Библия › Codex 01 › ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄

ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄

παυλοϲ αποϲτολοϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ κατ επαγγελιαϲ ζωηϲ τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τιμοθεω αγαπητω τεκνω χαριϲ ελεοϲ ιρηνη απο θ̅υ̅ πατροϲ και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων χαριν εχω τω θ̅ω̅ ω λατρευω απο προγονων εν καθαρα ϲυνιδηϲι ωϲ αδιαλειπτον εχω την περι ϲου μνιαν εν ταιϲ δεηϲεϲιν μου νυκτοϲ ϗ ημεραϲ επιποθω̅ ϲε ιδειν μεμνημενοϲ ϲου των δακρυων ινα χαραϲ πληρωθω υπομνηϲιν λαβω̅ τηϲ εν ϲοι ανυποκριτου πιϲτεωϲ ητιϲ ενωκηϲεν πρωτον εν τη μαμμη ϲου λωιδι και τη μητρι ϲου ευνικη πεπιϲμαι δε οτι και εν ϲοι δι ην αιτιαν αναμιμνηϲκω ϲε αναζωπυρειν το θελημα του θ̅υ̅ ο εϲτιν εν ϲοι δια τηϲ επιθεϲεωϲ των χιρων μου ου γαρ εδωκεν ημι̅ ο θ̅ϲ̅ π̅ν̅α̅ δειλιαϲ αλλα δυναμεωϲ και αγαπηϲ και ϲωφρονιϲμου μη ουν επεϲχυνθηϲ το μαρτυριον του κ̅υ̅ {} μηδε εμε το̅ δεϲμιον αυτου αλλα ϲυνκακοπαθηϲον τω ευαγγελιω κατα δυναμιν θ̅υ̅ του ϲωϲαντοϲ ημαϲ και καλεϲαντοϲ κληϲει αγια ου κατα τα εργα ημων αλλα κατα ιδιαν προθεϲιν και χαριν τη̅ δοθιϲαν ημιν εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ προ χρονων αιωνιαν φανερωθειϲαν δε νυν δια τηϲ επιφανειαϲ του ϲ̅ρ̅ϲ̅ ημων χ̅υ̅ ι̅υ̅ καταργηϲαντοϲ μεν τον θανατο̅ φωτιϲαντοϲ δε ζωην και αφθαρϲιαν δια του ευαγγελιου ειϲ ο ετεθην εγω κηρυξ και αποϲτολοϲ και διδαϲκαλοϲ δι ην αιτιαν ταυτα παϲχω αλλ ουκ επαιϲχυνομαι οιδα γαρ ω πεπιϲτευκα και πεπιϲμαι οτι δυνατοϲ εϲτιν την παραθηκην μου φυλαξαι ειϲ εκινην την ημεραν υποτυπωϲιν εχε υγιαινοντων λογων ων παρ εμου ηκουϲαϲ εν πιϲτει και αγαπη τη εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ την καλην παραθηκην φυλαξον δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου του ενοικουντοϲ εν ημιν οιδαϲ τουτο οτι απεϲτραφηϲαν με παντεϲ οι εν τη αϲια ων εϲτιν φυγελοϲ και ερμογενηϲ δωη ελεοϲ ο κ̅ϲ̅ τω ονηϲιφορου οικω οτι πολλακιϲ με ανεψυξεν και την αλυϲιν μου ουκ επηϲχυνθη αλλα γενομενοϲ εν ρωμη ϲπουδαιωϲ εζητηϲεν με και ευρεν δωη αυτω ο κ̅ϲ̅ ευρειν ελεοϲ παρα κ̅υ̅ εν εκεινη τη ημερα και οϲα εν εφεϲω διηκονηϲε̅ βελτιον ϲυ γινωϲκειϲ

