Библия › Codex 01 › ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄
παυλοϲ και ϲιλουανοϲ και τιμοθεοϲ τη εκκληϲια θεϲϲαλονικεων εν θ̅ω̅ {και} πατρι ημων και κ̅ω̅ ι̅υ̅ χ̅ω̅ χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ πατροϲ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευχαριϲτειν οφιλομεν τω θ̅ω̅ παντοτε περι υμων αδελφοι καθωϲ αξιον εϲτιν οτι υπεραυξανει η πιϲτιϲ υμω̅ και πλεοναζει η αγαπη ενοϲ εκαϲτου παντων ειϲ αλληλουϲ ωϲτε αυτουϲ ημαϲ εν υμιν εγκαυχαϲθαι εν ταιϲ εκκληϲιαιϲ του θ̅υ̅ υπερ τηϲ υπομονηϲ υμων και πιϲτεωϲ εν παϲι τοιϲ διωγμοιϲ υμων και ταιϲ θλιψεϲιν αιϲ ανεχεϲθε ενδιγμα τηϲ δικαιαϲ κριϲεωϲ του θ̅υ̅ ειϲ το καταξιωθηναι υμαϲ τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ υπερ ηϲ και παϲχετε ειπερ δικαιον παρα θ̅ω̅ ανταποδουναι τοιϲ θλιβουϲι̅ υμαϲ θλιψιν και υμιν τοιϲ θλιβομενοιϲ ανεϲιν μεθ υμων εν τη αποκαλυψει του κ̅υ̅ ι̅υ̅ απ ουρανου μετ αγγελων δυναμεωϲ αυτου εν πυρι φλογοϲ διδοντοϲ εκδικηϲιν τοιϲ μη ειδοϲι θ̅ν̅ και τοιϲ μη υπακουουϲιν τω ευαγγελιω του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ οιτινεϲ δικην τιϲουϲιν ολεθρον αιωνιον απο προϲωπου του κ̅υ̅ και απο τηϲ δοξηϲ τηϲ ιϲχυοϲ αυτου οταν ελθη ενδοξαϲθηναι εν τοιϲ αγιοιϲ αυτου και θαυμαϲθηναι εν παϲι τοιϲ πιϲτευϲαϲι̅ οτι επιϲτευθη το μαρτυριον ημω̅ εφ υμαϲ εν τη ημερα εκεινη ειϲ ο και προϲευχομεθα παντοτε περι υμων ινα υμαϲ αξιωϲη τηϲ κληϲεωϲ ο θ̅ϲ̅ ημων και πληρωϲη παϲαν ευδοκιαν αγαθωϲυνηϲ και εργον πιϲτεωϲ εν δυναμει οπωϲ ενδοξαϲθη το ονομα του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ εν υμιν και υμειϲ εν αυτω κατα την χαριν του θ̅υ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅
{�������ν} δε υμαϲ αδελφοι υπερ τηϲ παρουϲιαϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ και ημων επιϲυναγωγηϲ επ αυτον ειϲ το μη ταχεωϲ ϲαλευθηναι υμαϲ απο του νοοϲ μηδε θροειϲθαι μητε δια π̅ν̅ϲ̅ μητε δια λογου μητε δι επιϲτοληϲ ωϲ δι ημων ωϲ οτι ενεϲτηκεν η ημερα του κ̅υ̅ μη τιϲ υμαϲ εξαπατηϲη κατα μηδενα τροπον οτι εαν μη ελθη η αποϲταϲια πρωτο̅ και αποκαλυφθη ο ανθρωποϲ τηϲ ανομιαϲ ο υιοϲ τηϲ απωλειαϲ ο αντικειμενοϲ {} επι πα̅τα λεγομενον θ̅ν̅ η ϲεβαϲμα ωϲτε αυτον ειϲ τον ναον του θ̅υ̅ καθιϲαι αποδικνυντα εαυτον οτι εϲτιν θ̅ϲ̅ ου μνημονευετε οτι ετι ων προϲ υμαϲ ταυτα ελεγον υμιν και νυν το κατεχο̅ οιδαται ειϲ το αποκαλυφθηναι αυτο̅ εν τω αυτου καιρω το γαρ μυϲτηριον ηδη γαρ ενεργειται τηϲ ανομιαϲ μονον ο κατεχων αρτι εωϲ εκ μεϲου γενηται και τοτε αποκαλυφθηϲεται ο ανομοϲ ον ο κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ αναλοι τω π̅ν̅ι̅ του ϲτοματοϲ αυτου και καταργηϲει τη επιφανεια τηϲ παρουϲιαϲ αυτου ου εϲτιν η παρουϲια κατ ενεργιαν του ϲατανα εν