Библия › Codex 02 › ΜΑΤΘΑΙΟΝ

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ

Данный кодекс содержит отрывок 25:6-28:20. Остальной текст не сохранился.

[отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] εξερχεϲθε ειϲ απαντηϲιν αυτου τοτε ηγερθηϲαν παϲαι αι παρθενοι εκειναι και εκοϲμηϲαν ταϲ λαμπαδαϲ εαυτω̅ αι δε μωραι ταιϲ φρονιμοιϲ ειπον δοτε ημιν ελαιον εκ του ελαιου υμων οτι αι λαμπαδεϲ ημων ϲβεννυνται απεκριθηϲαν δε αι φρονιμοι λεγουϲαι μηποτε ουκ αρκεϲη ημειν και υμειν πορευεϲθαι μαλλο̅ προϲ τουϲ πωλουνταϲ και αγοραϲατε εαυταιϲ απερχομενω̅ δε αυτων αγοραϲαι ηλθεν ο νυμφιοϲ και αι ετοιμαι ειϲηλθον μετ αυτου ειϲ τουϲ γαμουϲ και εκλειϲθη η θυρα υϲτερον δε ερχονται και αι λοιπαι παρθενοι λεγουϲαι κ̅ε̅ κ̅ε̅ ανοιξον ημιν ο δε αποκριθειϲ ειπε̅ αμην λεγω υμιν ουκ οιδα υμαϲ γρηγορειτε ουν οτι ουκ οιδατε την ημεραν ουδε την ωραν ωϲπερ γαρ α̅ν̅ο̅ϲ̅ αποδημων εκαλεϲεν τουϲ ιδιουϲ δουλουϲ και παρεδωκεν αυτοιϲ τα υπαρχοντα αυτων και ω μεν εδωκεν πεντε ταλαντα ω δε δυο ω δε εν εκαϲτω κατα την ιδιαν δυναμιν και απεδημηϲεν ευθεωϲ πορευθειϲ δε ο τα πεντε ταλαντα λαβων ειργαϲατο εν αυτοιϲ και {εκερδηϲεν} αλλα πεντε ταλαντα ωϲαυτωϲ δε και ο τα δυο εκερδηϲεν και αυτοϲ αλλα δυο ο δε το εν ταλαντον λαβω̅ απελθων ωρυξεν εν τη γη και εκρυψεν το αργυριον του κ̅υ̅ αυτου μετα δε χρονο̅ πολυν ερχεται ο κ̅ϲ̅ των δουλω̅ εκεινων και ϲυναιρει μετ αυτων λογον προϲελθων δε ο τα πεντε ταλαντα λαβων προϲηνεγκεν αλλα πεντε ταλαντα λεγων κ̅ε̅ πεντε ταλαντα μοι παρεδωκαϲ ιδε αλλα πεντε ταλαντα εκερδηϲα επ αυτοιϲ εφη δε αυτω ο κ̅ϲ̅ αυτου ευ {ϲυ} δουλε αγαθε και πιϲτε επι ολιγα ηϲ πιϲτοϲ επι πολλων ϲε καταϲτηϲω {ειϲελθεν} την χαραν του κ̅υ̅ ϲου προϲελθων δε και ο τα δυο ταλαντα ειπεν κ̅ε̅ δυο ταλαντα μοι παρεδωκαϲ ιδε αλλα δυο ταλαντα εκερδηϲα επ αυτοιϲ εφη αυτω ο κ̅ϲ̅ αυτου ευ {ϲυ} δουλε αγαθε και πιϲτε επι ολιγα ηϲ πιϲτοϲ επι πολλων ϲε καταϲτηϲω ειϲελθε ειϲ την χαραν του κ̅υ̅ ϲου προϲελθων δε και ο το εν ταλαντον ειληφωϲ ειπεν κ̅ε̅ εγνων ϲε οτι ϲκληροϲ ει α̅ν̅ο̅ϲ̅ θεριζων οπου ουκ εϲπειραϲ και ϲυναγων οθεν ου διεϲκορπιϲαϲ και φοβηθειϲ απελθων εκρυψα το ταλαντον ϲου εν τη γη ιδε εχειϲ το ϲον αποκριθειϲ δε ο κ̅ϲ̅ αυτου ειπεν αυτω δουλε πονηρε και οκνηρε ηδειϲ οτι θεριζω οπου ουκ εϲπειρα και ϲυναγω οθεν ου διεϲκορπιϲα εδει ουν ϲε βαλειν το αργυριον μου τοιϲ τραπεζιταιϲ και εγω ελθων εκομιϲαμην αν το εμον ϲυν τοκω αρατε ουν απ αυτου το ταλα̅τον και δοτε τω εχοντι τα δεκα ταλαντα τω γαρ εχοντι παντι δοθηϲεται και περιϲϲευθηϲεται απο δε του μη εχοντοϲ και ο εχει αρθηϲεται απ αυτου και τον αχριον δουλον εκβαλετε ειϲ το ϲκοτοϲ το εξωτερον εκει εϲται ο κλαυθμοϲ και ο βρυγμοϲ τω̅ οδοντων οταν δε ελθη ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ εν τη δοξη αυτου και παντεϲ οι αγιοι αγγελοι μετ αυτου τοτε καθιϲει επι θρονου δοξηϲ αυτου και ϲυναχθηϲεται εμπροϲθεν αυτου παντα τα εθνη και αφοριει αυτουϲ απ αλληλων ωϲπερ ο ποιμην αφοριζει τα προβατα απο των εριφων και ϲτηϲει τα μεν προβατα εκ δεξιων τα δε εριφια εξ ευω̅υμων τοτε ερει ο βαϲιλευϲ τοιϲ εκ δεξιων αυτου δευτε οι ηυλογημενοι του π̅ρ̅ϲ̅ μου κληρονομηϲατε την ητοιμαϲμενην υμιν βαϲιλειαν απο καταβοληϲ κοϲμου επιναϲα γαρ και εδωκαται μοι φαγειν εδιψηϲα και εποτιϲατε με {ενοϲ} ημην και ϲυνηγαγεται με γυμνοϲ και περιεβαλεται με ηϲθενηϲα και επεϲκεψαϲθαι με εν φυλακη ημην και ηλθατε προϲ με τοτε αποκριθηϲονται αυτω οι δικαιοι λεγοντεϲ κ̅ε̅ ποτε ϲε ιδομεν πεινωντα και εθρεψαμεν η διψωντα και εποτιϲαμεν ποτε δε ϲε ιδομεν ξενο̅ και ϲυνηγαγομεν η γυμνον και περιεβαλομεν ποτε δε ϲε ιδομεν αϲθενη η εν φυλακη και ηλθομεν προϲ ϲε και αποκριθειϲ ο βαϲιλευϲ ερει αυτοιϲ αμην λεγω υμιν εφ οϲον εποιηϲατε ενι τουτων των αδελφων μου των ελαχιϲτων εμοι εποιηϲατε τοτε ερει και τοιϲ εξ ευωνυμων πορευεϲθαι απ εμου οι κατηραμενοι ειϲ το πυρ το αιωνιον το ητοιμαϲμενο̅ τω διαβολω και τοιϲ αγγελοιϲ αυτου επιναϲα γαρ και ουκ εδωκαται μοι φαγειν εδιψηϲα και ουκ εποτιϲατε με ξενοϲ ημη̅ και ου ϲυνηγαγεται με γυμνοϲ και ου περιεβαλεται με αϲθενηϲ και εν φυλακη και ουκ επεϲκεψαϲθαι με τοτε αποκριθηϲονται και αυτοι λεγοντεϲ κ̅ε̅ ποτε ϲε ιδομεν πινωντα η διψωντα η ξενον η γυμνο̅ η αϲθενη η εν φυλακη και ου {διακονηϲαμεν} ϲοι τοτε αποκριθηϲεται αυτοιϲ λεγων αμην λεγω υμιν εφ οϲον ουκ εποιηϲατε ινι τουτω̅ των ελαχιϲτων ουδε εμοι εποιηϲατε και απελευϲονται ουτοι ειϲ κολαϲιν αιωνιον οι δε δικαιοι ειϲ ζωην αιωνιον

και εγενετο οτε ετελεϲεν ο ι̅ϲ̅ πανταϲ τουϲ λογουϲ τουτουϲ ειπεν τοιϲ μαθηταιϲ αυτου οιδατε οτι μετα δυο ημεραϲ το παϲχα γεινεται και ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδιδοται ειϲ το ϲταυρωθηναι τοτε ϲυνηχθηϲαν οι αρχιερειϲ και οι πρεϲβυτεροι του λαου ειϲ την αυλην του αρχιερεωϲ του λεγομενου καιαφα και ϲυνεβουλευϲαντο ινα τον ι̅ν̅ δολω κρατηϲωϲιν και αποκτεινωϲιν ελεγον δε μη εν τη εορτη ινα μη θορυβοϲ γενηται εν τω λαω του δε ι̅υ̅ γενομενου εν βηθανια εν οικια ϲιμωνοϲ του λεπρου προϲηλθεν αυτω γυνη αλαβαϲτρον μυρου εχουϲα πολυτιμου και κατεχεεν επι την κεφαλη̅ αυτου ανακειμενου ιδοντεϲ δε οι μαθηται αυτου ηγανακτηϲαν λεγοντεϲ ειϲ τι η απωλεια αυτη ηδυνατο γαρ τουτο πραθηναι πολλου και δοθηναι τοιϲ πτωχοιϲ γνουϲ δε ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ τι κοπουϲ παρεχεται τη γυναικι εργον γαρ καλον ειργαϲατο ειϲ εμε παντοτε