ϲυ ουν τεκνον μου ενδυναμου εν τη χαριτι τη εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ και α ηκουϲαϲ παρ εμου δια πολλων μαρτυρων ταυτα παραθου πιϲτοιϲ ανθρωποιϲ οιτινεϲ ικανοι εϲονται και ετερουϲ διδαξαι ϲυγκακοπαθηϲον ωϲ καλοϲ ϲτρατιωτηϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ ουδειϲ ϲτρατευομενοϲ εμπλεκετε ταιϲ του βιου πραγματιαιϲ ινα τω ϲτρατολογηϲα̅τι αρεϲη εαν δε και αθλη τιϲ ου ϲτεφανουται εαν μη νομιμωϲ αθληϲη τον κοπιωντα γεωργον δει {πρωοτερο̅} των καρπων μεταλαμβανιν νοει ο λεγω δωϲει γαρ ϲοι ο κ̅ϲ̅ ϲυνεϲιν εν παϲιν μνημονευε ι̅ν̅ χ̅ν̅ εγηγερμενον εκ νεκρων εκ ϲπερματοϲ δ̅α̅δ̅ κατα το ευαγγελιον μου εν ω κακοπαθω μεχρι δεϲμων ωϲ κακουργοϲ αλλα ο λογοϲ του θ̅υ̅ δεδεται δια τουτο παντα υπομενω δια τουϲ εκλεκτουϲ ινα και αυτοι ϲωτηριαϲ τυχωϲιν τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ μετα δοξηϲ αιωνιου πιϲτοϲ ο λογοϲ ει γαρ ϲυναπεθανομεν και ϲυνζηϲομεν ει υπομενομεν και ϲυνβαϲιλευϲομεν ει αρνηϲομεθα κακεινοϲ αρνηϲεται ημαϲ ει απιϲτουμεν εκινοϲ πιϲτοϲ μενει αρνηϲαϲθαι γαρ εαυτον ου δυναται ταυτα υπομιμνηϲκε διαμαρτυρομενοϲ ενωπιον του θ̅υ̅ μη λογομαχειν επ ουδεν χρηϲιμον επι καταϲτροφη των ακουοντων ϲπουδαϲον ϲεαυτο̅ δοκιμον παραϲτηϲαι τω θ̅ω̅ εργατη̅ ανεπεϲχυντον ορθοτομουντα το̅ λογον τηϲ αληθειαϲ ταϲ δε βεβηλουϲ κενοφωνιαϲ περιιϲταϲο επι πλειον γαρ προκοψουϲιν αϲεβειαϲ και ο λογοϲ αυτων ωϲ γαγγραινα νομην εξι ων εϲτιν υμεναιοϲ και φιλητοϲ οιτινεϲ περι την αληθιαν ηϲτοχηϲαν λεγοντεϲ αναϲταϲιν ηδη γεγονεναι και ανατρεπουϲιν την πιϲτιν τη̅ τινων ο μεντοι ϲτερεοϲ θεμελιοϲ του κ̅υ̅ εϲτηκεν εχων την ϲφραγιδα ταυτην εγνω κ̅ϲ̅ πανταϲ τουϲ ονταϲ αυτου και αποϲτητω απο αδικιαϲ παϲ ο ονομαζων το ονομα κ̅υ̅ εν μεγαλη δε οικια ουκ εϲτιν μονο̅ ϲκευη χρυϲα και αργυρα αλλα και ξυλινα και οϲτρακινα και α μεν ειϲ τιμην α δε ειϲ ατιμιαν εαν ουν τιϲ εκκαθαρη εαυτον απο τουτων {} ειϲ τιμην ηγιαϲμενον ευχρηϲτον τω δεϲποτη ειϲ παν εργον αγαθον ητοιμαϲμενον ταϲ δε νεωτερικαϲ επιθυμιαϲ φευγε διωκε δε