επειδηπερ πολλοι επεχειρηϲαν αναταξαϲθαι διηγηϲιν περι των πεπληροφορημενων εν ημιν πραγματων καθωϲ παρεδωϲαν ημει̅ οι απ αρχηϲ αυτοπται και υπηρεται γενομενοι του λογου εδοξεν καμοι παρηκολουθηκοτι ανωθεν παϲιν ακριβωϲ καθεξηϲ ϲοι γραψαι κρατιϲτε θεοφιλε ινα επιγνωϲ περι ω̅ κατηχηθηϲ λογων την αϲφαλειαν εγενετο εν ταιϲ ημεραιϲ ηρωδου του βαϲιλεωϲ τηϲ ιουδαιαϲ ιερευϲ τιϲ ονοματι ζαχαριαϲ εξ εφημεριαϲ αβια και η γυνη αυτου εκ των θυγατερων ααρων και ονομα αυτηϲ ελιϲαβετ ηϲαν δε δικαιοι αμφοτεροι ενωπιον του θ̅υ̅ πορευομενοι εν παϲαιϲ ταιϲ εντολαιϲ και δικαιωμαϲιν του κ̅υ̅ αμεμπτοι και ουκ ην αυτοιϲ τεκνον καθοτι η ελιϲαβετ η̅ ϲτειρα και αμφοτεροι προβεβηκοτεϲ εν ταιϲ ημεραιϲ αυτω̅ ηϲαν εγενετο δε εν τω ιερατευειν αυτον εν τη ταξει τηϲ εφημεριαϲ αυτου εναντιο̅ του θ̅υ̅ κατα το εθοϲ τηϲ ιερατειαϲ ελαχεν του θυμιαϲαι ειϲελθω̅ ειϲ τον ναον του κ̅υ̅ και παν το πληθοϲ του λαου ην προϲευχομενον εξω τη ωρα του θυμιαματοϲ ωφθη δε αυτω αγγελοϲ κ̅υ̅ εϲτωϲ εκ δεξιω̅ του θυϲιαϲτηριου του θυμιαματοϲ και εταραχθη ζαχαριαϲ ιδω̅ και φοβοϲ επεπεϲεν επ αυτο̅ ειπεν δε προϲ αυτον ο αγγελοϲ μη φοβου ζαχαρια διοτι ειϲηκουϲθη η δεηϲειϲ ϲου και η γυνη ϲου ελιϲαβετ γεννηϲει υιον ϲοι και καλεϲειϲ το ονομα αυτου ιωαννην και εϲται χαρα ϲοι και αγαλλιαϲειϲ και πολλοι επι τη γενεϲει αυτου χαρηϲονται εϲται γαρ μεγαϲ ενωπιον κ̅υ̅ και οινον και ϲικερα ου μη πιη και π̅ν̅ϲ̅ αγιου πληϲθηϲεται ετι εκ κοιλιαϲ μ̅ρ̅ϲ̅ αυτου και πολλουϲ των υιων ι̅η̅λ̅ επιϲτρεψει επι κ̅ν̅ τον θ̅ν̅ αυτων και αυτοϲ προελευϲεται ενωπιον αυτου εν π̅ν̅ι̅ και δυναμει ηλιου επιϲτρεψαι καρδιαϲ π̅ρ̅ω̅ν̅ επι τεκνα και απιθειϲ εν φρονηϲει δικαιων ετοιμαϲαι τω κ̅ω̅ λαο̅ κατεϲκευαϲμενον και ειπεν ζαχαριαϲ προϲ τον αγγελον κατα τι γνωϲομαι τουτο εγω γαρ ειμι πρεϲβυτηϲ και η γυνη μου προβεβηκυια εν ταιϲ ημεραιϲ αυτηϲ και αποκριθειϲ ο αγγελοϲ ειπε̅ αυτω εγω ειμι γαβριηλ ο παρεϲτηκωϲ ενωπιον του θ̅υ̅ και απεϲταλην λαληϲαι προϲ ϲε και ευαγγελιϲαϲθαι ϲοι ταυτα και ιδου εϲη ϲιωπων και μη δυναμενοϲ λαληϲαι αχρι ηϲ ημεραϲ γενηται ταυτα ανθ ων ουκ επιϲτευϲαϲ τοιϲ λογοιϲ μου οιτινεϲ πληρωθηϲονται ειϲ τον καιρον αυτων και ην ο λαοϲ προϲδοκων τον ζαχαριαν και εθαυμαζον εν τω χρονιζει̅ αυτον εν τω ναω εξελθων δε ουκ εδυνατο λαληϲαι αυτοιϲ και επεγνωϲαν οτι οπταϲια̅ εωρακεν εν τω ναω και αυτοϲ ην διανευων αυτοιϲ και διεμενεν κωφοϲ και εγενετο ωϲ επληϲθηϲαν αι ημεραι τηϲ λειτουργιαϲ αυτου απηλθεν ειϲ τον οικον αυτου μετα δε ταυταϲ ταϲ ημεραϲ ϲυνελαβεν ελιϲαβετ η γυνη αυτου και περιεκρυβεν εαυτην μηναϲ πεντε λεγουϲα οτι ουτωϲ μοι πεποιηκεν ο κ̅ϲ̅ εν ημεραιϲ αιϲ επειδεν αφελειν το ονιδοϲ μου εν α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ εν δε τω μηνι τω εκτω απεϲταλη ο αγγελοϲ γαβριηλ υπο του θ̅υ̅ ειϲ πολι̅ τηϲ γαλιλαιαϲ η ονομα ναζαραθ προϲ παρθενον εμνηϲτευμενην ανδρι ω ονομα ιωϲηφ εξ οικου δ̅α̅δ̅ και το ονομα τηϲ παρθενου μαριαμ και {ελθων} ο αγγελοϲ προϲ αυτην ειπεν χαιρε καιχαριτωμενη ο κ̅ϲ̅ μετα ϲου ευλογημενη ϲυ εν γυναιξιν η δε ιδουϲα διεταραχθη επι τω λογω αυτου και διελογιζετο ποταποϲ ειη ο αϲπαϲμοϲ ουτοϲ και ειπεν ο αγγελοϲ αυτη μη φοβου μαριαμ ευρεϲ γαρ χαριν παρα τω θ̅ω̅ και ιδου ϲυλλημψη εν γαϲτρι και τεξη υιον και καλεϲειϲ το ονομα αυτου ι̅ν̅ ουτοϲ εϲται μεγαϲ και υιοϲ υψιϲτου κληθηϲεται και δωϲει αυτω κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ τον θρονον δ̅α̅δ̅ του π̅ρ̅ϲ̅ αυτου και βαϲιλευϲει επι τον οικον ιακωβ ειϲ τουϲ αιωναϲ και τηϲ βαϲιλειαϲ αυτου ουκ εϲται τελοϲ ειπεν δε μαριαμ προϲ τον αγγελον πωϲ εϲται τουτο επι ανδρα ου γινωϲκω και αποκριθειϲ ο αγγελοϲ ειπε̅ αυτη π̅ν̅α̅ αγιον επελευϲεται επι ϲε και δυναμιϲ υψιϲτου επιϲκιαϲει ϲοι {διοτι} και το γεννωμενον αγιον κληθηϲεται υ̅ϲ̅ θ̅υ̅ και ιδου ελιϲαβετ η ϲυγγενιϲ ϲου και αυτη ϲυνειληφυια υιον εν γηρει αυτηϲ και ουτοϲ ο μη̅ εκτοϲ εϲτιν αυτη τη καλουμενη ϲτειρα οτι ουκ αδυνατηϲει παρα τω θ̅ω̅ παν ρημα ειπεν δε μαριαμ ιδου η δουλη κ̅υ̅ γενοιτο μοι κατα το ρημα ϲου και απηλθεν απ αυτηϲ ο αγγελοϲ και αναϲταϲα μαριαμ εν ταιϲ ημεραιϲ ταυταιϲ επορευθη ειϲ την ορινην μετα ϲπουδηϲ ειϲ πολιν ιουδα και ειϲηλθεν ειϲ τον οικον ζαχαριου και ηϲπαϲατο την ελιϲαβετ και εγενετο ωϲ ηκουϲεν η ελιϲαβετ τον αϲπαϲμον τηϲ μαριαϲ εϲκιρτηϲεν το βρεφοϲ εν τη κοιλια αυτηϲ και επληϲθη π̅ν̅ϲ̅ αγιου η ελιϲαβετ και ανεφωνηϲεν φωνη μεγαλη και ειπεν ευλογημενη ϲυ εν γυναιξιν και ευλογημενοϲ ο καρποϲ τηϲ κοιλιαϲ ϲου και ποθεν μοι τουτο ινα ελθη η μ̅η̅ρ̅ του κ̅υ̅ μου προϲ με ιδου γαρ ωϲ {εγηνετο} η φωνη του αϲπαϲμου ϲου ειϲ τα ωτα μου εϲκιρτηϲεν το βρεφοϲ εν αγαλλιαϲει εν τη κοιλια μου και μακαρια η πιϲτευϲαϲα οτι εϲται τελιωϲιϲ τοιϲ λελαλημενοιϲ αυτη παρα κ̅υ̅ και ειπεν μαριαμ μεγαλυνει η ψυχη μου τον κ̅ν̅ και ηγαλλιαϲεν το π̅ν̅α̅ μου επι τω θ̅ω̅ τω ϲ̅ρ̅ι̅ μου οτι επεβλεψεν επι την ταπινωϲιν τηϲ δουληϲ αυτου ιδου γαρ απο του νυ̅ μακαριουϲιν με παϲαι αι γενεαι οτι εποιηϲεν μοι μεγαλεια ο δυνατοϲ και αγιον το ονομα αυτου και το ελεοϲ αυτου ειϲ γενεαϲ γενεων τοιϲ φοβουμενοιϲ αυτον εποιηϲε̅ κρατοϲ εν βραχιονι αυτου διεϲκορπιϲεν υπερηφανουϲ διανοια καρδιαϲ αυτων καθειλεν δυναϲταϲ απο θρονων και υψωϲεν ταπεινουϲ πινωνταϲ ενεπληϲεν αγαθω̅ και πλουτουνταϲ εξαπεϲτειλεν κενουϲ αντελαβετο ι̅η̅λ̅ παιδοϲ αυτου μνηϲθηνε ελεουϲ καθωϲ ελαληϲεν προϲ τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ ημων τω αβρααμ και τω ϲπερματι αυτου ειϲ τον αιωνα εμεινεν δε μαριαμ ϲυν αυτη ωϲει μηναϲ τρειϲ και υπεϲτρεψεν ειϲ τον οικον αυτηϲ τη δε ελιϲαβετ επληϲθη ο χρονοϲ του τεκειν αυτην και εγεννηϲεν υιον και ηκουϲαν οι περιοικοι και οι {ϲυγγενει} αυτηϲ οτι εμεγαλυνε̅ κ̅ϲ̅ το ελεοϲ αυτου μετ αυτηϲ και ϲυνεχαιρον αυτη και εγενετο εν τη ογδοη ημερα ηλθον περιτεμειν το παιδιο̅ και εκαλουν αυτο επι τω ονοματι του π̅ρ̅ϲ̅ αυτου ζαχαριαν και αποκριθειϲα η μ̅η̅ρ̅ αυτου ειπεν ουχι αλλα κληθηϲεται ιωαννηϲ και ειπον προϲ αυτη̅ οτι ουδειϲ εϲτιν εκ τηϲ ϲυγγενειαϲ ϲου οϲ καλειτε τω ονοματι τουτω ενενευον δε τω π̅ρ̅ι̅ αυτου το τι αν θελοι καλειϲθαι αυτον και αιτηϲαϲ πινακιδιον εγραψεν λεγων ιωαννηϲ εϲτιν το ονομα αυτου και εθαυμαϲαν παντεϲ ανεωχθη δε το ϲτομα αυτου παραχρημα και η γλωϲϲα αυτου και ελαλει ευλογων τον θ̅ν̅ εγενετο δε επι πανταϲ φοβοϲ τουϲ περιοικουνταϲ αυτουϲ και εν ολη τη ορινη τηϲ ιουδαιαϲ διελαλειτο παντα τα ρηματα ταυτα και εθεντο παντεϲ οι ακουϲαντεϲ εν τη καρδια αυτω̅ λεγοντεϲ τι αρα το παιδιον τουτο εϲται και χειρ κ̅υ̅ ην μετ αυτου και ζαχαριαϲ ο π̅η̅ρ̅ αυτου επληϲθη π̅ν̅ϲ̅ αγιου και επροφητευϲεν λεγων ευλογητοϲ κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ του ι̅η̅λ̅ οτι επιϲκεψατο και εποιηϲεν λυτρωϲιν τω λαω αυτου και ηγειρεν κεραϲ ϲωτηριαϲ ημειν εν τω οικω δ̅α̅δ̅ του παιδοϲ αυτου καθωϲ ελαληϲεν δια ϲτοματοϲ των αγιω̅ των απ αιωνοϲ προφητων αυτου ϲωτηριαν εξ εχθρων ημων και εκ χειροϲ παντω̅ των μειϲουντων ημαϲ ποιηϲαι ελεοϲ μετα των π̅ρ̅ω̅ν̅ ημων και μνηϲθηναι διαθηκηϲ αγιαϲ αυτου ορκον ο̅ ωμοϲεν προϲ αβρααμ τον π̅ρ̅α̅ ημων του δουναι ημιν αφοβωϲ εκ χειροϲ των εχρων ημων ρυϲθενταϲ λατρευει̅ αυτω εν οϲιοτητι και δικαιοϲυνη ενωπιον αυτου παϲαϲ ταϲ ημεραϲ ημων και ϲυ παιδιον προφητηϲ υψιϲτου κληθηϲη προπορευϲη γαρ προ προϲωπου κ̅υ̅ ετοιμαϲαι οδουϲ αυτου του δουναι γνωϲιν ϲωτηριαϲ τω λαω αυτου εν αφεϲει αμαρτιων ημων δια ϲπλαγχνα ελεουϲ θ̅υ̅ ημω̅ εν οιϲ επεϲκεψατο ημαϲ ανατολη εξ υψουϲ επιφαναι τοιϲ εν ϲκοτει και ϲκια θανατου καθημενοιϲ του κατευθυναι τουϲ ποδαϲ ημων ειϲ οδον ειρηνηϲ το δε παιδιον ηυξανεν και εκραταιουτο π̅ν̅ι̅ και ην εν ταιϲ ερημοιϲ εωϲ ημεραϲ αναδιξεωϲ αυτου προϲ τον ι̅η̅λ̅
εγενετο εν ταιϲ ημεραιϲ εκειναιϲ εξηλθεν δογμα παρα καιϲαροϲ αυγουϲτου απογραφεϲθαι παϲαν την οικουμενην αυτη η απογραφη πρωτη εγενετο ηγεμονευοντοϲ τηϲ ϲυριαϲ κηρυνιου και επορευοντο παντεϲ απογραφεϲθαι εκαϲτοϲ ειϲ την ιδιαν πολιν ανεβη δε και ιωϲηφ απο τηϲ γαλιλαιαϲ εκ πολεωϲ ναζαραθ ειϲ την ιουδαιαν ειϲ πολιν δ̅α̅δ̅ ητιϲ καλειτε βηθλεεμ δια το ειναι αυτον εξ οικου και πατριαϲ δ̅α̅δ̅ {} ϲυμ μαριαμ τη εμνηϲτευμενη αυτω γυναικι ουϲη ενκυω εγενετο δε εν τω ειναι αυτουϲ εκει επληϲθηϲαν αι ημεραι του τεκειν αυτην και ετεκε̅ τον υιον αυτηϲ τον πρωτοτοκον και εϲπαργανωϲεν αυτο̅ και ανεκλεινεν αυτον εν φατνη διοτι ουκ ην αυτοιϲ τοποϲ εν τω καταλυματι και ποιμενεϲ ηϲαν εν τη χωρα τη αυτη αγραυλουντεϲ και φυλαϲϲοντεϲ φυλακαϲ τηϲ νυκτοϲ επι την ποιμνην αυτω̅ και ιδου αγγελοϲ κ̅υ̅ επεϲτη αυτοιϲ και {δοξαν} κ̅υ̅ περιελαμψεν αυτουϲ και εφοβηθηϲα̅ φοβον μεγαν και ειπεν αυτοιϲ {} μη φοβειϲθαι ιδου γαρ ευαγγελιζομαι υμιν χαραν μεγαλη̅ ητιϲ εϲται παντι τω λαω οτι ετεχθη υμιν ϲημερον ϲωτηρ οϲ εϲτιν χ̅ϲ̅ κ̅ϲ̅ εν πολει δ̅α̅δ̅ και τουτο υμειν το ϲημειον ευρηϲεται βρεφοϲ εϲπαργανωμενον κειμενον εν φατνη και εξεφνηϲ εγενετο ϲυν τω αγγελω πληθοϲ ϲτρατιαϲ ουρανιου αινουντων τον θ̅ν̅ και λεγοντων δοξα εν υψιϲτοιϲ θ̅ω̅ και επι γηϲ ειρηνη εν α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ευδοκιαϲ και εγενετο ωϲ απηλθον απ αυτων ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ οι αγγελοι και οι α̅ν̅ο̅ι̅ οι ποιμαινεϲ ειπο̅ προϲ αλληλουϲ διελθωμεν δη εωϲ βηθλεεμ και ιδωμε̅ το ρημα τουτο το γεγονοϲ ο ο κ̅ϲ̅ εγνωριϲεν ημειν και ηλθον ϲπευϲαντεϲ και ανευρον την τε μαριαμ και τον ιωϲηφ και το βρεφοϲ κειμενον εν τη φατνη ιδοντεϲ δε διεγνωριϲαν περι του ρηματοϲ του λαληθεντοϲ αυτοιϲ περι του παιδιου τουτου και παντεϲ οι ακουϲαντεϲ εθαυμαϲαν περι των λαληθεντω̅ υπο των ποιμενων προϲ αυτουϲ η δε μαριαμ παντα ϲυνετηρει τα ρηματα ταυτα ϲυμβαλλουϲα εν τη καρδια αυτηϲ και υπεϲτρεψαν οι ποιμαινεϲ δοξαζο̅τεϲ και αινουντεϲ τον θ̅ν̅ επι παϲιν οιϲ ηκουϲαν και ιδον καθωϲ ελαληθη προϲ αυτουϲ και οτε επληϲθηϲα̅ ημεραι οκτω του περιτεμειν αυτον και εκληθη το ονομα αυτου ι̅ϲ̅ το κληθεν υπο του αγγελου προ του ϲυλλημφθηναι αυτον εν τη κοιλια και οτε επληϲθηϲαν αι ημεραι του καθαριϲμου αυτων κατα τον νομον μωϲεωϲ ανηγαγον αυτον ειϲ ιεροϲολυμα παραϲτηϲαι τω κ̅ω̅ καθωϲ γεγραπται εν νομω κ̅υ̅ οτι πα̅ αρϲεν διανοιγον μητραν αγιον τω κ̅ω̅ κληθηϲεται και του δουναι θυϲιαν κατα το ειρημενον εν νομω κ̅υ̅ ζευγοϲ τρυγονων η δυο νεοϲϲουϲ περιϲτερων και ιδου ην α̅ν̅ο̅ϲ̅ εν ι̅λ̅η̅μ̅ ω ονομα ϲυμεων και ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ δικαιοϲ και ευλαβηϲ προϲδεχομενοϲ παρακληϲιν του ι̅η̅λ̅ και π̅ν̅α̅ ην αγιον επ αυτον και η̅ αυτω κεχρηματιϲμενον υπο του π̅ν̅ϲ̅ του αγιου μη ιδειν θανατον πριν η ιδη τον χ̅ν̅ κ̅υ̅ και ηλθεν εν τω π̅ν̅ι̅ ειϲ το ιερο̅ και εν τω ειϲαγειν τουϲ γονειϲ το παιδιον ι̅ν̅ του ποιηϲαι αυτουϲ κατα το ηθιϲμενον του νομου περι αυτου και αυτοϲ εδεξατο αυτο ειϲ ταϲ αγκαλαϲ αυτου και ευλογηϲεν τον θ̅ν̅ και ειπεν νυν απολυειϲ τον δουλον ϲου δεϲποτα κατα το ρημα ϲου εν ειρηνη οτι ιδο̅ οι οφθαλμοι μου το ϲωτηριο̅ ϲου ο ητοιμαϲαϲ κατα προϲωπον παντων των λαων φωϲ ειϲ αποκαλυψιν εθνων και δοξαν λαου ϲου ι̅η̅λ̅ και ην ο ιωϲηφ και η μ̅η̅ρ̅ αυτου θαυμαζοντεϲ επι τοιϲ λαλουμενοιϲ περι αυτου και ευλογηϲεν αυτουϲ ϲυμεων και ειπεν προϲ μαριαμ την μ̅ρ̅α̅ αυτου ιδου ουτοϲ κειται ειϲ πτωϲι̅ και αναϲταϲιν πολλων εν τω ι̅η̅λ̅ και ειϲ ϲημειον αντιλεγομενον και ϲου δε αυτηϲ την ψυχην διελευϲεται ρομφαια οπωϲ αν αποκαλυφθωϲιν εκ πολλων καρδιων διαλογιϲμοι και ην αννα προφητιϲ θυγατηρ φανουηλ εκ φυληϲ αϲηρ αυτη προβεβηκυια εν ημεραιϲ πολλαιϲ ζηϲαϲα ετη επτα μετα ανδροϲ απο τηϲ παρθενειαϲ αυτηϲ και αυτη χηρα εωϲ ετων ογδοηκοντα τεϲϲαρων η ουκ αφιϲτατο απο του ιερου νηϲτιαιϲ και δεηϲεϲιν λατρευουϲα νυκτα και ημερα και αυτη τη ωρα επιϲταϲα ανθωμολογειτο τω κ̅ω̅ και ελαλει περι αυτου παϲιν τοιϲ προϲδεχομενοιϲ λυτρωϲιν εν ι̅η̅λ̅μ̅ και ωϲ ετελεϲαν απαντα τα κατα τον νομον κ̅υ̅ υπεϲτρεψαν ειϲ την γαλιλαιαν ειϲ την πολιν εαυτων ναζαρατ το δε παιδιον ηυξανεν και εκραταιουτο π̅ν̅ι̅ πληρουμενον ϲοφιαϲ και χαριϲ θ̅υ̅ ην επ αυτο και επορευοντο οι γονειϲ αυτου κατ ετοϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ τη εορτη του παϲχα και οτε εγενετο ετω̅ δωδεκα αναβαινοντων αυτω̅ ειϲ ιεροϲολυμα κατα το εθοϲ τηϲ εορτηϲ και τελειωϲαντω̅ ταϲ ημεραϲ εν τω υποϲτρεφειν αυτουϲ υπεμεινεν ι̅ϲ̅ ο παιϲ εν ι̅λ̅η̅μ̅ και ουκ εγνω ιωϲηφ και η μ̅η̅ρ̅ αυτου νομιϲαντεϲ δε αυτον εν τη ϲυ̅οδια ειναι ηλθον ημεραϲ οδο̅ και ανεζητουν αυτον εν τοιϲ ϲυγγενεϲιν και τοιϲ γνωϲτοιϲ και μη ευροντεϲ αυτον υπεϲτρεψαν ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ζητουντεϲ αυτον και εγενετο μεθ ημεραϲ τρειϲ ευρον αυτον εν τω ιερω καθεζομενον εμ μεϲω των διδαϲκαλων και ακουοντα αυτων και επερωτωντα αυτουϲ εξιϲταντο δε παντεϲ οι ακουοντεϲ αυτου επι τη ϲυνεϲει και ταιϲ αποκριϲεϲιν αυτου και ιδοντεϲ αυτον εξεπλαγηϲαν και προϲ αυτον η μ̅η̅ρ̅ αυτου ειπε̅ τεκνον τι εποιηϲαϲ ημειν ουτωϲ ιδου ο π̅η̅ρ̅ ϲου καγω οδυνωμενοι εζητουμεν ϲε και ειπεν προϲ αυτουϲ τι οτι εζητειτε με ουκ ηδειτε οτι εν τοιϲ του π̅ρ̅ϲ̅ μου δει ειναι με και αυτοι ου ϲυνηκαν το ρημα ο ελαληϲεν αυτοιϲ και κατεβη μετ αυτων και ηλθε̅ ειϲ ναζαρατ και ην υποταϲϲομενοϲ αυτοιϲ και η μ̅η̅ρ̅ αυτου διετηρει τα ρηματα απαντα ταυτα εν τη καρδια αυτηϲ και ι̅ϲ̅ προεκοπτεν ϲοφια και ηλικια και χαριτι παρα θ̅ω̅ και α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅
εν ετει δε πεντεκαιδεκατω τηϲ ηγεμονειαϲ τιβεριου καιϲαροϲ ηγεμονευοντοϲ πο̅τιου πειλατου τηϲ ιουδαιαϲ και τετρααρχουντοϲ ηρωδου τηϲ γαλιλαιαϲ φιλιππου δε του αδελφου αυτου τετραρχου̅τοϲ τηϲ ιτουραιαϲ και τραχωνιτειδοϲ χωραϲ και λυϲανιου τηϲ αβειληνηϲ τετραρχουντοϲ επι αρχιερεωϲ αννα και καιαφα εγενετο ρημα θ̅υ̅ επι ιωαννην τον ζαχαριου υιο̅ εν τη ερημω και ηλθεν ειϲ παϲαν περιχωρο̅ του ιορδανου κηρυϲϲων βαπτιϲμα μετανοιαϲ ειϲ αφεϲι̅ αμαρτιων ωϲ γεγραπται εν βιβλω λογων ηϲαιου του προφητου λεγοντοϲ φωνη βοω̅τοϲ εν τη ερημω ετοιμαϲατε την οδον του κ̅υ̅ ευθειαϲ ποιειται ταϲ τριβουϲ αυτου παϲα φαραξ πληρωθηϲεται και πα̅ οροϲ και βουνοϲ ταπεινωθηϲεται και εϲται τα ϲκολια ειϲ ευθειαν και αι τραχειαι ειϲ οδουϲ λειαϲ και οψεται παϲα ϲαρξ το ϲωτηριον του θ̅υ̅ ελεγεν ουν τοιϲ εκπορευομενοιϲ οχλοιϲ βαπτιϲθηναι υπ αυτου γεννηματα εχιδνω̅ τιϲ υπεδειξεν υμιν φυγειν απο τηϲ μελλουϲηϲ οργηϲ ποιηϲατε ουν καρπουϲ αξιουϲ τηϲ μετανοιαϲ και μη αρξηϲθαι λεγειν εν εαυτοιϲ π̅ρ̅α̅ εχομεν τον αβρααμ λεγω γαρ υμιν οτι δυναται ο θ̅ϲ̅ εκ των λιθων τουτων εγειρε τεκνα τω αβρααμ ηδη δε και η αξινη προϲ την ριζαν των δενδρω̅ κειται παν ουν δενδρον μη ποιουν καρπον καλον εκκοπτεται και ειϲ πυρ βαλλεται και επηρωτων αυτον οι οχλοι λεγοντεϲ τι ουν ποιηϲωμε̅ αποκριθειϲ δε λεγει αυτοιϲ ο εχων δυο χιτωναϲ μεταδοτω τω μη εχοντι και ο εχων βρωματα ομοιωϲ ποιειτω ηλθον δε και τελωναι βαπτιϲθηναι και ειπον προϲ αυτον διδαϲκαλε τι ποιηϲωμεν ο δε ειπε̅ προϲ αυτουϲ μηθεν πλεον παρα το διατεταγμενον υμιν πραϲϲετε επηρωτων δε αυτον και ϲτρατευομενοι λεγοντεϲ και ημειϲ τι ποιηϲομεν και ειπεν προϲ αυτουϲ μηδενα διαϲειϲητε μηδε ϲυκοφα̅τηϲητε και αρκειϲθε τοιϲ οψωνιοιϲ υμων προϲδοκωντοϲ δε του λαου και διαλογιζομενων παντων ε̅ ταιϲ καρδιαιϲ αυτων περι του ιωαννου μηποτε αυτοϲ ειη ο χ̅ϲ̅ απεκρινατο ο ιωαμνηϲ απαϲιν λεγων εγω μεμ υδατι βαπτιζω υμαϲ ερχεται δε ο ιϲχυροτεροϲ μου ου ουκ ιμι ικανοϲ λυϲαι τον ιμαντα των υποδηματων αυτου αυτοϲ υμαϲ βαπτιϲει εν π̅ν̅ι̅ αγιω και πυρι ου το πτυο̅ εν τη χειρι αυτου και διακαθαριει την αλωνα αυτου και ϲυναξει τον ϲιτον ειϲ την αποθηκην αυτου το δε αχυρον κατακαυϲει πυρι αϲβεϲτω πολλα μεν ουν και ετερα παρακαλων ευηγγελιζετο τον λαο̅ ο δε ηρωδηϲ ο τετραρχηϲ ελεγχομενοϲ υπ αυτου περι ηρωδιαδοϲ τηϲ γυναικοϲ φιλιππου του αδελφου αυτου και περι παντω̅ ων εποιηϲεν πονηρων ο ηρωδηϲ προϲεθηκεν και τουτο επι παϲιν και κατεκλειϲεν το̅ ιωαννην εν τη φυλακη εγενετο δε εν τω βαπτιϲθηναι απαντα τον λαον και ι̅υ̅ βαπτιϲθεντοϲ και προϲευχομενου ανεωχθηναι τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και καταβηναι το π̅ν̅α̅ το αγιον ϲωματικω ειδι ωϲει περιϲτεραν επ αυτον και φωνην εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ γενεϲθαι λεγουϲαν ϲυ ει ο υιοϲ μου ο αγαπητοϲ εν ϲοι ηυδοκηϲα και αυτοϲ ην ο ι̅ϲ̅ ωϲει ετων τριακοντα αρχομενοϲ ων ωϲ ενομιζετο υιοϲ ιωϲηφ του ηλει του ματθατ του λευι του μελχει του ιαννα του ιωϲηφ του ματταθιου του αμωϲ του ναουμ του εϲλει του ναγαι του μααθ του ματταθιου του ϲεμεει του ιωϲηφ του ιουδα του ιωαναν του ρηϲα του ζορομβαβελ του ϲαλαθιηλ του νηρει του μελχει του αδδει του κωϲαμ του ελμωδαμ του ηρ του ιωϲη του ελιεζερ του ιωρειμ του ματταθ του λευει του ϲυμεω̅ του ιουδα του ιωϲηφ του ιωαναν του ελιακειμ του μελεα του ματταθα του ναθαν του δαυειδ του ιεϲϲαι του ιωβηδ του βοοϲ του ϲαλμω̅ του νααϲϲων του αμιναδαβ του αραμ του εϲρωμ του ιουδα του ιακωβ του ιϲαακ του αβρααμ του θαρα του ναχωρ του ϲερουχ του ραγαυ του φαλεγ του εβερ του ϲαλα του καινα̅ του αρφαξαδ του ϲημ του νωε του λαμεχ του μαθουϲαλα του αινωχ του ιαρεθ του μελελεηλ του καιναν του αινωϲ του ϲημ του αδαμ του θ̅υ̅
ι̅ϲ̅ δε π̅ν̅ϲ̅ αγιου πληρηϲ υπεϲτρεψεν απο του ιορδανου και ηγετο εν τω π̅ν̅ι̅ ειϲ την ερημον ημεραϲ τεϲϲερακοντα πειραζομενοϲ υπο του διαβολου και ουκ εφαγεν ουδεν εν ταιϲ ημεραιϲ εκειναιϲ και ϲυντελεϲθειϲων αυτων υϲτερον επιναϲεν και ειπε̅ αυτω ο διαβολοϲ ει υ̅ϲ̅ ει του θ̅υ̅ ειπε τω λιθω τουτω ινα γενηται αρτοϲ και απεκριθη ι̅ϲ̅ προϲ αυτον λεγων γεγραπται οτι ουκ επ αρτω μονω ζηϲεται ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ αλλ επι παντι ρηματι θ̅υ̅ και αναγαγων αυτον ο διαβολοϲ ειϲ οροϲ υψηλον εδειξεν αυτω παϲαϲ ταϲ βαϲιλειαϲ τηϲ οικουμενηϲ εν ϲτιγμη χρονου και ειπεν αυτω ο διαβολοϲ ϲοι δωϲω την εξουϲιαν ταυτην απαϲαν και την δοξαν αυτων οτι εμοι παραδεδοται και ω εα̅ θελω διδωμι αυτην ϲυ ουν εαν προϲκυνηϲηϲ ενωπιο̅ μου εϲται ϲου παϲα και αποκριθειϲ ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ υπαγε οπιϲω μου ϲατανα γεγραπται προϲκυνηϲειϲ κ̅ν̅ το̅ θ̅ν̅ ϲου και αυτω μονω λατρευϲειϲ και ηγαγεν αυτον ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ και εϲτηϲεν αυτον επι το πτερυγιον του ιερου και ειπεν αυτω ει υ̅ϲ̅ ει του θ̅υ̅ βαλε ϲεαυτον εντευθεν κατω γεγραπται γαρ οτι τοιϲ αγγελοιϲ αυτου εντελειτε περι ϲου του διαφυλαξε ϲε και οτι επι χειρων αρουϲιν ϲε μηποτε προϲκοψηϲ προϲ λιθον τον ποδα ϲου και αποκριθειϲ ειπε̅ αυτω ο ι̅ϲ̅ οτι ειρηται ουκ εκπιραϲειϲ κ̅ν̅ τον θ̅ν̅ ϲου και ϲυντελεϲαϲ παντα πειραϲμον ο διαβολοϲ απεϲτη απ αυτου αχρι καιρου και υπεϲτρεψεν ο ι̅ϲ̅ εν τη δυναμει του π̅ν̅ϲ̅ ειϲ την γαλιλαιαν και φημη εξηλθεν καθ οληϲ τηϲ περιχωρου περι αυτου και εδιδαϲκεν ε̅ ταιϲ ϲυναγωγαιϲ αυτων δοξαζομενοϲ υπο παντω̅ και ηλθεν ειϲ την ναζαρατ ου η̅ τεθραμμενοϲ και ειϲηλθε̅ κατα το ιωθοϲ αυτω εν τη ημερα των ϲαββατων ειϲ την ϲυναγωγην και ανεϲτη αναγνωναι και επεδοθη αυτω βιβλιον ηϲαιου του προφητου και ανοιξαϲ το βιβλιον ευρε̅ τον τοπον ου ην γεγραμμενο̅ π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ επ εμε ου {εινεκν} εχρειϲεν με ευαγγελιϲαϲθαι πτωχοιϲ απεϲταλκεν με ιαϲαϲθαι τουϲ ϲυντετριμμενουϲ την καρδιαν κηρυξαι αιχμαλωτοιϲ αφεϲιν και τυφλοιϲ αναβλεψιν αποϲτειλαι τεθραυϲμενουϲ εν αφεϲει κηρυξαι ενιαυτον κ̅υ̅ δεκτον και πτυξαϲ το βιβλιον αποδουϲ τω υπηρετη εκαθειϲεν και πα̅των εν τη ϲυναγωγη ηϲαν οι οφθαλμοι ατενιζοντεϲ αυτω ηρξατο δε λεγειν προϲ αυτουϲ οτι ϲημερον πεπληρωται η γραφη αυτη εν τοιϲ ωϲιν υμω̅ και παντεϲ εμαρτυρουν αυτω και εθαυμαζον επι τοιϲ λογοιϲ τηϲ χαριτοϲ τοιϲ εκπορευομενοιϲ εκ του ϲτοματοϲ αυτου και ελεγον ουχ ουτοϲ εϲτιν ο υιοϲ ιωϲηφ και ειπεν προϲ αυτουϲ παντωϲ ερειτε μοι τη̅ παραβολην ταυτην ιατραι θεραπευϲον ϲεαυτον οϲα ηκουϲαμεν γενομενα εν καπερναουμ ποιηϲον και ωδε εν τη πατριδι ϲου ειπεν δε αμην υμι̅ λεγω οτι ουδειϲ προφητηϲ δεκτοϲ εϲτιν εν τη πατριδι αυτου επ αληθειαϲ δε λεγω υμιν πολλαι χηραι ηϲαν εν ταιϲ ημεραιϲ ηλειου εν τω ι̅η̅λ̅ οτε εκλειϲθη ο ο̅υ̅ν̅ο̅ϲ̅ επι ετη τρια και μηναϲ εξ ωϲ εγενετο λειμοϲ μεγαϲ επι παϲαν την γην και προϲ ουδεμιαν αυτων επεμφθη ηλιαϲ ει μη ειϲ ϲαρεπτα τηϲ ϲιδωνιαϲ προϲ γυναικα χηραν και πολλοι λεπροι ηϲαν επι ελιϲαιου του προφητου εν τω ι̅η̅λ̅ και ουδειϲ αυτων εκαθεριϲθη ει μη ναιμαν ο ϲυροϲ και επληϲθηϲαν παντεϲ θυμου εν τη ϲυναγωγη ακουο̅τεϲ ταυτα και αναϲταντεϲ εξεβαλον αυτον εξω τηϲ πολεωϲ και ηγαγον αυτον εωϲ οφρυοϲ του ορουϲ εφ ου η πολιϲ αυτων ωκοδομητο ειϲ το κατακρημνιϲαι αυτον αυτοϲ δε διελθων δια μεϲου αυτων επορευετο και κατηλθεν ειϲ καπερναουμ πολιν τηϲ γαλιλαιαϲ και ην διδαϲκων αυτουϲ εν τοιϲ ϲαββαϲι̅ και εξεπληϲϲοντο επι τη διδαχη αυτου οτι εν εξουϲια ην ο λογοϲ αυτου και εν τη ϲυναγωγη ην α̅ν̅ο̅ϲ̅ εχων πνευμα δαιμονιου ακαθαρτου και ανεκραξεν φωνη μεγαλη λεγω̅ εα τι ημειν και ϲυ ι̅υ̅ ναζαρηνε ηλθεϲ απολεϲαι ημαϲ οιδα ϲε τιϲ ει ο αγιοϲ του θ̅υ̅ και επετειμηϲεν αυτω ο ι̅ϲ̅ λεγων φιμωθητι και εξελθε εξ αυτου και ριψαν αυτον το δαιμονιον ειϲ το μεϲον εξηλθεν απ αυτου μηδεν βλαψαν αυτον και εγενετο θαμβοϲ επι πανταϲ και ϲυ̅ελαλουν προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ τιϲ ο λογοϲ ουτοϲ οτι εν εξουϲια και δυναμει επιταϲϲει τοιϲ ακαθαρτοιϲ πνευμαϲιν και εξερχονται και εξεπορευετο ηχοϲ περι αυτου ειϲ παντα τοπον τηϲ περιχωρου αναϲταϲ δε εκ τηϲ ϲυναγωγηϲ ο ι̅ϲ̅ ειϲηλθεν ειϲ την οικιαν ϲιμωνοϲ πενθερα δε του ϲιμωνοϲ ην ϲυνεχομενη πυρετω μεγαλω και ηρωτηϲαν αυτο̅ περι αυτηϲ και επιϲταϲ επανω αυτηϲ επετειμηϲεν τω πυρετω και αφηκεν αυτην παραχρημα δε αναϲταϲα διηκονει αυτοιϲ δυνοντοϲ δε του ηλιου παντεϲ οϲοι ειχο̅ αϲθενουνταϲ νοϲοιϲ ποικιλαιϲ και ηγαγον αυτουϲ προϲ αυτον ο δε ενι εκαϲτω αυτων ταϲ χειραϲ επιθειϲ εθεραπευϲεν αυτουϲ εξηρχετο δε και δαιμονια απο πολλων κραυγαζοντα και λεγοντα οτι ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ο υιοϲ του θ̅υ̅ και επιτιμων ουκ εια αυτα λαλειν οτι ηδειϲαν τον χ̅ν̅ αυτον ειναι γενομενηϲ δε ημεραϲ εξελθων επορευθη ειϲ ερημο̅ τοπον και οι οχλοι επεζητου̅ αυτον και ηλθον εωϲ αυτου και κατειχον αυτον του μη πορευεϲθαι απ αυτων ο δε ειπεν προϲ αυτουϲ οτι και ταιϲ ετεραιϲ πολεϲιν ευαγγελιϲαϲθαι με δει την βαϲιλεια̅ του θ̅υ̅ οτι ειϲ τουτο απεϲταλμαι και ην κηρυϲϲων εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ τηϲ γαλιλαιαϲ
εγενετο δε εν τω τον οχλον επικειϲθαι αυτω και ακουειν τον λογον του θ̅υ̅ και αυτοϲ ην εϲτωϲ παρα την λιμνη̅ γεννηϲαρετ και ιδεν δυο πλοιαρια εϲτωτα παρα την λιμνην οι δε αλεειϲ αποβα̅τεϲ απ αυτων απεπλυναν τα δικτυα εμβαϲ δε ειϲ εν τω̅ πλοιων ο ην του ϲιμωνοϲ ηρωτηϲεν αυτον απο τηϲ γηϲ επαναγειν ολιγον και καθειϲαϲ εδιδαϲκεν εκ του πλοιου τουϲ οχλουϲ ωϲ δε επαυϲατο λαλων ειπεν προϲ τον ϲιμωνα επαναγαγε ειϲ το βαθοϲ και χαλαϲατε τα δικτυα υμων ειϲ αγραν και αποκριθειϲ ο ϲιμων ειπε̅ αυτω επιϲτατα δι οληϲ νυκτοϲ κοπιαϲαντεϲ ουδεν ελαβαμεν επι δε τω ρηματι ϲου χαλαϲω το δικτυον και τουτο ποιηϲαντεϲ ϲυνεκλειϲαν πληθοϲ ιχθυω πολυ διερηγνυτο δε το δικτυο̅ αυτων και κατενευϲαν τοιϲ μετοχοιϲ τοιϲ εν τω ετερω πλοιω του ελθονταϲ ϲυλλαβεϲθαι αυτοιϲ και ηλθον και επληϲαν αμφοτερα τα πλοια ωϲτε βυθιζεϲθαι αυτα ιδων δε ϲιμων πετροϲ προϲεπεϲεν τοιϲ γοναϲιν του ι̅υ̅ λεγων εξελθε απ εμου οτι ανηρ αμαρτωλοϲ ειμι κ̅ε̅ θαμβοϲ γαρ περιεϲχεν αυτο̅ και πανταϲ τουϲ ϲυν αυτω επι τη αγρα των ιχθυων η ϲυνελαβον ομοιωϲ δε και ιακωβον και ιωαννην υιουϲ ζεβεδαιου οι ηϲαν κοινωνοι τω ϲιμωνι και ειπεν προϲ τον ϲιμωνα ο ι̅ϲ̅ μη φοβου απο του νυν α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ εϲη ζωγρων και καταγαγοντεϲ τα πλοια επι την γην αφεντεϲ απαντα ηκολουθηϲαν αυτω και εγενετο εν τω ειναι αυτο̅ εν μια των πολεων {κα} ιδου ανηρ πληρηϲ λεπραϲ και ιδω̅ τον ι̅ν̅ πεϲων επι προϲωπο̅ εδεηθη αυτου λεγων κ̅ε̅ εα̅ θεληϲ δυναϲαι με καθαριϲαι και εκτειναϲ την χειρα ηψατο αυτου ειπων θελω καθαριϲθητι και ευθεωϲ η λεπρα απηλθεν απ αυτου και αυτοϲ παρηγγειλεν αυτω μηδενι ειπειν αλλα απελθων δειξον ϲεαυτον τω ιερει και προϲενεγκε περι του καθαριϲμου ϲου καθωϲ προϲεταξεν μωϲηϲ ειϲ μαρτυριον αυτοιϲ διηρχετο δε μαλλο̅ ο λογοϲ περι αυτου και ϲυνηρχοντο οχλοι πολλοι ακουειν και θεραπευεϲθαι απ αυτου απο των αϲθενειων αυτω̅ αυτοϲ δε ην υποχωρων εν ταιϲ ερημοιϲ και προϲευχομενοϲ και εγενετο εν μια των ημερων και αυτοϲ ην διδαϲκω̅ και ηϲαν καθημενοι φαριϲαιοι και νομοδιδαϲκαλοι οι ηϲαν {ϲυνεληλυθοτεϲ} εκ παϲηϲ κωμηϲ τηϲ γαλιλαιαϲ και ιουδαιαϲ και ι̅λ̅η̅μ̅ και δυναμειϲ κ̅υ̅ ην ειϲ το ιαϲθαι αυτουϲ και ιδου ανδρεϲ φεροντεϲ επι κλινηϲ α̅ν̅ο̅ν̅ οϲ ην παραλελυμενοϲ και εζητουν αυτον ειϲενεγκει̅ και θειναι ενωπιον αυτου και μη ευροντεϲ ποιαϲ ειϲενεγκωϲιν αυτον δια τον οχλον αναβαντεϲ επι το δωμα δια των κεραμων καθηκαν αυτον ϲυν τω κλεινιδιω ειϲ το μεϲον εμπροϲθεν του ι̅υ̅ και ιδων τη̅ πιϲτιν αυτων ειπεν αυτω α̅ν̅ε̅ αφεωνται ϲοι αι αμαρτιαι ϲου και ηρξαντο διαλογιζεϲθαι οι γραμματειϲ και οι φαριϲαιοι λεγοντεϲ τιϲ εϲτιν ουτοϲ οϲ λαλει βλαϲφημιαϲ τιϲ δυναται αφιεναι αμαρτιαϲ ει μη μονοϲ ο θ̅ϲ̅ επιγνουϲ δε ο ι̅ϲ̅ τουϲ διαλογιϲμουϲ αυτων αποκριθειϲ ειπεν προϲ αυτουϲ τι διαλογιζεϲθαι εν ταιϲ καρδιαιϲ υμων τι εϲτιν ευκοπωτερον ειπειν αφεωνται ϲοι αι αμαρτιαι ϲου η ειπειν εγειρε και περιπατει ινα δε ιδητε οτι εξουϲιαν εχει ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ επι τηϲ γηϲ αφιεναι αμαρτιαϲ ειπεν τω παραλελυμενω ϲοι λεγω εγειρε και αραϲ το κλινειδιον ϲου πορευου ειϲ το̅ οικον ϲου και παραχρημα αναϲταϲ ενωπιον αυτων αραϲ εφ ο κατεκειτο απηλθε̅ ειϲ τον οικον αυτου δοξαζω̅ τον θ̅ν̅ και εκϲταϲειϲ ελαβε̅ απανταϲ και επληϲθηϲαν φοβου και εδοξαζον τον θ̅ν̅ λεγοντεϲ οτι ιδομεν παραδοξα ϲημερον και μετα ταυτα εξηλθεν και ειδε̅ τελωνην ονοματι λευειν καθημενον επι το τελωνιο̅ και ειπεν αυτω ακολουθει μοι και καταλειπων απαντα αναϲταϲ ηκολουθηϲεν αυτω και εποιηϲεν δοχην μεγαλη̅ λευειϲ αυτω εν τη οικια αυτου και ην οχλοϲ τελωνων πολυϲ και αλλων οι ηϲαν μετ αυτων κατακειμενοι και εγογγυζον οι γραμματειϲ αυτω̅ και οι φαριϲαιοι προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου λεγοντεϲ δια τι μετα των τελωνων και αμαρτωλων εϲθιετε και πινετε και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν προϲ αυτουϲ ου χριαν εχουϲιν οι υγιαινο̅τεϲ ιατρου αλλα οι κακωϲ εχο̅τεϲ ουκ εληλυθα καλεϲαι δικαιουϲ αλλα αμαρτωλουϲ ειϲ μετανοιαν οι δε ειπον προϲ αυτον δια τι οι μαθηται ιωαννου νηϲτευουϲιν πυκνα και δεηϲειϲ ποιουνται ομοιωϲ και οι των φαριϲαιων οι δε ϲοι εϲθιουϲιν και πινουϲιν ο δε ειπεν προϲ αυτουϲ μη δυναϲθαι τουϲ υιουϲ του νυμφωνοϲ εν ω ο νυμφιοϲ μετ αυτων εϲτιν ποιηϲαι νηϲτευειν ελευϲονται δε ημεραι και οταν απαρθη απ αυτω̅ ο νυμφιοϲ τοτε νηϲτευϲουϲιν εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ ελεγεν δε και παραβολην προϲ αυτουϲ οτι ουδειϲ επιβλημα ιματιου καινου επιβαλλει επι ιματιον παλαιον ει δε μη γε και το καινον ϲχιζει και τω παλαιω ου ϲυμφωνηϲει το απο του καινου και ουδειϲ βαλλει οινον νεον ειϲ αϲκουϲ παλαιουϲ ει δε μη γε ρηξει ο νεοϲ οινοϲ τουϲ αϲκουϲ και αυτοϲ εκχυθηϲεται και οι αϲκοι απολουνται αλλα οινον νεον ειϲ αϲκουϲ καινουϲ βλητεον και αμφοτεροι ϲυντηρουνται και ουδειϲ πιων παλαιον ευθεωϲ θελει νεον λεγει γαρ ο παλαιοϲ χρηϲτοτεροϲ εϲτιν