γαρ τουϲ πτωχουϲ εχετε μεθ εαυτων εμε δε ου παντοτε εχεται βαλουϲα γαρ αυτη το μυρον τουτο επι του ϲωματοϲ μου προϲ το ενταφιαϲαι με εποιηϲεν αμην λεγω υμιν οπου εαν κηρυχθη το ευαγγελιον τουτο εν ολω τω κοϲμω λαληθηϲεται και ο εποιηϲεν αυτη ειϲ μνημοϲυνον αυτηϲ τοτε πορευθειϲ ειϲ των δωδεκα ο λεγομενοϲ ιουδαϲ ιϲκαριωτηϲ προϲ τουϲ αρχιερειϲ ειπεν τι θελεται μοι δουναι καγω υμιν παραδωϲω αυτον οι δε εϲτηϲαν αυτων τριακοντα αργυρα και απο τοτε εζητει ευκαιριαν ινα αυτον παραδω τη δε πρωτη των αζυμων προϲηλθον οι μαθηται τω ι̅υ̅ λεγο̅τεϲ αυτω που θελειϲ ετοιμαϲωμεν ϲοι φαγειν το παϲχα ο δε ειπεν υπαγετε ειϲ την πολιν προϲ τον δινα και ειπατε αυτω ο καιροϲ μου εγγυϲ εϲτι̅ προϲ ϲε ποιω το παϲχα μετα των μαθητων μου και εποιηϲαν οι μαθηται ωϲ ϲυνεταξε̅ αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ και ητοιμαϲαν το παϲχα οψιαϲ δε γενομενηϲ ανεκειτο μετα των δωδεκα μαθητων και εϲθιοντων αυτων ειπεν αμην λεγω υμιν οτι ειϲ εξ υμω̅ παραδωϲει με και λυπουμενοι ϲφοδρα ηρξαντο λεγειν αυτω εκαϲτοϲ αυτων μητι εγω ειμι κ̅ε̅ ο δε αποκριθειϲ ειπεν ο εμβαψαϲ μετ εμου την χειρα εν τω τρυβλιω ουτοϲ με παραδωϲει ο μεν υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ υπαγει καθωϲ γεγραπται περι εαυτου ουαι δε τω α̅ν̅ω̅ εκεινω δι ου ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδιδοται καλον ην αυτω η ουκ εγενηθη ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκεινοϲ αποκριθειϲ δε ιουδαϲ ο παραδιδουϲ αυτον ειπε̅ μητι εγω ειμι ραββει λεγει αυτω ϲυ ειπαϲ εϲθιοντω̅ δε αυτων λαβων ο ι̅ϲ̅ τον αρτο̅ και ευχαριϲτηϲαϲ εκλαϲεν και εδιδου τοιϲ μαθηταιϲ και ειπεν λαβετε φαγετε τουτο εϲτιν το ϲωμα μου και λαβων το ποτηριον και ευχαριϲτηϲαϲ εδωκεν αυτοιϲ λεγων πιετε εξ αυτου παντεϲ τουτο γαρ εϲτιν το αιμα μου το τηϲ καινηϲ διαθηκηϲ το περι πολλων εκχυννομενον ειϲ αφεϲιν αμαρτιων λεγω δε υμιν οτι ου μη πιω απ αρτι εκ τουτου του γενηματοϲ τηϲ αμπελου εωϲ τηϲ ημεραϲ εκεινηϲ οταν αυτο πινω μεθ υμων καινον ε̅ τη βαϲιλεια του π̅ρ̅ϲ̅ μου και υμνηϲαντεϲ εξηλθον ειϲ το οροϲ των ελαιων τοτε λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ παντεϲ υμειϲ ϲκανδαλιϲθηϲεϲθαι εν εμοι εν τη νυκτι ταυτη γεγραπται γαρ παταξω τον ποιμενα και διαϲκορπιϲθηϲονται τα προβατα τηϲ ποιμνηϲ μετα δε το εγερθηναι με προαξω υμαϲ ειϲ την γαλιλαιαν αποκριθειϲ δε ο πετροϲ ειπε̅ αυτω ει παντεϲ ϲκανδαλιϲθηϲονται εν ϲοι εγω ουδεποτε ϲκα̅δαλιϲθηϲομαι εφη αυτω ο ι̅ϲ̅ αμην λεγω ϲοι οτι εν ταυτη τη νυκτι πριν αλεκτορα φωνηϲαι απαρνηϲη με τρειϲ λεγει αυτω ο πετροϲ καν δεη μαι ϲυν ϲοι αποθανειν ου μη ϲε απαρνηϲωμαι ομοιωϲ δε και παντεϲ οι μαθηται ειπον τοτε ερχεται μετ αυτων ο