αρχη του ευαγγελιου ι̅υ̅ χ̅υ̅ υ̅υ̅ του θ̅υ̅ ωϲ γεγραπται εν τοιϲ προφηταιϲ ιδου εγω αποϲτελλω τον αγγελο̅ μου προ προϲωπου ϲου οϲ καταϲκευαϲει την οδον ϲου εμπροϲθεν ϲου φωνη βοωντοϲ εν τη ερημω ετοιμαϲατε την οδον κ̅υ̅ ευθειαϲ ποιειτε ταϲ τριβουϲ αυτου εγενετο ιωαννηϲ βαπτιζων εν τη ερημω και κηρυϲϲων βαπτιϲμα μετανοιαϲ ειϲ αφεϲιν αμαρτιω̅ και εξεπορευετο προϲ αυτον παϲα η ιουδαια χωρα και οι ιεροϲολυμειται και εβαπτιζοντο παντεϲ εν τω ιορδανη ποταμω υπ αυτου εξομολογουμενοι ταϲ αμαρτιαϲ αυτων ην δε ιωαννηϲ ενδεδυμενοϲ τριχαϲ καμηλου και ζωνην δερματινη̅ περι την οϲφυν αυτου και εϲθιων ακριδαϲ και μελι αγριον και εκηρυϲϲεν λεγων ερχεται ο ιϲχυροϲ μου οπιϲω μου ου ουκ ιμι ικανοϲ κυψαϲ λυϲαι τον ιμα̅τα των υποδηματων αυτου εγω μεν εβαπτιϲα υμαϲ εν υδατι αυτοϲ δε βαπτιϲει υμαϲ εν π̅ν̅ι̅ αγιω και εγενετο εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ ηλθεν ι̅ϲ̅ απο ναζαρατ τηϲ γαλιλαιαϲ και εβαπτιϲθη υπο ιωαννου ειϲ τον ιορδανην και ευθεωϲ αναβαινων απο του υδατοϲ ιδεν ϲχιζομενουϲ τουϲ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ και το π̅ν̅α̅ ωϲ περιϲτεραν καταβαινον επ αυτο̅ και φωνη εγενετο εκ των ο̅υ̅ν̅ω̅ν̅ ϲυ ει ο υ̅ϲ̅ μου ο αγαπητοϲ εν ω ευδοκηϲα και ευθεωϲ το π̅ν̅α̅ αυτον εκβαλλει ειϲ την ερημον και ην ε̅ τη ερημω ημεραϲ τεϲϲερακο̅τα πειραζομενοϲ υπο του ϲατανα και ην μετα των θηριω̅ και αγγελοι διηκονουν αυτω μετα δε το παραδοθηναι ιωα̅νην ηλθεν ι̅ϲ̅ ειϲ την γαλιλαια̅ κηρυϲϲων το ευαγγελιον τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ λεγων οτι πεπληρωται ο καιροϲ και ηγγεικεν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ μετανοειτε και πιϲτευεται εν τω ευαγγελιω περιπατων δε παρα την θαλαϲϲαν τηϲ γαλιλαιαϲ ειδεν ϲιμωνα και ανδρεαν τον αδελφον του ϲιμωνοϲ {αμφιβαλλοντεϲ} αμφιβληϲτρον εν τη θαλαϲϲη ηϲαν γαρ αλεειϲ και ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ δευτε οπιϲω μου και ποιηϲω υμαϲ γενεϲθαι αλεειϲ α̅ν̅ω̅ν̅ και ευθεωϲ αφεντεϲ τα δικτυα αυτων ηκολουθηϲαν αυτω και προβαϲ εκειθεν ολιγον ιδεν ιακωβον τον του ζεβεδαιου και ιωαννην τον αδελφον αυτου και αυτουϲ εν τω πλοιω καταρτιζονταϲ τα δικτυα και ευθεωϲ εκαλεϲεν αυτουϲ και αφεντεϲ τον π̅ρ̅α̅ αυτων ζεβεδαιον εν τω πλοιω μετα των μιϲθωτων απηλθον οπιϲω αυτου και ειϲπορευονται ειϲ καπερναουμ και ευθεωϲ τοιϲ ϲαββαϲιν ειϲελθων ειϲ την ϲυναγωγην εδιδαϲκεν και εξεπληϲϲοντο επι τη διδαχη αυτου ην γαρ διδαϲκων αυτουϲ ωϲ εξουϲιαν εχων και ουχ ωϲ οι γραμματειϲ και ην εν τη ϲυναγωγη αυτων α̅ν̅ο̅ϲ̅ εν π̅ν̅ι̅ ακαθαρτω και ανεκραξε̅ λεγων αια τι ημειν και ϲυ ι̅υ̅ ναζαρηνε ηλθεϲ απολεϲαι ημαϲ οιδα ϲε τιϲ ει ο αγιοϲ του θ̅υ̅ και επετειμηϲεν αυτω ο ι̅ϲ̅ {} φιμωθητι και εξελθε εξ αυτου και ϲπαραξαν αυτο̅ το πνευμα το ακαθαρτον και κραξαν φωνη μεγαλη εξηλθεν εξ αυτου και εθαμβηθηϲαν παντεϲ ωϲτε ϲυνζητειν προϲ εαυτουϲ λεγοντεϲ τι εϲτιν τουτο τιϲ η καινη αυτη διδαχη οτι κατ εξουϲιαν και τοιϲ πνευμαϲιν τοιϲ ακαθαρτοιϲ επιταϲϲει και υπακουουϲι̅ αυτω εξηλθεν δε η ακοη αυτου ευθυϲ ειϲ ολην την περιχωρο̅ τηϲ γαλιλαιαϲ και ευθεωϲ εκ τηϲ ϲυναγωγηϲ εξελθοντεϲ ηλθον ειϲ την οικιαν ϲιμωνοϲ και ανδρεου μετα ιακωβου και ιωαννου η δε πενθερα ϲιμωνοϲ κατεκειτο πυρεϲϲουϲα και ευθεωϲ λεγουϲι̅ αυτω περι αυτηϲ και προϲελθω̅ ηγειρεν αυτην κρατηϲαϲ τηϲ χειροϲ αυτηϲ και αφηκεν αυτην ο πυρετοϲ ευθεωϲ και διηκονει αυτοιϲ οψειαϲ δε γενομενηϲ οτε εδυ ο ηλιοϲ εφερον προϲ αυτον πανταϲ τουϲ κακωϲ εχονταϲ και τουϲ δαιμονιζομενουϲ και η πολιϲ ολη επιϲυνηγμενη ην προϲ τη̅ θυραν και εθεραπευϲεν πολλουϲ κακωϲ εχονταϲ ποικιλαιϲ νοϲοιϲ και δαιμονια πολλα εξεβαλεν και ουκ ηφιεν λαλειν τα δαιμονια οτι ηδειϲαν αυτον και πρωι εννυχον λιαν αναϲταϲ εξηλθεν και απηλθεν ειϲ ερημον τοπον και εκει προϲηυχετο και κατεδιωξαν αυτον ο ϲιμων και οι μετ αυτου και ευρο̅τεϲ αυτον λεγουϲιν αυτω οτι παντεϲ ϲε ζητουϲιν και λεγει αυτοιϲ αγωμεν ειϲ ταϲ εχομεναϲ κωμοπολειϲ ινα και εκει κηρυξω ειϲ τουτο γαρ εξεληλυθα και ην κηρυϲϲων ειϲ ταϲ ϲυναγωγαϲ αυτων ειϲ ολην την γαλιλαιαν και τα δαιμονια εκβαλλων και ερχεται προϲ αυτον λεπροϲ παρακαλων αυτον και γονυπετων αυτον και λεγων αυτω οτι εαν θεληϲ δυναϲαι με καθαριϲαι ο δε ι̅ϲ̅ ϲπλαγχνιϲθειϲ εκτειναϲ την χειρα ηψατο αυτου και λεγει αυτω θελω καθαριϲθητι και ειποντοϲ αυτου ευθεωϲ απηλθεν η λεπρα απ αυτου και εκαθεριϲθη και εμβριμηϲαμενοϲ αυτω εξεβαλεν αυτον ευθεωϲ και λεγει αυτω ορα μηδενι ειπηϲ αλλα υπαγε ϲεαυτον δειξον τω ιερει και προϲενεγκε περι του καθαριϲμου ϲου α προϲεταξεν μωϲηϲ ειϲ μαρτυριον {αυτω} ο δε εξελθων ηρξατο κηρυϲϲει̅ πολλα και διαφημιζειν τον λογον ωϲτε μηκετι αυτον δυναϲθαι φανερωϲ ειϲ πολιν ειϲελθειν αλλα εξω εν ερημοιϲ τοποιϲ ην και ηρχοντο προϲ αυτον παντοθε̅
και ειϲηλθεν παλιν ειϲ καπερναουμ δι ημερων και ηκουϲθη οτι ειϲ οικον εϲτιν και ευθεωϲ ϲυνηχθηϲαν πολλοι ωϲτε μηκετι χωρειν μηδε τα προϲ την θυραν και ελαλει αυτοιϲ το̅ λογον και ερχονται προϲ αυτον παραλυτικον φεροντεϲ αιρομενον υπο τεϲϲαρων και μη δυναμενοι προϲεγγιϲαι αυτω δια τον οχλον απεϲτεγαϲαν την ϲτεγην οπου ην και εξορυξαντεϲ χαλωϲιν τον κραβαττον εφ ω ο παραλυτικοϲ κατεκειτο ιδων δε ο ι̅ϲ̅ την πιϲτιν αυτων λεγει τω παραλυτικω τεκνον αφεω̅ται ϲοι αι {αμαρτυριαι} ϲου ηϲαν δε τινεϲ των γραμματαιω̅ εκει καθημενοι και διαλογιζομενοι εν ταιϲ καρδιαιϲ αυτω̅ τι ουτοϲ ουτω λαλει βλαϲφημειαϲ τιϲ δυναται αφιεναι αμαρτιαϲ ει μη ειϲ ο θ̅ϲ̅ και ευθεωϲ επιγνουϲ ο ι̅ϲ̅ τω π̅ν̅ι̅ αυτου οτι ουτωϲ αυτοι διαλογιζονται εν εαυτοιϲ ειπεν αυτοιϲ τι ταυτα διαλογιζεϲθαι εν ταιϲ καρδιαιϲ υμων τι εϲτιν ευκοπωτερον ειπειν τω παραλυτικω αφεωνται ϲοι αι αμαρτιαι η ειπειν εγειρε και αρον τον κραβαττον ϲου και περιπατει ινα δε ιδητε οτι εξουϲιαν εχει ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ αφιεναι επι τηϲ γηϲ αμαρτιαϲ λεγει τω παραλυτικω ϲοι λεγω εγειρε και αρον τον κραβαττον ϲου και υπαγε ειϲ τον οικον ϲου και ηγερθη ευθεωϲ και αραϲ τον κραβαττο̅ εξηλθεν εναντιον παντων ωϲτε εξιϲταϲθαι παντεϲ και δοξαζειν τον θ̅ν̅ λεγονταϲ οτι ουδεποτε ουτωϲ ιδομε̅ και εξηλθεν παλιν παρα την θαλαϲϲαν και παϲ ο οχλοϲ ηρχετο προϲ αυτον και εδιδαϲκεν αυτουϲ και παραγων ιδεν λευι τον του αλφαιου καθημενον επι το τελωνιον και λεγει αυτω ακολουθει μοι και αναϲταϲ ηκολουθηϲεν αυτω και εγενετο εν τω κατακειϲθε αυτον εν τη οικια αυτου και πολλοι τελωναι και αμαρτωλοι ελθοντεϲ ϲυνανεκειντο τω ι̅υ̅ και τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ηϲα̅ γαρ πολλοι και ηκολουθηϲαν αυτω και οι γραμματειϲ και οι φαριϲαιοι ιδοντεϲ αυτον μετα των τελωνων και αμαρτωλων εϲθιοντα ελεγον τοιϲ μαθηταιϲ αυτου τι οτι μετα τω̅ τελωνων και αμαρτωλων εϲθιει και πινει και ακουϲαϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ ου χριαν εχουϲιν οι ιϲχυοντεϲ ιατρου αλλ οι κακωϲ εχοντεϲ ουκ ηλθον καλεϲαι δικαιουϲ αλλα αμαρτωλουϲ και ηϲαν οι μαθηται ιωαννου και οι φαριϲαιοι νηϲτευοντεϲ και ερχονται και λεγουϲιν αυτω δια τι οι μαθηται ιωαννου νηϲτευουϲιν οι δε ϲοι μαθηται ου νηϲτευουϲιν και ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ μη δυνανται οι υιοι του νυμφωνοϲ εν ω ο νυμφιοϲ μετ αυτων εϲτιν νηϲτευειν οϲον χρονον μεθ εαυτων εχουϲιν τον νυμφιον ου δυνανται νηϲτευειν ελευϲονται δε ημεραι οταν απαρθη απ αυτων ο νυμφιοϲ και τοτε νηϲτευϲουϲιν εν εκεινη τη ημερα ουδειϲ επιβλημα ρακουϲ αγναφου επιραπτει επι ιματιω παλαιω ει δε μη αιρει απ αυτου το πληρωμα το καινον του παλαιου και χειρον ϲχιϲμα γεινεται και ουδειϲ βαλλει οινον νεο̅ ειϲ αϲκουϲ παλαιουϲ ει δε μη ρηϲϲει ο οινοϲ ο νεοϲ τουϲ αϲκουϲ και ο οινοϲ εκχειται και οι αϲκοι απολουνται αλλα οινον νεον ειϲ αϲκουϲ καινουϲ βλητεον και εγενετο παραπορευεϲθαι αυτον εν τοιϲ ϲαββαϲιν δια των ϲποριμων και ηρξαντο οι μαθηται αυτου οδον ποιειν τιλλοντεϲ τουϲ ϲταχυαϲ και οι φαριϲαιοι ελεγον αυτω ιδε τι ποιουϲιν ο ουκ εξεϲτιν τοιϲ ϲαββαϲιν και αυτοϲ ελεγεν αυτοιϲ ουδεποτε ανεγνωτε τι εποιηϲε̅ δ̅α̅δ̅ οτε χρειαν εϲχεν και επιναϲεν αυτοϲ και οι μετ αυτου πωϲ ειϲηλθεν ειϲ τον οικον του θ̅υ̅ επι αβιαθαρ του αρχιερεωϲ και τουϲ αρτουϲ τηϲ προθεϲεωϲ εφαγεν ουϲ ουκ εξεϲτιν φαγει̅ ει μη τοιϲ ιερευϲιν και εδωκε̅ και τοιϲ ϲυν αυτω ουϲιν και ελεγεν αυτοιϲ το ϲαββατον δια τον α̅ν̅ο̅ν̅ εγενετο ουχ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ δια το ϲαββατον ωϲτε κ̅ϲ̅ εϲτι̅ ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ και του ϲαββατου