παϲη δυναμι και ϲημιοιϲ και τεραϲιν ψευδουϲ και εν παϲη απατη αδικιαϲ τοιϲ απολλυμενοιϲ ανθ ων την αγαπη̅ τηϲ αληθειαϲ ουκ εδεξαντο ειϲ το ϲωθηναι αυτουϲ και δια τουτο πεμπει αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ ενεργειαν πλανηϲ ειϲ το πιϲτευϲαι αυτουϲ τω ψευδει ινα κριθωϲιν απαντεϲ οι μη πιϲτευϲαντεϲ τη αληθεια αλλα ευδοκηϲαντεϲ τη αδικεια ημειϲ δε οφιλομε̅ ευχαριϲτιν τω θ̅ω̅ παντοτε περι υμων αδελφοι ηγαπημενοι υπο του κ̅υ̅ οτι ειλατο ημαϲ ο θ̅ϲ̅ απ αρχηϲ ειϲ ϲωτηριαν εν αγιαϲμω π̅ν̅ϲ̅ και πιϲτι αληθειαϲ ειϲ ο και εκαλεϲεν υμαϲ δια του ευαγγελιου {υμων} ειϲ περιποιηϲιν δοξηϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ αρα ουν αδελφοι ϲτηκετε και κρατειτε ταϲ παραδοϲειϲ αϲ εδιδαχθητε ειτε δια λογου ειτε δι επιϲτοληϲ ημω̅ αυτοϲ δε ο κ̅ϲ̅ ημω̅ ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ {} ο θ̅ϲ̅ ο πατηρ ημων {} και δουϲ παρακληϲιν αιωνιαν και ελπιδα αγαθην εν χαριτι παρακαλεϲαι ταϲ καρδιαϲ υμων και ϲτηριξαι εν παντι εργω και λογω αγαθω
το λοιπον προϲευχεϲθαι αδελφοι περι ημων ινα ο λογοϲ του κ̅υ̅ τρεχη και δοξαζηται καθωϲ και προϲ υμαϲ και ινα ρυϲθωμε̅ απο των ατοπων και πονηρων ανθρωπων ου γαρ πα̅των η πιϲτιϲ πιϲτοϲ δε ο κ̅ϲ̅ εϲτι̅ οϲ ϲτηριξει υμαϲ και φυλαξει απο του πονηρου πεποιθαμεν δε εν κ̅ω̅ εφ υμαϲ οτι α παραγγελλομε̅ ποιειτε και ποιηϲετε ο δε κ̅ϲ̅ κατευθυναι υμων ταϲ καρδιαϲ ειϲ την αγαπην του θ̅υ̅ και ειϲ την υπομονην του χ̅υ̅ παραγγελλομεν δε υμιν αδελφοι εν ονοματι του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ϲτελλεϲθαι υμαϲ απο παντοϲ αδελφου ατακτωϲ περιπατου̅τοϲ και μη κατα τη̅ παραδοϲιν ην παρελαβοϲαν παρ ημων αυτοι γαρ οιδαται πωϲ δει μιμιϲθαι ημαϲ οτι ουκ ητακτηϲαμεν εν υμιν ουδε δωρεαν αρτον εφαγομεν παρα τινοϲ αλλα εν κοπω και μοχθω νυκτοϲ και ημεραϲ εργαζομενοι προϲ το μη επιβαρηϲαι τινα υμων ουχ οτι ουκ εχομεν εξουϲιαν αλλ ινα εαυτουϲ τυπον δωμε̅ υμιν ειϲ το μιμιϲθαι ημαϲ και γαρ οτε ημεν προϲ υμαϲ παρηγγελλομεν υμιν οτι ει τιϲ ου θελει εργαζεϲθε μηδε εϲθιετω ακουομεν γαρ τιναϲ περιπατουνταϲ εν υμιν ατακτωϲ μηδεν εργαζομενουϲ αλλα περιεργαζομενουϲ τοιϲ δε τοιουτοιϲ παραγγελλομεν και παρακαλουμε̅ εν κ̅ω̅ ι̅υ̅ χ̅ω̅ ινα μετα ηϲυχιαϲ εργαζομενοι τον εαυτων αρτον εϲθιωϲιν υμειϲ δε αδελφοι μη εγκακηϲητε καλοποιουντεϲ ει δε τιϲ ουχ υπακουει τω λογω ημω̅ δια τηϲ επιϲτοληϲ τουτον ϲημιουϲθαι μη ϲυναναμιγνυϲθαι αυτω ινα εντραπη και μη ωϲ εχθρον ηγειϲθε αλλα νουθετιται ωϲ αδελφον αυτοϲ δε ο κ̅ϲ̅ τηϲ ειρηνηϲ δωη υμιν την ειρηνη̅ δια παντοϲ εν πα̅τι τροπω ο κ̅ϲ̅ μετα παντων υμων ο αϲπαϲμοϲ τη εμη χειρι παυλου ο εϲτιν ϲημιον εν παϲη επιϲτολη ουτωϲ γραφω η χαριϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ μετα παντων υμων