εγενετο δε εν ϲαββατω δευτεροπρωτω διαπορευεϲθαι αυτον δια ϲποριμων και ετιλλον οι μαθηται αυτου τουϲ ϲταχυαϲ και ηϲθιον ψωχοντεϲ ταιϲ χερϲιν τινεϲ δε τω̅ φαριϲαιων ειπον αυτοιϲ τι ποιειται ο ουκ εξεϲτιν ποιειν εν τοιϲ ϲαββαϲιν και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν προϲ αυτουϲ ουδε τουτο ανεγνωτε ο εποιηϲεν δ̅α̅δ̅ οποτε επιναϲεν αυτοϲ και οι μετ αυτου οντεϲ ωϲ ειϲηλθεν ειϲ το̅ οικον του θ̅υ̅ και τουϲ αρτουϲ τηϲ προθεϲεωϲ ελαβεν και εφαγεν και εδωκεν και τοιϲ μετ αυτου ουϲ ουκ εξεϲτι̅ φαγειν ει μη μονουϲ τουϲ ιερειϲ και ελεγεν αυτοιϲ οτι κ̅ϲ̅ εϲτιν ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ και του ϲαββατου εγενετο δε και εν ετερω ϲαββατω ειϲελθειν αυτον ειϲ τη̅ ϲυναγωγην και διδαϲκειν και ην εκει α̅ν̅ο̅ϲ̅ και η χειρ αυτου η δεξια ην ξηρα παρετηρου̅το δε οι γραμματειϲ και οι φαριϲαιοι ει εν τω ϲαββατω θεραπευει ινα ευρωϲιν κατηγορια̅ αυτου αυτοϲ δε ηδει τουϲ διαλογιϲμουϲ αυτων και ειπε̅ τω α̅ν̅ω̅ τω την ξηραν εχοντι την χειρα εγειρε και ϲτηθι ειϲ το μεϲον ο δε αναϲταϲ εϲτη ειπεν ουν ο ι̅ϲ̅ προϲ αυτουϲ επερωτηϲω υμαϲ τι εξεϲτι̅ τοιϲ ϲαββαϲιν αγαθοποιηϲαι η κακοποιηϲαι ψυχην ϲωϲαι η αποκτειναι και περιβλεψαμενοϲ πανταϲ αυτουϲ ειπε̅ αυτω εκτεινον την χειρα ϲου ο δε εποιηϲεν και απεκατεϲταθη η χειρ αυτου ωϲ η αλλη αυτοι δε επληϲθηϲαν ανοιαϲ και διελαλουν προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ τι αν ποιηϲειεν τω ι̅υ̅ εγενετο δε εν ταιϲ ημεραιϲ ταυταιϲ εξελθειν αυτον ειϲ το οροϲ προϲευξαϲθαι και ην διανυκτερευων εν τη προϲευχη του θ̅υ̅ και οτε εγενετο ημερα προϲεφωνηϲεν τουϲ μαθηταϲ αυτου και εκλεξαμενοϲ απ αυτων δωδεκα ουϲ και αποϲτολουϲ ωνομαϲεν ϲιμωνα ον και ωνομαϲεν πετρον και ανδρεαν τον αδελφον αυτου ιακωβον και ιωαννην φιλιππον και βαρθολομαιο̅ ματθαιον και θωμαν ιακωβο̅ τον του αλφαιου και ϲιμωνα τον καλουμενον ζηλωτην ιουδαν ιακωβου και ιουδαν ιϲκαριωτην οϲ και εγενετο προδοτηϲ και καταβαϲ μετ αυτων εϲτη επι τοπου πεδεινου και οχλοϲ μαθητω̅ αυτου και πληθοϲ πολυ του λαου απο παϲηϲ τηϲ ιουδαιαϲ και ι̅λ̅η̅μ̅ και τηϲ παραλιου τυρου και ϲειδωνοϲ οι ηλθον ακουϲαι αυτου και ιαθηναι απο των νοϲων αυτων και οι ενοχλουμενοι απο π̅ν̅ω̅ν̅ ακαθαρτων εθεραπευοντο και παϲ ο οχλοϲ εζητει απτεϲθαι αυτου οτι δυναμιϲ παρ αυτου εξηρχετο και ιατο πανταϲ και αυτοϲ επαραϲ τουϲ οφθαλμουϲ αυτου ειϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου ελεγεν μακαριοι οι πτωχοι οτι υμετερα εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ μακαριοι οι πεινωντεϲ νυν οτι χορταϲθηϲεϲθαι μακαριοι οι κλαιοντεϲ νυν οτι γελαϲεται μακαριοι εϲται οτα̅ μειϲηϲωϲιν υμαϲ οι α̅ν̅ο̅ι̅ και οταν αφοριϲωϲιν υμαϲ και ονειδιϲωϲιν και εκβαλωϲιν το ονομα υμων ωϲ πονηρο̅ ενεκα του υιου του α̅ν̅ο̅υ̅ χαρητε εν εκεινη τη ημερα και ϲκιρτηϲατε ιδου γαρ ο μιϲθοϲ υμω̅ πολυϲ εν τω ο̅υ̅ν̅ω̅ κατα ταυτα γαρ εποιουν τοιϲ προφητεϲ οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ αυτων πλην ουαι υμιν τοιϲ πλουϲιοιϲ οτι απεχετε την παρακληϲιν υμων ουαι υμιν οι εμπεπληϲμενοι οτι πιναϲετε ουαι υμιν οι γελωντεϲ νυν οτι πενθηϲετε και κλαυϲετε ουαι οταν καλωϲ ειπωϲιν υμαϲ παντεϲ οι α̅ν̅ο̅ι̅ κατα ταυτα γαρ εποιουν τοιϲ ψευδοπροφηταιϲ οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ αυτω̅ αλλα υμιν λεγω τοιϲ ακουουϲι̅ αγαπατε τουϲ εχθρουϲ υμων καλωϲ ποιειτε τοιϲ μειϲουϲι̅ υμαϲ ευλογειτε τουϲ καταρωμενουϲ υμαϲ προϲευχεϲθαι υπερ των επερεαζοντων υμαϲ τω τυπτοντι ϲε επι την ϲιαγονα παρεχε και την αλλην και απο του αιροντοϲ ϲου το ιματιον και τον χιτωνα ϲου μη κωλυϲηϲ παντι δε τω αιτου̅τι ϲε διδου και απο του αιροντοϲ τα ϲα μη απαιτει και καθωϲ θελετε ινα ποιουϲιν υμαϲ οι α̅ν̅ο̅ι̅ και υμειϲ ποιειτε αυτοιϲ ομοιωϲ και ει αγαπατε τουϲ αγαπωνταϲ υμαϲ ποια υμιν χαριϲ εϲτιν και γαρ οι αμαρτωλοι τουϲ αγαπωνταϲ αυτουϲ αγαπωϲιν και εαν αγαθοποιητε τουϲ αγαθοποιουνταϲ υμαϲ ποια υμιν χαριϲ εϲτιν και γαρ οι αμαρτωλοι το αυτο ποιουϲιν και εαν δανιζετε παρ ων ελπιζετε απολαβειν ποια υμιν χαριϲ εϲτιν και γαρ αμαρτωλοι αμαρτωλοιϲ δανιζουϲιν ινα απολαβωϲιν τα ιϲα πλην αγαπατε τουϲ εκχθρουϲ υμων και αγαθοποιειτε και δανιζετε μηδεν απελπιζοντεϲ και εϲται ο μιϲθοϲ υμων πολυϲ εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ και εϲεϲθε υιοι υψιϲτου οτι αυτοϲ χρηϲτοϲ εϲτιν επι τουϲ αχαριϲτουϲ και πονηρουϲ γεινεϲθαι ουν οικτειρμονεϲ καθωϲ και ο π̅η̅ρ̅ υμων οικτειρμων εϲτιν και μη κρεινετε ινα μη κριθητε μη καταδικαζετε και ου μη καταδικαϲθητε απολυετε και απολυθηϲεϲθαι διδοτε και δοθηϲεται υμιν μετρον καλον πεπιεϲμενο̅ και ϲεϲαλευμενον και υπερεκχυννομενον δωϲουϲι̅ ειϲ τον κολπον υμων τω γαρ αυτω μετρω ω μετριται αντιμετρηθηϲεται υμιν ειπεν δε παραβολην αυτοιϲ μητι δυναται τυφλοϲ τυφλο̅ οδηγειν ουχι αμφοτεροι ειϲ βοθυνον πεϲουνται ουκ εϲτιν μαθητηϲ υπερ τον διδαϲκαλον αυτου κατηρτιϲμενοϲ δε παϲ εϲται ωϲ ο διδαϲκαλοϲ αυτου τι δε βλεπειϲ το καρφοϲ το εν τω οφθαλμω του αδελφου ϲου την δε δοκον την εν τω ιδιω οφθαλμω ου κατανοειϲ η πωϲ δυναϲαι λεγειν τω αδελφω ϲου αδελφε αφεϲ εκβαλω το καρφοϲ το εν τω οφθαλμω ϲου αυτοϲ την εν τω οφθαλμω ϲου δοκον ου βλεπων υποκριτα εκβαλε πρωτον την δοκον εκ του οφθαλμου ϲου και τοτε διαβλεψειϲ εκβαλειν το καρφοϲ το εν τω οφθαλμω του αδελφου ϲου ου γαρ εϲτιν δε̅δρον καλον ποιουν καρπον ϲαπρο̅ ουδε δενδρον ϲαπρον ποιουν καρπον καλον εκαϲτον γαρ δε̅δρον εκ του ιδιου καρπου γινωϲκετε ου γαρ εξ ακανθων ϲυλλεγουϲιν ϲυκα ουδε εκ βατου τρυγωϲιν ϲταφυλην ο αγαθοϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκ του αγαθου θηϲαυρου τηϲ καρδιαϲ αυτου προφερει το αγαθον και ο πονηροϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκ του πονηρου θηϲαυρου τηϲ καρδιαϲ αυτου προφερει το πονηρον εκ γαρ περιϲϲευματοϲ καρδιαϲ λαλει το ϲτομα αυτου τι δε με καλειτε κ̅ε̅ κ̅ε̅ και ου ποιειτε α λεγω παϲ ο ερχομενοϲ προϲ με και ακουων μου των λογων και ποιων αυτουϲ υποδειξω υμιν τινι εϲτιν ομοιοϲ ομοιοϲ εϲτιν α̅ν̅ω̅ οικοδομου̅τι οικιαν οϲ εϲκαψεν και εβαθυνεν και εθηκεν θεμελιο̅ επι την πετραν πλημμυραϲ δε γενομενηϲ προϲερρηξε̅ ο ποταμοϲ τη οικια εκεινη και ουκ ιϲχυϲεν ϲαλευϲαι αυτην τεθεμελιωτο γαρ επι την πετραν ο δε ακουϲαϲ και μη ποιηϲαϲ ομοιοϲ εϲτι̅ α̅ν̅ω̅ οικοδομηϲαντι οικια̅ επι την γην χωριϲ θεμελιου η προϲερρηξεν ο ποταμοϲ και ευθεωϲ επεϲεν και εγενετο το ρηγμα τηϲ οικιαϲ εκεινηϲ μεγα
επειδη επληρωϲεν παντα τα ρηματα αυτου ειϲ ταϲ ακοαϲ του λαου ειϲηλθεν ειϲ καπερναουμ εκατονταρχου δε τινοϲ δουλοϲ κακωϲ εχων ημελλεν τελευταν οϲ ην αυτω εντιμοϲ ακουϲαϲ δε περι του ι̅υ̅ απεϲτειλεν προϲ αυτον πρεϲβυτερουϲ των ιουδαιων ερωτων αυτον οπωϲ ελθω̅ διαϲωϲη τον δουλον αυτου οι δε παραγενομενοι προϲ τον ι̅ν̅ παρεκαλεϲαν αυτον ϲπουδαιωϲ λεγοντεϲ αυτω οτι αξιοϲ εϲτιν ω παρεξη τουτο αγαπα γαρ το εθνοϲ ημων και την ϲυναγωγην αυτοϲ ωκοδομηϲεν ημιν ο δε ι̅ϲ̅ επορευετο ϲυν αυτοιϲ ηδη δε αυτου ου μακρα̅ απεχοντοϲ απο τηϲ οικιαϲ επεμψεν επ αυτον ο εκατονταρχοϲ φιλουϲ λεγων αυτω κ̅ε̅ μη ϲκυλλου ου γαρ ειμι ικανοϲ ινα υπο την ϲτεγην μου ειϲελθηϲ διο ουδε εμαυτον ηξιωϲα προϲ ϲε ελθειν αλλα ειπε λογω και ιαθηϲεται ο παιϲ μου και γαρ εγω α̅ν̅ο̅ϲ̅ ειμι υπο εξουϲιαν ταϲϲομενοϲ εχων υπ εμαυτον ϲτρατιωταϲ και λεγω τουτω πορευθητι και πορευεται και αλλω ερχου και ερχεται και τω δουλω μου ποιηϲον τουτο και ποιει ακουϲαϲ δε ταυτα ο ι̅ϲ̅ εθαυμαϲεν αυτον και ϲτραφειϲ τω ακολουθου̅τι αυτω οχλω ειπεν λεγω υμι̅ οτι ουδε εν τω ι̅η̅λ̅ τοϲαυτη̅ πιϲτιν ευρον και υποϲτρεψαντεϲ οι πεμφθεντεϲ ειϲ τον οικον ευρον τον αϲθενουντα δουλον υγιαινοντα και εγενετο εν τω εξηϲ επορευετο ειϲ πολιν καλουμενην ναιν και ϲυνεπορευοντο οι μαθηται αυτου ικανοι και οχλοϲ πολυϲ ωϲ δε ηγγειϲεν τη πυλη τηϲ πολεωϲ και ιδου εξεκομιζετο υιοϲ μονογενηϲ τη μ̅ρ̅ι̅ αυτου και αυτη χηρα και οχλοϲ τηϲ πολεωϲ ικανοϲ ϲυν αυτη και ιδων αυτην ο κ̅ϲ̅ εϲπλαγχνιϲθη επ αυτη και ειπεν αυτη μη κλαιε και προϲελθων ηψατο τηϲ ϲορου οι δε βαϲταζοντεϲ εϲτηϲαν και ειπεν νεανιϲκε ϲοι λεγω εγερθητι και ανεκαθειϲεν ο νεκροϲ και ηρξατο λαλειν και απεδωκεν αυτον τη μ̅ρ̅ι̅ αυτου ελαβεν δε φοβοϲ απανταϲ και εδοξαζον τον θ̅ν̅ λεγοντεϲ οτι προφητηϲ μεγαϲ ηγερθη εν ημειν και οτι επεϲκεψατο ο θ̅ϲ̅ τον λαον αυτου και εξηλθεν ο λογοϲ ουτοϲ εν ολη τη ιουδαια περι αυτου και εν παϲη τη περιχωρω και απηγγειλαν ιωαννει οι μαθηται αυτου περι παντων τουτων και προϲκαλεϲαμενοϲ δυο τιναϲ των μαθητων αυτου ο ιωαννηϲ επεμψεν προϲ τον ι̅ν̅ λεγων ϲυ ει ο ερχομενοϲ η αλλον προϲδοκωμεν παραγενομενοι δε προϲ αυτο̅ οι ανδρεϲ ειπον ιωαννηϲ ο βαπτιϲτηϲ απεϲταλκεν ημαϲ προϲ ϲε λεγων ϲυ ει ο ερχομενοϲ η αλλον προϲδοκωμεν εν αυτη δε τη ωρα εθεραπευϲε̅ πολλουϲ απο νοϲων και μαϲτιγων και πνευματων πονηρων και τυφλοιϲ πολλοιϲ εχαριϲατο βλεπειν και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ πορευθεντεϲ απαγγειλατε ιωα̅νει α ιδατε και ηκουϲατε οτι τυφλοι αναβλεπουϲιν χωλοι περιπατουϲιν λεπροι καθαριζονται κωφοι ακουουϲι̅ νεκροι εγειρονται πτωχοι ευαγγελιζονται και μακαριοϲ εϲτιν οϲ εαν μη ϲκανδαλιϲθη εν εμοι απελθοντω̅ δε των αγγελων ιωαννου ηρξατο λεγειν προϲ τουϲ οχλουϲ περι ιωαννου τι εξηλθατε ειϲ την ερημον θεαϲαϲθαι καλαμον υπο ανεμου ϲαλευομενον αλλα τι εξηλθατε ιδειν α̅ν̅ο̅ν̅ εν μαλακοιϲ ηματιοιϲ ημφιεϲμενον ιδου οι εν ιματιϲμω ενδοξω και τρυφη υπαρχοντεϲ εν τοιϲ βαϲιλειοιϲ ειϲιν αλλα τι εξεληλυθατε ειδειν προφητην ναι λεγω υμιν και περιϲϲοτερον προφητου ουτοϲ εϲτι̅ περι ου γεγραπται ιδου εγω αποϲτελλω τον αγγελον μου προ προϲωπου ϲου οϲ καταϲκευαϲει την οδον ϲου εμπροϲθεν ϲου λεγω γαρ υμιν μειζων εν γεννητοιϲ γυναικων προφητηϲ ιωαννου του βαπτιϲτου ουδειϲ εϲτιν ο δε μικροτεροϲ εν τη βαϲιλεια του θ̅υ̅ μειζων αυτου εϲτι̅ και παϲ ο λαοϲ ακουϲαϲ και οι τελωναι εδικαιωϲαν τον θ̅ν̅ βαπτιϲθεντεϲ το βαπτιϲμα ιωαννου οι δε φαριϲαιοι και οι νομικοι την βουλην του θ̅υ̅ ηθετηϲαν ειϲ εαυτουϲ μη βαπτιϲθεντεϲ υπ αυτου τινι ουν ομοιωϲω τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ και τινι ειϲιν ομοιοι ομοιοι ειϲιν παιδιοιϲ τοιϲ εν αγορα καθημενοιϲ και προϲφωνουϲιν αλληλοιϲ και λεγουϲιν ηυληϲαμεν υμι̅ και ουκ ωρχηϲαϲθαι εθρηνηϲαμεν υμιν και ουκ εκλαυϲατε εληλυθεν γαρ ιωαννηϲ ο βαπτιϲτηϲ μητε αρτον εϲθιων μητε οινον πεινων και λεγετε δαιμονιον εχει εληλυθεν ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ εϲθιων και πινων και λεγετε ιδου α̅ν̅ο̅ϲ̅ φαγοϲ και οινοποτηϲ φιλοϲ τελωνων και αμαρτωλω̅ και εδικαιωθη η ϲοφια απο των τεκνων αυτηϲ παντω̅ ηρωτα δε τιϲ αυτον των φαριϲαιων ινα φαγη μετ αυτου και ειϲελθων ειϲ την οικιαν του φαριϲαιου ανεκλιθη και ιδου γυνη εν τη πολει ητιϲ η̅ αμαρτωλοϲ και επιγνουϲα οτι κατακειται εν τη οικια του φαριϲαιου κομιϲαϲα αλαβαϲτρον μυρου και ϲταϲα παρα τουϲ ποδαϲ του ι̅υ̅ οπιϲω κλαιουϲα ηρξατο βρεχειν τουϲ ποδαϲ αυτου τοιϲ δακρυϲιν και ταιϲ θρηξιν τηϲ κεφαληϲ αυτηϲ εξεμαξεν και κατεφιλει τουϲ ποδαϲ αυτου και ηλειφεν τω μυρω ιδων δε ο φαριϲαιοϲ ο καλεϲαϲ αυτον ειπεν εν εαυτω λεγων ουτοϲ ει ην προφητηϲ εγεινωϲκεν αν τιϲ και ποταπη η γυνη ητιϲ απτεται αυτου οτι αμαρτωλοϲ εϲτιν και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν προϲ αυτον ϲιμων εχω ϲοι τι ειπειν ο δε εφη διδαϲκαλε ειπε δυο χρεοφιλεται ηϲα̅ δανιϲτη τινι ο ειϲ ωφειλεν δηναρια πεντακοϲια ο δε ετεροϲ πεντηκοντα μη εχοντω̅ δε αυτων αποδουναι αμφοτεροιϲ εχαριϲατο τιϲ ουν αυτω̅ επι πλιον αυτον αγαπηϲει αποκριθειϲ δε ο ϲιμων ειπεν υπολαμβανω οτι ω το πλιον εχαριϲατο ο δε ειπεν αυτω ορθωϲ εκριναϲ και ϲτραφειϲ προϲ την γυναικα τω ϲιμωνι εφη βλεπειϲ ταυτην την γυναικα ειϲηλθον ϲου ειϲ τη̅ οικιαν υδωρ επι τουϲ ποδαϲ μου ουκ εδωκαϲ αυτη δε τοιϲ δακρυϲιν εβρεξεν μου τουϲ ποδαϲ και ταιϲ θρηξιν αυτηϲ εξεμαξεν φιλημα μοι ουκ εδωκαϲ αυτη δε αφ ηϲ ειϲηλθο̅ ου διελειπεν καταφιλουϲα μου τουϲ ποδαϲ ελαιω την κεφαλην μου ουκ ηλιψαϲ αυτη δε μυρω ηλειψεν τουϲ ποδαϲ μου ου χαριν λεγω ϲοι αφεωνται αυτηϲ αι αμαρτιαι αι πολλαι οτι ηγαπηϲεν πολυ ω δε ολιγον αφιεται ολιγον αγαπα ειπεν δε αυτη αφεωνται ϲου αι αμαρτιαι και ηρξαντο οι ϲυνανακειμενοι λεγειν εν εαυτοιϲ τιϲ ουτοϲ εϲτιν οϲ και αμαρτιαϲ αφιηϲιν ειπεν δε προϲ την γυναικα η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε πορευου ειϲ ειρηνην
