι θεληματι του θ̅υ̅ μαρτυρω γαρ αυτω οτι εχει πολυν πονον υπερ υμων και των εν λαοδικια και των εν ιεραπολει αϲπαζεται υμαϲ λουκαϲ ο ιατροϲ ο αγαπητοϲ και δημαϲ αϲπαϲαϲθε τουϲ εν λαοδικια αδελφουϲ και νυμφαν και την κατ οικον αυτων εκκληϲιαν και οταν αναγνωϲθη παρ υμιν η επιϲτολη ποιηϲατε ινα και εν τη λαοδικαιων εκκληϲια αναγνωϲθη και τη̅ εκ λαοδικιαϲ ινα και υμιϲ αναγνωτε και ειπατε αρχιππω βλεπε την διακονιαν ην παρελαβεϲ ε̅ κ̅ω̅ ινα αυτην πληροιϲ ο αϲπαϲμοϲ τη εμη χειρι παυλου μνημονευετε μου τω̅ δεϲμων η χαριϲ μεθ υμων