και ειϲηλθεν παλιν ειϲ την ϲυναγωγην και εκει ην α̅ν̅ο̅ϲ̅ εξηραμμενην εχων την χειρα και παρετηρουντο αυτον ει τοιϲ ϲαββαϲιν θεραπευϲει αυτον ινα κατηγορηϲωϲιν αυτου και λεγει τω α̅ν̅ω̅ τω εξηραμμενην εχοντι την χειρα εγειρε ειϲ το μεϲον και λεγει αυτοιϲ εξεϲτιν εν τοιϲ ϲαββαϲιν αγαθοποιηϲαι η κακοποιηϲαι ψυχη̅ ϲωϲαι η αποκτειναι οι δε εϲιωπων και περιβλεψαμενοϲ αυτουϲ μετ οργηϲ ϲυλλυπουμενοϲ επι τη πωρωϲει τηϲ καρδιαϲ αυτων λεγει τω α̅ν̅ω̅ εκτεινον την χειρα ϲου και εξετεινεν και απεκατεϲταθη η χειρ αυτου και εξελθοντεϲ οι φαριϲαιοι ευθεωϲ μετα των ηρωδιανων ϲυμβουλιον εποιου̅ κατ αυτου οπωϲ αυτον απολεϲωϲιν και ο ι̅ϲ̅ ανεχωρηϲεν μετα των μαθητων αυτου προϲ την θαλαϲϲαν και πολυ πληθοϲ απο τηϲ γαλιλαιαϲ ηκολουθηϲεν αυτω και απο τηϲ ιουδαιαϲ και απο ιεροϲολυμων και απο τηϲ ιδουμαιαϲ και περαν του ιορδανου και οι περι τυρον και ϲιδωνα πληθοϲ πολυ ακουϲαντεϲ οϲα εποιει ηλθον προϲ αυτον και ειπεν τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ινα πλοιαριον προϲκαρτερη αυτω δια τον οχλον ινα μη θλιβωϲιν αυτον πολλουϲ γαρ εθεραπευϲεν ωϲτε επιπιπτειν αυτω ινα αυτου αψωνται και οϲοι ειχον μαϲτιγαϲ και τα πνευματα τα ακαθαρτα οταν αυτον εθεωρει προϲεπιπτον αυτω και εκραζον λεγοντα οτι ϲυ ει ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ και πολλα επετειμα αυτοιϲ ινα μη φανερον αυτον ποιηϲωϲι̅ και αναβαινει ειϲ το οροϲ και προϲκαλειτε ουϲ ηθελεν αυτοϲ και {απηλθεν} προϲ αυτον και εποιηϲεν δωδεκα ινα ωϲιν μετ αυτου και ινα αποϲτελλη αυτουϲ κηρυϲϲειν και εχειν εξουϲιαν θεραπευειν ταϲ νοϲουϲ και εκβαλλειν τα δαιμονια και επεθηκεν τω ϲιμωνι ονομα πετρον και ιακωβον τον του ζεβεδαιου και ιωαννην τον αδελφον αυτου ιακωβου και επεθηκεν αυτοιϲ ονοματα βοανηργεϲ ο εϲτιν υιοι βροντηϲ και ανδρεαν και φιλιππον και βαρθολομαιον και ματθαιον και θωμαν και ιακωβον τον του αλφαιου και θαδδαιον και ϲιμωνα τον κανανειτην και ιουδαν ιϲκαριωτην οϲ και παρεδωκεν αυτο̅ και ερχονται ειϲ οικον και ϲυνερχετε παλιν ο οχλοϲ ωϲτε μη δυναϲθαι αυτουϲ μηδε αρτον φαγειν και ακουϲαντεϲ οι παρ αυτου εξηλθον κρατηϲαι αυτο̅ ελεγον γαρ οτι εξεϲτη και οι γραμματειϲ οι απο ιεροϲολυμων καταβαντεϲ ελεγον οτι βεελζεβουλ εχει και οτι εν τω αρχοντι των δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια και προϲκαλεϲαμενοϲ αυτουϲ εν παραβολαιϲ ελεγεν αυτοιϲ πωϲ δυναται ϲαταναϲ ϲαταναν εκβαλλειν και εαν βαϲιλεια εφ εαυτην μεριϲθη ου δυναται ϲταθηναι η βαϲιλεια εκεινη και εαν οικια εφ εαυτην μεριϲθη ου δυναται ϲταθηναι η οικια εκεινη και ει ο ϲαταναϲ ανεϲτη εφ εαυτον και μεμεριϲται ου δυναται ϲταθηναι αλλα τελοϲ εχει ουδειϲ δυναται τα ϲκευη του ιϲχυρου ειϲελθων ειϲ την οικιαν αυτου διαρπαϲαι εαν μη πρωτον τον ιϲχυρον δηϲη και τοτε την οικιαν αυτου διαρπαϲη αμην λεγω υμιν οτι παντα αφεθηϲεται τοιϲ υιοιϲ των α̅ν̅ω̅ν̅ τα αμαρτηματα και αι βλαϲφημειαι οϲαϲ αν βλαϲφημηϲωϲιν οϲ δ αν βλαϲφημηϲη ειϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον ουκ εχει αφεϲιν ειϲ τον αιωνα αλλα ενοχοϲ εϲτιν αιωνιου κριϲεωϲ οτι ελεγον πνευμα ακαθαρτον εχει ερχονται ουν οι αδελφοι αυτου και η μ̅η̅ρ̅ αυτου και εξω εϲτωτεϲ απεϲτειλαν προϲ αυτον ζητουντεϲ αυτον και εκαθητο περι αυτον οχλοϲ ειπον δε αυτω ιδου η μ̅η̅ρ̅ ϲου και οι αδελφοι ϲου και αι αδελφαι ϲου εξω ζητουϲιν ϲε και απεκριθη αυτοιϲ λεγων τιϲ εϲτιν η μ̅η̅ρ̅ μου η οι αδελφοι μου και περιβλεψαμενοϲ κυκλω τουϲ περι αυτον καθημενουϲ λεγει ιδου η μ̅η̅ρ̅ μου και οι αδελφοι μου οϲ γαρ αν ποιηϲη το θελημα του θ̅υ̅ ουτοϲ αδελφοϲ μου και αδελφη και μ̅η̅ρ̅ εϲτιν
και παλιν ηρξατο διδαϲκειν παρα την θαλαϲϲαν και ϲυνηχθηϲαν προϲ αυτον οχλοϲ πολυϲ ωϲτε αυτον εμβαντα ειϲ το πλοιον καθηϲθαι εν τη θαλαϲϲη και παϲ ο οχλοϲ προϲ την θαλαϲϲαν επι τηϲ γηϲ ην και εδιδαϲκεν αυτουϲ εν παραβολαιϲ πολλα και ελεγεν αυτοιϲ εν τη διδαχη αυτου ακουετε ιδου εξηλθεν ο ϲπειρων του ϲπειραι και εγενετο εν τω ϲπιρειν ο μεν επεϲεν παρα την οδον και ηλθεν τα πετεινα και κατεφαγεν αυτο αλλο δε επεϲε̅ επι το πετρωδεϲ οπου ουκ ειχεν γην πολλην και ευθεωϲ εξανετειλεν δια το μη εχειν βαθοϲ γηϲ ηλιου δε ανατειλα̅τοϲ εκαυματιϲθη και δια το μη εχειν ριζαν εξηρανθη και αλλο επεϲεν ειϲ ταϲ ακανθαϲ και ανεβηϲαν αι ακανθαι και ϲυνεπνιξαν αυτο και καρπον ουκ εδωκεν και αλλο επεϲε̅ ειϲ την γην την καλην και εδιδου καρπον αναβαινοντα και αυξανομενον και εφερεν εν τριακοντα και εν εξηκοντα και εν εκατον και ελεγεν ο εχων ωτα ακουειν ακουετω οτε δε εγενετο κατα μοναϲ ηρωτων αυτον οι περι αυτον ϲυν τοιϲ δωδεκα την παραβολη̅ και ελεγεν αυτοιϲ υμιν δεδοται το μυϲτηριον τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ εκεινοιϲ δε τοιϲ εξω εν παραβολαιϲ τα πα̅τα γεινεται ινα βλεποντεϲ βλεπωϲιν και μη ιδωϲιν και ακουοντεϲ ακουωϲιν και μη ϲυνιωϲιν μηποτε επιϲτρεψωϲιν και αφαιθηϲεται αυτοιϲ τα αμαρτηματα και λεγει αυτοιϲ ουκ οιδατε τη̅ παραβολην ταυτην και πωϲ παϲαϲ ταϲ παραβολαϲ γνωϲεϲθαι ο ϲπειρων τον λογον ϲπειρει ουτοι δε ειϲιν οι παρα την οδο̅ οπου ϲπειρεται ο λογοϲ και οταν ακουϲωϲιν ευθεωϲ ερχεται ο ϲαταναϲ και αιρει τον λογον τον εϲπαρμενο̅ απο τηϲ καρδιαϲ αυτων και ουτοι ειϲιν ομοιωϲ οι επι τα πετρωδη ϲπειρομενοι οι οταν ακουϲωϲιν τον λογο̅ ευθεωϲ μετα χαραϲ λαμβανουϲιν αυτον και ουκ εχουϲι̅ ριζαν εν εαυτοιϲ αλλα προϲκαιροι ειϲιν ειτα γενομενηϲ θλιψεωϲ η διωγμου δια τον λογο̅ ευθεωϲ ϲκανδαλιζονται και ουτοι ειϲιν οι ειϲ ταϲ ακανθαϲ ϲπειρομενοι οι τον λογον ακουοντεϲ και αι μεριμναι του αιωνοϲ τουτου και η απατη του πλουτου και αι περι τα λοιπα επιθυμιαι ειϲπορευομεναι ϲυνπνειγουϲι̅ τον λογον και ακαρποϲ γεινεται και ουτοι ειϲιν οι επι την γην τη̅ καλην ϲπαρεντεϲ οιτεινεϲ ακουουϲιν τον λογον και παραδεχονται και καρποφορουϲιν εν τριακο̅τα και εν εξηκοντα και εν εκατο̅ και ελεγεν αυτοιϲ μητι ο λυχνοϲ ερχεται ινα υπο τον μοδιον τεθη η υπο την κλεινην ουχ ινα επι την λυχνιαν επιτεθη ου γαρ εϲτιν τι κρυπτον εαν μη φανερωθη ουδε εγενετο αποκρυφον αλλα ινα ειϲ φανερον ελθη ει τιϲ εχει ωτα ακουειν ακουετω και ελεγεν αυτοιϲ βλεπετε τι ακουετε εν ω μετρω μετριται μετρηθηϲεται υμιν και προϲτεθηϲεται υμειν τοιϲ ακουουϲιν οϲ γαρ αν εχη δοθηϲεται αυτω και οϲ ουκ εχει και ο εχει αρθηϲεται απ αυτου και ελεγεν ουτωϲ εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ ωϲ εαν α̅ν̅ο̅ϲ̅ βαλη τον ϲπορον επι τηϲ γηϲ και καθευδη και εγειρητε νυκτα και ημεραν και ο ϲποροϲ βλαϲτανη και μηκυνηται ωϲ ουκ οιδε̅ αυτοϲ αυτοματη η γη καρποφορει πρωτον χορτον ειτα ϲταχυν ειτα πληρηϲ ϲιτον εν τω ϲταχυι οταν δε παραδω ο καρποϲ ευθεωϲ αποϲτελλει το δρεπανον οτι παρεϲτηκεν ο θεριϲμοϲ και ελεγεν τινι ομοιωϲωμεν την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ η εν ποια παραβολη {παρααλωμεν} αυτην ωϲ κοκκον ϲιναπεωϲ οϲ οτα̅ ϲπαρη επι τηϲ γηϲ μεικροτεροϲ παντων των ϲπερματων τω̅ επι τηϲ γηϲ εϲτιν και οταν ϲπαρη αναβαινει και γεινεται παντω̅ των λαχανων μειζον και ποιει κλαδουϲ μεγαλουϲ ωϲτε δυναϲθαι υπο την ϲκειαν αυτου τα πετεινα του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ καταϲκηνουν και τοιαυταιϲ παραβολαιϲ πολλαιϲ ελαλει αυτοιϲ τον λογον καθωϲ εδυναντο ακουειν χωρειϲ δε παραβοληϲ ουκ ελαλει αυτοιϲ κατ ιδιαν δε τοιϲ μαθηταιϲ αυτου επελυεν παντα και λεγει αυτοιϲ εν εκεινη τη ημερα οψειαϲ γενομενηϲ διελθωμεν ειϲ το περαν και αφεντεϲ αυτον παραλαμβανουϲιν αυτον ωϲ ην εν τω πλοιω και αλλα δε πλοια ην μετ αυτου και γεινεται λαιλαψ ανεμου μεγαλη τα δε κυματα επεβαλλε̅ ειϲ το πλοιον ωϲτε αυτο ηδη γεμιζεϲθαι και ην αυτοϲ εν τη πρυμνη επι το προϲκεφαλαιον καθευδων και διεγειρουϲιν αυτον και λεγουϲιν αυτω διδαϲκαλε ου μελει ϲοι οτι απολλυμεθα και διεγερθειϲ επετιμηϲεν τω ανεμω και ειπεν τη θαλαϲϲη ϲιωπα πεφειμωϲο και εκοπαϲεν ο ανεμοϲ και εγενετο γαληνη μεγαλη και ειπεν αυτοιϲ τι δειλοι εϲται ουτωϲ πωϲ ουκ εχεται πιϲτιν και εφοβηθηϲαν φοβο̅ μεγαν και ελεγον προϲ αλληλουϲ τιϲ αρα ουτοϲ εϲτιν οτι και ο ανεμοϲ και η θαλαϲϲα υπακουουϲιν αυτω
και ηλθον ειϲ το περα̅ τηϲ θαλαϲϲηϲ ειϲ την χωραν των γαδαρηνων και εξελθοντι αυτω εκ του πλοιου ευθεωϲ απηντηϲεν αυτω εκ των μνημειων α̅ν̅ο̅ϲ̅ εν π̅ν̅ι̅ ακαθαρτω οϲ την κατοικηϲιν ειχεν εν τοιϲ μνημαϲιν και ουτε αλυϲεϲιν ουδειϲ εδυνατο αυτον δηϲαι δια το αυτον πολλακειϲ παιδαιϲ και αλυϲεϲιν δεδεϲθαι και διεϲπαϲθαι υπ αυτου ταϲ αλυϲειϲ και ταϲ παιδαϲ ϲυντετριφθαι και ουδειϲ ιϲχυεν αυτον δηϲαι και δια παντοϲ νυκτοϲ και ημεραϲ εν τοιϲ μνημαϲιν και εν τοιϲ ορεϲιν ην κραζων και κατακοπτων εαυτο̅ λιθοιϲ ιδων δε τον ι̅ν̅ μακροθεν εδραμεν και προϲεκυνηϲεν αυτον και κραξαϲ φωνη μεγαλη λεγει τι εμοι και ϲοι ι̅υ̅ υιε του θ̅υ̅ του ζωντοϲ ορκιζω ϲε τον θ̅ν̅ μη με βαϲανιϲηϲ ελεγεν {} αυτω το πνευμα το ακαθαρτον εξελθε απο του α̅ν̅ο̅υ̅ και επηρωτηϲεν αυτον τι ονομα ϲοι και λεγει αυτω λεγεω̅ ονομα μοι οτι πολλοι εϲμε̅ και παρεκαλουν αυτον πολλα ινα μη αποϲτειλη αυτουϲ εξω τηϲ χωραϲ ην δε εκει αγελη χοιρων μεγαλη βοϲκομενω̅ προϲ τω ορει και παρεκαλουν αυτον παντεϲ οι δαιμονεϲ λεγοντεϲ πεμψον ημαϲ ειϲ τουϲ χοιρουϲ ινα ειϲ αυτουϲ ειϲελθωμεν και επετρεψε̅ αυτοιϲ ευθεωϲ ο ι̅ϲ̅ και εξελθοντα τα πνευματα {} ειϲηλθον ειϲ τουϲ χοιρουϲ και ωρμηϲεν η αγελη κατα του κρημνου ειϲ την θαλαϲϲαν ηϲαν δε ωϲ διϲχειλειοι και επνιγοντο εν τη θαλαϲϲη και οι βοϲκοντεϲ τουϲ χοιρουϲ εφυγον και απηγγειλαν ειϲ την πολιν και ειϲ τουϲ αγρουϲ και ηλθον ιδειν τι {} το γεγονοϲ και ερχονται προϲ τον ι̅ν̅ και θεωρουϲιν τον δαιμονιζομενον καθημενον και ιματιϲμενον και ϲωφρονουντα τον εϲχηκοτα τον λεγεωνα και εφοβηθηϲαν και διηγηϲα̅το αυτοιϲ οι ιδοντεϲ πωϲ εγενετο τω δαιμονιζομενω και περι των χοιρων και ηρξα̅το παρακαλειν αυτον απελθει̅ απο των οριων αυτω̅ και εμβαινοντοϲ αυτου ειϲ το πλοιον παρεκαλει αυτον ο δαιμονιϲθειϲ ινα μετ αυτου η και ουκ αφηκεν αυτον αλλα λεγει αυτω υπαγε ειϲ τον οικον ϲου προϲ τουϲ ϲουϲ και αναγγειλον αυτοιϲ οϲα ϲοι ο κ̅ϲ̅ πεποιηκεν και ηλεηϲεν ϲε και απηλθεν και ηρξατο κηρυϲϲειν εν τη δεκαπολει οϲα εποιηϲεν αυτω ο ι̅ϲ̅ και παντεϲ εθαυμαζον και διαπεραϲαντοϲ του ι̅υ̅ εν τω πλοιω παλιν ειϲ το περαν ϲυνηχθη οχλοϲ πολυϲ επ αυτον και ην παρα την θαλαϲϲαν και ιδου ερχεται ειϲ των αρχιϲυναγωγων ονοματι ιαειροϲ και ιδων αυτον πιπτει προϲ τουϲ ποδαϲ αυτου και παρακαλει αυτον πολλα λεγων οτι το θυγατριον μου εϲχατωϲ εχει ινα ελθων επιθηϲ αυτω ταϲ χειραϲ οπωϲ ϲωθη και ζηϲεται και απηλθεν μετ αυτου και ηκολουθει αυτω οχλοϲ πολυϲ και ϲυνεθλιβο̅ αυτον και γυνη ουϲα εν ρυϲει αιματοϲ ετη δωδεκα και πολλα παθουϲα υπο πολλω̅ ιατρων και δαπανηϲαϲα τα παρ αυτηϲ παντα και μηδεν ωφεληθειϲα αλλα μαλλον ειϲ το χειρον ελθουϲα ακουϲαϲα περι του ι̅υ̅ ελθουϲα εν τω οχλω οπιϲθεν ηψατο του ειματιου αυτου ελεγεν γαρ οτι καν των ειματιων αυτου αψωμαι ϲωθηϲομαι και ευθεωϲ εξηρανθη