ι̅ϲ̅ ειϲ χωριον λεγομενον γεθϲημανει και λεγει τοιϲ μαθηταιϲ αυτου καθειϲατε αυτου εωϲ ου αν απελθων προϲευξωμαι εκει και παραλαβων τον πετρον και τουϲ δυο υιουϲ ζεβεδαιου ηρξατο λυπειϲθε και αδημονειν τοτε λεγει αυτοιϲ περιλυποϲ εϲτιν η ψυχη μου εωϲ θανατου μεινατε ωδε και γρηγορειτε μετ εμου και προϲελθων μικρον επεϲε̅ επι προϲωπον αυτου προϲευχομενοϲ και λεγων π̅ε̅ρ̅ μου ει δυνατον εϲτιν παρελθατω απ εμου το ποτηριον τουτο πλην ουχ ωϲ εγω θελω αλλ ωϲ ϲυ και ερχεται προϲ τουϲ μαθηταϲ και ευριϲκει αυτουϲ καθευδονταϲ και λεγει τω πετρω ουτωϲ ουκ ιϲχυϲαϲ μιαν ωραν γρηγορηϲαι μετ εμου γρηγορειτε και προϲευχεϲθε ινα μη ειϲελθητε ειϲ πειραϲμον το μεν π̅ν̅α̅ προθυμον η δε ϲαρξ αϲθενηϲ παλιν εκ δευτερου απελθων προϲηυξατο λεγων π̅ε̅ρ̅ μου ει ου δυναται τουτο παρελθειν απ εμου εαν μη αυτο πιω γενηθητω το θελημα ϲου και ελθων ευρεν αυτουϲ παλιν καθευδονταϲ ηϲαν γαρ αυτω̅ οι οφθαλμοι βεβαρημενοι και αφειϲ αυτουϲ απελθων προϲηυξατο παλιν τον αυτον λογον ειπω̅ τοτε ερχεται προϲ τουϲ μαθηταϲ και λεγει αυτοιϲ καθευδετε το λοιπον και αναπαυεϲθε ιδου ηγγεικεν η ωρα και ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδιδοται ειϲ χειραϲ αμαρτωλω̅ εγειρεϲθαι αγωμεν ιδου ηγγεικε̅ ο παραδιδουϲ με και ετι αυτου λαλουντοϲ ιδου ιουδαϲ ειϲ των δωδεκα ηλθεν και μετ αυτου οχλοϲ πολυϲ μετα μαχαιρων και ξυλων απο των αρχιερεω̅ και πρεϲβυτερων του λαου ο δε παραδιδουϲ αυτον εδωκεν αυτοιϲ ϲημειον λεγων ον εα̅ φιληϲω αυτοϲ εϲτιν κρατηϲατε αυτον και ευθεωϲ προϲελθων τω ι̅υ̅ ειπεν χαιρε ραββει και κατεφιληϲεν αυτον ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω εταιρε εφ ο παρει τοτε προϲελθοντεϲ επεβαλον ταϲ χειραϲ επι τον ι̅ν̅ και εκρατηϲαν αυτον και ιδου ειϲ των μετα ι̅υ̅ εκτειναϲ την χειρα απεϲπαϲεν την μαχαιραν αυτου και παταξαϲ τον δουλον του αρχιερεωϲ αφειλεν αυτου το ωτιον τοτε λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ αποϲτρεψον ϲου την μαχαιραν ειϲ τον τοπον αυτηϲ παντεϲ γαρ οι λαβοντεϲ μαχαιρα̅ εν μαχαιρη απολουνται η δοκειϲ οτι ου δυναμαι αρτι παρακαλεϲαι τον π̅ρ̅α̅ μου και παραϲτηϲει μοι πλειουϲ η δωδεκα λεγεονων αγγελων πωϲ ου̅ πληρωθωϲιν αι γραφαι οτι ουτωϲ δει γενεϲθαι εν εκεινη τη ωρα ειπεν ο ι̅ϲ̅ τοιϲ οχλοιϲ ωϲ επι ληϲτην εξηλθατε μετα μαχαιρων και ξυλων ϲυλλαβειν με καθ ημεραν εκαθεζομην προϲ υμαϲ διδαϲκων εν τω ιερω και ουκ εκρατηϲαται με τουτο δε ολον γεγονεν ινα πληρωθωϲιν αι γραφαι των προφητω̅ τοτε οι μαθηται παντεϲ αφεντεϲ αυτον εφυγον οι δε κρατηϲα̅τεϲ τον ι̅ν̅ απηγαγον προϲ καιαφα̅ τον αρχιερεα οπου οι γραμματειϲ και οι πρεϲβυτεροι ϲυνηχθηϲαν ο δε πετροϲ ηκολουθει αυτω απο μακροθεν εωϲ τηϲ αυληϲ του αρχιερεωϲ και