και εγενετο εν τω εξηϲ και αυτοϲ διωδευεν κατα πολιν και κωμην κηρυϲϲων και ευαγγελιζομενοϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ και οι δωδεκα ϲυν αυτω και γυναικεϲ τινεϲ αι ηϲαν τεθεραπευμεναι απο π̅ν̅ω̅ν̅ πονηρων και αϲθενιων μαριαμ η καλουμενη μαγδαληνη αφ ηϲ δαιμονια επτα εξεληλυθει και ιωαννα γυνη χουζα επιτροπου ηρωδου και ϲουϲαννα και εταιραι πολλαι αιτεινεϲ διηκονουν αυτω εκ των υπαρχοντων αυταιϲ ϲυνιοντοϲ δε οχλου πολλου και των κατα πολιν επιπορευομενων προϲ αυτον ειπε̅ δια παραβοληϲ εξηλθεν ο ϲπειρων {} τον ϲπορον εαυτου και εν τω ϲπειριν αυτον ο με̅ επεϲεν παρα την οδον και κατεπατηθη και τα πετεινα του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ κατεφαγεν αυτο και ετερον επεϲεν επι τη̅ πετραν και φυεν εξηρανθη δια το μη εχειν ικμαδα και ετερον επεϲεν εμ μεϲω των ακανθων και ϲυνφυειϲαι αι ακανθαι απεπνιξαν αυτο και ετερον επεϲεν ειϲ την γην την αγαθην και φυεν εποιηϲεν καρπον εκατονταπλαϲιονα ταυτα λεγων εφωνει ο εχων ωτα ακουει̅ ακουετω επηρωτων δε αυτον οι μαθηται αυτου λεγο̅τεϲ τιϲ ειη η παραβολη αυτη ο δε ειπεν υμιν δεδοται γνωναι τα μυϲτηρια τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ τοιϲ δε λοιποιϲ εν παραβολαιϲ ινα βλεποντεϲ μη βλεπωϲιν και ακουϲαντεϲ μη ϲυνιωϲιν εϲτιν δε αυτη η παραβολη ο ϲποροϲ εϲτιν ο λογοϲ του θ̅υ̅ οι δε παρα την οδον ειϲιν οι ακουοντεϲ ειτα ερχεται ο διαβολοϲ και ερει τον λογον απο τηϲ καρδιαϲ αυτων ινα μη πιϲτευϲαντεϲ ϲωθωϲιν οι δε επι τηϲ πετραϲ οι οταν ακουϲωϲιν μετα χαραϲ δεχο̅ται τον λογον και ουτοι ριζαν ουκ εχουϲιν οι προϲ καιρον πιϲτευουϲιν και εν καιρω πιραϲμου αφιϲτανται το δε ειϲ ταϲ ακανθαϲ πεϲον ουτοι ειϲιν οι ακουϲαντεϲ και υπο μεριμνων και πλουτου και υπο ηδονων του βιου πορευομενοι ϲυνπνιγονται και ου τελεϲφορουϲιν το δε εν τη καλη γη ουτοι ειϲιν οιτεινεϲ εν καρδια καλη και αγαθη ακουϲαντεϲ τον λογον κατεχουϲιν και καρποφορουϲιν εν υπομονη ουδειϲ δε λυχνον αψαϲ καλυπτει αυτον ϲκευει η υποκατω κλινηϲ τιθηϲιν αλλ επι λυχνιαϲ επιτιθηϲιν ινα οι ειϲπορευομενοι βλεπωϲιν το φωϲ ου γαρ εϲτιν κρυπτον ο ου φανερον γενηϲεται ουδε αποκρυφον ο ου γνωϲθηϲεται και ειϲ φανερον ελθη βλεπετε ουν πωϲ ακουετε οϲ γαρ εαν εχη δοθηϲεται αυτω και οϲ αν μη εχη και ο δοκει εχειν αρθηϲεται απ αυτου παρεγενοντο δε προϲ αυτον η μ̅η̅ρ̅ και οι αδελφοι αυτου και ουκ ηδυναντο ϲυντυχει̅ αυτω δια τον οχλον και απηγγελη αυτω λεγοντων η μ̅η̅ρ̅ ϲου και οι αδελφοι ϲου εϲτηκαϲιν εξω ιδειν ϲε θελοντεϲ ο δε αποκριθειϲ ειπεν προϲ αυτουϲ μ̅η̅ρ̅ μου και αδελφοι μου ουτοι ειϲιν οι τον λογον του θ̅υ̅ ακουοντεϲ και ποιουντεϲ εγενετο δε εν μια των ημερων και αυτοϲ ενεβη ειϲ πλοιο̅ και οι μαθηται αυτου και ειπε̅ προϲ αυτουϲ διελθωμεν ειϲ το περαν τηϲ λιμνηϲ και ανηχθηϲαν πλεοντων δε αυτω̅ αφυπνωϲεν και κατεβη λαιλαψ ανεμου ειϲ την λιμνη̅ και ϲυνεπληρουντο και εκι̅δυνευον προϲελθοντεϲ δε διηγειραν αυτον λεγοντεϲ επιϲτατα επιϲτατα απολλυμεθα ο δε εγερθειϲ επετιμηϲε̅ τω ανεμω και τω κλυδωνι του υδατοϲ και επαυϲαντο και εγενετο γαληνη ειπεν δε αυτοιϲ που η πιϲτιϲ υμω̅ φοβηθεντεϲ δε εθαυμαϲαν λεγοντεϲ προϲ αλληλουϲ τιϲ αρα ουτοϲ εϲτιν οτι και τοιϲ ανεμοιϲ επιταϲϲει και τω υδατι και υπακουουϲι̅ αυτω και {κατεπλευρα̅} ειϲ την χωραν των γαδαρηνω̅ ητιϲ εϲτιν αντιπερα τηϲ γαλιλαιαϲ εξελθοντι δε αυτω επι την γην υπηντηϲεν αυτω ανηρ τιϲ εκ τηϲ πολεωϲ οϲ ειχεν δαιμονια εκ χρονων ικανων και ιματιον ουκ ενεδιδυϲκετο και εν οικια ουκ εμεινεν αλλ εν τοιϲ μνημαϲιν ιδων δε τον ι̅ν̅ και ανακραξαϲ προϲεπεϲεν αυτω και φωνη μεγαλη ειπεν τι εμοι και ϲοι ι̅υ̅ υιε του θ̅υ̅ του υψιϲτου δαιομε ϲου μη με βαϲανιϲηϲ παρηγγελλεν γαρ τω π̅ν̅ι̅ τω ακαθαρτω εξελθειν απο του α̅ν̅ο̅υ̅ πολλοιϲ γαρ χρονοιϲ ϲυνηρπακει αυτον και εδεϲμειτο αλυϲεϲιν και πεδαιϲ φυλαϲϲομενοϲ και διαρηϲϲων τα δεϲμα ηλαυνετο υπο του δαιμονοϲ ειϲ ταϲ ερημουϲ επηρωτηϲεν δε αυτον ο ι̅ϲ̅ λεγω̅ τι ϲοι εϲτιν ονομα ο δε ειπε̅ λεγεων οτι δαιμονια πολλα ειϲηλθεν ειϲ αυτον και παρεκαλει αυτον ινα μη επιταξει αυτοιϲ ειϲ την αβυϲϲον απελθειν ην δε εκει αγελη χοιρων ικανων βοϲκομενων εν τω ορει και παρεκαλουν αυτον ινα μη επιτρεψη αυτοιϲ ειϲ εκεινουϲ ειϲελθειν και επετρεψεν αυτοιϲ εξελθοντα δε τα δαιμονια απο του α̅ν̅ο̅υ̅ ειϲηλθον ειϲ τουϲ {οιρουϲ} και ωρμηϲεν η αγελη κατα του κρημνου ειϲ την λιμνην και απεπνιγη ιδοντεϲ δε οι βοϲκοντεϲ το γεγονοϲ εφυγον και απηγγειλαν ειϲ την πολιν και ειϲ τουϲ αγρουϲ εξηλθον δε ιδειν το γεγονοϲ και ηλθον προϲ τον ι̅ν̅ και ευρον καθημενον τον α̅ν̅ο̅ν̅ αφ ου τα δαιμονια εξεληλυθει ειματιϲμενον και ϲωφρονουντα παρα τουϲ ποδαϲ του ι̅υ̅ και εφοβηθηϲαν απηγγειλαν δε αυτοιϲ και οι ιδο̅τεϲ πωϲ εϲωθη ο δαιμονιϲθειϲ και ηρωτηϲεν αυτον απαν το πληθοϲ τηϲ περιχωρου των γαδαρηνων απελθειν απ αυτω̅ οτι φοβω μεγαλω ϲυνειχοντο αυτοϲ εμβαϲ ειϲ το πλοιον υπεϲτρεψεν εδεειτο δε αυτου ο ανηρ αφ ου εξεληλυθει τα δαιμονια ειναι ϲυν αυτω απελυϲεν δε αυτον ο ι̅ϲ̅ λεγων υποϲτρεφε ειϲ τον οικον ϲου και διηγου οϲα εποιηϲεν ϲοι ο θ̅ϲ̅ και απηλθεν καθ ολην την πολιν κηρυϲϲων οϲα εποιηϲεν αυτω ο ι̅ϲ̅ εγενετο δε εν τω υποϲτρεψαι τον ι̅ν̅ απεδεξατο αυτον ο οχλοϲ ηϲαν γαρ παντεϲ προϲδοκωντεϲ αυτον και ιδου ηλθεν ανηρ ω ονομα ιαειροϲ και αυτοϲ αρχων τηϲ ϲυναγωγηϲ υπηρχεν και πεϲων παρα τουϲ ποδαϲ του ι̅υ̅ παρεκαλει αυτον ειϲελθει̅ ειϲ τον οικον αυτου οτι θυγατηρ μονογενηϲ ην αυτω ωϲ ετων δωδεκα και αυτη απεθνηϲκεν εν δε τω υπαγειν αυτον οι οχλοι ϲυνεπνιγον αυτον και γυνη ουϲα εν ρυϲει αιματοϲ απο ετων δωδεκα ητιϲ ιατροιϲ προϲαναλωϲαϲα ολον τον βιον ουκ ιϲχυϲεν απ ουδενοϲ θεραπευθηναι προϲελθουϲα οπιϲθε̅ ηψατο του κραϲπεδου του ιματιου {} και παραχρημα εϲτη η ρυϲειϲ του αιματοϲ αυτηϲ και ειπεν ο ι̅ϲ̅ τιϲ ο αψαμενοϲ μου αρνουμενων δε παντων ειπεν ο πετροϲ και οι ϲυν αυτω επιϲτατα οι οχλοι ϲυνεχουϲιν ϲε και αποθλειβουϲιν και λεγειϲ τιϲ ο αψαμενοϲ μου ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν ηψατο μου τιϲ εγω γαρ εγνω̅ δυναμιν εξελθουϲαν απ εμου ιδουϲα δε η γυνη οτι ουκ ελαθε̅ τρεμουϲα ηλθεν και προϲπεϲουϲα αυτω δι ην αιτιαν {} απηγγειλεν ενωπιον παντοϲ του λαου και ωϲ ιαθη παραχρημα ο δε ειπεν αυτη θαρϲει θυγατερ η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε πορευου ειϲ ειρηνην ετι αυτου λαλουντοϲ ερχεται τιϲ απο του αρχιϲυναγωγου λεγω̅ αυτω οτι τεθνηκεν η θυγατηρ ϲου μη ϲκυλλε τον διδαϲκαλο̅ ο δε ι̅ϲ̅ ακουϲαϲ απεκριθη αυτω λεγων μη φοβου μονον πιϲτευε και ϲωθηϲεται ελθω̅ δε ειϲ την οικιαν ουκ αφηκε̅ ειϲελθειν ουδενα ει μη πετρον και ιακωβον και ιωαννην και τον π̅ρ̅α̅ τηϲ παιδοϲ και την μ̅ρ̅α̅ εκλαιον δε παντεϲ και εκοπτοντο αυτην ο δε ειπεν μη κλαιετε ουκ απεθανεν αλλα καθευδει και κατεγελων αυτου ειδοτεϲ οτι απεθανεν αυτοϲ δε εκβαλων πα̅ταϲ εξω και κρατηϲαϲ τηϲ χειροϲ αυτηϲ εφωνηϲεν λεγω̅ η παιϲ εγειρου και επεϲτρεψεν το πνευμα αυτηϲ και ανεϲτη παραχρημα και διεταξεν αυτη δοθηναι φαγειν και εξεϲτηϲαν οι γονειϲ αυτηϲ ο δε παρηγγειλεν αυτοιϲ μηδενι ειπειν το γεγονοϲ
ϲυγκαλεϲαμενοϲ δε τουϲ δωδεκα εδωκεν αυτοιϲ δυναμιν και εξουϲιαν επι παντα τα δαιμονια και νοϲουϲ θεραπευειν και απεϲτειλεν αυτουϲ κηρυϲϲειν την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ και ιαϲθαι τουϲ αϲθενειϲ και ειπεν προϲ αυτουϲ μηδεν αιρετε ειϲ την οδον μητε ραβδουϲ μητε πηραν μητε αρτον μητε αργυριον μητε ανα δυο χιτωναϲ εχειν και ειϲ ην αν οικια̅ ειϲελθητε εκει μενετε και εκειθεν εξερχεϲθε και οϲοι αν μη δεχωνται υμαϲ εξερχομενοι απο τηϲ πολεωϲ εκεινηϲ και τον κονιορτον απο των ποδων υμων αποτιναξατε ειϲ μαρτυριο̅ επ αυτουϲ εξερχομενοι δε διηρχοντο κατα ταϲ κωμαϲ ευαγγελιζομενοι και θεραπευοντεϲ πανταχου ηκουϲεν δε ηρωδηϲ ο τετραρχηϲ τα γενομενα υπ αυτου παντα και διηπορει δια το λεγεϲθαι υπο τινων οτι ιωαννηϲ εγηγερται εκ νεκρων υπο τινων δε οτι ηλιαϲ εφανη αλλων δε οτι προφητηϲ ειϲ των αρχαιων ανεϲτη και ειπεν ηρωδηϲ ιωαννην εγω απεκεφαλειϲα τιϲ δε εϲτιν ουτοϲ περι ου {} ακουω τοιαυτα και εζητει ιδειν αυτο̅ και υποϲτρεψαντεϲ οι αποϲτολοι διηγηϲαντο αυτω οϲα εποιηϲαν και οϲα εδιδαξαν και παραλαβων αυτουϲ υπεχωρηϲεν κατ ιδιαν ειϲ ερημον τοπον πολεωϲ καλουμενηϲ βηθϲαιδαν οι δε οχλοι γνοντεϲ ηκολουθηϲαν αυτω και δεξαμενοϲ αυτουϲ ελαλει αυτοιϲ περι τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ και τουϲ χριαν εχονταϲ θεραπειαϲ ιατο η δε ημερα ηρξατο κλινειν προϲελθοντεϲ δε οι δωδεκα ειπον αυτω απολυϲον τον οχλον ινα πορευθεντεϲ ειϲ ταϲ κυκλω κωμαϲ και τουϲ αγρουϲ καταλυϲωϲιν και ευρωϲιν επειϲιτιϲμον οτι ωδε εν ερημω τοπω εϲμεν ειπεν δε προϲ αυτουϲ δοτε αυτοιϲ υμειϲ φαγειν οι δε ειπον ουκ ειϲι̅ ημειν πλιον η πεντε αρτοι και ιχθυεϲ δυο ει μητι πορευθεντεϲ ημειϲ αγοραϲωμε̅ ειϲ παντα τον λαον τουτον βρωματα ηϲαν γαρ ωϲει ανδρεϲ πεντακιϲχειλιοι ειπεν δε προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου κατακλινατε αυτουϲ κληϲιαϲ ανα πεντηκοντα και εποιηϲαν ουτωϲ και ανεκλειναν απανταϲ λαβων δε τουϲ πεντε αρτουϲ και τουϲ δυο ιχθυαϲ αναβλεψαϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ηυλογηϲε̅ αυτουϲ και κατεκλαϲεν και εδειδου τοιϲ μαθηταιϲ παρατιθεναι τω οχλω και εφαγο̅ και εχορταϲθηϲαν παντεϲ και ηρθη το περιϲϲευϲαν αυτοιϲ κλαϲματων κοφινοι δωδεκα και εγενετο εν τω ειναι αυτον προϲευχομενον κατα μοναϲ ϲυνηϲαν αυτω οι μαθηται και επηρωτηϲεν αυτουϲ λεγων τινα με λεγουϲιν οι α̅ν̅ο̅ι̅ ειναι οι δε αποκριθεντεϲ ειπον ιωαννην τον βαπτιϲτην αλλοι δε ηλιαν αλλοι δε οτι προφητηϲ τιϲ των αρχαιων ανεϲτη ειπεν δε αυτοιϲ υμειϲ δε τινα με λεγετε ειναι αποκριθειϲ δε ο πετροϲ ειπεν τον χ̅ν̅ του θ̅υ̅ ο δε επιτειμηϲαϲ αυτοιϲ παρηγγειλεν μηδενι λεγειν τουτο ειπων οτι δει τον υιον του α̅ν̅ο̅υ̅ πολλα παθειν και αποδοκιμαϲθηναι απο των πρεϲβυτερων και αρχιερεων και γραμματαιων και αποκτανθηναι και τη τριτη ημερα αναϲτηναι ελεγεν δε προϲ πανταϲ ει τιϲ θελει οπιϲω μου ερχεϲθαι αρνηϲαϲθω εαυτο̅ και αρατω τον ϲταυρον αυτου καθ ημεραν και ακολουθειτω μοι οϲ γαρ αν θελη την ψυχη̅ αυτου ϲωϲαι απολεϲει αυτην οϲ δ αν απολεϲη την ψυχην αυτου ενεκεν εμου ουτοϲ ϲωϲει αυτην τι γαρ ωφελειτε α̅ν̅ο̅ϲ̅ κερδηϲαϲ τον κοϲμον ολον εαυτον δε απολεϲαϲ η ζημιωθειϲ οϲ γαρ α̅ επαιϲχυνθη με και τουϲ εμουϲ λογουϲ τουτον ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ επαιϲχυνθηϲεται οταν ελθη εν τη δοξη αυτου και του π̅ρ̅ϲ̅ και τω̅ αγιων αγγελων λεγω δε υμιν αληθωϲ ειϲιν τινεϲ των ωδε εϲτωτων οιτεινεϲ ου μη γευϲωνται θανατου εωϲ αν ιδωϲιν την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ εγενετο δε μετα τουϲ λογουϲ τουτουϲ ωϲει ημεραι οκτω και παραλαβων πετρον και ιωαννην και ιακωβον ανεβη ειϲ το οροϲ προϲευξαϲθαι και εγενετο εν τω προϲευχεϲθαι αυτον το ειδοϲ του προϲωπου αυτου ετερον και ο ειματιϲμοϲ αυτου λευκοϲ εξαϲτραπτω̅ και ιδου ανδρεϲ δυο ϲυνελαλουν αυτω οιτεινεϲ ηϲαν μωϲηϲ και ηλιαϲ οι οφθεντεϲ εν τη δοξη ελεγον την εξοδον αυτου ην ημελλεν πληρουν εν ι̅λ̅η̅μ̅ ο δε πετροϲ και οι ϲυν αυτω ηϲα̅ βεβαρημενοι υπνω διαγρηγορηϲαντεϲ δε ιδον την δοξαν αυτου και τουϲ δυο ανδραϲ τουϲ ϲυνεϲτωταϲ αυτω και εγενετο εν τω διαχωριζεϲθαι αυτουϲ απ αυτου ειπεν πετροϲ προϲ τον ι̅ν̅ επιϲτατα καλον εϲτιν ημαϲ ωδε ειναι και ποιηϲωμεν ϲκηναϲ τρειϲ μιαν ϲοι και μια̅ μωϲει και μιαν ηλεια μη ειδωϲ ο λεγει ταυτα δε αυτου λεγοντοϲ εγενετο νεφελη και επεϲκειαϲεν αυτουϲ εφοβηθηϲαν δε εν τω εκεινουϲ ειϲελθειν ειϲ την νεφελην και φωνη εγενετο εκ τηϲ νεφεληϲ λεγουϲα ουτοϲ εϲτιν ο υιοϲ μου ο αγαπητοϲ αυτου ακουετε και εν τω γενεϲθαι την φωνη̅ ευρεθη ι̅ϲ̅ μονοϲ και αυτοι εϲειγηϲαν και ουδενι απηγγειλαν εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ ουδεν ων εωρακαϲιν εγενετο δε εν τη εξηϲ ημερα κατελθοντων αυτων απο του ορουϲ ϲυνηντηϲεν αυτω οχλοϲ πολυϲ και ιδου ανηρ απο του οχλου ανεβοηϲεν λεγων διδαϲκαλε δεομαι ϲου επιβλεψαι επι τον υιον μου οτι μονογενηϲ μοι εϲτιν και ιδου πνευμα λαμβανει αυτον και εξεφνηϲ κραζει και ϲπαραϲϲει αυτον μετα αφρου και μογιϲ αποχωρει απ αυτου ϲυντριβον αυτον και εδεηθην των μαθητων ϲου ινα εκβαλωϲιν αυτο και ουκ ηδυνηθηϲαν αποκριθειϲ δε ο ι̅ϲ̅ ειπεν ω γενεα απιϲτοϲ και διεϲτραμμενη εωϲ ποτε εϲομαι προϲ υμαϲ και ανεξομαι υμων προϲαγαγε το̅ υιον ϲου ωδε ετι δε προϲερχομενου αυτου ερρηξεν αυτον το δαιμονιον και ϲυνεϲπαραξεν επετειμηϲεν δε ο ι̅ϲ̅ τω π̅ν̅ι̅ τω ακαθαρτω και ιαϲατο τον παιδα και απεδωκεν αυτον τω π̅ρ̅ι̅ αυτου εξεπληϲϲοντο δε παντεϲ επι τη μεγαλειοτητι του θ̅υ̅ παντων δε θαυμαζοντω̅ επι παϲιν οιϲ εποιει ο ι̅ϲ̅ ειπεν προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου θεϲθαι υμειϲ ειϲ τα ωτα υμων τουϲ λογουϲ τουτουϲ ο γαρ υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ μελλει παραδιδοϲθαι ειϲ χειραϲ α̅ν̅ω̅ν̅ οι δε ηγνοουν το ρημα τουτο και ην παρακεκαλυμμενον απ αυτων ινα μη αιϲθωνται αυτο και εφοβουντο ερωτηϲαι αυτο̅ περι του ρηματοϲ τουτου ειϲηλθεν δε διαλογιϲμοϲ εν αυτοιϲ το τιϲ αν ειη μειζων αυτων ο δε ι̅ϲ̅ ιδων το̅ διαλογιϲμον τηϲ καρδιαϲ αυτων επιλαβομενοϲ παιδιου εϲτηϲεν αυτο παρ εαυτω και ειπεν αυτοιϲ οϲ εαν δεξητε τουτο το παιδιον επι τω ονοματι μου εμε δεχεται και οϲ εαν εμε δεξηται δεχετε τον αποϲτειλαντα με ο γαρ μικροτεροϲ εν παϲιν υμιν υπαρχω̅ ουτοϲ εϲται μεγαϲ αποκριθειϲ δε ο ιωαννηϲ ειπεν επιϲτατα ιδομεν τινα επι τω ονοματι ϲου εκβαλλοντα δαιμονια και εκωλυϲαμεν αυτον οτι ουκ ακολουθει μεθ ημων και ειπεν προϲ αυτον ο ι̅ϲ̅ μη κωλυετε οϲ γαρ ουκ εϲτιν καθ υμων υπερ ημων εϲτιν εγενετο δε εν τω ϲυνπληρουϲθαι ταϲ ημεραϲ τηϲ αναλημψεωϲ αυτου και αυτοϲ το προϲωπον αυτου εϲτηριξε̅ του πορευεϲθαι εν ι̅λ̅η̅μ̅ και απεϲτειλεν αγγελουϲ προ προϲωπου εαυτου και πορευθεντεϲ ειϲηλθο̅ ειϲ κωμην ϲαμαριτων ωϲτε ετοιμαϲαι αυτω και ουκ εδεξαντο αυτον οτι το προϲωπον αυτου ην πορευομενον ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ιδοντεϲ δε οι μαθηται αυτου ιακωβοϲ και ιωαννηϲ ειπο̅ κ̅ε̅ θελειϲ ειπωμεν πυρ καταβηναι απο του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και αναλωϲαι αυτουϲ ωϲ και ηλιαϲ εποιηϲεν ϲτραφειϲ δε επετειμηϲεν αυτοιϲ και επορευθηϲαν ειϲ ετερα̅ κωμην εγενετο δε πορευομενων αυτων εν τη οδω ειπεν τιϲ προϲ αυτο̅ ακολουθηϲω ϲοι οπου εαν απερχη κ̅ε̅ και ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ αι αλωπεκεϲ φωλαιουϲ εχουϲιν και τα πετεινα του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ καταϲκηνωϲειϲ ο δε υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ουκ εχει που την κεφαλην κλεινη ειπεν δε προϲ ετερον ακολουθει μοι ο δε ειπεν κ̅ε̅ επιτρεψον μοι απελθειν πρωτον θαψαι τον π̅ρ̅α̅ μου ειπεν δε αυτω ο ι̅ϲ̅ αφεϲ τουϲ νεκρουϲ θαψαι τουϲ εαυτων νεκρουϲ ϲυ δε απελθων διαγγελλε την βαϲιλεια̅ του θ̅υ̅ ειπεν δε και ετεροϲ ακολουθηϲω ϲοι κ̅ε̅ πρωτον δε επιτρεψον μοι αποταξαϲθαι τοιϲ ειϲ τον οικον μου ειπεν δε ο ι̅ϲ̅ προϲ αυτο̅ ουδειϲ επιβαλλων την χειρα αυτου επ αροτρον και βλεπων ειϲ τα οπιϲω ευθετοϲ εϲτιν ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅
μετα δε ταυτα ανεδειξεν ο κ̅ϲ̅ και ετερουϲ εβδομηκοντα και απεϲτειλεν αυτουϲ ανα δυο προ προϲωπου αυτου ειϲ παϲαν πολιν και τοπον ου ημελλεν αυτοϲ ειϲερχεϲθαι ελεγεν ουν προϲ αυτουϲ ο με̅ θεριϲμοϲ πολυϲ οι δε εργαται ολιγοι δεηθητε ουν του κ̅υ̅ του θεριϲμου οπωϲ εκβαλη εργαταϲ ειϲ τον θεριϲμο̅ αυτου υπαγετε ιδου αποϲτελλω υμαϲ ωϲ προβατα εμ μεϲω λυκων μη βαϲταζετε βαλλαντιον μη πηραν μηδε υποδηματα και μηδενα κατα την οδον αϲπαϲηϲθε ειϲ ην δ αν οικιαν ειϲερχηϲθε πρωτον λεγετε ειρηνη τω οικω τουτω και εαν η εκει υιοϲ ειρηνηϲ επαναπαυϲεται επ αυτον η ειρηνη υμω̅ ει δε μη γε εφ υμαϲ ανακαμψει εν αυτη δε τη οικια μενετε εϲθιοντεϲ και πινοντεϲ τα παρ αυτων αξιοϲ γαρ ο εργατηϲ του μιϲθου αυτου εϲτι̅ μη μεταβαινετε εξ οικιαϲ ειϲ οικιαν και ειϲ ην δ αν πολιν ειϲερχηϲθαι και δεχω̅ται υμαϲ εϲθιετε τα παρατιθεμενα υμιν και θεραπευεται τουϲ εν αυτη αϲθενειϲ και λεγεται αυτοιϲ ηγγεικε̅ εφ υμαϲ η βαϲιλεια του {��} ειϲ ην δ αν πολιν ειϲερχηϲθε και μη δεχωνται υμαϲ εξελθοντεϲ ειϲ ταϲ πλατειαϲ αυτηϲ ειπατε και τον κονιορτον τον κολληθεντα ημει̅ εκ τηϲ πολεωϲ υμων ειϲ τουϲ ποδαϲ ημων απομαϲϲομεθα υμιν πλην τουτο γεινωϲκετε οτι ηγγεικεν εφ υμαϲ η βαϲιλεια του θ̅υ̅ λεγω υμιν οτι ϲοδομοιϲ ανεκτοτερον εϲται εν τη ημερα εκεινη η τη πολει εκεινη ουαι ϲοι χοραζει̅ ουαι ϲοι βηδϲαιδα οτι ει εν τυρω και ϲειδωνι εγενοντο αι δυναμειϲ αι γενομεναι εν υμιν παλαι αν εν ϲακκω και ϲποδω καθημενοι μετενοηϲαν πλην τυρω και ϲιδωνι ανεκτοτερον εϲται εν τη κριϲει η υμιν και ϲυ καπερναουμ η εωϲ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ υψωθειϲα εωϲ αδου καταβιβαϲθηϲη ο {εμου ακουων υμαϲ} ακουει και ο αθετων υμαϲ εμε αθετει ο δε εμε αθετων αθετει το̅ αποϲτειλαντα με υπεϲτρεψαν δε μετα χαραϲ οι εβδομηκοντα λεγοντεϲ κ̅ε̅ και τα δαιμονια υποταϲϲεται ημιν εν τω ονοματι ϲου ειπεν δε αυτοιϲ εθεωρουν τον ϲαταναν ωϲ αϲτραπην εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ πεϲοντα ιδου διδωμι υμιν την εξουϲιαν του πατειν επανω οφεων και ϲκορπιων και επι παϲα̅ την δυναμιν του εχθρου και ουδεν υμαϲ ου μη αδικηϲει πλην εν τουτω μη χαιρετε οτι τα πνευματα υμιν υποταϲϲεται χαιρετε δε οτι τα ονοματα υμων εγραφη εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ εν ταυτη τη ωρα ηγαλλιαϲατο τω π̅ν̅ι̅ ο ι̅ϲ̅ και ειπεν εξομολογουμαι ϲοι π̅ε̅ρ̅ κ̅ε̅ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και τηϲ γηϲ οτι απεκρυψαϲ ταυτα απο ϲοφων και ϲυνετων και απεκαλυψαϲ αυτα νηπιοιϲ ναι ο π̅η̅ρ̅ οτι ουτωϲ εγενετο ευδοκια εμπροϲθεν ϲου και ϲτραφειϲ προϲ τουϲ μαθηταϲ ειπεν παντα μοι παρεδοθη υπο του π̅ρ̅ϲ̅ μου και ουδειϲ γινωϲκει τιϲ εϲτι̅ ο υιοϲ ει μη ο π̅η̅ρ̅ και τιϲ εϲτι̅ ο π̅η̅ρ̅ ει μη ο υιοϲ και ω εα̅ βουλετε ο υιοϲ αποκαλυψαι και ϲτραφειϲ προϲ τουϲ μαθηταϲ κατ ιδιαν ειπεν μακαριοι οι οφθαλμοι οι βλεποντεϲ α βλεπετε λεγω γαρ υμιν οτι πολλοι προφηται και βαϲιλειϲ ηθεληϲαν ιδειν α υμειϲ βλεπετε και ουκ ειδον και ακουϲαι α ακουετε και ουκ ηκουϲαν και ιδου νομικοϲ τιϲ ανεϲτη εκπειραζων αυτο̅ και λεγων διδαϲκαλε τι ποιηϲαϲ ζωην αιωνιον κληρονομηϲω ο δε ειπεν προϲ αυτον εν τω νομω τι γεγραπται πωϲ αναγινωϲκειϲ ο δε αποκριθειϲ ειπεν αγαπηϲειϲ κ̅ν̅ τον θ̅ν̅ ϲου εξ οληϲ τηϲ καρδιαϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ ψυχηϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ ιϲχυοϲ ϲου και εξ οληϲ τηϲ διανοιαϲ ϲου και τον πληϲιο̅ ϲου ωϲ εαυτον ειπεν δε αυτω ορθωϲ απεκριθηϲ τουτο ποιει και ζηϲη ο δε θελω̅ δικαιουν εαυτον ειπεν προϲ τον ι̅ν̅ και τιϲ εϲτιν μου πληϲιον υπολαβων δε ο ι̅ϲ̅ ειπε̅ α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ κατεβαινεν απο ι̅λ̅η̅μ̅ ειϲ ιεριχω και ληϲταιϲ περιεπεϲεν οι και εκδυϲαντεϲ αυτον και πληγαϲ επιθεντεϲ απηλθον αφεντεϲ ειμηθανη τυγχανοντα κατα ϲυνκυριαν δε ιερευϲ τιϲ καταιβε̅νεν εν τη οδω εκεινη και ιδων αυτον αντιπαρηλθε̅ ομοιωϲ δε και λευιτηϲ γενομενοϲ κατα τον τοπον ελθων και ιδων αυτον αντιπαρηλθεν ϲαμαρειτηϲ δε τιϲ οδευων ηλθεν κατ αυτο̅ και ιδων αυτον εϲπλαγχνιϲθη και προϲελθων κατεδηϲε̅ τα τραυματα αυτου επιχεω̅ ελεον και οινον επιβιβαϲαϲ δε αυτον επι το ιδιον κτηνοϲ ηγαγεν αυτον ειϲ πανδοχειο̅ και επεμεληθη αυτου και επι την αυριον εξελθων εκβαλων δυο δηναρια εδωκε̅ τω πανδοχει και ειπεν αυτω επιμεληθητι αυτου και ο τι α̅ προϲδαπανηϲηϲ εγω εν τω επανερχεϲθαι με αποδωϲω ϲοι τιϲ ουν τουτων των τριων πληϲιον δοκει ϲοι γεγονεναι του εμπεϲοντοϲ ειϲ τουϲ ληϲταϲ ο δε ειπεν ο ποιηϲαϲ το ελεοϲ μετ αυτου ειπεν ουν αυτω ο ι̅ϲ̅ πορευου και ϲυ ποιει ομοιωϲ εγενετο δε εν τω πορευεϲθαι αυτουϲ και αυτοϲ ειϲηλθεν ειϲ κωμην τινα γυνη δε τιϲ ονοματι μαρθα υπεδεξατο αυτον ειϲ τον οικον αυτηϲ και τηδε ην αδελφη καλουμενη μαρια η και παρακαθεϲθειϲα παρα τουϲ ποδαϲ του ι̅υ̅ ηκουε̅ τον λογον αυτου η δε μαρθα περιεϲπατο περι πολλην διακονιαν επιϲταϲα δε ειπε̅ κ̅ε̅ ου μελει ϲοι οτι η αδελφη μου μονην με κατελειπε̅ διακονειν ειπε ουν αυτη ινα μοι ϲυναντιλαβηται αποκριθειϲ δε ειπεν αυτη ο ι̅ϲ̅ μαρθα μαρθα μεριμναϲ και τυρβαζη περι πολλα ενοϲ δε εϲτιν χρεια μαρια δε την αγαθην μεριδα εξελεξατο ητιϲ ουκ αφαιρεθηϲεται απ αυτηϲ
εγενετο δε εν τω ειναι αυτο̅ εν τοπω τινι προϲευχομενον ωϲ επαυϲατο ειπεν τιϲ των μαθητων αυτου προϲ αυτον κ̅ε̅ διδαξον ημαϲ προϲευχεϲθαι καθωϲ και ιωαννηϲ εδιδαξεν τουϲ μαθηταϲ αυτου ειπεν δε αυτοιϲ οταν προϲευχεϲθε λεγετε π̅ε̅ρ̅ ημων ο εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ αγιαϲθητω το ονομα ϲου ελθετω η βαϲιλεια ϲου γενηθητω το θελημα ϲου ωϲ εν ο̅υ̅ν̅ω̅ και επι γηϲ τον αρτον ημων τον επιουϲιο̅ διδου ημειν το καθ ημερα̅ και αφεϲ ημιν ταϲ αμαρτιαϲ ημων και γαρ αυτοι αφιομε̅ παντι οφειλοντι ημειν και μη ειϲενεγκηϲ ημαϲ ειϲ πειραϲμον αλλα ρυϲαι ημαϲ απο του πονηρου και ειπεν προϲ αυτουϲ τιϲ εξ υμων εξει φιλον και πορευϲεται προϲ αυτον μεϲονυκτιου και ερει αυτω φιλε χρηϲον μοι τρειϲ αρτουϲ επειδη φιλοϲ μου παρεγενετο εξ οδου προϲ με και ουκ εχω ο παραθηϲω αυτω και εκεινοϲ εϲωθεν αποκριθειϲ ειπη μη μοι κοπουϲ παρεχε ηδη η θυρα κεκλειϲται και τα παιδια μου μετ εμου ειϲ την κοιτην ειϲιν ου δυναμαι αναϲταϲ δουναι ϲοι λεγω υμιν ει και ου δωϲει αυτω αναϲταϲ δια το ειναι αυτον φιλον δια γε την αναιδειαν αυτου εγερθειϲ δωϲει αυτω οϲων χρηζει καγω υμιν λεγω αιτειτε και δοθηϲεται υμιν ζητειτε και ευρηϲεται κρουετε και ανοιγηϲεται υμιν παϲ γαρ ο αιτων λαμβανει και ο ζητων ευριϲκει και τω κρουοντι ανοιχθηϲεται τινα δε εξ υμων τον π̅ρ̅α̅ αιτηϲει ο υιοϲ αρτον μη λιθον επιδωϲει αυτω η και ιχθυν μη αντι ιχθυοϲ οφιν επιδωϲει αυτω η και αν αιτηϲει ωον μη επιδωϲει αυτω ϲκορπιον ει ου̅ υμειϲ πονηροι υπαρχοντεϲ οιδατε δοματα αγαθα διδοναι τοιϲ τεκνοιϲ υμων ποϲω μαλλον ο π̅η̅ρ̅ ο εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ δωϲει π̅ν̅α̅ αγιον τοιϲ αιτουϲιν αυτον και ην εκβαλλω̅ δαιμονιον {κωφον εγενετο} δε του δαιμονιου εκβληθεντοϲ ελαληϲεν ο κωφοϲ και εθαυμαϲαν οι οχλοι τινεϲ δε εξ αυτων ειπον εν βεελζεβουλ των αρχοντι τω̅ δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια ο δε αποκριθειϲ ειπε̅ πωϲ δυναται ϲαταναϲ ϲαταναν εκβαλλειν ετεροι δε πειραζοντεϲ ϲημειον εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ εζητουν παρ αυτου αυτοϲ δε ιδωϲ τα διανοηματα αυτων ειπεν αυτοιϲ παϲα βαϲιλεια διαμεριϲθειϲα εφ εαυτην ερημουται και οικοϲ επι οικον πιπτει ει δε και ο ϲαταναϲ εφ εαυτον διεμεριϲθη πωϲ ϲταθηϲεται η βαϲιλεια αυτου οτι λεγετε εν βεελζεβουλ εκβαλλειν με τα δαιμονια ει δε εγω εν βεελζεβουλ εκβαλλω τα δαιμονια υιοι υμων εν τινι εκβαλλουϲιν δια τουτο αυτοι κριται υμω̅ εϲονται ει δε εν δακτυλω θ̅υ̅ εκβαλλω τα δαιμονια αρα εφθαϲεν εφ υμαϲ η βαϲιλεια του θ̅υ̅ οταν ο ιϲχυροϲ καθωπλιϲμενοϲ φυλαϲϲη τη̅ εαυτου αυλην εν ειρηνη εϲτιν τα υπαρχοντα αυτου επαν δε ο ιϲχυροτεροϲ αυτου επελθων νικηϲη αυτον την πανοπλιαν αυτου ερει εφ η επεποιθει και τα ϲκυλα αυτου διαδιδωϲιν ο μη ω̅ μετ εμου κατ εμου εϲτιν και ο μη ϲυναγων μετ εμου ϲκορπιζει οταν το ακαθαρτον πνευμα εξελθη απο του α̅ν̅ο̅υ̅ διερχεται δι ανυδρω̅ τοπων ζητουν αναπαυϲιν και μη ευριϲκον λεγει υποϲτρεψω ειϲ τον οικον μου οθεν εξηλθον και ελθον ευριϲκει ϲεϲαρωμενον και κεκοϲμημενον τοτε πορευεται και παραλαμβανει επτα ετερα πνευματα πονηροτερα εαυτου και ειϲελθοντα κατοικει εκει και γεινεται τα εϲχατα του α̅ν̅ο̅υ̅ εκεινου χειρονα των πρωτων εγενετο δε εν τω λεγειν αυτον ταυτα επαραϲα τιϲ γυνη φωνην εκ του οχλου ειπεν αυτω μακαρια η κοιλια η βαϲταϲαϲα ϲε και μαϲτοι ουϲ εθηλαϲαϲ αυτοϲ δε ειπεν μενουν μακαριοι οι ακουοντεϲ τον λογον του θ̅υ̅ και φυλαϲϲοντεϲ των δε οχλων επαθροιζομενων ηρξατο λεγειν η γενεα αυτη γενεα πονηρα εϲτιν ϲημιον ζητει και ϲημειον ου δοθηϲεται αυτη ει μη το ϲημειον ιωνα του προφητου καθωϲ γαρ εγενετο ιωναϲ ϲημειον τοιϲ νινευιταιϲ ουτωϲ εϲται και ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ τη γενεα ταυτη βαϲιλιϲϲα νοτου εγερθηϲεται εν τη κριϲει μετα των ανδρων τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ και κατακρινει αυτουϲ οτι ηλθεν εκ των περατων τηϲ γηϲ ακουϲαι την ϲοφιαν ϲολομωνοϲ και ιδου πλειον ϲολομωνοϲ ωδε ανδρεϲ νινευιται αναϲτηϲονται εν τη κριϲει μετα τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ και κατακρινουϲι̅ αυτην οτι μετενοηϲαν ειϲ το κηρυγμα ιωνα και ιδου πλειο̅ ιωνα ωδε ουδειϲ δε λυχνο̅ αψαϲ ειϲ κρυπτην τιθηϲιν ουδε υπο τον μοδιον αλλ επι την λυχνιαν ινα οι ειϲπορευομενοι το φεγγοϲ βλεπωϲιν ο λυχνοϲ του ϲωματοϲ εϲτιν ο οφθαλμοϲ ϲου οταν ουν ο οφθαλμοϲ ϲου απλουϲ η και ολο̅ το ϲωμα ϲου φωτινον εϲτι̅ επαν δε πονηροϲ η και το ϲωμα ϲου ϲκοτινον ϲκοπει ου̅ μη το φωϲ το εν ϲοι ϲκοτοϲ εϲτιν ει ουν το ϲωμα ϲου ολον φωτινον μη εχον μεροϲ τι ϲκοτινον εϲται φωτεινον ολον ωϲ οταν ο λυχνοϲ τη αϲτραπη φωτιζη ϲε εν δε τω λαληϲαι αυτον ερωτα αυτον φαριϲαιοϲ τιϲ οπωϲ αριϲτηϲη παρ αυτω ειϲελθω̅ δε ανεπεϲεν ο δε φαριϲαιοϲ ιδων εθαυμαϲεν οτι ου πρωτον εβαπτιϲθη προ του αριϲτου ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ προϲ αυτον νυν υμειϲ οι φαριϲαιοι το εξωθεν του ποτηριου και του πινακοϲ καθαριζετε το δε εϲωθεν υμων γεμει αρπαγηϲ και πονηριαϲ αφρονεϲ ουκ ο ποιηϲαϲ το εξωθεν και το εϲωθεν εποιηϲεν πλην τα ενοντα δοτε ελεημοϲυνην και ιδου παντα καθαρα υμιν εϲτιν αλλ ουαι υμι̅ τοιϲ φαριϲαιοιϲ οτι αποδεκατουται το ηδυοϲμον και το πηγανον και παν λαχανον και παρερχεϲθαι την κριϲιν και την αγαπην του θ̅υ̅ ταυτα δει ποιηϲε και κεινα μη παραφιεναι ουαι υμιν τοιϲ φαριϲαιοιϲ οτι αγαπατε την πρωτοκαθεδριαν εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ και τουϲ αϲπαϲμουϲ εν ταιϲ αγοραιϲ ουαι υμιν γραμματειϲ και φαριϲαιοι υποκριται οτι εϲται ωϲ τα μνημεια τα αδηλα και οι α̅ν̅ο̅ι̅ περιπατου̅τεϲ επανω ουκ οιδαϲιν αποκριθειϲ δε τιϲ των νομικων λεγει αυτω διδαϲκαλε ταυτα λεγων και ημαϲ υβριζειϲ ο δε ειπεν και υμιν τοιϲ νομικοιϲ ουαι οτι φορτιζετε τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ φορτια δυϲβαϲτακτα και αυτοι ενι των δακτυλω̅ υμων ου προϲψαυεται τοιϲ φορτιοιϲ ουαι υμιν οτι οικοδομειτε τα μνημεια τω̅ προφητων οι δε π̅ρ̅ε̅ϲ̅ υμω̅ απεκτειναν αυτουϲ αρα μαρτυρειτε και ϲυνευδοκειτε τοιϲ εργοιϲ των π̅ρ̅ω̅ν̅ υμων οτι αυτοι μεν απεκτειναν αυτουϲ υμειϲ δε οικοδομειται αυτω̅ τα μνημεια δια τουτο και η ϲοφια του θ̅υ̅ ειπεν αποϲτελω ειϲ αυτουϲ προφηταϲ και αποϲτολουϲ εξ αυτω̅ αποκτενουϲιν και εκδιωξουϲιν ινα εκζητηθη το αιμα πα̅των των προφητων το εκχυννομενον απο καταβοληϲ κοϲμου απο τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ απο του αιματοϲ αβελ εωϲ του αιματοϲ ζαχαριου του απολομενου μεταξυ του θυϲιαϲτηριου και του οικου ναι λεγω υμιν εκζητηθηϲεται απο τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ ουαι υμιν τοιϲ νομικοιϲ οτι ηρατε την κλιδα τηϲ γνωϲεωϲ αυτοι ουκ ειϲηλθατε και τουϲ ειϲερχομενουϲ εκωλυϲατε λεγοντοϲ δε αυτου ταυτα προϲ αυτουϲ ηρξαντο οι γραμματειϲ και οι φαριϲαιοι δεινωϲ ενεχειν και αποϲτοματιζειν αυτον περι πλιονων ενεδρευοντεϲ αυτο̅ ζητουντεϲ θηρευϲαι τι εκ του ϲτοματοϲ αυτου ινα κατηγορηϲουϲιν αυτου