η πηγη του αιματοϲ αυτηϲ και εγνω τω ϲωματι οτι ιαται απο τηϲ μαϲτιγοϲ και ευθεωϲ ο ι̅ϲ̅ επιγνουϲ εν εαυτω την εξ αυτου δυναμιν εξελθουϲα̅ επιϲτραφειϲ εν τω οχλω ελεγεν τιϲ μου ηψατο των ειματιων και ελεγον αυτω οι μαθηται αυτου βλεπειϲ τον οχλον ϲυνθλιβοντα ϲε και λεγειϲ τιϲ μου ηψατο και περιεβλεπετο ιδειν την τουτο ποιηϲαϲαν η δε γυνη φοβηθειϲα και τρεμουϲα ειδυεια ο γεγονεν επ αυτη ηλθεν και προϲεπεϲεν αυτω και ειπεν αυτω παϲαν την αληθειαν ο δε ειπεν αυτω θυγατερ η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε υπαγε ειϲ ειρηνη̅ και ιϲθι υγιηϲ απο τηϲ μαϲτιγοϲ ϲου ετι αυτου λαλουντοϲ ερχο̅ται απο του αρχιϲυναγωγου λεγοντεϲ οτι η θυγατηρ ϲου απεθανεν τι ετι ϲκυλλιϲ τον διδαϲκαλον ο δε ι̅ϲ̅ ευθεωϲ ακουϲαϲ τον λογο̅ λαλουμενον λεγει τω αρχιϲυναγωγω μη φοβου μονον πιϲτευε και ουκ αφηκεν ουδενα αυτω ακολουθηϲαι ει μη πετρο̅ και ιακωβον και ιωαννην το̅ αδελφον ιακωβου και ερχονται ειϲ τον οικον του αρχιϲυναγωγου και θεωρει θορυβον και κλαιονταϲ και αλαλαζονταϲ πολλα και ειϲελθων λεγει αυτοιϲ τι θορυβειϲθε και κλαιεται το παιδιον ουκ απεθανε̅ αλλα καυθεδει και κατεγελων αυτου ο δε εκβαλων πανταϲ παραλαμβανει τον π̅ρ̅α̅ του παιδιου και την μ̅ρ̅α̅ και τουϲ μετ αυτου και ειϲπορευεται ου ην το παιδιον ανακειμενον και κρατηϲαϲ τηϲ χειροϲ του παιδιου λεγει αυτη ταλιθα κουμει ο εϲτι̅ μεθερμηνευομενον το κοραϲιον ϲυ λεγω εγειρε και ευθεωϲ ανεϲτη το κοραϲιον και περιεπατει ην γαρ ετων δωδεκα και εξεϲτηϲαν εκϲταϲει μεγαλη και διεϲτειλατο αυτοιϲ πολλα ινα μηδειϲ γνοι τουτο και ειπε̅ δοθηναι αυτη φαγειν
και εξηλθεν εκειθεν και ηλθε̅ ειϲ την πατριδα αυτου και ακολουθουϲιν αυτω οι μαθηται αυτου και γενομενου ϲαββατου ηρξατο εν τη ϲυναγωγη διδαϲκειν και πολλοι ακουοντεϲ εξεπληϲϲοντο λεγοντεϲ ποθε̅ τουτω ταυτα και τιϲ η ϲοφια η δοθειϲα αυτω και δυναμειϲ τοιαυται δια των χειρων αυτου γεινονται ουχ ουτοϲ εϲτιν ο τεκτω̅ ο υιοϲ μαριαϲ αδελφοϲ δε ιακωβου και ιωϲη και ιουδα και ϲιμωνοϲ και ουκ ειϲιν αι αδελφαι αυτου ωδε προϲ ημαϲ και εϲκανδαλιζοντο εν αυτω ελεγεν δε αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ οτι ουκ εϲτιν προφητηϲ ατειμοϲ ει μη εν τη ιδια πατριδι αυτου και εν τοιϲ ϲυγγενεϲιν και εν τη οικια αυτου και ουκ εδυνατο εκει ουδεμιαν δυναμιν ποιηϲαι ει μη ολιγοιϲ αρρωϲτοιϲ επιθειϲ ταϲ χειραϲ εθεραπευϲεν και εθαυμαζεν δια την απιϲτειαν αυτων και περιηγεν ταϲ κωμαϲ κυκλω διδαϲκων και προϲκαλειτε τουϲ δωδεκα και ηρξατο αυτουϲ αποϲτελλειν δυο δυο και εδιδου αυτοιϲ εξουϲιαν των π̅ν̅ω̅ν̅ των ακαθαρτων και {παρηγγειλλεν} αυτοιϲ ινα μηδε̅ αιρωϲιν ειϲ οδον ει μη ραβδο̅ μονον μη πηραν μη αρτον μη ειϲ την ζωνην χαλκον αλλα υποδεδεμενουϲ ϲανδαλια και μη ενδυϲηϲθαι δυο χιτωναϲ και λεγει αυτοιϲ οπου αν ειϲελθητε ειϲ οικιαν εκει μενεται εωϲ αν εξελθητε εκειθεν και οϲοι εαν μη δεξωνται υμαϲ μηδε ακουϲωϲιν υμων εκπορευομενοι εκειθεν εκτειναξατε το̅ χουν τον υποκατω των ποδων υμων ειϲ μαρτυριον αυτοιϲ αμην λεγω υμιν ανεκτοτερον εϲται ϲοδομοιϲ η γομορροιϲ εν ημερα κριϲεωϲ η τη πολει εκεινη και εξελθοντεϲ εκηρυϲϲον ινα μετανοηϲωϲιν και δαιμονια πολλα εξεβαλλον και ηλιφον ελαιω πολλουϲ αρρωϲτουϲ και εθεραπευον και ηκουϲεν ο βαϲιλευϲ ηρωδηϲ φανερον γαρ εγενετο το ονομα αυτου και ελεγεν οτι ιωαννηϲ ο βαπτιζων εκ νεκρων ανεϲτη και δια τουτο ενεργουϲιν αι δυναμειϲ εν αυτω αλλοι δε ελεγον οτι ηλιαϲ εϲτιν αλλοι δε ελεγον οτι προφητηϲ εϲτιν ωϲ ειϲ των προφητων ακουϲαϲ δε ο ηρωδηϲ ειπεν οτι ον εγω απεκεφαλιϲα ιωαννην ουτοϲ εϲτιν αυτοϲ ηγερθη εκ νεκρω̅ αυτοϲ δε ο ηρωδηϲ αποϲτειλαϲ εκρατηϲεν τον ιωαννην εν φυλακη και εδηϲεν αυτον δια ηρωδιαδα την γυναικα φιλιππου του αδελφου αυτου οτι αυτην εγαμηϲεν ελεγεν γαρ ο ιωαννηϲ τω ηρωδη οτι ουκ εξεϲτιν ϲοι εχειν την γυναικα του αδελφου ϲου η δε ηρωδιαϲ ενειχεν αυτω και ηθελεν αυτον αποκτειναι και ουκ εδυνατο ο γαρ ηρωδηϲ εφοβειτο τον ιωαννην ειδωϲ αυτον ανδρα δικαιον και αγιο̅ και ϲυνετηρει αυτον και ακουϲαϲ αυτου πολλα εποιει και ηδεωϲ αυτου ηκουεν και γενομενηϲ ημεραϲ ευκαιρου οτε ηρωδηϲ τοιϲ γενεϲιοιϲ αυτου διπνον εποιει τοιϲ μεγιϲταϲιν αυτου και τοιϲ χειλιαρχοιϲ και τοιϲ πρωτοιϲ τηϲ γαλιλαιαϲ και ειϲελθουϲηϲ τηϲ θυγατροϲ αυτηϲ τηϲ ηρωδιαδοϲ και ορχηϲαμενηϲ και αρεϲαϲηϲ τω ηρωδη και τοιϲ ϲυνανακειμενοιϲ ειπεν δε ο βαϲιλευϲ τω κοραϲιω αιτηϲον με ο εαν θεληϲ και δωϲω ϲοι και ωμοϲεν αυτη οτι ο εαν αιτηϲηϲ με δωϲω ϲοι εωϲ ημιϲουϲ τηϲ βαϲιλειαϲ μου η δε εξελθουϲα ειπεν τη μ̅ρ̅ι̅ αυτηϲ τι αιτηϲωμαι η δε ειπεν την κεφαλην ιωαννου του βαπτιϲτου και ειϲελθουϲα ευθεωϲ μετα ϲπουδηϲ προϲ τον βαϲιλεα ητηϲατο λεγουϲα θελω ινα μοι δωϲ εξαυτηϲ επι πινακι την κεφαλην ιωαννου του βαπτιϲτου και περιλυποϲ γενομενοϲ ο βαϲιλευϲ δια τουϲ ορκουϲ και τουϲ ϲυνανακειμενουϲ ουκ ηθεληϲεν αυτη̅ αθετηϲαι και ευθεωϲ αποϲτειλαϲ ο βαϲιλευϲ ϲπεκουλατορα επεταξεν ενεχθηναι την κεφαλην αυτου ο δε απελθω̅ απεκεφαλιϲεν αυτον εν τη φυλακη και ηνεγκεν την κεφαλην αυτου επι πεινακι και εδωκεν αυτην τω κοραϲιω και το κοραϲιον εδωκεν αυτη̅ τη μ̅ρ̅ι̅ αυτηϲ και ακουϲαντεϲ οι μαθηται αυτου ηλθον και ηραν το πτωμα αυτου και εθηκαν αυτο εν μνημειω και ϲυναγονται οι αποϲτολοι προϲ τον ι̅ν̅ και απηγγειλαν αυτω παντα και οϲα εποιηϲα̅ και οϲα εδιδαξαν και ειπεν αυτοιϲ δευτε υμειϲ αυτοι κατ ιδιαν ειϲ ερημον τοπον και αναπαυϲαϲθε ολιγο̅ ηϲαν γαρ οι ερχομενοι και οι υπαγοντεϲ πολλοι και ουδε φαγειν ευκαιρου̅ και απηλθον ειϲ ερημον τοπο̅ τω πλοιω κατ ιδιαν και ιδον αυτουϲ υπαγονταϲ και επεγνωϲαν αυτουϲ πολλοι και πεζη απο παϲων των {πολεω} ϲυνεδραμον εκει και προηλθον αυτουϲ και ϲυνεδραμον προϲ αυτον και εξελθων ο ι̅ϲ̅ ειδεν πολυν οχλον και εϲπλαγχνιϲθη επ αυτοιϲ οτι ηϲαν ωϲ προβατα μη εχοντα ποιμενα και ηρξατο αυτουϲ διδαϲκειν πολλα και ηδη ωραϲ πολληϲ γενομενηϲ προϲελθοντεϲ οι μαθηται αυτω λεγουϲι̅ οτι ερημοϲ εϲτιν ο τοποϲ και ηδη ωρα πολλη απολυϲον αυτουϲ ινα απελθοντεϲ ειϲ τουϲ κυκλω αγρουϲ και κωμαϲ αγοραϲωϲιν εαυτοιϲ αρτουϲ τι γαρ φαγωϲιν ουκ εχουϲιν ο δε αποκριθειϲ ειπεν δοτε αυτοιϲ υμειϲ φαγειν και λεγουϲιν αυτω απελθοντεϲ αγοραϲωμεν δηναριων διακοϲιων αρτουϲ και δωϲομεν αυτοιϲ φαγειν ο δε λεγει αυτοιϲ ποϲουϲ αρτουϲ εχεται υπαγετε και ιδετε και γνοντεϲ λεγουϲιν αυτω πεντε και δυο ιχθυαϲ και επεταξεν αυτοιϲ ανακλιναι πανταϲ ϲυνποϲια ϲυνποϲια επι τω χλωρω χορτω και ανεπεϲον πραϲειαι πραϲειαι ανα εκατον και ανα πεντηκοντα και λαβων τουϲ πεντε αρτουϲ και τουϲ δυο ιχθυαϲ αναβλεψαϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ευλογηϲεν και κατεκλαϲεν τουϲ αρτουϲ και εδιδου τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ινα παραθωϲιν αυτοιϲ και τουϲ δυο ιχθυαϲ εμεριϲεν παϲιν και εφαγον παντεϲ και εχορταϲθηϲαν και ηραν κλαϲματων δωδεκα κοφινουϲ πληρειϲ και απο των ιχθυων και ηϲαν οι φαγοντεϲ τουϲ αρτουϲ πεντακιϲχειλιοι ανδρεϲ και ευθεωϲ ηνεγκαϲεν τουϲ μαθηταϲ αυτου εμβηναι ειϲ το πλοιο̅ και προαγειν ειϲ το περαν προϲ βηδϲαιδαν εωϲ αυτοϲ απολυϲη τον οχλον και αποταξαμενοϲ αυτοιϲ απηλθεν ειϲ το οροϲ προϲευξαϲθαι και οψιαϲ γενομενηϲ ην το πλοιον εμ μεϲω τηϲ θαλαϲϲηϲ και αυτοϲ μονοϲ ην επι τηϲ γηϲ και ιδεν αυτουϲ βαϲανιζομενουϲ εν τω ελαυνειν ην γαρ εναντιοϲ ο ανεμοϲ αυτοιϲ και περι τεταρτην φυλακην τηϲ νυκτοϲ ερχεται προϲ αυτουϲ περιπατων επι τηϲ θαλαϲϲηϲ και ηθελεν παρελθειν αυτουϲ οι δε ιδοντεϲ αυτον περιπατουντα επι τηϲ θαλαϲϲηϲ εδοξαν φανταϲμα ειναι και ανεκραξαν παντεϲ γαρ αυτον ειδον και εταραχθηϲα̅ και ευθεωϲ ελαληϲεν μετ αυτω̅ και λεγει αυτοιϲ θαρϲειτε εγω ειμι μη φοβειϲθε και ανεβη προϲ αυτουϲ ειϲ το πλοιον και εκοπαϲε̅ ο ανεμοϲ και λιαν εκ περιϲϲου εν εαυτοιϲ εξιϲταντο και εθαυμαζον ου γαρ ϲυνηκαν επι τοιϲ αρτοιϲ ην γαρ αυτων η καρδια πεπωρωμενη και διαπεραϲαντεϲ ηλθον επι την γην γεννηϲαρετ και προϲωρμιϲθηϲαν και εξελθοντων αυτων εκ του πλοιου ευθεωϲ επιγνοντεϲ αυτον οι α̅δρεϲ του τοπου εκεινου περιδραμοντεϲ ολην την περιχωρον εκεινην ηρξαντο επι τοιϲ κραβαττοιϲ τουϲ κακωϲ εχονταϲ περιφερειν οπου ηκουον οτι εκει εϲτιν και οπου αν ειϲεπορευοντο ειϲ κωμαϲ η πολειϲ η αγρουϲ εν ταιϲ αγοραιϲ ετιθου̅ τουϲ αϲθενουνταϲ και παρεκαλουν αυτον ινα καν του κραϲπεδου του ιματιου αυτου αψω̅ται και οϲοι αν ηπτοντο αυτου εϲωζοντο