ειϲελθων εϲω εκαθητο μετα των υπηρετων ιδειν το τελοϲ οι δε αρχιερειϲ και οι πρεϲβυτεροι και το ϲυνεδριον ολον εζητουν ψευδομαρτυριαν κατα του ι̅υ̅ οπωϲ θανατωϲουϲιν αυτον και ουκ ευρον και πολλων προϲελθοντων ψευδομαρτυρων ουχ ευρον υϲτερον δε προϲελθοντεϲ δυο {μαρτυρεϲ} ειπο̅ ουτοϲ εφη δυναμαι καταλυϲαι τον ναον του θ̅υ̅ και δια τριων ημερων οικοδομηϲαι αυτο̅ και αναϲταϲ ο αρχιερευϲ ειπε̅ αυτω ουδεν αποκρινη τι ουτοι {ϲοι} καταμαρτυρουϲιν ο δε ι̅ϲ̅ εϲιωπα και αποκριθειϲ ο αρχιερευϲ ειπεν αυτω εξορκιζω ϲε κατα του θ̅υ̅ του ζωντοϲ ινα ημιν ειπηϲ ει ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ ϲυ ειπαϲ πλην λεγω υμιν απ αρτι οψεϲθαι τον υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ καθημενον εκ δεξιων τηϲ δυναμεωϲ και ερχομενον επι των νεφελων του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ τοτε ο αρχιερευϲ διερρηξεν τα ιματια αυτου λεγων οτι εβλαϲφημηϲεν τι ετι χρειαν εχομεν μαρτυρων ιδε νυν ηκουϲατε την βλαϲφημειαν αυτου τι υμιν δοκει οι δε αποκριθεντεϲ ειπον ενοχοϲ θανατου εϲτιν τοτε ενεπτυϲαν ειϲ το προϲωπον αυτου και εκολαφιϲαν αυτον οι δε εραπιϲαν λεγοντεϲ προφητευϲον ημιν χ̅ε̅ τιϲ εϲτιν ο παιϲαϲ ϲε ο δε πετροϲ εξω εκαθητο εν τη αυλη και προϲηλθεν αυτω μια παιδιϲκη λεγουϲα και ϲυ ηϲθα μετα ι̅υ̅ του γαλιλαιου ο δε ηρνηϲατο εμπροϲθεν αυτων πα̅των λεγων ουκ οιδα τι λεγειϲ εξελθοντα δε αυτον ειϲ τον πυλωνα ιδεν αυτον αλλη και λεγει αυτοιϲ εκει και ουτοϲ ην μετα ι̅υ̅ του ναζωραιου και παλιν ηρνηϲατο μετα ορκου οτι ουκ οιδα τον α̅ν̅ο̅ν̅ μετα μικρο̅ δε προϲελθοντεϲ οι εϲτωτεϲ ειπον τω πετρω αληθωϲ και ϲυ εξ αυτων ει και γαρ η λαλεια ϲου δηλον ϲε ποιει τοτε ηρξατο καταθεματιζειν και ομνυειν οτι ουκ οιδα τον α̅ν̅ο̅ν̅ και ευθεωϲ αλεκτωρ εφωνηϲε̅ και εμνηϲθη ο πετροϲ του ρηματοϲ ι̅υ̅ ειρηκοτοϲ αυτω οτι πριν η αλεκτορα φωνηϲαι τρειϲ απαρνηϲη με και εξελθω̅ εξω εκλαυϲεν πικρωϲ

πρωιαϲ δε γενομενηϲ ϲυμβουλιον ελαβον παντεϲ οι αρχιερειϲ και οι πρεϲβυτεροι του λαου κατα του ι̅υ̅ ωϲτε θανατωϲαι αυτον και δηϲαντεϲ αυτον απηγαγον και παρεδωκαν αυτον ποντιω πιλατω τω ηγεμονι τοτε ιδων ιουδαϲ ο παραδιδουϲ αυτον οτι κατεκριθη μεταμεληθειϲ απεϲτρεψε̅ τα τριακοντα αργυρια τοιϲ αρχιερευϲιν και τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ λεγων ημαρτον παραδουϲ αιμα αθωον οι δε ειπον τι προϲ ημαϲ ϲυ οψη και ριψαϲ τα αργυρια εν τω ναω ανεχωρηϲεν και απελθων απηγξατο οι δε αρχιερειϲ λαβοντεϲ τα αργυρια ειπον ουκ εξεϲτιν βαλειν αυτα ειϲ τον κορβαναν επι τιμη αιματοϲ εϲτιν ϲυμβουλιον δε λαβοντεϲ ηγοραϲαν εξ αυτων τον αγρον του κεραμεωϲ ειϲ ταφην τοιϲ ξενοιϲ διο εκληθη ο αγροϲ εκεινοϲ αγροϲ αιματοϲ εωϲ τηϲ ϲημερον τοτε