δικαιοϲυνην πιϲτιν αγαπην ειρηνην μετα των επικαλουμενων τον κ̅ν̅ εκ καθαραϲ καρδιαϲ ταϲ δε μωραϲ και απεδευτουϲ ζητηϲιϲ παραιτου ειδωϲ οτι γεννωϲι μαχαϲ δουλον δε κ̅υ̅ ου δει μαχεϲθαι αλλα ηπιον ειναι προϲ πανταϲ διδακτικον ανεξικακον εν πραυτητι πεδευοντα τουϲ αντιδιατιθεμενουϲ μηποτε δωη αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ ειϲ επιγνωϲιν αληθειαϲ και ανανηψωϲιν εκ τηϲ του διαβολου παγιδοϲ εζωγρημενοι υπ αυτου ειϲ το εκεινου θελημα

τουτο δε γινωϲκε οτι εν εϲχαταιϲ ημεραιϲ ενϲτηϲο̅ται καιροι χαλεποι εϲονται γαρ ανθρωποι φιλαυτοι φιλαργυροι αλαζονεϲ υπερηφανοι βλαϲφημοι γονευϲιν απιθειϲ αχαριϲτοι ανοϲιοι αϲπονδοι διαβολοι ακρατειϲ ανημεροι αφιλαγαθοι προδοται προπετειϲ τετυφωμενοι φιληδονοι μαλλο̅ η φιλοθεοι εχοντεϲ μορφωϲιν ευϲεβιαϲ την δε δυναμιν αυτηϲ ηρνημενοι και τουτουϲ αποτρεπου εκ τουτων γαρ ειϲιν οι ενδυνοντεϲ ειϲ ταϲ οικιαϲ και αιχμαλωτιζοντεϲ γυναικαρια ϲεϲωρευμενα αμαρτιαιϲ αγομενα επιθυμιαιϲ ποικιλαιϲ παντοτε μανθανοντα και μηδεποτε ειϲ επιγνωϲιν αληθιαϲ ελθειν δυναμενα ον τροπον δε ιαννηϲ και ιαμβρηϲ α̅τεϲτηϲαν μωυϲει ουτωϲ και ουτοι ανθιϲτανται τη αληθεια ανθρωποι κατεφθαρμενοι τον νουν αδοκιμοι περι την πιϲτι̅ αλλ ου προκοψουϲι̅ επι πλειον η γαρ ανοια αυτων εκδηλοϲ εϲται παϲιν ωϲ και η εκινων εγενετο ϲυ δε παρηκολουθηϲαϲ μου τη διδαϲκαλια τη αγωγη τη προθεϲει τη πιϲτι τη μακροθυμια τη αγαπη τη υπομονη τοιϲ διωγμοιϲ τοιϲ παθημαϲιν οια μοι εγενετο εν αντιοχια εν εικονιω εν λυϲτροιϲ οιουϲ διωγμουϲ υπηνεγκα και εκ παντων με ερρυϲατο ο κ̅ϲ̅ και παντεϲ δε οι θελοντεϲ ζην ευϲεβωϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ διωχθηϲονται πονηροι δε ανθρωποι ϗ γοητεϲ προκοψουϲι̅ επι το χειρον πλανωντεϲ και πλανωμενοι ϲυ δε μενε εν οιϲ εμαθεϲ και επιϲτωθηϲ ειδωϲ παρα τινων εμαθεϲ και οτι απο βρεφουϲ ιερα γραμματα οιδαϲ τα δυναμενα ϲε ϲοφιϲαι ειϲ ϲωτηριαν δια πιϲτεωϲ τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ παϲα γραφη θεοπνευϲτοϲ και ωφελιμοϲ προϲ διδαϲκαλιαν προϲ ελεγμον προϲ επανορθωϲιν προϲ παιδιαν την εν δικαιοϲυνη ινα αρτιοϲ η ο του θ̅υ̅ ανθρωποϲ προϲ παν εργον αγαθο̅ εξηρτιϲμενοϲ