και ϲυναγονται προϲ αυτον οι φαριϲαιοι και τεινεϲ των γραμματαιων ελθοντεϲ απο ιεροϲολυμων και ιδο̅τεϲ τιναϲ των μαθητων αυτου κοιναιϲ χερϲιν τουτ εϲτιν ανιπτοιϲ εϲθιονταϲ αρτουϲ οι γαρ φαριϲαιοι και παντεϲ οι ιουδαιοι εαν μη πυγμη νιψωνται ταϲ χειραϲ ουκ εϲθιουϲιν κρατου̅τεϲ την παραδοϲιν των πρεϲβυτερων και απ αγοραϲ εαν μη βαπτιϲωνται ουκ εϲθιουϲιν και αλλα πολλα εϲτιν α παρελαβον κρατειν βαπτιϲμουϲ ποτηριω̅ και ξεϲτων και χαλκειων και κλεινων επειτα επερωτωϲιν αυτον οι φαριϲαιοι και οι γραμματειϲ δια τι οι μαθηται ϲου ου περιπατουϲιν κατα την παραδοϲιν των πρεϲβυτερων αλλα ανιπτοιϲ χερϲιν εϲθιουϲιν τον αρτον ο δε αποκριθειϲ ειπε̅ αυτοιϲ οτι καλωϲ προεφητευϲε̅ περι υμων ηϲαιαϲ των υποκριτων ωϲ γεγραπται ουτοϲ ο λαοϲ τοιϲ χειλεϲιν με τιμα η δε καρδια αυτων πορρω απεχει απ εμου ματην δε ϲεβονται με διδαϲκοντεϲ διδαϲκαλειαϲ ενταλματα α̅ν̅ω̅ν̅ αφεντεϲ γαρ την εντολην του θ̅υ̅ κρατειτε την παραδοϲιν των α̅ν̅ω̅ν̅ βαπτιϲμου ξεϲτων και ποτηριων και παρομοια τοιαυτα πολλα ποιειτε και ελεγεν αυτοιϲ καλωϲ αθετειτε την εντολην του θ̅υ̅ ινα τη̅ παραδοϲιν υμων τηρηϲητε μωϲηϲ γαρ ειπεν τιμα τον π̅ρ̅α̅ ϲου και την μ̅ρ̅α̅ ϲου και ο κακολογων π̅ρ̅α̅ η μ̅ρ̅α̅ θανατω τελευτατω υμειϲ δε λεγετε οϲ αν ειπη α̅ν̅ο̅ϲ̅ τω π̅ρ̅ι̅ η τη μ̅ρ̅ι̅ κορβαν ο εϲτιν δωρον ο εαν εξ εμου ωφεληθηϲ και ουκετι αφιεται αυτον ουδεν ποιηϲαι τω π̅ρ̅ι̅ αυτου η τη μ̅ρ̅ι̅ αυτου ακυρουντεϲ τον λογον του θ̅υ̅ τη παραδοϲει υμων η παρεδωκατε και παρομοια τοιαυτα πολλα ποιειτε και προϲκαλεϲαμενοϲ παντα τον οχλον ελεγε̅ αυτοιϲ ακουεται μου παντεϲ και ϲυνιεται ουδεν εϲτιν εξωθεν του α̅ν̅ο̅υ̅ ειϲπορευομενον ειϲ αυτον ο δυναται αυτο̅ κοινωϲαι αλλα τα εκπορευομενα απ αυτου εκεινα εϲτιν τα κοινουντα τον α̅ν̅ο̅ν̅ ει τιϲ εχει ωτα ακουειν ακουετω και οτε ειϲηλθεν ειϲ οικον απο του οχλου επηρωτων αυτο̅ οι μαθηται αυτου περι τηϲ παραβοληϲ και λεγει αυτοιϲ ουτωϲ και υμειϲ αϲυνετοι εϲται ου νοειται οτι παν το εξωθε̅ ειϲπορευομενον ειϲ τον α̅ν̅ο̅ν̅ ου δυναται αυτον κοινωϲαι οτι ουκ ειϲπορευεται αυτου ειϲ την καρδιαν αλλα ειϲ την κοιλιαν και ειϲ τον αφεδρωνα εκπορευεται καθαριζων παντα τα βρωματα ελεγεν δε οτι το εκ του α̅ν̅ο̅υ̅ εκπορευομενο̅ εκεινο κοινοι τον α̅ν̅ο̅ν̅ εϲωθεν γαρ εκ τηϲ καρδιαϲ τω̅ α̅ν̅ω̅ν̅ οι διαλογιϲμοι οι κακοι εκπορευονται μοιχειαι πορνιαι φονοι κλοπαι πλεονεξιαι πονηριαι δολοϲ αϲελγια οφθαλμοϲ πονηροϲ βλαϲφημεια υπερηφανεια αφροϲυνη παντα ταυτα τα πονηρα εϲωθεν εκπορευεται και κοινοι τον ανθρωπον και εκειθεν αναϲταϲ απηλθε̅ ειϲ τα μεθορια τυρου και ϲιδωνοϲ και ειϲελθων ειϲ οικιαν ουδενα ηθελεν γνωναι και ουκ ηδυνηθη λαθειν ακουϲαϲα γαρ γυνη περι αυτου ηϲ ειχεν το θυγατριον αυτηϲ πνευμα ακαθαρτον ελθουϲα προϲεπεϲε̅ προϲ τουϲ ποδαϲ αυτου ην δε η γυνη ελληνιϲ ϲυροφοινικιϲϲα τω γενει και ηρωτα αυτον ινα το δαιμονιο̅ εκβαλη εκ τηϲ θυγατροϲ αυτηϲ ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτη αφεϲ πρωτο̅ χορταϲθηναι τα τεκνα ου γαρ καλον εϲτιν λαβειν τον αρτο̅ των τεκνων και βαλειν τοιϲ κυναριοιϲ η δε απεκριθη και λεγει αυτω ναι κ̅ε̅ και γαρ τα κυναρια υποκατω τηϲ τραπεζηϲ εϲθιει απο των ψιχιων των παιδιων και ειπεν αυτη δια τουτον τον λογον υπαγε εξεληλυθεν το δαιμονιον εκ τηϲ θυγατροϲ ϲου και απελθουϲα ειϲ τον οικον αυτηϲ ευρεν το δαιμονιον εξεληλυθοϲ και την θυγατερα βεβλημενη̅ επι τηϲ κλεινηϲ και παλιν εξελθων εκ των οριω̅ τυρου και ϲιδωνοϲ ηλθεν προϲ την θαλαϲϲαν τηϲ γαλιλαιαϲ ανα μεϲον των οριων δεκαπολεωϲ και φερουϲιν αυτω κωφον μογιλαλον και παρακαλουϲιν αυτον ινα επιθη αυτω τη̅ χειρα και απολαβομενοϲ αυτο̅ απο του οχλου κατ ιδιαν εβαλε̅ τουϲ δακτυλουϲ αυτου ειϲ τα ωτα αυτου και πτυϲαϲ ηψατο τηϲ γλωϲϲηϲ αυτου και αναβλεψαϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ εϲτεναξε̅ και λεγει αυτω εφφαθα ο εϲτι̅ διανοιχθητι και ευθεωϲ διηνοιχθηϲαν αυτου αι ακοαι και ελυθη ο δεϲμοϲ τηϲ γλωϲϲηϲ αυτου και ελαλει ορθωϲ και διεϲτειλατο αυτοιϲ ινα μηδενι ειπωϲιν οϲον δε αυτοιϲ διεϲτελλετο μαλλο̅ περιϲϲοτερον εκηρυϲϲον και υπερ περιϲϲωϲ εξεπληϲϲοντο λεγοντεϲ καλωϲ παντα πεποιηκεν και τουϲ κωφουϲ ποιει ακουειν και τουϲ αλαλουϲ λαλειν
εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ παμπολλου οχλου οντοϲ και μη εχο̅των τι φαγωϲιν προϲκαλεϲαμενοϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου λεγει αυτοιϲ ϲπλαγχνιζομαι επι τον οχλον οτι ηδη ημεραι τρειϲ προϲμενουϲιν μοι και ουκ εχουϲιν τι φαγωϲιν και εαν απολυϲω αυτουϲ νηϲτειϲ ειϲ οικον αυτων εκλυθηϲονται εν τη οδω τινεϲ γαρ αυτων μακροθεν ηκαϲιν και απεκριθηϲαν αυτω οι μαθηται αυτου ποθεν τουτουϲ δυνηϲεται τιϲ ωδε χορταϲαι {αυτων} επ ερημιαιϲ και επηρωτα {αρτουϲ} ποϲουϲ εχεται αρτουϲ οι δε ειπο̅ επτα και παρηγγειλεν τω οχλω αναπεϲειν επι τηϲ γηϲ και λαβω̅ τουϲ επτα αρτουϲ ευχαριϲτηϲαϲ εκλαϲεν και εδιδου τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ινα παραθωϲιν και παρεθηκαν τω οχλω και ειχο̅ ιχθυδια ολιγα και ταυτα ευλογηϲαϲ ειπεν παρατεθηναι και αυτα εφαγον δε και εχορταϲθηϲαν και ηραν περιϲϲευματα κλαϲματω̅ επτα {ϲφυριδαϲ} ηϲαν δε οι φαγο̅τεϲ ωϲ τετρακιϲχειλιοι και απελυϲεν αυτουϲ και εμβαϲ ευθεωϲ ειϲ το πλοιον μετα των μαθητων αυτου ηλθεν ειϲ τα μερη δαλμανουθα και εξηλθον οι φαριϲαιοι και ηρξαντο ϲυνζητει̅ αυτω ζητουντεϲ παρ αυτου ϲημειον απο του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ πειραζοντεϲ αυτον και αναϲτεναξαϲ τω π̅ν̅ι̅ εαυτου λεγει τι η γενεα αυτη ϲημειον επιζητει αμην λεγω υμιν ει δοθηϲεται τη γενεα ταυτη ϲημειον και αφειϲ αυτου εμβαϲ παλιν ειϲ πλοιον απηλθεν ειϲ το περαν και επελαθοντο λαβειν αρτουϲ και ει μη ενα αρτον ουκ ειχον μεθ εαυτων εν τω πλοιω και διεϲτελλετο αυτοιϲ λεγων ορατε βλεπετε απο τηϲ ζυμηϲ τω̅ φαριϲαιων και τηϲ ζυμηϲ ηρωδου και διελογιζοντο προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ οτι αρτουϲ ουκ εχομε̅ και γνουϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ τι διαλογιζεϲθε οτι αρτουϲ ουκ εχετε ουπω νοειται ουδε ϲυνιεται ετι πεπωρωμενην εχετε τη̅ καρδιαν υμων οφθαλμουϲ εχοντεϲ ου βλεπεται και ωτα εχοντεϲ ουκ ακουεται και ου μνημονευεται οτε τουϲ πεντε αρτουϲ εκλαϲα ειϲ τουϲ πεντακιϲχειλιουϲ ποϲουϲ κοφινουϲ πληρηϲ κλαϲματων ηρατε λεγουϲιν αυτω δωδεκα οτε δε τουϲ επτα ειϲ τουϲ τρακιϲχειλιουϲ ποϲων ϲπυριδων πληρωματα κλαϲματων ηρατε οι δε ειπον επτα και ελεγεν αυτοιϲ πωϲ ουπω ϲυνιεται και ερχεται ειϲ βηθϲαιδαν και φερουϲιν αυτω τυφλον και παρακαλουϲιν αυτον ινα αυτου αψηται και επιλαβομενοϲ τηϲ χειροϲ του τυφλου εξηγαγεν αυτον εξω τηϲ κωμηϲ και πτυϲαϲ ειϲ τα ομματα αυτου επιθειϲ ταϲ χειραϲ αυτου επερωτα αυτον ει τι βλεπει και αναβλεψαϲ ελεγεν βλεπω τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ οτι ωϲ δενδρα ορω περιπατου̅ταϲ ειτα παλιν επεθηκεν ταϲ χειραϲ επι τουϲ οφθαλμουϲ αυτου και εποιηϲεν αυτον αναβλεψαι και απεκατεϲταθη και ενεβλεψεν τηλαυγωϲ απανταϲ και απεϲτειλεν αυτον ειϲ οικον αυτου λεγων μηδε ειϲ τη̅ κωμην ειϲελθηϲ μηδε ειπηϲ τινι εν τη {πολει} και εξηλθεν ο ι̅ϲ̅ και οι μαθηται αυτου ειϲ ταϲ κωμαϲ καιϲαριαϲ τηϲ φιλιππου και εν τη οδω επηρωτα τουϲ μαθηταϲ λεγων αυτοιϲ τινα με λεγουϲιν οι α̅ν̅ο̅ι̅ ειναι οι δε απεκριθηϲαν ιωαννην τον βαπτιϲτην και αλλοι ηλεια̅ αλλοι δε ενα των προφητων και αυτοϲ λεγει αυτοιϲ υμειϲ δε τινα με λεγεται ειναι και αποκριθειϲ ο πετροϲ λεγει αυτω ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ και επετειμηϲεν αυτοιϲ ινα μηδενι λεγωϲιν περι αυτου και ηρξατο διδαϲκειν αυτουϲ οτι δει τον υιον του α̅ν̅ο̅υ̅ πολλα παθειν και αποδοκιμαϲθηναι απο των πρεϲβυτερω̅ και αρχιερεων και γραμματαιω̅ και αποκτανθηναι και μετα τρειϲ ημεραϲ αναϲτηναι και παρρηϲια τον λογον ελαλει και προϲλαβομενοϲ αυτον ο πετροϲ ηρξατο επιτιμαν αυτω ο δε ι̅ϲ̅ επιϲτραφειϲ και ιδων τουϲ μαθηταϲ αυτου επετιμηϲεν τω πετρω λεγων υπαγε οπιϲω μου ϲατανα οτι ου φρονειϲ τα του θ̅υ̅ αλλα τα των α̅ν̅ω̅ν̅ και προϲκαλεϲαμενοϲ τον οχλον ϲυν τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ειπεν αυτοιϲ οϲτιϲ θελει οπιϲω μου ελθειν απαρνηϲαϲθω εαυτον και αρατω τον ϲταυρον αυτου και ακολουθειτω μοι οϲ γαρ αν θελη την ψυχην αυτου ϲωϲαι απολεϲει αυτην οϲ δ αν απολεϲη την ψυχην αυτου ενεκεν εμου και του ευαγγελιου ϲωϲει αυτη̅ τι γαρ ωφεληϲει τον α̅ν̅ο̅ν̅ εαν κερδηϲη τον κοϲμον ολον και ζημιωθη την ψυχην αυτου η τι δωϲει α̅ν̅ο̅ϲ̅ ανταλλαγμα τηϲ ψυχηϲ αυτου οϲ γαρ επαιϲχυ̅θη {μεν} και τουϲ εμουϲ λογουϲ εν τη γενεα ταυτη τη μοιχαλιδι και αμαρτωλω και ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ επαιϲχυνθηϲεται αυτον οταν ελθη εν τη δοξη του π̅ρ̅ϲ̅ αυτου μετα των αγγελω̅ των αγιων
και ελεγεν αυτοιϲ αμην λεγω υμιν οτι ειϲιν τινεϲ των ωδε εϲτηκοτων οιτινεϲ ου μη γευϲωνται θανατου εωϲ α̅ ιδωϲιν την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ εληλυθυιαν εν δυναμει και μεθ ημεραϲ εξ ο ι̅ϲ̅ παραλαμβανει τον πετρον και τον ιακωβο̅ και ιωαννην και αναφερει αυτουϲ ειϲ οροϲ υψηλον κατ ιδια̅ μονουϲ και μετεμορφωθη εμπροϲθεν αυτων και τα ιματια αυτου εγενοντο ϲτιλβοντα λευκα λιαν ωϲ χειων οια γναφευϲ επι τηϲ γηϲ ου δυναται λευκαναι και ωφθη αυτοιϲ ηλιαϲ ϲυν μωϲει και ηϲαν ϲυλλαλου̅τεϲ τω ι̅υ̅ και αποκριθειϲ ο πετροϲ λεγει τω ι̅υ̅ ραββει καλον εϲτιν ημαϲ ωδε ειναι και ποιηϲωμεν ϲκηναϲ τρειϲ ϲοι μια̅ και μωϲει μιαν και ηλια μιαν ου γαρ ηδει τι λαληϲει ηϲαν γαρ εκφοβοι και εγενετο νεφελη επιϲκιαζουϲα αυτοιϲ και ηλθεν φωνη εκ τηϲ νεφεληϲ λεγουϲα ουτοϲ εϲτιν ο υ̅ϲ̅ μου ο αγαπητοϲ αυτου ακουετε και εξαπινα περιβλεψαμενοι ουκετι ουδενα ειδον αλλα τον ι̅ν̅ μονον μεθ εαυτων καταβαινοντων δε αυτων απο του ορουϲ διεϲτειλατο αυτοιϲ ινα μηδενι διηγηϲωνται α ειδον ει μη οταν ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ εκ νεκρων αναϲτη και τον λογον εκρατηϲαν προϲ εαυτουϲ ϲυνζητουντεϲ τι εϲτιν το εκ νεκρων αναϲτηναι και επηρωτηϲαν αυτον λεγοντεϲ οτι λεγουϲιν οι γραμματειϲ οτι ηλιαν δει ελθειν πρωτον ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ ηλειαϲ με̅ ελθων πρωτον αποκαθιϲτανει παντα καθωϲ γεγραπται επι τον υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ ινα πολλα παθη και εξουδενωθη αλλα λεγω υμιν οτι και ηλειαϲ εληλυθεν και εποιηϲαν αυτω οϲα ηθεληϲαν καθωϲ γεγραπται επ αυτον και ελθων προϲ τουϲ μαθηταϲ ειδεν οχλον πολυν περι αυτουϲ και γραμματειϲ ϲυνζητουνταϲ αυτοιϲ και ευθεωϲ παϲ ο οχλοϲ ιδω̅ αυτον εξεθαμβηθη και προτρεχοντεϲ ηϲπαζοντο αυτο̅ και επηρωτηϲεν τουϲ γραμματειϲ τι ϲυνζητειτε προϲ εαυτουϲ και αποκριθειϲ ειϲ εκ του οχλου ειπεν διδαϲκαλε ηνεγκα τον υιο̅ μου προϲ ϲε εχοντα πνευμα αλαλον και οπου εαν αυτον καταλαβη ρηϲϲει αυτον και αφριζει και τριζει τουϲ οδονταϲ αυτου και ξηρενεται και ειπον τοιϲ μαθηταιϲ ϲου ινα αυτο εκβαλωϲιν και ουκ ιϲχυϲαν ο δε αποκριθειϲ αυτοιϲ λεγει ω γενεα απιϲτοϲ εωϲ ποτε προϲ υμαϲ εϲομαι εωϲ ποτε ανεξομαι υμων φερετε αυτον προϲ με και ηνεγκα̅ αυτον προϲ αυτον και ιδων αυτον ευθεωϲ το πνευμα εϲπαραξεν αυτον και πεϲων επι τηϲ γηϲ εκυλιετο