επληρωθη το ρηθεν δια ιηρεμιου του προφητου λεγοντοϲ και ελαβον τα τριακοντα αργυρια την τιμην του τετιμημενου ον ετιμηϲαντο απο υιω̅ ι̅η̅λ̅ και {εδωκεν} αυτα ειϲ τον αγρον του κεραμεωϲ καθα ϲυνεταξεν μοι κ̅ϲ̅ ο δε ι̅ϲ̅ εϲτη εμπροϲθεν του ηγεμονοϲ και επηρωτηϲεν αυτον ο ηγεμων λεγων ϲυ ει ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων ο δε ι̅ϲ̅ εφη αυτω ϲυ λεγειϲ και εν τω κατηγορειϲθαι αυτο̅ υπο των αρχιερεων και των πρεϲβυτερων ουδεν απεκρινατο τοτε λεγει αυτω ο πειλατοϲ ουκ ακουειϲ ποϲα ϲου καταμαρτυρουϲι̅ και ουκ απεκριθη αυτω προϲ ουδε εν ρημα ωϲτε θαυμαζειν το̅ ηγεμονα λιαν κατα δε εορτη̅ ειωθει ο ηγεμων απολυειν ενα τω οχλω δεϲμιον ον ηθελον ειχον δε τοτε δεϲμιον επιϲημο̅ λεγομενον βαραββαν ϲυνηγμενων ουν αυτων ειπεν αυτοιϲ ο πειλατοϲ τινα θελετε απολυϲω υμιν βαραββαν η ι̅ν̅ τον λεγομενον χ̅ν̅ ηδει γαρ οτι δια φθονον παρεδωκαν αυτον καθημενου δε αυτου επι του βηματοϲ απεϲτειλεν προϲ αυτον η γυνη αυτου λεγουϲα μηδεν ϲοι και τω δικαιω εκεινω πολλα γαρ επαθον ϲημερον κατ οναρ δι αυτον οι δε αρχιερειϲ και οι πρεϲβυτεροι επειϲαν τουϲ οχλουϲ ινα αιτηϲωνται τον βαραββαν τον δε ι̅ν̅ απολεϲωϲιν αποκριθειϲ δε ο ηγεμων ειπεν αυτοιϲ τινα θελετε απο των δυο απολυϲω υμι̅ οι δε ειπον βαραββαν λεγει αυτοιϲ ο πειλατοϲ τι ουν ποιηϲω ι̅ν̅ τον λεγομενον χ̅ν̅ λεγουϲιν παντεϲ ϲταυρωθητω ο δε ηγεμων εφη τι γαρ κακον εποιηϲε̅ οι δε περιϲϲωϲ εκραζον λεγοντεϲ ϲταυρωθητω ιδων δε ο πειλατοϲ οτι ουδεν ωφελει αλλα μαλλον θορυβοϲ γεινεται λαβων υδωρ απενιψατο ταϲ χειραϲ απεναντι του οχλου λεγων αθωοϲ ειμι απο του αιματοϲ τουτου του δικαιου υμειϲ οψεϲθε και αποκριθειϲ παϲ ο λαοϲ ειπεν το αιμα αυτου εφ ημαϲ και επι τα τεκνα ημων τοτε απελυϲεν αυτοιϲ τον βαραββαν τον δε ι̅ν̅ φραγελλωϲαϲ παρεδωκεν ινα ϲταυρωθη τοτε οι ϲτρατιωται του ηγεμονοϲ παραλαβοντεϲ τον ι̅ν̅ ειϲ το πραιτωριον ϲυνηγαγον επ αυτον ολην την ϲπειραν και εκδυϲα̅τεϲ αυτον περιεθηκαν αυτω χλαμυδα κοκκινην και πλεξαντεϲ ϲτεφανον εξ ακανθων επεθηκαν επι την κεφαλην αυτου και καλαμον εν τη δεξια αυτου και γονυπετηϲαντεϲ εμπροϲθεν αυτου ενεπεζον αυτω δεροντεϲ χαιρε ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων και εμπτυϲαντεϲ ειϲ αυτον ελαβον τον καλαμον και ετυπτον ειϲ την κεφαλην αυτου και οτε ενεπεξαν αυτω εξεδυϲαν αυτο̅ την χλαμυδα και ενεδυϲαν αυτον τα ειματια αυτου και απηγαγον αυτον ειϲ το ϲταυρωϲαι εξερχομενοι δε ευρον α̅ν̅ο̅ν̅ κυρηναιον ονοματι ϲιμωνα τουτο̅ ηγγαρευϲαν ινα αρη τον ϲταυρο̅ αυτου και ελθοντεϲ ειϲ τοπον λεγομενον γολγοθα οϲ εϲτι̅ λεγομενοϲ κρανιου τοποϲ εδωκαν αυτω πιειν οξοϲ μετα χοληϲ μεμιγμενον και γευϲαμενοϲ ουκ ηθελεν πιειν ϲταυρωϲαντεϲ δε αυτον διεμεριϲαντο