εν οιϲ επιϲυναχθειϲων των μυριαδων του οχλου ωϲτε καταπατειν αλληλουϲ ηρξατο λεγειν προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου πρωτο̅ προϲεχετε εαυτοιϲ απο τηϲ ζυμηϲ των φαριϲαιων ητιϲ εϲτιν υποκριϲιϲ ουδεν δε ϲυγκεκαλυμμενον εϲτιν ο ουκ αποκαλυφθηϲεται και κρυπτον ο ου γνωϲθηϲεται ανθ ων οϲα εν τη ϲκοτια ειπατε εν τω φωτι ακουϲθηϲεται και ο προϲ το ουϲ ελαληϲατε εν τοιϲ ταμιοιϲ κηρυχθηϲεται επι των δωματων λεγω δε υμιν τοιϲ φιλοιϲ μου μη φοβηθητε απο των αποκτεννοντων το ϲωμα και μετα ταυτα μη εχοντων περιϲϲον τι ποιηϲαι υποδειξω δε υμιν τινα φοβηθητε φοβηθητε τον μετα το αποκτειναι εχοντα εξουϲιαν εμβαλειν ειϲ την γεενναν ναι λεγω υμιν τουτον φοβηθητε ουχι πεντε ϲτρουθια πωλειτε αϲϲαριων δυο και εν εξ αυτων ουκ εϲτιν επιλεληϲμενον ενωπιον του θ̅υ̅ αλλα και αι τριχεϲ τηϲ κεφαληϲ υμων παϲαι ηριθμηνται μη ουν φοβειϲθε πολλων ϲτρουθιων διαφερετε λεγω δε υμιν παϲ οϲ αν ομολογηϲει εν εμοι εμπροϲθεν τω̅ α̅ν̅ω̅ν̅ και ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ομολογηϲει εν αυτω εμπροϲθε̅ των αγγελων του θ̅υ̅ ο δε αρνηϲαμενοϲ με εμπροϲθε̅ των α̅ν̅ω̅ν̅ απαρνηθηϲεται ενωπιον των αγγελω̅ του θ̅υ̅ και παϲ οϲ ερει λογο̅ ειϲ τον υιον του α̅ν̅ο̅υ̅ αφεθηϲεται αυτω τω δε ειϲ το αγιο̅ π̅ν̅α̅ βλαϲφημηϲαντι ουκ αφεθηϲεται οταν δε προϲφερωϲιν υμαϲ επι ταϲ ϲυναγωγαϲ και ταϲ αρχαϲ και ταϲ εξουϲιαϲ μη μεριμνατε πωϲ η τι απολογηϲηϲθε η τι ειπητε το γαρ αγιον π̅ν̅α̅ διδαξη υμαϲ εν αυτη τη ωρα α δει ειπειν ειπεν δε τιϲ αυτω εκ του οχλου διδαϲκαλε ειπε τω αδελφω μου μεριϲαϲθαι μετ εμου την κληρονομιαν ο δε ειπε̅ αυτω α̅ν̅ε̅ τιϲ με κατεϲτηϲε̅ δικαϲτην η μεριϲτην εφ υμαϲ ειπεν δε προϲ αυτουϲ ορατε και φυλαϲϲεϲθε απο παϲηϲ πλεονεξιαϲ οτι ουκ εν τω περιϲϲευειν τινι η ζωη αυτου εϲτι̅ εκ των υπαρχοντων αυτου ειπεν δε παραβολην προϲ αυτουϲ λεγων α̅ν̅ο̅υ̅ τινοϲ πλουϲιου ηυφορηϲεν η χωρα και διελογιζετο εν εαυτω λεγω̅ τι ποιηϲω οτι ουκ εχω που ϲυναξω τουϲ καρπουϲ μου και ειπεν τουτο ποιηϲω καθελω μου ταϲ αποθηκαϲ και μειζοναϲ οικοδομηϲω και ϲυναξω εκει παντα τα γενηματα μου και τα αγαθα μου και ερω τη ψυχη μου ψυχη εχειϲ πολλα αγαθα κειμενα ειϲ ετη πολλα αναπαυου φαγε πιε ευφραινου ειπεν δε αυτω ο κ̅ϲ̅ αφρων ταυτη τη νυκτι την ψυχην ϲου απαιτουϲι̅ απο ϲου α δε ητοιμαϲαϲ τινι εϲται ουτωϲ ο θηϲαυριζω̅ εαυτω και μη ειϲ θ̅ν̅ πλουτω̅ ειπεν δε προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου δια τουτο υμιν λεγω μη μεριμνατε τη ψυχη τι φαγητε μηδε τω ϲωματι τι ενδυϲηϲθε η ψυχη πλειο̅ εϲτιν τηϲ τροφηϲ και το ϲωμα του ενδυματοϲ κατανοηϲατε τουϲ κορακαϲ οτι ου ϲπειρουϲιν ουδε θεριζουϲιν οιϲ ουκ εϲτιν ταμειο̅ ουδε αποθηκη και ο θ̅ϲ̅ τρεφει αυτουϲ ποϲω μαλλον υμειϲ διαφερετε των πετεινων τιϲ δε εξ υμων μεριμνων δυναται προϲθειναι επι την ηλικιαν αυτου πηχυ̅ ενα ει ουν ουτε ελαχιϲτον δυναϲθαι τι περι των λοιπω̅ μεριμναται κατανοηϲατε τα κρινα πωϲ αυξανει ου κοπια ουδε νηθει λεγω δε υμι̅ οτι ουδε ϲολομων εν παϲη τη δοξη αυτου περιεβαλετο ωϲ εν τουτων ει δε τον χορτον ϲημερον εν αγρω οντα και αυριον ειϲ κλειβανον βαλλομενον ο θ̅ϲ̅ ουτωϲ αμφιεννυϲιν ποϲω μαλλο̅ υμαϲ ολιγοπιϲτοι και υμειϲ μη ζητειτε τι φαγητε η τι πιητε και μη μετεωριζεϲθαι ταυτα γαρ παντα τα εθνη του κοϲμου επιζητει υμων δε ο π̅η̅ρ̅ οιδεν οτι χρηζετε τουτων πλην ζητειτε την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ και ταυτα παντα προϲτεθηϲεται υμιν μη φοβου το μικρον ποιμνιον οτι ευδοκηϲεν ο π̅η̅ρ̅ υμων δουναι υμι̅ την βαϲιλειαν πωληϲατε τα υπαρχοντα υμων και δοτε ελεημοϲυνην ποιηϲαται εαυτοιϲ βαλλαντια μη παλαιουμενα θηϲαυρον ανεκλειπτον εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ οπου κλεπτηϲ ουκ εγγιζει ουδε ϲηϲ διαφθειρι οπου γαρ εϲτιν ο θηϲαυροϲ υμω̅ εκει και η καρδια υμων εϲται εϲτωϲαν αι οϲφυεϲ υμων περιεζωϲμεναι και οι λυχνοι καιομενοι και υμειϲ ομοιοι α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ προϲδεχομενοιϲ το̅ κ̅ν̅ εαυτων ποτε αναλυϲη εκ των γαμων ινα ελθοντοϲ και κρουϲαντοϲ αυτου ευθεωϲ ανοιξωϲιν αυτω μακαριοι οι δουλοι εκεινοι ουϲ ελθων ο κ̅ϲ̅ ευρηϲει γρηγορουνταϲ αμην λεγω υμι̅ οτι περιζωϲετε και ανακλινει αυτουϲ και παρελθων διακονηϲει αυτοιϲ και εαν ελθη εν τη δευτερα φυλακη και εν τη τριτη φυλακη και ελθων ευρη ουτωϲ μακαριοι ειϲιν οι δουλοι εκεινοι τουτο δε γεινωϲκετε οτι η ειδι ο οικοδεϲποτηϲ ποια ωρα ο κλεπτηϲ ερχεται εγρηγορηϲεν αν και ουκ αν αφηκεν διορυγηναι τον οικον αυτου και υμειϲ ουν γεινεϲθαι ετοιμοι οτι η ωρα ου δοκειτε ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ερχεται ειπεν δε αυτω ο πετροϲ κ̅ε̅ προϲ ημαϲ την παραβολην ταυτην λεγειϲ η και προϲ πα̅ταϲ ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ τιϲ αρα εϲται ο πιϲτοϲ οικονομοϲ και φρονιμοϲ ον καταϲτηϲει ο κ̅ϲ̅ επι τηϲ θεραπειαϲ αυτου του διδοναι εν καιρω το ϲιτομετριον μακαριοϲ ο δουλοϲ εκεινοϲ ον ελθων ο κ̅ϲ̅ αυτου ευρηϲει ποιουντα ουτωϲ αληθωϲ λεγω υμιν οτι επι παϲιν τοιϲ υπαρχουϲιν αυτου καταϲτηϲει αυτο̅ εαν δε ειπη ο δουλοϲ εκεινοϲ εν τη καρδια αυτου χρονιζει ο κ̅ϲ̅ μου ερχεϲθαι και αρξηται τυπτειν τουϲ παιδαϲ και ταϲ παιδιϲκαϲ εϲθιειν τε και πινειν και μεθυϲκεϲθαι ηξει ο κ̅ϲ̅ του δουλου εκεινου εν ημερα η ου προϲδοκα και εν ωρα η ου γινωϲκει και διχοτομηϲει αυτον και το μεροϲ αυτου μετα των απιϲτω̅ θηϲει εκεινοϲ δε ο δουλοϲ ο γνουϲ το θελημα του κ̅υ̅ εαυτου και μη ετοιμαϲαϲ μηδε ποιηϲαϲ προϲ το θελημα αυτου δαρηϲεται πολλαϲ ο δε μη γνουϲ ποιηϲαϲ δε αξια πληγων δαρηϲεται ολιγαϲ παντι δε ω εδοθη πολυ πολυ ζητηθηϲεται παρ αυτου και ω παρεθεντο πολυ περιϲϲοτερον αιτηϲουϲιν αυτον πυρ ηλθον βαλει̅ επι την γην και τι θελω ει ηδη ανηφθη βαπτιϲμα δε εχω βαπτιϲθηναι και πωϲ ϲυνεχομαι εωϲ οτου τελεϲθη δοκειτε οτι ειρηνην παρεγενομην δουναι εν τη γη ουχι λεγω υμιν αλλ η διαμεριϲμο̅ εϲονται γαρ απο του νυν πεντε εν οικω ενι διαμεμεριϲμενοι τριϲ επι δυϲιν και δυο επι τριϲιν διαμεριϲθηϲεται π̅η̅ρ̅ εφ υιω και υιοϲ επι π̅ρ̅ι̅ μ̅η̅ρ̅ επι θυγατρι και θυγατηρ επι μ̅ρ̅ι̅ πενθερα επι την νυμφην αυτηϲ και νυμφη επι τη̅ πενθεραν αυτηϲ ελεγεν δε και τοιϲ οχλοιϲ οτα̅ ιδητε νεφελην ανατελλουϲα̅ απο δυϲμων ευθεωϲ λεγεται οτι ομβροϲ ερχεται και γεινεται ουτωϲ και οταν νοτο̅ πνεοντα λεγετε οτι καυϲω̅ εϲται και γεινεται υποκριται το προϲωπον τηϲ γηϲ και του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ οιδατε δοκιμαζειν τον δε καιρον τουτον πωϲ ου δοκιμαζετε τι δε και αφ εαυτων ου κρινετε το δικαιο̅ ωϲ γαρ υπαγειϲ μετα του αντιδικου ϲου επ αρχοντα εν τη οδω δοϲ εργαϲιαν απαλλαχθαι απ αυτου μηποτε καταϲυρη ϲε προϲ τον κριτην και ο κριτηϲ ϲε παραδωϲει τω παρκτορι και ο πρακτωρ ϲε βαλη ειϲ φυλακην λεγω ϲοι ου μη εξελθηϲ εκειθεν εωϲ του και τον εϲχατον λεπτον αποδωϲ
παρηϲαν δε τεινεϲ εν αυτω τω καιρω απαγγελλοντεϲ αυτω περι των γαλιλαιων ων το αιμα πειλατοϲ {εμαξεν} μετα των θυϲιων αυτων και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ δοκειται οτι οι γαλιλαιοι ουτοι αμαρτωλοι παρα πανταϲ τουϲ γαλιλαιουϲ εγενοντο οτι τοιαυτα πεπονθαϲιν ουχι λεγω υμιν αλλ εαν μη μετανοηϲητε παντεϲ ωϲαυτωϲ απολειϲθε η εκεινοι οι δεκα και οκτω εφ ουϲ επεϲεν ο πυργοϲ εν τω ϲιλωαμ και απεκτεινεν αυτουϲ δοκειτε οτι αυτοι οφιλεται εγενοντο παρα πανταϲ τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ τουϲ κατοικουνταϲ εν ι̅λ̅η̅μ̅ ουχι λεγω υμιν αλλ εαν μη μετανοηϲητε παντεϲ ομοιωϲ απολειϲθε ελεγεν δε ταυτην την παραβολην ϲυκην ειχεν τιϲ εν τω αμπελωνι αυτου πεφυτευμενην και ηλθεν ζητων καρπον εν αυτη και ουχ ευρε̅ ειπεν δε προϲ τον αμπελουργον ιδου τρια ετη ερχομαι ζητων καρπον εν τη ϲυκη ταυτη και ουχ ευριϲκω εκκοψον ουν αυτην ινα τι και τη̅ γην καταργει ο δε αποκριθειϲ λεγει αυτω κ̅ε̅ αφεϲ αυτην και τουτο το ετοϲ εωϲ οτου ϲκαψω περι αυτην και βαλω κοπρια καν μεν ποιηϲη καρπον ει δε μη γε ειϲ το μελλο̅ εκκοψειϲ αυτην ην δε διδαϲκων εν μια των ϲυναγωγων εν τοιϲ ϲαββαϲιν και ιδου γυνη ην πνευμα εχουϲα αϲθενειαϲ ετη δεκα και οκτω και ην ϲυγκυπτουϲα και μη δυναμενη ανακυμψαι ειϲ το παντελεϲ ιδων δε αυτην ο ι̅ϲ̅ προϲεφωνηϲε̅ και ειπεν αυτη γυναι απολελυϲαι απο τηϲ αϲθενειαϲ ϲου και επεθηκεν αυτη ταϲ χειραϲ και παραχρημα ανορθωθη και εδοξαζεν τον θ̅ν̅ αποκριθειϲ δε ο αρχιϲυναγωγοϲ αγανακτων οτι τω ϲαββατω εθεραπευϲεν ο ι̅ϲ̅ ελεγε̅ τω οχλω εξ ημεραι ειϲιν εν αιϲ δει εργαζεϲθαι εν αυταιϲ ϲυνερχομενοι θεραπευεϲθαι και μη τη ημερα του ϲαββατου απεκριθη ουν αυτω ο κ̅ϲ̅ και ειπεν υποκριται εκαϲτοϲ υμω̅ εν τω ϲαββατω ου λυει το̅ βουν αυτου η την ονον απο τηϲ φατνηϲ και απαγαγων ποτιζει ταυτην δε θυγατερα αβρααμ ουϲαν ην εδηϲεν ο ϲαταναϲ ιδου δεκα και οκτω ετη ουκ εδει λυθηναι απο του δεϲμου τουτου τη ημερα του ϲαββατου και ταυτα λεγοντοϲ αυτου κατηϲχυνοντο παντεϲ οι αντικειμενοι αυτω και παϲ ο οχλοϲ εχαιρεν επι παϲιν τοιϲ ενδοξοιϲ τοιϲ γεινομενοιϲ υπ αυτου ελεγεν δε τινι ομοια εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ και τινι ομοιωϲω αυτην ομοια εϲτιν κοκκω ϲιναπεωϲ ον λαβω̅ α̅ν̅ο̅ϲ̅ εβαλεν ειϲ κηπον εαυτου και ηυξηϲεν και εγενετο ειϲ δενδρον μεγα και τα πετεινα του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ κατεϲκηνουν εν τοιϲ κλαδοιϲ αυτου παλιν ειπεν τινι ομοιωϲω την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ομοια εϲτιν ζυμη ην λαβουϲα γυνη ενεκρυψεν ειϲ αλευρου ϲατα τρια εωϲ ου εζυμωθη ολον και διεπορευετο κατα πολειϲ και κωμαϲ διδαϲκων και ποριαν ποιουμενοϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ειπεν δε τιϲ αυτω κ̅ε̅ ει ολιγοι οι ϲωζομενοι ο δε ειπεν προϲ αυτουϲ αγωνιζεϲθαι ειϲελθειν δια τηϲ ϲτενηϲ πυληϲ οτι πολλοι λεγω υμιν ζητηϲουϲιν ειϲελθειν και ουκ ιϲχυϲουϲι̅ αφ ου αν εγερθη ο οικοδεϲποτηϲ και αποκλειϲη την θυρα̅ και αρξηϲθε εξω εϲταναι και κρουειν την θυραν λεγοντεϲ κ̅ε̅ κ̅ε̅ ανοιξον ημιν και αποκριθειϲ ερει υμιν ουκ οιδα υμαϲ ποθεν εϲται τοτε αρξηϲθε λεγειν εφαγομεν ενωπιον ϲου και επιομεν και εν ταιϲ πλατιαιϲ ημων εδιδαξαϲ και ερει λεγω υμιν ουκ οιδα υμαϲ ποθεν εϲται αποϲτητε απ εμου παντεϲ οι εργαται τηϲ αδικειαϲ εκει εϲται ο κλαυθμοϲ και ο βρυγμοϲ των οδοντων οταν οψηϲθε αβρααμ και ιϲαακ και ιακωβ και πανταϲ τουϲ προφηταϲ εν τη βαϲιλεια αυτου υμαϲ δε εκβαλλομενουϲ εξω και ηξουϲιν απο ανατολων και δυϲμων και βορρα και νοτου και ανακλειθηϲονται εν τη βαϲιλεια του θ̅υ̅ και ιδου ειϲιν εϲχατοι οι εϲονται πρωτοι και ειϲιν πρωτοι οι εϲονται εϲχατοι εν αυτη τη ωρα προϲηλθον τινεϲ φαριϲαιοι λεγοντεϲ αυτω εξελθε και πορευου εντευθεν οτι ηρωδηϲ θελει ϲε αποκτειναι και ειπεν αυτοιϲ πορευθεντεϲ ειπατε τη αλωπεκι ταυτη ιδου εκβαλλω δαιμονια και ιαϲειϲ επιτελω ϲημερον και αυριο̅ και τη τριτη τελιουμαι πλη̅ δει με ϲημερον και αυριον και τη εχομενη πορευεϲθαι οτι ουκ ενδεχεται προφητη̅ απολεϲθαι εξω ι̅λ̅η̅μ̅ ι̅λ̅η̅μ̅ ι̅λ̅η̅μ̅ η αποκτεννουϲα τουϲ προφηταϲ και λιθοβολουϲα τουϲ απεϲταλμενουϲ προϲ αυτην ποϲακιϲ ηθεληϲα επιϲυναξαι τα τεκνα ϲου ον τροπον ορνιϲ τα εαυτηϲ νοϲϲια υπο ταϲ πτερυγαϲ και ουκ ηθεληϲατε ιδου αφιετε υμιν ο οικοϲ υμων λεγω δε υμιν οτι ου μη ιδητε με εωϲ αν ηξει οτε ειπητε ευλογημενοϲ ο ερχομενοϲ εν ονοματι κ̅υ̅