διαμαρτυρομαι ενωπιον του θ̅υ̅ και χ̅υ̅ ι̅υ̅ του μελλοντοϲ κρινιν ζω̅ταϲ και νεκρουϲ και την επιφανειαν αυτου και την βαϲιλειαν αυτου κηρυξον τον λογο̅ επιϲτηθι ευκαιρωϲ ακαιρωϲ ελεγξον παρακαλεϲο̅ επιτιμηϲον εν μαϲη μακροθυμια και διδαχη εϲται γαρ καιροϲ οτε τηϲ υγιαινουϲηϲ διδαϲκαλιαϲ ουκ ανεξονται αλλα κατα ταϲ ιδιαϲ επιθυμιαϲ εαυτοιϲ επιϲωρευϲουϲιν διδαϲκαλουϲ κνηθομενοι την ακοην και απο μεν τηϲ αληθιαϲ την ακοη̅ αποϲτρεψουϲιν επι δε τουϲ μυθουϲ εκτραπηϲονται ϲυ δε νηφε εν παϲι̅ εργον ποιηϲον ευαγγελιϲτου την διακονιαν ϲου πληροφορηϲον εγω γαρ ηδη ϲπενδομαι και ο καιροϲ τηϲ αναλυϲεωϲ μου εφεϲτηκεν τον καλον αγωνα ηγωνιϲμαι τον δρομο̅ τετελεκα την πιϲτι̅ τετηρηκα λοιπον αποκειται μοι ο τηϲ δικαιοϲυνηϲ ϲτεφανοϲ ον αποδωϲει μοι ο κ̅ϲ̅ εν εκινη τη ημερα ο διϗοϲ κριτηϲ ου μονο̅ δε εμοι αλλα και παϲι την επιφανειαν αυτου ϲπουδαϲον ελθιν προϲ με ταχεωϲ δημαϲ γαρ με εγκατελιπεν αγαπηϲαϲ τον νυν αιωνα και επορευθη ειϲ θεϲϲαλονικην κρηϲκηϲ ειϲ γαλλιαν τιτοϲ ειϲ δαλματιαν λουκαϲ εϲτιν μονοϲ μετ εμου μαρκον αναλαβω̅ αγε μετα ϲεαυτου εϲτιν γαρ μοι ευχρηϲτοϲ ειϲ διακονια̅ {τηχικον} δε απεϲτιλα ειϲ εφεϲον τον φελονην ον απελιπον εν τρωαδι παρα καρπω ερχομενοϲ φερε και τα βιβλια μαλιϲτα ταϲ μεμβραναϲ αλεξανδροϲ ο χαλκευϲ πολλα μοι κακα ενεδιξατο αποδωϲει αυτω ο κ̅ϲ̅ κατα τα εργα ον και ϲυ φυλαϲϲου λιαν γαρ αντεϲτη τοιϲ ημετεροιϲ λογοιϲ εν τη πρωτη μου απολογια ουδειϲ μοι παρεγενετο αλλα παντεϲ με ενκατελιπον μη αυτοιϲ λογιϲθιη ο δε κ̅ϲ̅ μοι παρεϲτη και ενεδυναμωϲεν με ινα δι εμου το κηρυγμα πληροφορηθη και ακουϲωϲιν παντα τα εθνη και ερυϲθην εκ ϲτοματοϲ λεο̅τοϲ ρυϲετε με ο κ̅ϲ̅ απο παντοϲ εργου πονηρου και ϲωϲει ειϲ την βαϲιλειαν αυτου την επουρανιον ω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ των αιωνων αμην αϲπαϲαι πριϲκαν ϗ ακυλαν και τον ονηϲιφορου οικον εραϲτοϲ εμινεν εν κορινθω τροφιμον δε απελιπον εν μιλητω αϲθενουντα ϲπουδαϲον προ χειμωνοϲ ελθει̅ αϲπαζετε ϲε ευβουλοϲ και πουδηϲ και λινοϲ και κλαυδια και οι αδελφοι ο κ̅ϲ̅ μετα του π̅ν̅ϲ̅ ϲου η χαριϲ μεθ υμων



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.