τα ειματια αυτου βαλοντεϲ κληρον και καθημενοι ετηρουν αυτον εκει και επεθηκαν επανω τηϲ κεφαληϲ αυτου την αιτιαν αυτου γεγραμμενη̅ ουτοϲ εϲτιν ι̅ϲ̅ ο βαϲιλευϲ τω̅ ιουδαιων τοτε ϲταυρουνται ϲυν αυτω δυο ληϲται ειϲ εκ δεξιω̅ και ειϲ εξ ευωνυμων οι δε παραπορευομενοι εβλαϲφημουν αυτον κεινουντεϲ ταϲ κεφαλαϲ αυτων και λεγοντεϲ ο καταλυων τον ναον και εν τριϲιν ημεραιϲ οικοδομων ϲωϲο̅ ϲεαυτον ει υ̅ϲ̅ ει του θ̅υ̅ και καταβηθι απο του ϲταυρου ομοιωϲ οι αρχιερειϲ εμπαιζοντεϲ μετα των γραμματαιων και πρεϲβυτερων ελεγον αλλουϲ εϲωϲεν εαυτον ου δυναται ϲωϲαι ει βαϲιλευϲ ι̅η̅λ̅ εϲτιν καταβατω νυν απο του ϲ̅ρ̅ο̅υ̅ και πιϲτευομεν αυτω πεποιθεν επι τον θ̅ν̅ ρυϲαϲθω αυτον ει θελει αυτον ειπεν γαρ οτι θ̅υ̅ ειμι υ̅ϲ̅ το δ αυτο και οι ληϲται οι ϲυνϲταυρωθεντεϲ αυτω ωνειδιζον αυτον απο δε εκτηϲ ωραϲ ϲκοτοϲ εγενετο επι παϲαν την γην εωϲ ωραϲ ενατηϲ περι δε την ενατην ωραν ανεβοηϲεν ο ι̅ϲ̅ φωνη μεγαλη λεγων ηλι ηλι λιμα ϲαβαχθανει τουτ εϲτι̅ θ̅ε̅ μου θ̅ε̅ μου ινα τι με ενκατελειπεϲ τινεϲ δε των εκει εϲτωτων ακουϲαντεϲ ελεγον οτι ηλειαν φωνει ουτοϲ και ευθεωϲ δραμων ειϲ εξ αυτω̅ και λαβων ϲπογγον πληϲαϲ τε οξουϲ και περιθειϲ καλαμω εποτιζεν αυτον οι δε λοιποι ελεγο̅ αφεϲ ιδωμεν ει ερχεται ηλιαϲ ϲωϲων αυτον ο δε ι̅ϲ̅ παλιν κραξαϲ φωνη μεγαλη αφηκεν το π̅ν̅α̅ και ιδου το καταπεταϲμα του ναου εϲχιϲθη ειϲ δυο απο ανωθεν εωϲ κατω και η γη εϲειϲθη και αι πετραι εϲχιϲθηϲαν και τα μνηματα ανεωχθη και πολλα ϲωματα των κεκοιμημενων αγιων ηγερθη και εξελθοντεϲ εκ τω̅ μνημειων μετα την εγερϲιν αυτου ειϲηλθον ειϲ την αγιαν πολιν και ενεφανιϲθηϲαν πολλοιϲ ο δε εκατονταρχοϲ και οι μετ αυτου τηρουντεϲ τον ι̅ν̅ ιδοντεϲ τον ϲειϲμον και τα γενομενα εφοβηθηϲαν ϲφοδρα λεγοντεϲ αληθωϲ θ̅υ̅ υ̅ϲ̅ ην ουτοϲ ηϲαν δε εκει γυναικεϲ πολλαι μακροθεν θεωρουϲαι αιτεινεϲ ηκολουθηϲαν τω ι̅υ̅ απο τηϲ γαλιλαιαϲ διακονουϲαι αυτω εν αιϲ ην μαρια η μαγδαληνη και μαρια η του ιακωβου και ιωϲη μ̅η̅ρ̅ και η μ̅η̅ρ̅ των υιων ζεβεδαιου οψιαϲ {} γενομενηϲ ηλθεν α̅ν̅ο̅ϲ̅ πλουϲιοϲ απο αριμαθαιαϲ τουνομα ιωϲηφ οϲ και αυτοϲ εμαθητευϲεν τω ι̅υ̅ ουτοϲ προϲελθων τω πειλατω ητηϲατο το ϲωμα του ι̅υ̅ τοτε ο πειλατοϲ εκελευϲεν αποδοθηναι το ϲωμα και λαβων το ϲωμα ο ιωϲηφ ενετυλιξεν αυτο ϲινδονι καθαρα και εθηκεν αυτο εν τω καινω αυτου μνημειω ο ελατομηϲεν εν τη πετρα και προϲκυλιϲαϲ λιθον μεγαν επι τη θυρα του μνημειου απηλθεν ην δε εκει μαρια η μαγδαληνη και αλλη μαρια καθημεναι απεναντι του ταφου τη δε επαυριον ητιϲ εϲτιν μετα την παραϲκευην ϲυνηχθηϲα̅ οι αρχιερειϲ και οι φαριϲαιοι προϲ πειλατον λεγοντεϲ κ̅ε̅ εμνηϲθημεν οτι εκεινοϲ ο πλανοϲ ειπε̅ ετι ζων μετα τρειϲ ημεραϲ εγειρομαι κελευϲον ουν αϲφαλιϲθηναι τον ταφον εωϲ τηϲ τριτηϲ ημεραϲ μηποτε ελθοντεϲ οι μαθηται αυτου κλεψωϲιν αυτον και ειπωϲιν τω λαω ηγερθη απο των νεκρων και εϲται η εϲχατη πλανη χειρων τηϲ πρωτηϲ εφη δε αυτοιϲ ο πειλατοϲ εχετε κουϲτωδιαν υπαγετε αϲφαλιϲαϲθε ωϲ οιδατε οι δε πορευθεντεϲ ηϲφαλιϲαντο τον ταφον ϲφραγιϲαντεϲ τον λιθον μετα τηϲ κωϲτουδιαϲ