και εγενετο εν τω ελθειν αυτον ειϲ τον οικον τινοϲ τω̅ αρχοντων των φαριϲαιω̅ ϲαββατω φαγειν αρτον και αυτοι ηϲαν παρατηρουμενοι αυτον και ιδου α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ ην υδρωπικοϲ εμπροϲθεν αυτου και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν προϲ τουϲ νομικουϲ και φαριϲαιουϲ λεγων ει εξεϲτιν τω ϲαββατω θεραπευειν οι δε ηϲυχαϲαν και επιλαβομενοϲ ιαϲατο αυτο̅ και απελυϲεν και αποκριθειϲ ειπεν προϲ αυτουϲ τινοϲ υμων ο υιοϲ η βουϲ ειϲ φρεαρ πεϲειτε και ουκ ευθεωϲ αναϲπαϲει αυτο τη ημερα του ϲαββατου και ουκ ιϲχυϲαν ανταποκριθηναι αυτω προϲ ταυτα ελεγεν δε προϲ τουϲ κεκλημενουϲ παραβολη̅ επεχων πωϲ ταϲ πρωτοκληϲιαϲ εξελεγοντο λεγων προϲ αυτουϲ οταν κληθηϲ υπο τινοϲ ειϲ γαμουϲ μη κατακλιθηϲ ειϲ την πρωτοκληϲιαν μηποτε εντιμοτεροϲ ϲου η κεκλημενοϲ υπ αυτου και ελθω̅ ο ϲε και αυτον καλεϲαϲ ερει ϲοι δοϲ τουτω τοπον και τοτε αρξη μετα αιϲχυνηϲ τον εϲχατον τοπον κατεχειν αλλ οταν κληθηϲ πορευθειϲ αναπεϲε ειϲ τον εϲχατον τοπον ινα οταν ελθη ο κεκληκωϲ ϲε ειπη ϲοι φιλε προϲαναβηθι ανωτερον τοτε εϲται ϲοι δοξα ενωπιον παντων των ϲυνανακειμενων ϲοι οτι παϲ ο υψων εαυτον ταπινωθηϲεται και ο ταπινων εαυτον υψωθηϲεται ελεγεν δε και τω κεκληκοντι αυτον οταν ποιηϲ αριϲτον η διπνον μη φωνει τουϲ φιλουϲ ϲου μηδε τουϲ αδελφουϲ ϲου μηδε τουϲ ϲυγγενειϲ ϲου μηδε γειτοναϲ πλουϲιουϲ μηποτε και αυτοι ϲε αντικαλεϲωϲιν και γενηται ϲοι ανταποδομα αλλ οταν ποιηϲ δοχην καλει πτωχουϲ αναπειρουϲ χωλουϲ τυφλουϲ και μακαριοϲ εϲη οτι ουκ εχουϲιν ανταποδουναι ϲοι ανταποδοθηϲεται γαρ ϲοι εν τη αναϲταϲει των δικαιων ακουϲαϲ δε τιϲ των ϲυνανακειμενων ταυτα ειπεν αυτω μακαριοϲ οϲ φαγεται {αριϲτον} εν τη βαϲιλεια του θ̅υ̅ ο δε ειπεν αυτω α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ εποιηϲεν διπνον μεγα και εκαλεϲεν πολλουϲ και απεϲτειλε̅ τον δουλον αυτου τη ωρα του διπνου ειπειν τοιϲ κεκλημενοιϲ ερχεϲθαι οτι ηδη ετοιμα εϲτιν παντα και ηρξαντο απο μιαϲ παραιτιϲθε παντεϲ ο πρωτοϲ ειπεν αυτω αγρον ηγοραϲα και εχω αναγκην εξελθειν και ιδειν αυτον ερωτω ϲε εχε με παρητημενον και ετεροϲ ειπεν ζευγη βοων ηγοραϲα πεντε και πορευομαι δοκιμαϲαι αυτα ερωτω ϲε εχε με παρητημενον και ετεροϲ ειπεν γυναικα εγημα και δια τουτο ου δυναμαι ελθειν και παραγενομενοϲ ο δουλοϲ απηγγειλεν τω κ̅ω̅ αυτου ταυτα τοτε οργιϲθειϲ ο οικοδεϲποτηϲ ειπεν τω δουλω αυτου εξελθε ταχεωϲ ειϲ ταϲ πλατειαϲ και ρυμαϲ τηϲ πολεωϲ και τουϲ πτωχουϲ και αναπειρουϲ και τυφλουϲ ειϲαγαγε ωδε και ειπεν αυτω ο δουλοϲ κ̅ε̅ γεγονεν ωϲ επεταξαϲ και ετι τοποϲ εϲτιν και ειπεν ο κ̅ϲ̅ προϲ τον δουλο̅ εξελθε ειϲ ταϲ οδουϲ και φραγμουϲ και αναγκαϲον ειϲελθειν ινα γεμιϲθη μου ο οικοϲ λεγω γαρ υμιν οτι ουδειϲ των ανδρων εκεινων τω̅ κεκλημενων γευϲεται μου του δειπνου ϲυνεπορευοντο δε αυτω οχλοι πολλοι και ϲτραφειϲ ειπεν προϲ αυτουϲ ει τιϲ ερχεται προϲ με και ου μιϲει τον π̅ρ̅α̅ αυτου και την μ̅ρ̅α̅ και την γυναικα και τα τεκνα και τουϲ αδελφουϲ και ταϲ αδελφαϲ ετι δε και την εαυτου ψυχην ου δυναται μου μαθητηϲ ειναι και οϲτιϲ ου βαϲταζει τον ϲταυρον εαυτου και ερχεται οπιϲω μου ου δυναται μου ειναι μαθητηϲ τιϲ γαρ εξ υμων θελων πυργο̅ οικοδομηϲαι ουχι πρωτον καθειϲαϲ ψηφιζει την δαπανην ει εχει τα ειϲ απαρτιϲμο̅ ινα μηποτε θεντοϲ αυτου θεμελιον και μη ιϲχυοντοϲ εκτελεϲαι παντεϲ οι θεωρουντεϲ αρξωνται αυτω εμπαιζειν λεγοντεϲ οτι ουτοϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ηρξατο οικοδομει̅ και ουκ ιϲχυϲεν εκτελεϲαι η τιϲ βαϲιλευϲ πορευομενοϲ ετερω βαϲιλει ϲυμβαλειν ειϲ πολεμον ουχι καθειϲαϲ πρωτον βουλευεται ει δυνατοϲ εϲτιν εν δεκα χιλιαϲιν υπα̅τηϲαι τω μετα εικοϲι χιλιαδω̅ ερχομενω επ αυτον ει δε μη γε ετι πορρω αυτου οντοϲ πρεϲβειαν αποϲτειλαϲ ερωτα τα προϲ ειρηνην ουτωϲ ουν παϲ εξ υμων οϲ ουκ αποταϲϲεται παϲιν τοιϲ εαυτου υπαρχουϲιν ου δυναται μου ειναι μαθητηϲ καλον το αλαϲ εαν δε το αλαϲ μωρανθη εν τινι αρτυθηϲεται ουτε ειϲ γην ουτε ειϲ κοπριαν ευθετον εϲτιν εξω βαλλουϲιν αυτο ο εχων ωτα ακουειν ακουετω
ηϲαν δε αυτω εγγιζοντεϲ πα̅τεϲ οι τελωναι και οι αμαρτωλοι ακουειν αυτου και διεγογγυζον οι γραμματειϲ και οι φαριϲαιοι λεγοντεϲ οτι ουτοϲ αμαρτωλουϲ προϲδεχεται και ϲυνεϲθιει αυτοιϲ ειπεν δε προϲ αυτουϲ την παραβολην ταυτην λεγων τιϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ εξ υμων εχων εκατον προβατα και απολεϲαϲ εν εξ αυτων ου καταλιπει τα ενενηκοντα ενναια εν τη ερημω και πορευεται επι το απολωλοϲ εωϲ ου ευρη αυτο και ευρων επιτιθηϲιν επι τουϲ ωμουϲ εαυτου χαιρων και ελθων ειϲ τον οικον ϲυγκαλει τουϲ φιλουϲ και τουϲ γειτοναϲ λεγων αυτοιϲ ϲυγχαρητε μοι οτι ευρον το προβατον μου το απολωλοϲ λεγω υμιν οτι ουτωϲ χαρα εϲται εν τω ο̅υ̅ν̅ω̅ επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι η επι ενενηκοντα ενναια δικαιοιϲ οιτεινεϲ ου χριαν εχουϲιν μετανοιαϲ η τιϲ γυνη δραγμαϲ εχουϲα δεκα εαν απολεϲη δραγχην μιαν ουχι απτει λυχνον και ϲαροι την οικιαν και ζητει επιμελωϲ εωϲ οτου ευρη και ευρουϲα ϲυνκαλειται ταϲ φιλαϲ και ταϲ γιτοναϲ λεγουϲα ϲυνχαρητε μοι οτι ευρον την δραγχην ην απωλεϲα ουτωϲ λεγω υμειν χαρα γεινεται ενωπιον των αγγελων του θ̅υ̅ επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι ειπεν δε α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ ειχεν δυο {υιοϲ} και ειπεν ο νεωτεροϲ αυτων τω π̅ρ̅ι̅ π̅ε̅ρ̅ δοϲ μοι το επιβαλλον μεροϲ τηϲ ουϲιαϲ ο δε διειλεν αυτοιϲ τον βιον και μετ ου πολλαϲ ημεραϲ ϲυναγαγων απαντα ο νεωτεροϲ υιοϲ απεδημηϲεν ειϲ χωραν μακραν και εκει διεϲκορπιϲεν την ουϲια̅ αυτου ζων αϲωτωϲ δαπανηϲαντοϲ δε αυτου παντα εγενετο λιμοϲ ιϲχυρα κατα τη̅ χωραν εκεινην και αυτοϲ ηρξατο του υϲτερειϲθε και πορευθειϲ εκολληθη ενι των πολιτων τηϲ χωραϲ εκεινηϲ και επεμψεν αυτον ειϲ τουϲ αγρουϲ αυτου βοϲκειν χοιρουϲ και επεθυμει γεμιϲαι την κοιλιαν αυτου απο των κερατιων ων ηϲθιον οι χοιροι και ουδειϲ εδιδου αυτω ειϲ εαυτον δε ελθων ειπεν ποϲοι μιϲθιοι του π̅ρ̅ϲ̅ μου περιϲϲευονται αρτων εγω δε λειμω απολλυμαι αναϲταϲ πορευϲομαι προϲ τον π̅ρ̅α̅ μου και ερω αυτω π̅ε̅ρ̅ ημαρτον ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και ενωπιον ϲου ουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υιοϲ ϲου ποιηϲον με ωϲ ενα των μιϲθιων ϲου και αναϲταϲ {} προϲ τον π̅ρ̅α̅ εαυτου ετι δε αυτου μακρα̅ απεχοντοϲ ιδεν αυτον ο π̅η̅ρ̅ αυτου και εϲπλαγχνιϲθη και δραμων επεπεϲεν επι το̅ τραχηλον αυτου και κατεφιληϲεν αυτον ειπεν δε αυτω ο υιοϲ π̅ε̅ρ̅ ημαρτον ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και ενωπιον ϲου ουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υιοϲ ϲου ειπεν δε ο π̅η̅ρ̅ προϲ τουϲ δουλουϲ αυτου εξενεγκαντεϲ ϲτολην την πρωτην ενδυϲατε αυτον και δοτε δακτυλιον ειϲ την χειρα αυτου και υποδηματα ειϲ τουϲ ποδαϲ και ενεγκαντεϲ τον μοϲχον τον ϲιτευτον θυϲατε και φαγοντεϲ ευφρανθωμεν οτι ουτοϲ μου ο υιοϲ νεκροϲ ην και ανεζηϲεν ην απολωλωϲ και ηυρεθη και ηρξαντο ευφραινεϲθαι ην δε ο υιοϲ αυτου ο πρεϲβυτεροϲ εν αγρω και ωϲ ερχομενοϲ ηγγειζεν τη οικια ηκουϲεν ϲυμφωνιαϲ και {χοιρων} και προϲκαλεϲαμενοϲ ενα των παιδω̅ επυνθανετο τι ειη ταυτα ο δε ειπεν αυτω οτι ο αδελφοϲ ϲου ηκει και εθυϲεν ο π̅η̅ρ̅ ϲου τον μοϲχον τον ϲιτευτον οτι υγιαινοντα αυτον απελαβεν ωργιϲθη δε και ουκ ηθεληϲε̅ ειϲελθειν ο δε π̅η̅ρ̅ αυτου εξελθων παρεκαλει αυτον ο δε αποκριθειϲ ειπεν τω π̅ρ̅ι̅ αυτου ιδου τοϲαυτα ετη δουλευω ϲοι και ουδεποτε εντολην ϲου παρηλθον και εμοι ουδεποτε εδωκαϲ εριφον ινα μετα των φιλων μου ευφρανθω οτε δε ο υιοϲ ϲου ουτοϲ ο καταφαγων ϲου τον βιον μετα τω̅ πορνων ηλθεν εθυϲαϲ αυτω τον μοϲχον τον ϲιτευτον ο δε ειπεν αυτω τεκνον ϲυ πα̅τοτε μετ εμου ει και παντα τα εμα ϲα εϲτιν ευφρανθηναι δε και χαρηναι εδει οτι ο αδελφοϲ ϲου ουτοϲ νεκροϲ ην και ανεζηϲεν και απολωλωϲ και ηυρεθη
ελεγεν δε και προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ ην πλουϲιοϲ οϲ ειχεν οικονομον και ουτοϲ διεβληθη αυτω ωϲ διαϲκορπιζων τα υπαρχοντα αυτου και φωνηϲαϲ αυτον ειπεν αυτω τι τουτο ακουω περι ϲου αποδοϲ τον λογον τηϲ οικονομιαϲ ου γαρ δυνηϲη ετι οικονομει̅ ειπεν δε εν εαυτω ο οικονομοϲ τι ποιηϲω οτι ο κ̅ϲ̅ μου αφερειτε την οικονομιαν απ εμου ϲκαπτειν ουκ ιϲχυω επαιτειν αιϲχυνομαι εγνω̅ τι ποιηϲω ινα οταν μεταϲταθω τηϲ οικονομιαϲ δεξωνται με ειϲ τουϲ οικουϲ αυτω̅ και προϲκαλεϲαμενοϲ ενα εκαϲτον των χρεοφιλετω̅ του κ̅υ̅ εαυτου ελεγεν τω πρωτω ποϲον οφιλειϲ τω κ̅ω̅ μου ο δε ειπεν εκατον βατουϲ ελαιου ο δε ειπεν αυτω δεξε ϲου το γραμμα και καθειϲαϲ ταχεωϲ γραψον πεντηκοντα επειτα ετερω ειπεν ϲυ δε ποϲον οφιλειϲ ο δε ειπεν εκατον κορουϲ ϲειτου και λεγει αυτω δεξε ϲου το γραμμα και γραψον ογδοηκοντα και επηνεϲεν ο κ̅ϲ̅ τον οικονομον τηϲ αδικειαϲ οτι φρονιμωϲ εποιηϲεν οτι οι υιοι του αιωνοϲ τουτου φρονιμωτεροι υπερ τουϲ υιουϲ του φωτοϲ ειϲ την γενεαν την εαυτων ειϲιν καγω υμιν λεγω ποιηϲαται εαυτοιϲ φιλουϲ εκ του μαμωνα τηϲ αδικιαϲ ινα οταν εκλειπη δεξωνται υμαϲ ειϲ ταϲ αιωνιουϲ ϲκηναϲ ο πιϲτοϲ εν ελαχιϲτω και εν πολλω πιϲτοϲ εϲτιν και ο εν ελαχιϲτω αδικοϲ και εν πολλω αδικοϲ εϲτιν ει ου̅ εν τω αδικω μαμωνα πιϲτοι ουκ εγενεϲθαι το αληθεινο̅ τιϲ υμιν πιϲτευϲει και ει εν τω αλλοτριω πιϲτοι ουκ εγενεϲθαι το υμετερον τιϲ υμι̅ δωϲει ουδειϲ οικετηϲ δυναται δυϲι κυριοιϲ δουλευει̅ η γαρ τον ενα μιϲηϲει και τον ετερον αγαπηϲει η ενοϲ ανθεξετε και του ετερου καταφρονηϲει ου δυναϲθαι θ̅ω̅ δουλευειν και μαμωνα ηκουον δε ταυτα παντα και οι φαριϲαιοι φιλαργυροι υπαρχο̅τεϲ και εξεμυκτηριζον αυτο̅ και ειπεν αυτοιϲ υμειϲ εϲται οι δικαιουντεϲ εαυτουϲ ενωπιον των α̅ν̅ω̅ν̅ ο δε θ̅ϲ̅ γινωϲκει ταϲ καρδιαϲ υμων οτι το εν α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ υψηλον βδελυγμα ενωπιον του θ̅υ̅ ο νομοϲ και οι προφηται εωϲ ιωαννου απο τοτε η βαϲιλεια του θ̅υ̅ ευαγγελιζεται και παϲ ειϲ αυτην βιαζεται ευκοπωτερον δε εϲτιν τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και την γην παρελθει̅ η του νομου μιαν κερεαν πεϲει̅ παϲ ο απολυων την γυναικα αυτου και γαμων ετεραν μοιχευει και παϲ ο απολελυμενην απο ανδροϲ γαμων μοιχευει α̅ν̅ο̅ϲ̅ δε τιϲ ην πλουϲιοϲ και ενεδιδυϲκετο πορφυραν και βυϲϲον ευφραινομενοϲ καθ ημεραν λαμπρωϲ πτωχοϲ δε τιϲ ην ονοματι λαζαροϲ οϲ εβεβλητο προϲ το̅ πυλωνα αυτου ειλκωμενοϲ και επιθυμων χορταϲθηναι απο των ψιχιων των πιπτο̅των απο τηϲ τραπεζηϲ του πλουϲιου αλλα και οι κυνεϲ ερχομενοι επελειχον τα ελκη αυτου εγενετο δε αποθανιν τον πτωχον και απενεχθηναι αυτον υπο των αγγελων ειϲ τον κολπον αβρααμ απεθανεν δε και ο πλουϲιοϲ και εταφη και εν τω αδη επαραϲ τουϲ οφθαλμουϲ αυτου υπαρχων εν βαϲανοιϲ ορα τον αβρααμ απο μακροθεν και λαζαρο̅ εν τοιϲ κολποιϲ αυτου και αυτοϲ φωνηϲαϲ ειπε̅ π̅ε̅ρ̅ αβρααμ ελεηϲον με και πεμψον λαζαρον ινα βαψη το ακρον του δακτυλου αυτου υδατοϲ και καταψυξη την γλωϲϲαν μου οτι οδυνωμαι εν τη φλογι ταυτη ειπεν δε αβρααμ τεκνον μνηϲθητι οτι απελαβεϲ τα αγαθα ϲου ϲυ εν τη ζωη ϲου και λαζαροϲ ομοιωϲ τα κακα νυν δε ωδε παρακαλειται ϲυ δε οδυναϲαι και επι παϲι̅ τουτοιϲ μεταξυ ημων και υμων χαϲμα μεγα εϲτηρικται οπωϲ οι θελοντεϲ διαβηναι ενθεν προϲ {υμαϲμαϲ} μη δυνωνται μηδε οι εκειθεν προϲ ημαϲ διαπερωϲιν ειπεν δε ερωτω ϲε ουν π̅ε̅ρ̅ ινα πεμψηϲ αυτον ειϲ τον οικον του π̅ρ̅ϲ̅ μου εχω γαρ πεντε αδελφουϲ οπωϲ διαμαρτυρητε αυτοιϲ ινα μη και αυτοι ελθωϲιν ειϲ τον τοπο̅ τουτον τηϲ βαϲανου λεγει δε αυτω αβρααμ εχουϲι̅ μωϲεα και τουϲ προφηταϲ ακουϲατωϲαν αυτων ο δε ειπεν ουχι π̅ε̅ρ̅ αβρααμ αλλ εαν τιϲ απο νεκρων πορευθη προϲ αυτουϲ μετανοηϲουϲιν ειπεν δε αυτω ει μωϲεωϲ και των προφητων ουκ ακουουϲιν ουδ εαν τιϲ εκ νεκρω̅ αναϲτη πειϲθηϲονται
ειπεν δε προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου ανενδεκτον {εϲτι̅τιν} του μη ελθειν τα ϲκα̅δαλα ουαι δε δι ου ερχεται λυϲιτελει αυτω ει μυλοϲ ονικοϲ περικειτε περι το̅ τραχηλον αυτου και ερριπται ειϲ την θαλαϲϲαν η ινα ϲκανδαλιϲη ενα τω̅ μικρων τουτων προϲεχετε εαυτοιϲ εαν δε αμαρτη ο αδελφοϲ ϲου επιτιμηϲον αυτω και εα̅ μεν μετανοηϲη αφεϲ αυτω και εαν επτακιϲ τηϲ ημεραϲ αμαρτηϲη ειϲ ϲε και εαν επτακιϲ τηϲ ημεραϲ επιϲτρεψη προϲ ϲε λεγων μετανοω αφηϲειϲ αυτω και ειπον οι αποϲτολοι τω κ̅ω̅ προϲθεϲ ημι̅ πιϲτιν ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ ει εχετε πιϲτιν ωϲ κοκκον ϲιναπεωϲ ελεγετε αν τη ϲυκαμινω ταυτη εκριζωθητι και φυτευθητι εν τη θαλαϲϲη και υπηκουϲεν υμι̅ τιϲ δε εξ υμων δουλον εχω̅ αροτριωντα η ποιμαινοντα οϲ ειϲελθοντι εκ του αγρου ερει ευθεωϲ παρελθων αναπεϲαι αλλ ουχι ερει αυτω ετοιμαϲον τι διπνηϲω και περιζωϲαμενοϲ διακονει μοι εωϲ αν φαγω και πιω και μετα ταυτα φαγεϲε και πιεϲαι ϲυ μη χαριν εχει τω δουλω οτι εποιηϲεν τα διαταχθεντα ου δοκω ουτωϲ και υμειϲ οτα̅ ποιηϲητε παντα ταυτα τα διαταχθεντα υμιν λεγετε δουλοι αχριοι εϲμεν ο ωφειλομεν ποιηϲαι πεποιηκαμεν και εγενετο εν τω πορευεϲθαι αυτον ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ και αυτοϲ διηρχετο δια μεϲου ϲαμαριαϲ και γαλιλαιαϲ και ειϲερχομενου αυτου ειϲ τινα κωμη̅ απηντηϲαν αυτω δεκα λεπροι ανδρεϲ οι εϲτηϲαν πορρωθεν και αυτοι ηρα̅ φωνην λεγοντεϲ ι̅υ̅ επιϲτατα ελεηϲον ημαϲ και ιδων ειπεν αυτοιϲ πορευθεντεϲ επιδειξατε εαυτουϲ τοιϲ ιερευϲιν και εγενετο εν τω υπαγειν αυτουϲ εκαθεριϲθηϲαν ειϲ δε εξ αυτων ιδων οτι ιαθη υπεϲτρεψεν μετα φωνηϲ μεγαληϲ δοξαζων τον θ̅ν̅ και επεϲεν επι προϲωπον παρα τουϲ ποδαϲ αυτου ευχαριϲτων αυτω και αυτοϲ ην ϲαμαρειτηϲ αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν ουχι οι δεκα ουτοι εκαθεριϲθηϲα̅ οι ενναια που ουχ ευρεθηϲα̅ υποϲτρεψαντεϲ δουναι δοξαν τω θ̅ω̅ ει μη ο αλλογενηϲ ουτοϲ και ειπεν αυτω αναϲταϲ πορευου η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε επερωτηθειϲ δε υπο των φαριϲαιων ποτε ερχεται η βαϲιλεια του θ̅υ̅ απεκριθη αυτοιϲ και ειπεν ουκ ερχεται η βαϲιλεια του θ̅υ̅ μετα παρατηρηϲεωϲ ουδε ερουϲιν ιδου ωδε η ιδου εκει ιδου γαρ η βαϲιλεια του θ̅υ̅ εντοϲ υμων εϲτιν ειπεν δε προϲ τουϲ μαθηταϲ αυτου ελευϲονται ημεραι οτε επιθυμηϲεται μιαν τω̅ ημερων του υιου του α̅ν̅ο̅υ̅ ειδειν και ουχ οψεϲθαι και ερουϲιν υμιν ιδου ωδε η ιδου εκει μη απελθητε μηδε διωξηται ωϲπερ γαρ η αϲτραπη η αϲτραπτουϲα εκ τηϲ υπο τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ειϲ την υπ ουρανον λαμπει ουτωϲ εϲται ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ εν τη ημερα αυτου πρωτον δε δει πολλα παθειν αυτον και αποδοκιμαϲθηναι απο τηϲ γενεαϲ ταυτηϲ και καθωϲ εγενετο εν ταιϲ ημεραιϲ νωε ουτωϲ εϲται και εν ταιϲ ημεραιϲ του υιου του α̅ν̅ο̅υ̅ ηϲθιον επινο̅ εγαμουν εξεγαμιζοντο αχρι ηϲ ημεραϲ ειϲηλθεν νωε ειϲ την κιβωτον και ηλθεν ο κατακλυϲμοϲ και απωλεϲεν απανταϲ ομοιωϲ και ωϲ εγενετο εν ταιϲ ημεραιϲ λωτ ηϲθιον επινον ηγοραζον επωλουν εφυτευον ωκοδομουν η δε ημερα εξηλθε̅ λωτ απο ϲοδομων εβρεξε̅ θειον και πυρ απ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και απωλεϲεν απανταϲ κατα ταυτα εϲται η ημερα ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ αποκαλυπτεται εν εκεινη τη ημερα οϲ εϲται επι του δωματοϲ και τα ϲκευη αυτου εν τη οικια μη καταβατω αραι αυτα και ο εν τω αγρω ομοιωϲ μη επιϲτρεψατω ειϲ τα οπιϲω μνημονευεται τηϲ γυναικοϲ λωτ οϲ εα̅ ζητηϲη την ψυχην αυτου ϲωϲαι απολεϲει αυτην και οϲ εαν απολεϲει αυτην ζωογονηϲει αυτην λεγω υμιν ταυτη τη νυκτι δυο εϲονται επι κλεινηϲ μιαϲ ειϲ παραλημφθηϲεται και ο ετεροϲ αφεθηϲεται δυο εϲονται αληθουϲαι επι το αυτο μια παραλημφθηϲεται και η ετερα αφεθηϲεται [отсутствует] και αποκριθεντεϲ λεγουϲιν αυτω που κ̅ε̅ ο δε ειπεν αυτοιϲ οπου το ϲωμα εκει ϲυναχθηϲονται οι αετοι