αφριζων και επηρωτηϲεν τον π̅ρ̅α̅ αυτου ποϲοϲ χρονοϲ εϲτιν ωϲ τουτο γεγονεν αυτω ο δε ειπεν παιδιοθεν και πολλακειϲ αυτον και ειϲ το πυρ εβαλεν και ειϲ υδατα ινα απολεϲη αυτον αλλ ετι δυναϲαι βοηθηϲον ημιν ϲπλαγχνιϲθειϲ εφ ημαϲ ο δε ι̅ϲ̅ ειπε̅ αυτω το ει δυναϲαι πιϲτευϲαι παντα δυνατα τω πιϲτευοντι και ευθεωϲ κραξαϲ ο π̅η̅ρ̅ του παιδιου {} ελεγεν πιϲτευω βοηθει μου τη απιϲτεια ιδων δε ο ι̅ϲ̅ οτι επιϲυντρεχει ο οχλοϲ επετειμηϲεν τω πνευματι τω ακαθαρτω λεγων αυτω το πνευμα το αλαλον και κωφο̅ εγω ϲοι επιταϲϲω εξελθε εξ αυτου και μηκετι ειϲελθηϲ ειϲ αυτον και κραξαν και πολλα ϲπαραξαν αυτον εξηλθεν και εγενετο ωϲει νεκροϲ ωϲτε τουϲ πολλουϲ λεγειν οτι απεθανεν ο δε ι̅ϲ̅ κρατηϲαϲ αυτον τηϲ χειροϲ ηγειρεν αυτον και ανεϲτη και ειϲελθοντα αυτον ειϲ τον οικον οι μαθηται αυτου επηρωτων αυτον κατ ιδιαν δια τι ημειϲ ουκ ηδυνηθημεν εκβαλειν αυτο και ειπεν αυτοιϲ τουτο το γενοϲ εν ουδενι δυναται εξελθειν ει μη εν προϲευχη και νηϲτεια και εκειθεν εξελθοντεϲ παρεπορευοντο δια τηϲ γαλιλαιαϲ και ουκ ηθελε̅ ινα τιϲ γνω εδιδαϲκεν γαρ τουϲ μαθηταϲ αυτου και ελεγεν αυτοιϲ οτι ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδιδοται ειϲ χειραϲ α̅ν̅ω̅ν̅ και αποκτενουϲιν αυτον και αποκτανθειϲ τη τριτη ημερα αναϲτηϲεται οι δε ηγνοουν το ρημα και εφοβουντο αυτον επερωτηϲαι και ηλθεν ειϲ καπερναουμ και ε̅ τη οικια γενομενοϲ επηρωτα αυτουϲ τι εν τη οδω προϲ εαυτουϲ διελογιζεϲθαι οι δε εϲιωπω̅ προϲ αλληλουϲ γαρ διελεχθηϲαν τιϲ μειζων και καθειϲαϲ εφωνηϲεν τουϲ δωδεκα και λεγει αυτοιϲ ει τιϲ θελει πρωτοϲ ειναι εϲται παντων εϲχατοϲ και παντων διακονοϲ και λαβων παιδιον εϲτηϲεν αυτο εμ μεϲω αυτων και εναγκαλιϲαμενοϲ αυτο ειπεν αυτοιϲ οϲ αν εν τω̅ τοιουτων παιδιων δεξηται επι τω ονοματι μου εμε δεχεται και οϲ εαν εμε δεξηται ουκ εμε δεχεται αλλα τον αποϲτειλαντα με απεκριθη δε αυτω ιωα̅νηϲ λεγων διδαϲκαλε ειδομε̅ τινα τω ονοματι ϲου εκβαλλο̅τα δαιμονια οϲ ουκ ακολουθει ημιν και εκωλυϲαμεν αυτο̅ οτι ουκ ακολουθει ημιν ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν μη κωλυετε αυτον ουδειϲ γαρ εϲτιν οϲ ποιηϲει δυναμι̅ επι τω ονοματι μου και δυνηϲεται ταχυ κακολογηϲαι με οϲ γαρ ουκ εϲτιν καθ υμων υπερ υμων εϲτιν οϲ γαρ αν ποτιϲη υμαϲ ποτηριον υδατοϲ εν ονοματι οτι χ̅υ̅ εϲται αμην λεγω υμιν ου μη απολεϲη το̅ μιϲθον αυτου και οϲ εαν ϲκα̅δαλιϲη ενα των μικρων τουτων των πιϲτευοντων ειϲ εμε καλον αυτω εϲτιν μαλλον ει περικειται λιθοϲ μυλικοϲ περι το̅ τραχηλον αυτου και βεβληται ειϲ την θαλαϲϲαν και εαν ϲκανδαλιζη ϲε η χειρ ϲου αποκοψον αυτην καλον ϲοι εϲτιν κυλλον ειϲελθειν ειϲ την ζωην η ταϲ δυο χειραϲ εχοντα απελθειν ειϲ την γεενναν ειϲ το πυρ το αϲβεϲτο̅ οπου ο ϲκωληξ αυτων ου τελευτα και το πυρ ου ϲβεννυται και εαν ο πουϲ ϲου ϲκανδαλιζη ϲε αποκοψον αυτην καλον γαρ εϲτιν ϲε ειϲελθειν ειϲ τη̅ ζωην χωλον η τουϲ δυο ποδαϲ εχοντα βληθηναι ειϲ τη̅ γεενναν ειϲ το πυρ το αϲβεϲτο̅ οπου ο ϲκωληξ αυτων ου τελευτα και το πυρ ου ϲβεννυται και εαν ο οφθαλμοϲ ϲου ϲκανδαλιζη ϲε εκβαλε αυτον καλον ϲοι εϲτιν μονοφθαλμον ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ειϲελθειν η δυο οφθαλμουϲ εχοντα βληθηναι ειϲ την γεενναν του πυροϲ οπου ο ϲκωληξ αυτων ου τελευτα και το πυρ ου ϲβεννυται παϲ γαρ πυρι αλιϲθηϲεται και παϲα θυϲια αλι αλιϲθηϲεται καλον το αλαϲ εαν δε το αλαϲ αναλον γενηται εν τινι αυτο αρτυϲεται εχετε εν εαυτοιϲ {αλα} και ειρηνευεται εν αλληλοιϲ
κακειθεν αναϲταϲ ερχεται ειϲ τα ορια τηϲ ιουδαιαϲ δια του περαν του ιορδανου και ϲυνπορευονται παλιν οχλοι προϲ αυτο̅ και ωϲ ειωθει παλιν εδιδαϲκεν αυτουϲ και προϲελθο̅τεϲ φαριϲαιοι επηρωτηϲα̅ αυτον ει εξεϲτιν ανδρι γυναικα απολυϲαι πειραζοντεϲ αυτον ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ τι υμιν ενετειλατο μωϲηϲ οι δε ειπο̅ μωϲηϲ επετρεψεν βιβλιο̅ αποϲταϲιου γραψαι και απολυϲαι και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ προϲ την ϲκληροκαρδιαν υμων εγραψεν υμιν την εντολην ταυτην απο δε αρχηϲ κτιϲεωϲ αρϲεν και θηλυ εποιηϲεν αυτουϲ ο θ̅ϲ̅ ενεκεν τουτου καταλιψει α̅ν̅ο̅ϲ̅ τον π̅ρ̅α̅ αυτου και την μ̅ρ̅α̅ και προϲκολληθηϲεται τη γυναικι αυτου και εϲονται οι δυο ειϲ ϲαρκα μιαν ωϲτε ουκετι ειϲιν δυο αλλα ϲαρξ μια ο ουν θ̅ϲ̅ ϲυνεζευξεν α̅ν̅ο̅ϲ̅ μη χωριζετω και εν τη οικια παλιν οι μαθηται αυτου περι τουτου επηρωτηϲα̅ αυτον και λεγει αυτοιϲ οϲ εαν απολυϲη την γυναικα αυτου και γαμηϲη αλλην μοιχαται επ αυτην και εαν γυνη απολυϲη τον ανδρα αυτηϲ και γαμηθη αλλω μοιχαται και προϲεφερον αυτω παιδια ινα αψηται αυτων οι δε μαθηται επετιμων τοιϲ προϲφερουϲιν ιδων δε ο ι̅ϲ̅ ηγανακτηϲεν και ειπεν αυτοιϲ αφετε τα παιδια ερχεϲθαι προϲ με και μη κωλυεται αυτα των γαρ τοιουτω̅ εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ αμην λεγω υμιν οϲ εαν μη δεξηται την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ωϲ παιδιο̅ ου μη ειϲελθη ειϲ αυτην και εναγκαλιϲαμενοϲ αυτα τιθειϲ ταϲ χειραϲ επ αυτα ευλογει αυτα και εκπορευομενου αυτου ειϲ οδον ιδου τιϲ πλουϲιοϲ προϲδραμων και γονυπετηϲαϲ αυτον επηρωτα αυτον διδαϲκαλε αγαθε τι ποιηϲω ινα ζωην αιωνιον κληρονομηϲω ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω τι με λεγειϲ αγαθον ουδειϲ αγαθοϲ ει μη ειϲ ο θ̅ϲ̅ ταϲ εντολαϲ οιδαϲ μη μοιχευϲηϲ μη φονευϲηϲ μη κλεψηϲ μη ψευδομαρτυρηϲηϲ μη αποϲτερηϲηϲ τειμα τον π̅ρ̅α̅ ϲου και την μ̅ρ̅α̅ ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτω διδαϲκαλε ταυτα παντα εφυλαξα εκ νεοτητοϲ μου ο δε εμβλεψαϲ αυτω ηγαπηϲεν αυτον και ειπεν αυτω εν ϲοι υϲτερει υπαγε οϲα εχειϲ πωληϲον και δοϲ πτωχοιϲ και εξειϲ θηϲαυρον εν ο̅υ̅ν̅ω̅ και δευρο ακολουθει μοι αραϲ τον ϲταυρον ο δε ϲτυγναϲαϲ επι τω λογω απηλθεν λυπουμενοϲ ην γαρ εχων κτηματα πολλα και περιβλεψαμενοϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει τοιϲ μαθηταιϲ αυτου πωϲ δυϲκολωϲ οι τα χρηματα εχοντεϲ ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ειϲελευϲονται οι δε μαθηται εθαμβουντο επι τοιϲ λογοιϲ αυτου ο δε αποκριθειϲ λεγει αυτοιϲ τεκνια πωϲ δυϲκολον εϲτιν τουϲ πεποιθοταϲ επι χρημαϲι̅ ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ειϲελθειν ευκοπωτερον δε εϲτι̅ καμηλον δια τρυμαλιαϲ {ραβιδοϲ} ειϲελθειν η πλουϲιον ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ειϲελθει̅ οι δε περιϲϲωϲ εξεπληϲϲοντο λεγοντεϲ προϲ εαυτουϲ και τιϲ δυναται ϲωθηναι εμβλεψαϲ δε αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει παρα α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ αδυνατον αλλ ου παρα τω θ̅ω̅ παντα γαρ δυνατα εϲτι̅ παρα τω θ̅ω̅ ηρξατο ο πετροϲ λεγειν αυτω ιδου ημειϲ αφηκαμεν παντα και ηκολουθηϲαμεν ϲοι αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αμην λεγω υμιν οτι ουδειϲ εϲτιν οϲ αφηκεν οικια̅ η αδελφουϲ η αδελφαϲ η π̅ρ̅α̅ η μ̅ρ̅α̅ η γυναικα η τεκνα η αγρουϲ ενεκεν εμου και του ευαγγελιου εαν μη λαβη εκατονταπλαϲιονα νυν εν τω καιρω τουτω οικιαϲ και αδελφουϲ και αδελφαϲ και μ̅ρ̅α̅ και τεκνα και αγρουϲ μετα διωγμων και εν τω αιωνι τω ερχομενω ζωην αιωνιον πολλοι δε εϲονται πρωτοι εϲχατοι και εϲχατοι πρωτοι ηϲαν δε εν τη οδω αναβαινοντεϲ ειϲ ιεροϲολυμα και ην προαγων αυτουϲ ο ι̅ϲ̅ και εθαμβουντο και ακολουθουντεϲ εφοβουντο και παραλαβων παλιν τουϲ δωδεκα ηρξατο αυτοιϲ λεγειν τα μελλοντα αυτω ϲυμβαινειν οτι ιδου αναβαινομεν ειϲ ιεροϲολυμα και ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδοθηϲεται τοιϲ αρχιερευϲιν και τοιϲ γραμματευϲιν και κατακρινουϲιν αυτον θανατω και παραδωϲουϲιν αυτον τοιϲ εθνεϲιν και εμπαιξουϲιν αυτω και μαϲτιγωϲουϲιν αυτον και εμπτυϲουϲιν αυτω {και μαϲτιγωϲουϲιν αυτον} και τη τριτη ημερα αναϲτηϲεται και προϲπορευονται αυτω ιακωβοϲ και ιωαννηϲ υιοι ζεβεδαιου λεγοντεϲ διδαϲκαλε θελομεν ινα ο εαν αιτηϲομεν ϲε ποιηϲηϲ ημιν ο δε ειπεν αυτοιϲ τι θελετε ποιηϲαι με υμιν οι δε ειπον αυτω δοϲ ημειν ινα ειϲ εκ δεξιων ϲου και ειϲ εξ ευω̅υμων ϲου καθιϲωμεν εν τη δοξη ϲου ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ ουκ οιδατε τι αιτειϲθαι δυναϲθαι πιειν το ποτηριον ο εγω πινω και το βαπτιϲμα ο εγω βαπτιζομαι βαπτιϲθηναι οι δε ειπον αυτω δυναμεθα ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ το μεν ποτηριο̅ ο εγω πινω πιεϲθαι και το βαπτιϲμα ο εγω βαπτιζομαι βαπτιϲθηϲεϲθαι το δε καθιϲαι εκ δεξιων μου και εξ ευωνυμων ουκ εϲτιν εμον δουναι αλλ οιϲ ητοιμαϲται και ακουϲαντεϲ οι δεκα ηγανακτηϲαν περι των δυο αδελφω̅ ο δε ι̅ϲ̅ προϲκαλεϲαμενοϲ αυτουϲ λεγει αυτοιϲ οιδατε οτι οι δοκουντεϲ αρχειν των εθνω̅ κατακυριευουϲιν αυτων και οι μεγαλοι αυτων κατεξουϲιαζουϲιν αυτων ουχ ουτωϲ δε εϲται εν υμιν αλλ οϲ εαν θελη γενεϲθαι μεγαϲ εν υμιν εϲται υμων διακονοϲ και οϲ εαν θελη υμων γενεϲθαι πρωτοϲ εϲται παντων δουλοϲ και γαρ ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ουκ ηλθε̅ διακονηθηναι αλλα διακονηϲαι και δουναι την ψυχην αυτου λυτρον αντι πολλων και ερχονται ειϲ ιεριχω και εκπορευομενου αυτου απο ιεριχω και των μαθητων αυτου και οχλου ικανου υιοϲ τιμαιου βαρτιμαιοϲ ο τυφλοϲ εκαθητο παρα την οδον προϲαιτων και ακουϲαϲ οτι ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ εϲτιν ηρξατο κραζειν και λεγειν ο υ̅ϲ̅ δ̅α̅δ̅ ι̅υ̅ ελεηϲον με και επετιμων αυτω πολλοι ινα ϲιωπηϲη ο δε πολλω μαλλον εκραζεν υ̅ε̅ δ̅α̅δ̅ ελεηϲον με και ϲταϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτον φωνηθηναι και φωνουϲιν τον τυφλον λεγοντεϲ αυτω θαρϲει εγειρε φωνει ϲε ο δε αποβαλων το ιματιον αυτου αναϲταϲ ηλθεν προϲ τον ι̅ν̅ και αποκριθειϲ λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ τι θελειϲ ποιηϲω ϲοι ο δε τυφλοϲ ειπεν αυτω ραββουνι ινα αναβλεψω ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω υπαγε η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε και ευθεωϲ ανεβλεψε̅ και ηκολουθει αυτω εν τη οδω