οψε δε ϲαββατων τη επιφωϲκουϲη ειϲ μιαν ϲαββατων ηλθεν μαρια η μαγδαληνη και {} αλλη μαρια θεωρηϲαι τον ταφον και ιδου ϲειϲμοϲ εγενετο μεγαϲ αγγελοϲ γαρ κ̅υ̅ καταβαϲ εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ προϲελθων απεκυλιϲεν τον λιθο̅ απο τηϲ θυραϲ και εκαθητο επανω αυτου ην δε η ειδεα αυτου ωϲ αϲτραπη και το ενδυμα αυτου λευκον ωϲει χιων απο δε του φορου εϲειϲθηϲαν οι τηρουντεϲ και εγενοντο {ωϲ} νεκροι αποκριθειϲ δε ο αγγελοϲ ειπεν ταιϲ γυναιξιν μη φοβειϲθε υμειϲ οιδα γαρ οτι ι̅ν̅ τον εϲταυρωμενον ζητειτε ουκ εϲτιν ωδε ηγερθη γαρ καθωϲ ειπεν δευτε ιδετε τον τοπο̅ οπου εκειτο ο κ̅ϲ̅ και ταχυ πορευθειϲαι ειπατε τοιϲ μαθηταιϲ αυτου οτι ηγερθη απο των νεκρων και ιδου προαγει υμαϲ ειϲ την γαλιλαιαν εκει αυτον οψεϲθαι ιδου ειπον υμιν και εξελθουϲαι ταχυ απο του μνημειου μετα φοβου και χαραϲ μεγαληϲ εδραμον απαγγειλαι τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ωϲ δε επορευοντο απαγγειλαι τοιϲ μαθηταιϲ αυτου και ιδου ι̅ϲ̅ απηντηϲεν αυταιϲ λεγων χαιρετε αι δε προϲελθουϲαι εκρατηϲαν αυτου τουϲ ποδαϲ και προϲεκυνηϲαν αυτω τοτε λεγει αυταιϲ ο ι̅ϲ̅ μη φοβειϲθε υπαγετε απαγγειλατε τοιϲ αδελφοιϲ μου ινα απελθωϲιν ειϲ την γαλιλαιαν και εκει με οψονται πορευομενων δε αυτων ιδου τινεϲ τηϲ κουϲτωδειαϲ ελθοντεϲ ειϲ την πολιν απηγγειλαν τοιϲ αρχιερευϲιν παντα τα γενομενα και ϲυναχθεντεϲ μετα των πρεϲβυτερων ϲυμβουλιον τε λαβοντεϲ αργυρια ικανα εδωκαν τοιϲ ϲτρατιωταιϲ λεγοντεϲ ειπατε οτι οι μαθηται αυτου νυκτοϲ ελθοντεϲ εκλεψαν αυτον ημω̅ κοιμωμενων και εαν ακουϲθη τουτο επι του ηγεμονοϲ ημειϲ πειϲομεν αυτον και υμαϲ αμεριμνουϲ ποιηϲομεν οι δε λαβοντεϲ τα αργυρια εποιηϲα̅ ωϲ εδιδαχθηϲαν και διεφημιϲθη ο λογοϲ ουτοϲ παρα ιουδαιοιϲ μεχρι τηϲ ϲημερον οι δε ενδεκα μαθηται επορευθηϲαν ειϲ την γαλιλαιαν ειϲ το οροϲ ου εταξατο αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ και ιδοντεϲ αυτον προϲεκυνηϲαν αυτω οι δε εδιϲταϲαν και προϲελθων ο ι̅ϲ̅ ελαληϲεν αυτοιϲ λεγων εδοθη μοι παϲα εξουϲια εν ουρανω και επι γηϲ πορευθεντεϲ μαθητευϲατε παντα τα εθνη βαπτιζοντεϲ αυτουϲ ειϲ το ονομα του π̅ρ̅ϲ̅ και του υ̅υ̅ και του αγιου π̅ν̅ϲ̅ διδαϲκο̅τεϲ αυτουϲ τηρειν παντα οϲα ενετειλαμην υμιν και ιδου εγω μεθ υμων ειμι παϲαϲ ταϲ ημεραϲ εωϲ τηϲ ϲυντελειαϲ του αιωνοϲ {}



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.