και οτε εγγιζουϲιν ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ και ειϲ βηθφαγη και βηθανια̅ προϲ το οροϲ των ελαιων αποϲτελλει δυο των μαθητω̅ αυτου και λεγει αυτοιϲ υπαγετε ειϲ την κωμην την κατεναντι υμων και ευθεωϲ ειϲπορευομενοι ειϲ αυτην ευρηϲεται πωλον δεδεμενο̅ εφ ον ουδειϲ πωποτε α̅ν̅ω̅ν̅ κεκαθικεν λυϲαντεϲ αυτο̅ αγαγετε και εαν τιϲ υμιν ειπη τι ποιειτε τουτο ειπατε οτι ο κ̅ϲ̅ αυτου χριαν εχει και ευθεωϲ αυτον αποϲτελλει ωδε απηλθον δε και ευρον πωλον δεδεμενον προϲ την θυραν εξω επι του αμφοδου και λυουϲιν αυτον και τινεϲ των εκει εϲτηκοτων ελεγον αυτοιϲ τι ποιειτε λυοντεϲ τον πωλο̅ οι δε ειπαν αυτοιϲ καθωϲ ενετειλατο ο ι̅ϲ̅ και αφηκαν αυτουϲ και ηγαγον τον πωλον προϲ τον ι̅ν̅ και επεβαλον αυτω τα ιματια αυτων και εκαθειϲεν επ αυτω πολλοι δε τα ιματια αυτων εϲτρωϲαν εν τη οδω αλλοι δε ϲτοιβαδαϲ εκοπτον εκ των δενδρων και εϲτρωννυον ειϲ την οδον και οι προαγοντεϲ και οι ακολουθουντεϲ εκραζον λεγοντεϲ ωϲαννα ευλογημενοϲ ο ερχομενοϲ εν ονοματι κ̅υ̅ και ευλογημενη η ερχομενη βαϲιλεια εν ονοματι κ̅υ̅ του π̅ρ̅ϲ̅ ημων δ̅α̅δ̅ ωϲαννα εν τοιϲ υψιϲτοιϲ και ειϲηλθεν ειϲ ιεροϲολυμα ο ι̅ϲ̅ και ειϲ το ιερο̅ και περιβλεψαμενοϲ παντα οψιαϲ ηδη ουϲηϲ τηϲ ωραϲ εξηλθεν ειϲ βηθανιαν μετα των δωδεκα και τη επαυριον εξελθοντων αυτων απο βηθανιαϲ επιναϲεν και ιδων ϲυκην απο μακροθε̅ εχουϲαν φυλλα ηλθεν ει αρα τι ευρηϲει εν αυτη και ελθων επ αυτην ουδεν ευρεν ει μη φυλλα ου γαρ ην καιροϲ ϲυκων και αποκριθειϲ ειπεν αυτη μηκετι εκ ϲου ειϲ τον αιωνα μηδειϲ καρπον φαγοι και ηκουον οι μαθηται αυτου και ερχονται ειϲ ιεροϲολυμα και ειϲελθων ο ι̅ϲ̅ ειϲ το ιερον ηρξατο εκβαλλειν και τουϲ πωλουνταϲ και τουϲ αγοραζονταϲ εν αυτω και ταϲ τραπεζαϲ των κολλυβιϲτων και ταϲ καθεδραϲ των πωλου̅των ταϲ περιϲτεραϲ κατεϲτρεψεν και ουκ ηφιεν ινα τιϲ διενεγκη ϲκευοϲ δια του ιερου και εδιδαϲκεν λεγων αυτοιϲ ου γεγραπται οτι ο οικοϲ μου οικοϲ προϲευχηϲ κληθηϲεται παϲιν τοιϲ εθνεϲιν υμειϲ δε αυτον εποιηϲατε ϲπηλαιον ληϲτων και ηκουϲαν οι αρχιερειϲ και οι γραμματειϲ και εζητουν πωϲ αυτον απολεϲωϲιν εφοβουντο γαρ οτι παϲ ο οχλοϲ εξεπληϲϲετο επι τη διδαχη αυτου και οτε οψε εγεινετο εξεπορευοντο εξω τηϲ πολεωϲ και πρωι παραπορευομενοι ιδον την ϲυκην εξηραμμενην εκ ριζων και αναμνηϲθειϲ ο πετροϲ λεγει αυτω ραββι ιδε η ϲυκη ην κατηραϲω εξηρανται και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ εχετε πιϲτιν θ̅υ̅ αμην γαρ λεγω υμιν οτι οϲ εα̅ ειπη τω ορει τουτω αρθητι και βληθητι ειϲ την θαλαϲϲαν και μη διακριθη εν τη καρδια αυτου αλλα πιϲτευϲη οτι α λεγει γεινεται εϲται αυτω ο εαν ειπη δια τουτο λεγω υμιν παντα οϲα α̅ προϲευχομενοι αιτειϲθε πιϲτευεται οτι λαμβανεται και εϲται υμιν και οταν ϲτηκεται προϲευχομενοι αφιεται ει τι εχεται κατα τινοϲ ινα και ο π̅η̅ρ̅ υμων ο εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ αφη υμει̅ τα παραπτωματα υμων ει δε υμειϲ ουκ αφιεται ουδε ο π̅η̅ρ̅ υμων ο εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ αφηϲει τα παραπτωματα υμων και ερχονται παλιν ειϲ ιεροϲολυμα και εν τω ιερω περιπατουντοϲ αυτου ερχονται προϲ αυτον οι αρχιερειϲ και οι γραμματειϲ και οι πρεϲβυτεροι και λεγουϲιν αυτω εν ποια εξουϲια ταυτα ποιειϲ και τιϲ ϲοι την εξουϲιαν ταυτη̅ εδωκεν ινα ταυτα ποιηϲ ο δε ι̅ϲ̅ αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ επερωτηϲω καγω υμαϲ ενα λογο̅ και αποκριθηται μοι και ερω υμι̅ εν ποια εξουϲια ταυτα ποιω το βαπτιϲμα το ιωαννου εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ η̅ η εξ α̅ν̅ω̅ν̅ αποκριθηται μοι και ελογιζοντο προϲ εαυτουϲ λεγοντεϲ εαν ειπωμεν εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ ερει δια τι ουκ επιϲτευϲατε αυτω αλλα ειπωμεν εξ α̅ν̅ω̅ν̅ εφοβουντο τον λαον απαντεϲ γαρ ειχον τον ιωαννην οτι οντωϲ προφητηϲ ην και αποκριθεντεϲ λεγουϲιν τω ι̅υ̅ ουκ οιδαμε̅ και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ λεγει αυτοιϲ ουδε εγω λεγω υμιν εν ποια εξουϲια ταυτα ποιω
και ηρξατο αυτοιϲ εν παραβολαιϲ λεγειν αμπελωνα εφυτευϲε̅ α̅ν̅ο̅ϲ̅ και περιεθηκεν φραγμο̅ και ωρυξεν υποληνιον και ωκοδομηϲεν πυργον και εξεδετο αυτον γεωργοιϲ και απεδημηϲεν και απεϲτειλεν προϲ τουϲ γεωργουϲ τω καιρω δουλο̅ ινα παρα των γεωργων λαβη απο του καρπου του αμπελωνοϲ οι δε λαβοντεϲ αυτον εδιραν και απεϲτειλαν καινον και παλιν απεϲτειλεν προϲ αυτουϲ αλλον δουλον κακεινο̅ λιθοβοληϲαντεϲ εκεφαλαιωϲα̅ και απεϲτειλαν ητιμωμενο̅ και παλιν αλλον απεϲτειλεν κακεινον απεκτειναν και πολλουϲ αλλουϲ τουϲ μεν δεροντεϲ τουϲ δε αποκτεννοντεϲ ετι ουν ενα εχων υ̅ν̅ αγαπητο̅ αυτου απεϲτειλεν και αυτον προϲ αυτουϲ εϲχατον λεγων οτι εντραπηϲονται τον υ̅ν̅ μου εκεινοι δε οι γεωργοι ειπον προϲ εαυτουϲ οτι ουτοϲ εϲτι̅ ο κληρονομοϲ δευτε αποκτεινωμεν αυτον και ημων εϲται η κληρονομια και λαβοντεϲ αυτον απεκτειναν και εξεβαλον αυτον εξω του αμπελωνοϲ τι ουν ποιηϲει ο κ̅ϲ̅ του αμπελωνοϲ ελευϲεται και απολεϲει τουϲ γεωργουϲ και δωϲει τον αμπελωνα αλλοιϲ ουδε την γραφην ταυτην ανεγνωτε λιθον ον απεδοκιμαϲα̅ οι οικοδομουντεϲ ουτοϲ εγενηθη ειϲ κεφαλην γωνιαϲ παρα κ̅υ̅ εγενετο αυτη και εϲτι̅ θαυμαϲτη εν οφθαλμοιϲ ημω̅ και εζητουν αυτον κρατηϲαι και εφοβηθηϲαν τον οχλον εγνωϲαν γαρ οτι την παραβολην προϲ αυτουϲ ειπεν και αφεντεϲ αυτον απηλθον και αποϲτελλουϲιν προϲ αυτον τειναϲ των φαριϲαιων και τω̅ ηρωδιανων ινα αυτον αγρευϲωϲιν λογω οι δε ελθοντεϲ λεγουϲιν αυτω διδαϲκαλε οιδαμεν οτι αληθηϲ ει και ου μελει ϲοι περι ουδενοϲ ου γαρ βλεπειϲ ειϲ προϲωπον α̅ν̅ω̅ν̅ αλλ επ αληθειαϲ την οδον του θ̅υ̅ διδαϲκειϲ εξεϲτιν κηνϲον καιϲαρι δουναι η ου δωμεν η μη δωμεν ο δε ειδωϲ αυτω̅ την υποκριϲιν ειπεν αυτοιϲ τι με πειραζεται φερεται μοι δηναριον ινα ιδω οι δε ηνεγκα̅ και λεγει αυτοιϲ τινοϲ η εικω̅ αυτη και η επιγραφη λεγουϲι̅ αυτω καιϲαροϲ και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ αποδοτε τα καιϲαροϲ καιϲαρι και τα του θ̅υ̅ τω θ̅ω̅ και εθαυμαϲαν επ αυτω και ερχονται ϲαδδουκαιοι προϲ αυτον οιτινεϲ λεγουϲιν αναϲταϲιν μη ειναι και επηρωτηϲαν αυτον λεγοντεϲ διδαϲκαλε μωϲηϲ εγραψεν ημιν οτι εαν τινοϲ αδελφοϲ αποθανη και καταλειπη γυναικα και τεκνα μη αφη ινα λαβη ο αδελφοϲ αυτου την γυναικα αυτου και εξαναϲτηϲει ϲπερμα τω αδελφω αυτου επτα αδελφοι ηϲαν και ο πρωτοϲ ελαβεν γυναικα και αποθνηϲκων ουκ αφηκεν ϲπερμα και ο δευτεροϲ ελαβεν αυτη̅ και απεθανεν και ουδε αυτοϲ αφηκεν ϲπερμα και ο τριτοϲ ωϲαυτωϲ και ελαβον αυτη̅ ωϲαυτωϲ και οι επτα και ουκ αφηκαν ϲπερμα εϲχατη παντων απεθανεν και η γυνη εν τη ουν αναϲταϲει οταν αναϲτωϲιν τινοϲ αυτων εϲται η γυνη οι γαρ επτα εϲχο̅ αυτην γυναικα και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ ου δια τουτο πλαναϲθαι μη ιδοτεϲ ταϲ γραφαϲ μηδε την δυναμιν του θ̅υ̅ οταν γαρ εκ νεκρων αναϲτωϲιν ουτε γαμουϲιν ουτε εκγαμιϲκονται αλλ ειϲιν ωϲ αγγελοι οι εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ περι δε τω̅ νεκρων οτι εγειρονται ουκ ανεγνωται εν τη βιβλω μωϲεωϲ {���} επι του βατου ωϲ ειπεν αυτω ο θ̅ϲ̅ λεγων εγω ο θ̅ϲ̅ αβρααμ και ο θ̅ϲ̅ ιϲαακ και ο θ̅ϲ̅ ιακωβ ουκ εϲτιν ο θ̅ϲ̅ νεκρων αλλα ζωντων υμειϲ ουν πολυ πλαναϲθαι και προϲελθων ειϲ των γραμματαιων ακουϲαϲ αυτων ϲυ̅ζητουντων ιδωϲ οτι καλωϲ αυτοιϲ απεκριθη επηρωτηϲεν αυτον ποια εϲτιν πρωτη παντων εντολη ο δε ι̅ϲ̅ απεκριθη αυτω οτι πρωτη παντων εντολη ακουε ι̅η̅λ̅ κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ ημων κ̅ϲ̅ ειϲ εϲτιν και αγαπηϲειϲ κ̅ν̅ τον θ̅ν̅ ϲου εξ οληϲ τηϲ καρδιαϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ διανοιαϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ ψυχηϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ ιϲχυοϲ ϲου αυτη πρωτη εντολη και δευτερα ομοια {αυτηϲ} αγαπηϲειϲ τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον μειζω̅ τουτων αλλη εντολη ουκ εϲτι̅ και ειπεν αυτω ο γραμματευϲ καλωϲ διδαϲκαλε επ αληθειαϲ ειπαϲ οτι ειϲ εϲτιν και ουκ εϲτιν αλλοϲ πλην αυτου και το αγαπαν αυτον εξ οληϲ τηϲ καρδιαϲ και εξ οληϲ τηϲ ϲυνεϲεωϲ και εξ οληϲ τηϲ ψυχηϲ και εξ οληϲ τηϲ ιϲχυοϲ και το αγαπαν τον πληϲιον ωϲ ϲεαυτο̅ πλιον εϲτιν παντων των ολοκαυτωματων και θυϲιω̅ και ο ι̅ϲ̅ ιδων αυτον οτι νουνεχωϲ απεκριθη ειπεν αυτω ου μακραν ει απο τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ και ουδειϲ ουκετι ετολμα αυτον επερωτηϲαι και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ελεγεν διδαϲκων εν τω ιερω πωϲ λεγουϲιν οι γραμματειϲ οτι ο χ̅ϲ̅ υ̅ϲ̅ εϲτιν δ̅α̅δ̅ αυτοϲ γαρ δ̅α̅δ̅ ειπεν εν π̅ν̅ι̅ αγιω λεγει ο κ̅ϲ̅ τω κ̅ω̅ μου καθου εκ δεξιων μου εωϲ αν θω τουϲ εχθρουϲ ϲου υποποδιον των ποδων ϲου αυτοϲ ουν δ̅α̅δ̅ λεγει αυτον κ̅ν̅ και ποθεν υ̅ϲ̅ αυτου εϲτιν και ο πολυϲ οχλοϲ ηκουεν αυτου ηδεωϲ και ελεγεν αυτοιϲ εν τη διδαχη αυτου βλεπετε απο των γραμματαιων των θελοντων εν ϲτολαιϲ περιπατειν και αϲπαϲμουϲ εν ταιϲ αγοραιϲ και πρωτοκαθεδριαϲ εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ και πρωτοκληϲιαϲ εν τοιϲ δειπνοιϲ οι κατεϲθιοντεϲ ταϲ οικιαϲ των χηρων και προφαϲει μακρα προϲευχομενοι ουτοι λημψονται περιϲϲοτερον κριμα και καθειϲαϲ ο ι̅ϲ̅ κατεναντι του γαζοφυλακιου εθεωρει πωϲ ο οχλοϲ βαλλει χαλκον ειϲ το γαζοφυλακιον και πολλοι πλουϲιοι εβαλλον πολλα και ελθουϲα μια χηρα πτωχη εβαλεν λεπτα δυο ο εϲτιν κοδραντηϲ και προϲκαλεϲαμενοϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου ειπεν αυτοιϲ αμην λεγω υμιν οτι η χηρα αυτη η πτωχη πλειον παντων εβαλεν των βαλλοντων ειϲ το γαζοφυλακιον παντεϲ γαρ εκ του περιϲϲευοντοϲ αυτοιϲ εβαλον αυτη δε εκ τηϲ υϲτερεϲεωϲ αυτηϲ παντα οϲα ειχεν εβαλεν ολον τον βιον αυτηϲ
και εκπορευομενου αυτου εκ του ιερου λεγει αυτω ειϲ εκ των μαθητων {αυτω} διδαϲκαλε ιδε ποταποι λιθοι και ποταπαι οικοδομαι και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπε̅ αυτω βλεπειϲ ταυταϲ ταϲ μεγαλαϲ οικοδομαϲ ου μη αφεθη λιθοϲ επι λιθω οϲ ου μη καταλυθη και καθημενου αυτου ειϲ το οροϲ των ελαιων κατεναντι του ιερου επερωτων αυτον κατ ιδιαν πετροϲ και ιακωβοϲ και ιωαννηϲ και ανδρεαϲ ειπε ημιν ποτε ταυτα εϲται και τι το ϲημειον οταν μελλη ταυτα παντα ϲυντελειϲθαι ο δε ι̅ϲ̅ αποκριθειϲ αυτοιϲ ηρξατο λεγειν βλεπετε μη τιϲ υμαϲ πλανηϲη πολλοι γαρ ελευϲονται επι τω ονοματι μου λεγοντεϲ οτι εγω ειμι και πολλουϲ πλανηϲουϲιν οταν δε ακουϲητε πολεμουϲ και ακοαϲ πολεμων μη θροειϲθαι δει γαρ γενεϲθαι αλλ ουπω το τελοϲ εγερθηϲεται γαρ εθνοϲ επι εθνοϲ και βαϲιλεια επι βαϲιλειαν και εϲονται ϲιϲμοι κατα τοπουϲ και εϲονται λιμοι {κα} ταραχαι αρχαι ωδινων ταυτα βλεπετε δε υμειϲ εαυτουϲ παραδωϲουϲιν γαρ υμαϲ ειϲ ϲυνεδρια και ειϲ ϲυναγωγαϲ δαρηϲεϲθαι και επι ηγεμονων δε και βαϲιλεων ϲταθηϲεϲθαι ενεκεν εμου ειϲ μαρτυριον αυτοιϲ και ειϲ παντα τα εθνη δει πρωτο̅ κηρυχθηναι το ευαγγελιον οταν δε αγωϲιν υμαϲ παραδιδο̅τεϲ μη προμεριμναται τι λαληϲηται μηδε μελετατε αλλ ο αν δοθη υμιν εν εκεινη τη ωρα τουτο λαλειτε ου γαρ εϲται υμειϲ οι λαλουντεϲ αλλα το π̅ν̅α̅ το αγιον παραδωϲει δε αδελφοϲ αδελφον ειϲ θανατον και π̅η̅ρ̅ τεκνον και επαναϲτηϲο̅ται τεκνα επι γονειϲ και θανατωϲουϲιν αυτουϲ και εϲεϲθαι μειϲουμενοι υπο παντων δια το ονομα μου ο δε υπομειναϲ ειϲ τελοϲ ουτοϲ ϲωθηϲεται οταν δε ιδητε το βδελυγμα τηϲ ερημωϲεωϲ το ρηθεν υπο δανιηλ του προφητου εϲτοϲ οπου ου δει ο αναγινωϲκων νοειτω τοτε οι εν τη ιουδαια φευγετωϲα̅ ειϲ τα ορη ο δε επι του δωματοϲ μη καταβατω ειϲ την οικιαν μηδε ειϲελθατω αραι τι εκ τηϲ οικιαϲ αυτου και ο ειϲ τον αγρο̅ ων μη επιϲτρεψατω ειϲ τα οπιϲω αραι το ιματιον αυτου ουαι δε ταιϲ εγ γαϲτρι εχουϲαιϲ και ταιϲ θηλαζουϲαιϲ εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ προϲευχεϲθαι δε ινα μη γενηται η φυγη υμων χειμωνοϲ εϲονται γαρ αι ημεραι εκειναι θλιψειϲ οια ου γεγονεν τοιαυτη απ αρχηϲ κτιϲεωϲ ηϲ εκτειϲε̅ ο θ̅ϲ̅ εωϲ του νυν και ου μη γενηται και ει μη κ̅ϲ̅ εκολοβωϲεν ταϲ ημεραϲ ουκ αν εϲωθη παϲα ϲαρξ αλλα δια τουϲ εκλεκτου ουϲ εξελεξατο εκολοβωϲεν ταϲ ημεραϲ και τοτε εα̅ τιϲ υμιν ειπη ιδου ωδε ο χ̅ϲ̅ η ιδου εκει μη πιϲτευεται εγερθηϲονται γαρ φευδοχριϲτοι και ψευδοπροφηται και δωϲουϲιν ϲημεια και τερατα προϲ το αποπλαναν ει δυνατον και τουϲ εκλεκτουϲ υμειϲ δε βλεπεται ιδου προειρηκα υμιν απαντα αλλ εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ μετα την θλιψιν εκεινην ο ηλιοϲ ϲκοτιϲθηϲεται και η ϲεληνη ου δωϲει το φεγγοϲ αυτηϲ και οι αϲτερεϲ εϲονται εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ εκπιπτοντεϲ και αι δυναμειϲ αι εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ϲαλευθηϲονται και τοτε οψονται τον υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ ερχομενον εν νεφελαιϲ μετα δυναμεωϲ και δοξηϲ πολληϲ και τοτε αποϲτελει τουϲ αγγελουϲ αυτου και επιϲυναξει τουϲ εκλεκτουϲ αυτου εκ των τεϲϲαρων ανεμω̅ απ ακρου γηϲ εωϲ ακρου ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ απο δε τηϲ ϲυκηϲ μαθετε τη̅ παραβολην οταν ηδη ο κλαδοϲ αυτηϲ απαλοϲ γενηται και εκφυη τα φυλλα γεινωϲκετε οτι εγγυϲ το θεροϲ εϲτιν ουτωϲ και υμειϲ οταν ιδηται ταυτα γεινομενα {γεινομενα} γεινωϲκεται οτι εγγυϲ εϲτι̅ επι θυραιϲ αμην λεγω υμι̅ οτι ου μη παρελθη η γενεα αυτη μεχριϲ ου παντα ταυτα γενηται ο ουρανοϲ και η γη παρελευϲεται οι δε λογοι μου ου μη παρελθωϲιν περι δε τηϲ ημεραϲ εκεινηϲ η ωραϲ ουδειϲ οιδε̅ ουδε οι αγγελοι οι εν ο̅υ̅ν̅ω̅ ουδε ο υ̅ϲ̅ ει μη ο π̅η̅ρ̅ βλεπετε αγρυπνειτε και προϲευχεϲθαι ουκ οιδαται γαρ ποτε ο καιροϲ εϲτιν ωϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ αποδημοϲ αφειϲ τη̅ οικιαν αυτου και δουϲ τοιϲ δουλοιϲ αυτου την εξουϲιαν και {} θυρωρω ενετειλατο ινα γρηγορη γρηγορειτε ου̅ ουκ οιδαται γαρ ποτε ο κ̅ϲ̅ τηϲ οικιαϲ ερχεται οψε η μεϲονυκτιου η αλεκτοροφωνιαϲ η πρωι μη ελθων εξαιφνηϲ ευρη υμαϲ καθευδονταϲ α δε υμειν λεγω παϲιν λεγω γρηγορειτε
ην δε το παϲχα και τα αζυμα μετα δυο ημεραϲ και εζητουν οι αρχιερειϲ και οι γραμματειϲ πωϲ αυτον εν δολω κρατηϲα̅τεϲ αποκτεινωϲιν ελεγον δε μη εν τη εορτη μηποτε θορυβοϲ εϲται του λαου και οντοϲ αυτου εν βηθανια εν τη οικια ϲιμωνοϲ του λεπρου κατακειμενου αυτου ηλθεν γυνη εχουϲα αλαβαϲτρον μυρου ναρδου πιϲτικηϲ πολυτειμου και ϲυντριψαϲα τον αλαβαϲτρο̅ κατεχεεν αυτου κατα τηϲ κεφαληϲ ηϲαν δε τινεϲ αγανακτου̅τεϲ προϲ εαυτουϲ και λεγοντεϲ ειϲ τι η απωλεια αυτη του μυρου γεγονεν ηδυνατο γαρ τουτο το μυρον πραθηναι επανω τριακοϲιων δηναριων και δοθηναι τοιϲ πτωχοιϲ και ενεβριμω̅το αυτη ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αφεται αυτην τι αυτη κοπουϲ παρεχεται καλον εργον ειργαϲατο εν εμοι παντοτε γαρ τουϲ πτωχουϲ εχεται μεθ εαυτων και οταν θελητε δυναϲθαι αυτουϲ ευ ποιηϲαι εμε δε ου παντοτε εχεται ο εϲχεν αυτη εποιηϲεν προελαβεν μυριϲαι μου το ϲωμα ειϲ το̅ ενταφιαϲμον αμην λεγω υμι̅ οπου εαν κηρυχθη το ευαγγελιο̅ τουτο ειϲ ολον τον κοϲμον και ο εποιηϲεν αυτη λαληθηϲεται ειϲ μνημοϲυνον αυτηϲ και ιουδαϲ ο ιϲκαριωτηϲ απηλθε̅ προϲ τουϲ αρχιερειϲ ινα παραδω αυτον αυτοιϲ και ακουϲαντεϲ εχαρηϲαν και επηγγειλαντο αυτω αργυρια δουναι και εζητει πωϲ αυτον ευκαιρωϲ παραδω και τη πρωτη ημερα των αζυμω̅ οτε το παϲχα εθυον λεγουϲιν αυτω οι μαθηται αυτου που θελειϲ απελθοντεϲ ετοιμαϲωμεν ινα φαγηϲ το παϲχα και αποϲτελλει δυο των μαθητων αυτου και λεγει αυτοιϲ υπαγεται ειϲ την πολι̅ και απαντηϲει υμιν α̅ν̅ο̅ϲ̅ κεραμιον υδατοϲ βαϲταζων ακολουθηϲατε αυτω και οπου αν ειϲελθη ειπατε τω οικοδεϲποτη οτι ο διδαϲκαλοϲ λεγει που εϲτι̅ το καταλυμα οπου το παϲχα μετα των μαθητων μου φαγω και αυτοϲ υμιν διξει αναγαιον μεγα εϲτρωμενον εκει ετοιμαϲατε ημιν και εξηλθον οι μαθηται αυτου και ηλθον ειϲ την πολιν και ευρον καθωϲ ειπεν αυτοιϲ και ητοιμαϲαν το παϲχα και οψιαϲ γενομενηϲ ερχεται μετα των δωδεκα και ανακειμενω̅ αυτων και εϲθιοντων ειπεν ο ι̅ϲ̅ αμην λεγω υμιν οτι ειϲ εξ υμω̅ παραδωϲει με ο εϲθιων μετ εμου οι δε ηρξαντο λυπειϲθε και λεγει̅ αυτω ειϲ καθ ειϲ μητι εγω ειμι ραββει και αλλοϲ μητι εγω ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ ειϲ εκ των δωδεκα ο εμβαπτομενοϲ μετ εμου την χειρα ειϲ το τρυβλιο̅ ο μεν υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ υπαγει καθωϲ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω α̅ν̅ω̅ εκεινω δι ου ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδιδοται καλον ην αυτω η ουκ εγενηθη ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκεινοϲ και εϲθιοντων αυτων λαβων ο ι̅ϲ̅ αρτον ευλογηϲαϲ εκλαϲε̅ και εδωκεν αυτοιϲ και ειπεν λαβεται τουτο εϲτιν το ϲωμα μου και λαβων το ποτηριον ευχαριϲτηϲαϲ εδωκεν αυτοιϲ και επιον εξ αυτου παντεϲ και ειπεν αυτοιϲ τουτο εϲτιν το αιμα μου το τηϲ καινηϲ διαθηκηϲ το περι πολλων εκχυ̅νομενον αμην λεγω υμιν οτι ουκετι ου μη πιω εκ του γενηματοϲ τηϲ αμπελου εωϲ τηϲ ημεραϲ εκεινηϲ οταν αυτο πεινω καινον εν τη βαϲιλεια του θ̅υ̅ και υμνηϲαντεϲ εξηλθον ειϲ το οροϲ των ελαιων και λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ οτι παντεϲ ϲκανδαλιϲθηϲεϲθαι εν εμοι εν τη νυκτι ταυτη οτι γεγραπται παταξω τον ποιμενα και διαϲκορπιϲθηϲονται τα προβατα αλλα μετα το εγερθηναι με προαξω υμαϲ ειϲ τη̅ γαλιλαιαν ο δε πετροϲ εφη αυτω και ει παντεϲ ϲκανδαλιϲθηϲονται αλλ ουκ εγω και λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ αμην λεγω ϲοι οτι ϲυ ϲημερον εν τη νυκτει ταυτη πριν η διϲ αλεκτορα φωνηϲαι τρειϲ απαρνηϲη με ο δε πετροϲ εκ περιϲϲου ελεγε̅ μαλλον εαν δεη μαι ϲυναποθανειν ϲοι ου μη ϲε απαρνηϲομαι ωϲαυτωϲ δε και παντεϲ ελεγον και ερχονται ειϲ χωριον ου το ονομα γεθϲημανει και λεγει τοιϲ μαθηταιϲ καθιϲατε ωδε εωϲ προϲευξωμαι και παραλαμβανει τον πετρον και τον ιακωβον και τον ιωαννην μεθ εαυτου και ηρξατο εκθαμβειϲθε και αδημονειν και λεγει αυτοιϲ περιλυποϲ εϲτι̅ η ψυχη μου εωϲ θανατου μεινατε ωδε και γρηγορειτε και προϲελθων μεικρον επεϲεν επι τηϲ γηϲ και προϲηυχετο ινα ει δυνατον εϲτιν παρελθη απ αυτου η ωρα και ελεγεν αββα ο π̅η̅ρ̅ παντα δυνατα ϲοι παρενεγκαι το ποτηριο̅ τουτο απ εμου αλλ ου τι εγω θελω αλλα τι ϲυ και ερχεται και ευριϲκει αυτουϲ καθευδονταϲ λεγει πετρω ϲιμων καθευδειϲ ουκ ιϲχυϲαϲ μιαν ωραν γρηγορηϲαι γρηγορειτε και προϲευχεϲθε ινα μη ειϲελθητε ειϲ πειραϲμον το μεν π̅ν̅α̅ προθυμον η δε ϲαρξ αϲθενηϲ και παλιν απελθω̅ προϲηυξατο τον αυτον λογο̅ ειπων και υποϲτρεψαϲ ευρεν αυτουϲ παλιν καθευδο̅ταϲ ηϲαν γαρ οι οφθαλμοι αυτων καταβαρυνομενοι και ουκ ηδειϲαν τι αποκριθωϲι̅ αυτω και ερχεται το τριτον και λεγει αυτοιϲ καθευδετε λοιπον και αναπαυεϲθε απεχει ηλθεν η ωρα ιδου παραδιδοται ο υ̅ϲ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ ειϲ χειραϲ των αμαρτωλων εγειρεϲθε αγωμεν ιδου ο παραδιδουϲ με ηγγεικεν και ευθεωϲ ετι αυτου λαλουντοϲ παραγεινεται ο ιουδαϲ ο ιϲκαριωτηϲ ειϲ των δωδεκα και μετ αυτου οχλοϲ πολυϲ μετα μαχαιρων και ξυλων παρα των αρχιερεων και γραμματαιω̅ και πρεϲβυτερων δεδωκει δε ο παραδιδουϲ αυτο̅ ϲυϲϲημον αυτοιϲ λεγων ον αν φιληϲω αυτοϲ εϲτιν κρατηϲατε αυτον και απαγαγετε αϲφαλωϲ και ελθω̅ ευθεωϲ προϲελθων αυτω λεγει ραββει ραββει και κατεφιληϲεν αυτον οι δε επεβαλον ταϲ χειραϲ αυτων επ αυτο̅ και εκρατηϲαν αυτον ειϲ δε των παρεϲτηκοτων ϲπαϲαμενοϲ την μαχαιραν επαιϲεν τον δουλον του αρχιερεωϲ και αφειλεν αυτου το ωτιο̅ και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ ωϲ επι ληϲτην εξηλθατε μετα μαχαιρων και ξυλων ϲυλλαβειν με καθ ημεραν ημην προϲ υμαϲ εν τω ιερω διδαϲκω̅ και ουκ εκρατηϲαται με αλλ ινα πληρωθωϲιν αι γραφαι και αφεντεϲ αυτον παντεϲ εφυγον και ειϲ τιϲ νεανιϲκοϲ ηκολουθηϲεν αυτω περιβεβλημενοϲ ϲινδονα επι γυμνου και κρατουϲιν αυτο̅ οι νεανιϲκοι ο δε καταλιπω̅ την ϲινδονα γυμνοϲ εφυγε̅ απ αυτων και {αφηγαγον} τον ι̅ν̅ προϲ τον αρχιερεα καιαφαν και ϲυνερχονται αυτω παντεϲ οι αρχιερειϲ και οι γραμματειϲ και οι πρεϲβυτεροι και ο πετροϲ απο μακροθεν ηκολουθηϲεν αυτω εωϲ εϲω ειϲ την αυλην του αρχιερεωϲ και ην ϲυνκαθημενοϲ μετα των υπηρετων και θερμαινομενοϲ προϲ το φωϲ οι δε αρχιερειϲ και ολον το ϲυνεδριον εζητου̅ κατα του ι̅υ̅ ψευδομαρτυρια̅ ειϲ το θανατωϲαι αυτον και ουχ ευριϲκον πολλοι γαρ εψευδομαρτυρουν κατ αυτου και ιϲαι αι μαρτυριαι ουκ ηϲα̅ και τινεϲ αναϲταντεϲ εψευδομαρτυρουν κατ αυτου λεγοντεϲ οτι ημειϲ ηκουϲαμεν αυτου λεγοντοϲ οτι εγω καταλυω τον ναον τουτον τον χειροποιητον και δια τριων ημερω̅ αλλον αχειροποιητον οικοδομηϲω και {ουδ} ουτωϲ ιϲη ην η μαρτυρια αυτων και αναϲταϲ ο αρχιερευϲ ειϲ μεϲον επηρωτηϲεν τον ι̅ν̅ λεγων ουκ αποκρινη ουδεν τι ουτοι ϲου καταμαρτυρουϲιν ο δε ι̅ϲ̅ εϲιωπα και ουδεν απεκρινατο παλι̅ ο αρχιερευϲ επερωτα αυτον και λεγει αυτω ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ του ευλογητου ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν εγω ειμι και οψεϲθαι τον υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ καθημενον εκ δεξιων τηϲ δυναμεωϲ και ερχομενον μετα των νεφελων του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ ο δε αρχιερευϲ διαρρηξαϲ τουϲ χιτωναϲ αυτου λεγει τι ετι χριαν εχομεν μαρτυρων ηκουϲατε τη̅ βλαϲφημειαν τι υμειν φαινεται οι δε παντεϲ κατεκριναν αυτο̅ ειναι ενοχον θανατου και ηρξαντο τινεϲ εμπτυειν αυτω και περικαλυπτειν το προϲωπον αυτου και κολαφιζειν αυτο̅ και λεγειν αυτω προφητευϲο̅ και οι υπηρεται ραπιϲμαϲιν αυτο̅ ελαβον και οντοϲ του πετρου εν τη αυλη κατω ερχεται μια τω̅ παιδιϲκων του αρχιερεωϲ και ιδουϲα τον πετρον θερμενομενον εμβλεψαϲα αυτω λεγει και ϲυ μετα του ναζαρηνου ι̅υ̅ ηϲθα ο δε ηρνηϲατο λεγων ουκ οιδα ουδε επιϲταμαι τι ϲυ λεγειϲ και εξηλθεν εξω ειϲ το προαυλιο̅ και αλεκτωρ εφωνηϲε̅ και η παιδιϲκη ιδουϲα αυτον παλι̅ ηρξατο λεγειν τοιϲ παρεϲτηκοϲι̅ οτι ουτοϲ εξ αυτων εϲτιν ο δε παλιν ηρνειτο και μετα μικρο̅ παλιν οι παρεϲτωτεϲ ελεγον τω πετρω αληθωϲ εξ αυτων ει και γαρ γαλιλαιοϲ ει και η λαλια ϲου ομοιαζει ο δε ηρξατο αναθεματιζειν και ομνυειν οτι ουκ οιδα τον α̅ν̅ο̅ν̅ τουτον ον λεγεται και εκ δευτερου αλεκτωρ εφωνηϲε̅ και ανεμνηϲθη ο πετροϲ το ρημα ωϲ ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ οτι πρι̅ αλεκτορα φωνηϲαι διϲ απαρνηϲη με τρειϲ και επιβαλων εκλαιεν
και ευθεωϲ επι το πρωι ϲυμβουλιον ποιηϲαντεϲ {} μετα των πρεϲβυτερων και γραμματαιων και ολον το ϲυνεδριον δηϲαντεϲ τον ι̅ν̅ απηνεγκαν και παρεδωκαν τω πειλατω και επηρωτηϲεν αυτο̅ ο πειλατοϲ ϲυ ει ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτω ϲυ λεγειϲ και κατηγορουν αυτου οι αρχιερειϲ πολλα ο δε πειλατοϲ παλιν επηρωτηϲε̅ αυτον λεγων ουκ αποκρινη ουδεν ιδε ποϲα ϲου καταμαρτυρουϲιν ο δε ι̅ϲ̅ ουκετι ουδεν απεκριθη ωϲτε θαυμαζειν τον πειλατον κατα δε εορτην απελυεν αυτοιϲ ενα δεϲμιον ον παρητου̅το ην δε ο λεγομενοϲ βαραββαϲ μετα των ϲυνϲταϲιαϲτων δεδεμενοϲ οιτεινεϲ εν τη ϲταϲει φονον πεποιηκειϲα̅ και αναβοηϲαϲ ο οχλοϲ ηρξατο αιτειϲθαι καθωϲ αει εποιει αυτοιϲ ο δε πειλατοϲ απεκριθη αυτοιϲ λεγων θελετε απολυϲω υμιν τον βαϲιλεα των ιουδαιων επεγεινωϲκεν γαρ οτι δια φθονον παρεδωκειϲαν αυτον οι αρχιερειϲ οι δε αρχιερειϲ ανεϲιϲαν τον οχλον ινα μαλλον τον βαραββα̅ απολυϲη αυτοιϲ ο δε πειλατοϲ αποκριθειϲ παλιν ειπεν αυτοιϲ τι ουν θελεται ποιηϲω τον βαϲιλεα των ιουδαιων οι δε παλιν εκραξαν λεγοντεϲ ϲταυρωϲον αυτον ο δε πειλατοϲ ελεγε̅ αυτοιϲ τι γαρ κακον εποιηϲε̅ οι δε περιϲϲωϲ εκραζον ϲταυρωϲον αυτον ο δε πειλατοϲ βουλομενοϲ τω οχλω το ικανον ποιηϲαι απελυϲεν αυτοιϲ τον βαραββαν και παρεδωκε̅ τον ι̅ν̅ φραγελλωϲαϲ ινα ϲταυρωθη οι δε ϲτρατιωται απηγαγον αυτον εϲω τηϲ αυληϲ ο εϲτιν πραιτωριον και ϲυνκαλουϲιν ολην την ϲπειραν και ενδυουϲιν αυτον πορφυρα̅ και περιτιθεαϲιν αυτω πλεξα̅τεϲ ακανθινον ϲτεφανον και ηρξαντο αϲπαζεϲθαι αυτο̅ χαιρε ο βαϲιλευϲ των ιουδαιω̅ και ετυπτον αυτου την κεφαλην καλαμω και ενεπτυο̅ αυτω και τιθεντεϲ τα γονατα προϲεκυνουν αυτω και οτε ενεπεξαν αυτω εξεδυϲαν αυτον την πορφυραν και ενεδυϲαν αυτον τα ιματια τα ιδια και αγουϲιν αυτον ινα ϲταυρωϲουϲιν αυτον και αγγαρευουϲιν παραγοντα τινα ϲιμωνα {κηρυναιον} ερχομενον απ ακρου τον π̅ρ̅α̅ αλεξανδρου και ρουφου ινα αρη τον ϲταυρον αυτου και φερουϲιν αυτον επι γολγοθα τοπον ο εϲτιν μεθερμηνευομενοϲ κρανιου τοποϲ και εδιδουν αυτω πιειν εϲμυρνιϲμενον οινον ο δε ουκ ελαβε̅ και ϲταυρωϲαντεϲ αυτον διαμεριζονται τα ειματια αυτου βαλλοντεϲ κληρον επ αυτα τιϲ τι αρη ην δε τριτη ωρα και εϲταυρωϲαν αυτον και ην η επιγραφη τηϲ αιτιαϲ αυτου επιγεγραμμενη ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων και ϲυν αυτω ϲταυρουϲιν δυο ληϲταϲ ενα εκ δεξιων και ενα εξ ευωνυμων αυτου [отсутствует] και οι παραπορευομενοι εβλαϲφημουν αυτον κεινουντεϲ ταϲ κεφαλαϲ αυτων και λεγο̅τεϲ ουα ο καταλυων τον ναο̅ και τριϲιν ημεραιϲ οικοδομω̅ ϲωϲον ϲεαυτον και καταβα απο του ϲταυρου ομοιωϲ και οι αρχιερειϲ εμπαιζοντεϲ προϲ αλληλουϲ μετα των γραμματαιων ελεγον αλλουϲ εϲωϲεν εαυτον ου δυναται ϲωϲαι ο χ̅ϲ̅ ο βαϲιλευϲ του ι̅η̅λ̅ καταβατω νυν απο του ϲταυρου ινα ιδωμεν και πιϲτευϲωμεν και οι ϲυνεϲταυρωμενοι αυτω ωνειδιζον αυτον γενομενηϲ δε ωραϲ εκτηϲ ϲκοτοϲ εγενετο εφ ολην την γην εωϲ ωραϲ ενατηϲ και τη ωρα τη ενατη εβοηϲεν ο ι̅ϲ̅ φωνη μεγαλη λεγων ελωι ελωι λιμα ϲιβακθανει ο εϲτι̅ μεθερμηνευομενον ο θ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ μου ειϲ τι με ενκατελειπεϲ και τινεϲ των εκει εϲτηκοτω̅ ακουϲαντεϲ ελεγον ιδου ηλεια̅ φωνει δραμων δε ειϲ και γεμιϲαϲ ϲπογγον οξουϲ περιθειϲ τε καλαμω εποτιζεν αυτον λεγων αφετε ιδωμεν ει ερχεται ηλιαϲ καθελειν αυτον ο δε ι̅ϲ̅ αφειϲ φωνην μεγαλην εξεπνευϲεν και το καταπεταϲμα του ναου εϲχιϲθη ειϲ δυο απο ανωθεν εωϲ κατω ιδων δε ο κεντυριων ο παρεϲτηκωϲ εξ εναντιαϲ αυτου οτι ουτωϲ κραξαϲ εξεπνευϲεν ειπεν αληθωϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ υ̅ϲ̅ ην θ̅υ̅ ηϲαν δε και γυναικεϲ απο μακροθεν θεωρουϲαι εν αιϲ η̅ και μαρια η μαγδαληνη και μαρια η του ιακωβου του μεικρου και ιωϲη μ̅η̅ρ̅ και ϲαλωμη και οτε ην εν τη γαλιλαια ηκολουθουν αυτω και διηκονουν αυτω και αιτεραι πολλαι αι ϲυναναβαϲαι αυτω ειϲ ιεροϲολυμα και ηδη οψειαϲ γενομενηϲ επειδη ην παραϲκευη ο εϲτι̅ προϲ ϲαββατον ελθων ιωϲηφ ο απο αριμαθαιαϲ ευϲχημω̅ βουλευτηϲ οϲ και αυτοϲ ην προϲδεχομενοϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ τολμηϲαϲ ειϲηλθεν προϲ πειλατον και ητηϲατο το ϲωμα του ι̅υ̅ ο δε πειλατοϲ εθαυμαϲεν ει ηδη τεθνηκεν και προϲκαλεϲαμενοϲ τον κεντυριωνα επηρωτηϲεν αυτον ει παλαι απεθανε̅ και γνουϲ απο του κεντυριωνοϲ εδωρηϲατο το ϲωμα {το} ιωϲηφ και αγοραϲαϲ ϲινδονα και καθελων αυτον ενειληϲεν τη ϲινδονι και καθηκε̅ αυτο εν μνημειω ο ην λελατομημενον εκ πετραϲ και προϲεκυλιϲεν λιθον επι την θυρα̅ του μνημειου η δε μαρια η μαγδαληνη και μαρια η ιωϲηφ εθεωρουν που τεθειτε
και διαγενομενου του ϲαββατου μαρια η μαγδαληνη και μαρια η του ιακωβου και ϲαλωμη ηγοραϲαν αρωματα ινα ελθουϲαι αλιψωϲιν αυτον και λιαν πρωι τηϲ μιαϲ ϲαββατων ερχονται επι το μνημειο̅ ανατειλαντοϲ του ηλιου και ελεγον προϲ εαυταϲ τιϲ αποκυλιϲει ημιν τον λιθον εκ τηϲ θυραϲ του μνημειου και αναβλεψαϲαι θεωρουϲιν οτι αποκεκυλιϲται ο λιθοϲ ην γαρ μεγαϲ ϲφοδρα και ειϲελθουϲαι ειϲ το μνημειον ιδον νεανιϲκον καθημενον εν τοιϲ δεξιοιϲ περιβεβλημενον ϲτολην λευκην και εξεθαμβηθηϲα̅ ο δε λεγει αυταιϲ μη εκθαμβειϲθε ι̅ν̅ ζητειτε τον ναζαρηνον το̅ εϲταυρωμενον ηγερθη ουκ εϲτιν ωδε ιδε ο τοποϲ οπου εθηκαν αυτον αλλα υπαγετε ειπατε τοιϲ μαθηταιϲ αυτου και τω πετρω οτι προαγει υμαϲ ειϲ την γαλιλαιαν εκει αυτον οψεϲθαι καθωϲ ειπεν υμιν και εξελθουϲαι εφυγον απο του μνημειου ειχεν δε αυταϲ τρομοϲ και εκϲταϲιϲ και ουδενι ουδεν ειπον εφοβουντο γαρ αναϲταϲ δε πρωι πρωτη ϲαββατου εφανη πρωτον μαρια τη μαγδαληνη αφ ηϲ εκβεβληκει επτα δαιμονια εκεινη πορευθειϲα απηγγειλεν τοιϲ μετ αυτου γενομενοιϲ πενθουϲιν και κλαιουϲιν κακεινοι ακουϲαντεϲ οτι ζη και εθεαθη υπ αυτηϲ ηπιϲτηϲαν μετα δε ταυτα δυϲιν εξ αυτων περιπατουϲιν εφανερωθη εν ετερα μορφη πορευομενοιϲ ειϲ αγρον κακεινοι απελθοντεϲ απηγγειλαν τοιϲ λοιποιϲ ουδε εκεινοιϲ επιϲτευϲα̅ υϲτερον δε ανακειμενοιϲ αυτοιϲ τοιϲ ενδεκα εφανερωθη και ωνειδιϲεν την απιϲτειαν αυτων και ϲκληροκαρδιαν οτι τοιϲ θεαϲαμενοιϲ αυτον εγηγερμενον εκ νεκρων ουκ επιϲτευϲαν και ειπεν αυτοιϲ πορευθεντεϲ ειϲ τον κοϲμον απαντα κηρυξατε το ευαγγελιον παϲη τη κτιϲει ο πιϲτευϲαϲ και βαπτιϲθειϲ ϲωθηϲεται ο δε απιϲτηϲαϲ κατακριθηϲεται ϲημεια δε τοιϲ πιϲτευϲαϲιν παρακολουθηϲει ταυτα εν τω ονοματι μου δαιμονια εκβαλουϲιν γλωϲϲαιϲ λαληϲουϲι̅ καιναιϲ οφιϲ αρουϲιν καν θαναϲιμον τι πιωϲιν ου μη αυτουϲ βλαψη επι αρρωϲτουϲ χειραϲ επιθηϲουϲιν και καλωϲ εξουϲιν ο μεν ουν κ̅ϲ̅ μετα το λαληϲαι αυτοιϲ ανελημφθη ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και εκαθειϲεν εκ δεξιων του θ̅υ̅ εκεινοι δε εξελθοντεϲ εκηρυξαν πανταχου του κ̅υ̅ ϲυνεργουντοϲ και τον λογον βεβαιουντοϲ δια των επακολουθουντων ϲημειω̅