ελεγεν δε και παραβολην αυτοιϲ προϲ το δειν παντοτε προϲευχεϲθαι αυτουϲ και μη ενκακειν λεγων κριτηϲ τιϲ ην εν τινι πολει τον θ̅ν̅ μη φοβουμενοϲ και α̅ν̅ο̅ν̅ μη εντρεπομενοϲ χηρα δε ην εν τη πολει εκεινη και ηρχετο προϲ αυτον λεγουϲα εκδικηϲον με απο του αντιδικου μου και ουκ ηθελεν επι χρονον μετα δε ταυτα ειπεν εν εαυτω ει και τον θ̅ν̅ ου φοβουμαι και α̅ν̅ο̅ν̅ ουκ εντρεπομαι δια γε το παρεχειν μοι κοπο̅ την χηραν ταυτην εκδικηϲω αυτην ινα μη ειϲ τελοϲ ερχομενη υπωπιαζη με ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ ακουϲαται τι ο κριτηϲ τηϲ αδικιαϲ λεγει ο δε θ̅ϲ̅ ου μη ποιηϲει την εκδικηϲιν των εκλεκτων αυτου των βοωντων προϲ αυτο̅ ημεραϲ και νυκτοϲ και μακροθυμει επ αυτοιϲ λεγω υμιν οτι ποιηϲει την εκδικηϲιν αυτων εν ταχει πλην ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ελθω̅ αρα ευρηϲει την πιϲτιν επι τηϲ γηϲ ειπεν δε προϲ τιναϲ τουϲ πεποιθοταϲ εφ εαυτοιϲ οτι ειϲι̅ δικαιοι και εξουθενουνταϲ τουϲ λοιπουϲ την παραβολην ταυτη̅ α̅ν̅ο̅ι̅ δυο ανεβηϲαν ειϲ το ιερο̅ προϲευξαϲθαι ο ειϲ φαριϲαιοϲ και ο ετεροϲ τελωνηϲ ο φαριϲαιοϲ ϲταθειϲ προϲ εαυτον ταυτα προϲηυξατο ο θ̅ϲ̅ ευχαριϲτω ϲοι οτι ουκ ειμι ωϲπερ οι λοιποι των α̅ν̅ω̅ν̅ αρπαγεϲ αδικοι μοιχοι η και ωϲ ο τελωνηϲ ουτοϲ νηϲτευω διϲ του ϲαββατου αποδεκατω παντα οϲα κτωμαι και ο τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηθελεν ουδε τουϲ οφθαλμουϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ επαραι αλλ ετυπτεν ειϲ το ϲτηθοϲ αυτου λεγων ο θ̅ϲ̅ ιλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω λεγω υμιν κατεβη ουτοϲ δεδικαιωμενοϲ ειϲ τον οικο̅ αυτου η γαρ εκεινοϲ οτι παϲ ο υψων εαυτον ταπινωθηϲεται και ο ταπινων εαυτο̅ υψωθηϲεται προϲεφερο̅ δε αυτω και τα βρεφη ινα αυτω̅ απτηται ιδοντεϲ δε οι μαθηται επετειμηϲαν αυτοιϲ ο δε ι̅ϲ̅ προϲκαλεϲαμενοϲ αυτα ειπεν αφετε τα παιδια ερχεϲθαι προϲ με και μη κωλυετε αυτα των γαρ τοιουτων εϲτι̅ η βαϲιλεια του θ̅υ̅ αμην λεγω υμιν οϲ εαν μη δεξητε τη̅ βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ωϲ παιδιον ου μη ειϲελθη ειϲ αυτην και επηρωτηϲεν τιϲ αυτον αρχων λεγων διδαϲκαλε αγαθε τι ποιηϲαϲ ζωην αιωνιον κληρονομηϲω ειπεν δε αυτω ο ι̅ϲ̅ τι με λεγειϲ αγαθον ουδειϲ αγαθοϲ ει μη ειϲ ο θ̅ϲ̅ ταϲ εντολαϲ οιδαϲ μη μοιχευϲηϲ μη φονευϲηϲ μη κλεψηϲ μη ψευδομαρτυρηϲηϲ τιμα τον π̅ρ̅α̅ ϲου και την μ̅ρ̅α̅ ο δε ειπεν παντα ταυτα εφυλαξα εκ νεοτητοϲ μου ακουϲαϲ δε ταυτα ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω ετι εν ϲοι λιπει παντα οϲα εχειϲ πωληϲον και δοϲ πτωχοιϲ και εξειϲ θηϲαυρον εν ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ και δευρο ακολουθει μοι ο δε ακουϲαϲ ταυτα περιλυποϲ εγενετο ην γαρ πλουϲιοϲ ϲφοδρα ιδων δε αυτον ο ι̅ϲ̅ περιλυπον γενομενον ειπε̅ πωϲ δυϲκολωϲ οι τα χρηματα εχοντεϲ ειϲελευϲονται ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ ευκοπωτερον γαρ εϲτιν καμηλο̅ δια τρυμαλιαϲ ραφιδοϲ διελθει̅ η πλουϲιον ειϲ την βαϲιλεια̅ του θ̅υ̅ ειϲελθειν ειπον δε οι ακουϲαντεϲ και τιϲ δυναται ϲωθηναι ο δε ειπεν τα αδυνατα παρα α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ δυνατα εϲτιν παρα τω θ̅ω̅ ειπεν δε πετροϲ ιδου ημειϲ αφηκαμεν παντα και ηκολουθηϲαμεν ϲοι ο δε ειπεν αυτοιϲ αμην λεγω υμιν οτι ουδειϲ εϲτιν οϲ αφηκεν οικιαν η γονειϲ η αδελφουϲ η γυναικα η τεκνα ενεκεν τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ οϲ ου μη απολαβη πολλαπλαϲιονα εν τω καιρω τουτω και εν τω αιωνι τω ερχομενω ζωην αιωνιο̅ παραλαβων δε τουϲ δωδεκα ειπεν προϲ αυτουϲ ιδου αναβαινομεν ειϲ ιεροϲολυμα και τελεϲθηϲεται παντα τα γεγραμμενα δια των προφητω̅ τω υιω του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδοθηϲεται γαρ τοιϲ εθνεϲιν και ενπεχθηϲεται και υβριϲθηϲεται και εμπτυϲθηϲεται και μαϲτιγωϲαντεϲ αποκτενουϲι̅ αυτον και τη ημερα τη τριτη αναϲτηϲεται και αυτοι ουδεν τουτων ϲυνηκαν και ην το ρημα τουτο κεκρυμμενο̅ απ αυτων και ουκ εγινωϲκο̅ τα λεγομενα εγενετο δε εν τω εγγιζειν αυτον ειϲ ιεριχω τυφλοϲ τιϲ εκαθητο παρα την οδον προϲαιτων ακουϲαϲ δε οχλου διαπορευομενου επυνθανετο τι ειη τουτο απηγγειλαν δε αυτω οτι ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ παρερχεται και εβοηϲεν λεγων υιε δ̅α̅δ̅ ελεηϲον με και οι παραγοντεϲ επετειμουν αυτω ινα ϲιωπηϲη αυτοϲ δε πολλω μαλλον εκραζεν υιε δ̅α̅δ̅ ελεηϲον με ϲταθειϲ δε εκελευϲεν αυτον αχθηναι προϲ αυτον εγγιϲαντοϲ δε αυτου επηρωτηϲεν αυτον λεγων τι ϲοι θελειϲ ποιηϲω ο δε ειπεν κ̅ε̅ ινα αναβλεψω και ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω αναβλεψον η πιϲτιϲ ϲου ϲεϲωκεν ϲε και παραχρημα ανεβλεψεν και ηκολουθει αυτω δοξαζω̅ τον θ̅ν̅ και παϲ ο λαοϲ ιδων εδωκεν αινον τω θ̅ω̅
και ειϲελθων διηρχετο την ιεριχω και ειδου ανηρ ονοματι καλουμενοϲ ζακχαιοϲ και αυτοϲ ην αρχιτελωνηϲ και ουτοϲ ην πλουϲιοϲ και εζητει ιδειν τον ι̅ν̅ τιϲ εϲτιν και ουκ ηδυνατο απο του οχλου οτι τη ηλικια μικροϲ η̅ και προδραμων εμπροϲθε̅ ανεβη επι ϲυκωμοραιαν ινα ιδη αυτον οτι εκεινηϲ ημελλεν διερχεϲθαι και ωϲ ηλθεν επι τον τοπον αναβλεψαϲ ο ι̅ϲ̅ ειδεν αυτον και ειπε̅ προϲ αυτον ζακχαιε ϲπευϲαϲ καταβηθι ϲημερον γαρ εν τω οικω ϲου δει με μειναι και ϲπευϲαϲ κατεβη και υπεδεξατο αυτον χαιρων και ιδοντεϲ παντεϲ διεγογγυζον λεγοντεϲ οτι παρα αμαρτωλω ανδρι ειϲηλθεν καταλυϲαι ϲταθειϲ δε ζακχαιοϲ ειπεν προϲ τον κ̅ν̅ ιδου τα ημιϲυ των υπαρχοντων μου κ̅ε̅ διδωμι τοιϲ πτωχοιϲ και ει τινοϲ τι εϲυκοφαντηϲα αποδιδωμι τετραπλουν ειπεν δε προϲ αυτον ο ι̅ϲ̅ οτι ϲημερον ϲωτηρια εν τω οικω τουτω εγενετο καθοτι και αυτοϲ υιοϲ αβρααμ εϲτιν ηλθεν γαρ ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ζητηϲαι και ϲωϲαι το απολωλοϲ ακουοντων δε αυτων ταυτα προϲθειϲ ειπεν παραβολην δια το εγγυϲ αυτον ειναι ι̅λ̅η̅μ̅ και δοκειν αυτουϲ οτι παραχρημα μελλει η βαϲιλεια του θ̅υ̅ αναφαινεϲθαι ειπεν ουν α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ ευγενηϲ επορευθη ειϲ χωραν μακρα̅ λαβειν εαυτω βαϲιλειαν και υποϲτρεψαι καλεϲαϲ δε δεκα δουλουϲ εαυτου εδωκεν αυτοιϲ δεκα μναϲ και ειπεν προϲ αυτουϲ πραγματευϲαϲθαι εν ω ερχομαι οι δε πολιται αυτου εμειϲουν αυτον και απεϲτειλαν πρεϲβειαν οπιϲω αυτου λεγοντεϲ ου θελομεν τουτο̅ βαϲιλευϲαι εφ ημαϲ και εγενετο εν τω επανελθειν αυτο̅ λαβοντα την βαϲιλειαν και ειπεν φωνηθηναι αυτω τουϲ δουλουϲ τουτουϲ οιϲ εδωκε̅ το αργυριον ινα γνω τιϲ τι διεπραγματευϲατο παρεγενετο δε ο πρωτοϲ λεγω̅ κ̅ε̅ η μνα ϲου προϲηργαϲατο δεκα μναϲ και ειπεν αυτω ευ αγαθε δουλε οτι εν ελαχιϲτω πιϲτοϲ εγενου ιϲθει εξουϲιαν εχων επανω δεκα πολεων και ηλθεν ο δευτεροϲ λεγων κ̅ε̅ η μνα ϲου εποιηϲεν πεντε μναϲ ειπεν δε και τουτω και ϲυ γεινου επανω πεντε πολεων και ετεροϲ ηλθεν λεγων κ̅ε̅ ιδου η μνα ϲου ην ειχο̅ αποκειμενην εν ϲουδαριω εφοβουμην γαρ ϲε οτι α̅ν̅ο̅ϲ̅ αυϲτηροϲ ει αιρειϲ ο ουκ εθηκαϲ και θεριζειϲ ο ουκ εϲπειραϲ λεγει δε αυτω εκ του ϲτοματοϲ ϲου κρινω ϲε πονηρε δουλε ηδειϲ οτι εγω α̅ν̅ο̅ϲ̅ αυϲτηροϲ ειμι αιρων ο ουκ εθηκα και θεριζων ο ουκ εϲπειρα και δια τι ουκ εδωκαϲ μου το αργυριον επι τραπεζαν και εγω ελθων ϲυν τοκω αν αυτο ανεπραξα και τοιϲ παρεϲτωϲιν ειπεν αρατε απ αυτου την μναν και δοτε τω ταϲ δεκα μναϲ εχοντι και ειπον αυτω κ̅ε̅ εχει δεκα μναϲ λεγω γαρ υμιν οτι παντι τω εχο̅τι δοθηϲεται απο δε του μη εχο̅τοϲ και ο εχει αρθηϲεται απ αυτου πλην τουϲ εχθρουϲ μου εκεινουϲ τουϲ μη θεληϲανταϲ με βαϲιλευϲαι επ αυτουϲ αγαγετε ωδε και καταϲφαξατε εμπροϲθεν μου και ειπων ταυτα επορευετο εμπροϲθεν αναβαινων ειϲ ιεροϲολυμα και εγενετο ωϲ ηγγειϲεν ειϲ βηθφαγη και βηθανιαν προϲ το οροϲ το καλουμενον ελαιω̅ απεϲτειλεν δυο των μαθητων αυτου ειπων υπαγετε ειϲ την κατεναντι κωμην εν η ειϲπορευομενοι ευρηϲεται πωλον δεδεμενον εφ ον ουδειϲ πωποτε α̅ν̅ω̅ν̅ εκαθειϲεν λυϲαντεϲ αγαγετε αυτον και εαν τιϲ υμαϲ ερωτα δια τι λυεται ουτωϲ ερειτε αυτω οτι ο κ̅ϲ̅ αυτου χριαν εχει απελθοντεϲ δε οι απεϲταλμενοι ευρον καθωϲ ειπεν αυτοιϲ λυοντων δε αυτων τον πωλον ειπον οι κυριοι αυτου προϲ αυτουϲ τι λυεται τον πωλον οι δε ειπον οτι ο κ̅ϲ̅ αυτου χρια̅ εχει και ηγαγον αυτον προϲ τον ι̅ν̅ και επιριψαντεϲ εαυτων τα ιματια επι τον πωλο̅ επεβιβαϲαν τον ι̅ν̅ πορευομενου δε αυτου υπεϲτρωννυον τα ιματια εαυτων εν τη οδω εγγιζοντοϲ δε αυτου ηδη προϲ τη καταβαϲει του ορουϲ των ελαιων ηρξαντο απαν το πληθοϲ των μαθητω̅ χαιροντεϲ αινειν τον θ̅ν̅ φωνη μεγαλη περι παϲων ων ιδο̅ δυναμεων λεγοντεϲ ευλογημενοϲ ο ερχομενοϲ βαϲιλευϲ εν ονοματι κ̅υ̅ ειρηνη εν ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ και δοξα εν υψιϲτοιϲ και τεινεϲ των φαριϲαιων απο του οχλου ειπαν προϲ αυτο̅ διδαϲκαλε επειτιμηϲον τοιϲ μαθηταιϲ ϲου και αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ λεγω υμιν οτι εαν ουτοι ϲιωπηϲουϲιν οι λιθοι κεκραξονται και ωϲ ηγγειϲεν ιδων την πολιν εκλαυϲεν επ αυτην λεγω̅ οτι ει εγνωϲ και ϲυ και γε εν τη ημερα ταυτη τα προϲ ειρηνην {ϲου οτι ηξουϲιν ημεραι} {} και περιβαλουϲιν οι εχθροι ϲου χαρακα ϲοι και περικυκλωϲουϲιν ϲε και ϲυνεξουϲιν ϲε πα̅τοθεν και εδαφιουϲιν ϲε και τα τεκνα ϲου εν ϲοι και ουκ αφηϲουϲιν εν ϲοι λιθο̅ επι λιθω ανθ ων ουκ εγνωϲ τον καιρον τηϲ επιϲκοπηϲ ϲου και ειϲελθων ειϲ το ιερον ηρξατο εκβαλλειν τουϲ πωλουνταϲ εν αυτω και αγοραζονταϲ λεγων αυτοιϲ γεγραπται οτι ο οικοϲ μου οικοϲ προϲευχηϲ εϲτιν υμειϲ δε αυτον εποιηϲατε ϲπηλαιον ληϲτων και ην διδαϲκων το καθ ημερα̅ εν τω ιερω οι δε αρχιερειϲ και γραμματειϲ εζητουν αυτον απολεϲαι και οι πρωτοι του λαου και ουχ ευριϲκον το τι ποιηϲωϲιν ο λαοϲ γαρ απαϲ εξεκρεματο αυτου ακουων
και εγενετο εν μια των ημερων εκεινων διδαϲκοντοϲ αυτου τον λαον εν τω ιερω και ευαγγελιζομενου επεϲτηϲαν οι ιερειϲ και γραμματειϲ ϲυν τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ και ειπον προϲ αυτον λεγοντεϲ ειπε ημιν εν ποια εξουϲια ταυτα ποιειϲ η τιϲ εϲτιν ο δουϲ ϲοι την εξουϲιαν ταυτη̅ αποκριθειϲ δε ειπεν προϲ αυτουϲ ερωτηϲω υμαϲ καγω λογον ενα και ειπατε μοι το βαπτιϲμα ιωαννου εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ η̅ η εξ α̅ν̅ω̅ν̅ οι δε ϲυνελογιϲα̅το προϲ εαυτουϲ λεγοντεϲ οτι εαν ειπωμεν εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ ερει δια τι ουν ουκ επιϲτευϲατε αυτω εαν δε ειπωμεν εξ α̅ν̅ω̅ν̅ παϲ ο λαοϲ καταλιθαϲει ημαϲ πεπειϲμενοϲ γαρ εϲτι̅ ιωαννην προφητην ειναι και απεκριθηϲαν μη ειδεναι ποθεν και ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ ουδε εγω λεγω υμιν εν ποια εξουϲια ταυτα ποιω ηρξατο δε προϲ τον λαον λεγει̅ την παραβολην ταυτην α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ εφυτευϲεν αμπελωνα και εξεδετο αυτον γεωργοιϲ και απεδημηϲεν χρονουϲ ικανουϲ και εν καιρω απεϲτειλε̅ προϲ τουϲ γεωργουϲ δουλον ινα απο του καρπου του αμπελωνοϲ δωϲουϲιν αυτω οι δε γεωργοι δειραντεϲ αυτον εξαπεϲτειλαν καινον και προϲεθετο ετερον πεμψαι δουλο̅ οι δε κακεινον δειραντεϲ και ατιμαϲαντεϲ εξαπεϲτειλαν καινον και προϲεθετο πεμψαι τριτον οι δε κακεινον τραυματιϲαντεϲ εξεβαλον ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ του αμπελωνοϲ τι ποιηϲω πεμψω τον υιον μου τον αγαπητον ιϲωϲ τουτον ιδοντεϲ εντραπηϲονται ιδοντεϲ δε αυτον οι γεωργοι διελογιϲαντο προϲ εαυτουϲ λεγοντεϲ ουτοϲ εϲτιν ο κληρονομοϲ αποκτεινωμεν αυτον ινα ημων γενηται η κληρονομια και εκβαλοντεϲ αυτον εξω του αμπελωνοϲ απεκτειναν τι ουν ποιηϲει αυτοιϲ ο κ̅ϲ̅ του αμπελωνοϲ ελευϲεται και απολεϲει τουϲ γεωργουϲ τουτουϲ και δωϲει τον αμπελωνα αλλοιϲ οι δε ακουϲαντεϲ ειπον μη γενοιτο ο δε εμβλεψαϲ αυτοιϲ ειπε̅ τι ουν εϲτιν το γεγραμμενο̅ τουτο λιθον ον απεδοκιμαϲαν οι οικοδομουντεϲ ουτοϲ εγενηθη ειϲ κεφαλην γωνιαϲ παϲ ο πεϲων επ εκεινον τον λιθον ϲυνθλαϲθηϲεται εφ ον δ αν πεϲη λικμηϲει αυτον και εζητηϲαν οι γραμματειϲ και οι αρχιερειϲ επιβαλειν επ αυτον ταϲ χειραϲ εν αυτη τη ωρα και εφοβηθηϲαν τον λαον εγνωϲαν γαρ οτι προϲ αυτουϲ την παραβολην ταυτην ειπεν και παρατηρηϲαντεϲ απεϲτειλαν εγκαθετουϲ υποκρινομενουϲ εαυτουϲ δικαιουϲ ειναι ινα επιλαβωνται αυτου λογου ειϲ το παραδουναι αυτον τη αρχη και τη εξουϲια του ηγεμονοϲ και επηρωτηϲαν αυτον λεγοντεϲ διδαϲκαλε οιδαμεν οτι ορθωϲ λεγειϲ και διδαϲκειϲ και ου λαμβανειϲ προϲωπον αλλ επ αληθειαϲ την οδον του θ̅υ̅ διδαϲκειϲ εξεϲτιν ημαϲ καιϲαρι φορον δουναι η ου κατανοηϲαϲ δε αυτων την πανουργια̅ ειπεν προϲ αυτουϲ τι με πειραζετε διξατε μοι δηναριον τινοϲ εχει εικονα και επιγραφην αποκριθεντεϲ δε ειπον καιϲαροϲ ο δε ειπεν αυτοιϲ αποδοτε τοινυν τα καιϲαροϲ καιϲαρι και τα του θ̅υ̅ τω θ̅ω̅ και ουκ ιϲχυϲαν επιλαβεϲθαι αυτου ρηματοϲ ενα̅τιον του λαου και θαυμαϲαντεϲ επι τη αποκριϲει αυτου εϲιγηϲα̅ προϲελθοντεϲ δε τεινεϲ των ϲαδδουκαιων οι αντιλεγοντεϲ αναϲταϲιν μη ειναι επηρωτηϲαν αυτον λεγοντεϲ διδαϲκαλε μωϲηϲ εγραψεν ημιν εαν τινοϲ αδελφοϲ αποθανη εχω̅ γυναικα και ουτοϲ ατεκνοϲ αποθανη ινα λαβη ο αδελφοϲ αυτου την γυναικα και εξαναϲτηϲει ϲπερμα τω αδελφω αυτου επτα ουν αδελφοι ηϲαν και ο πρωτοϲ λαβων γυναικα απεθανεν ατεκνοϲ και ελαβεν ο δευτεροϲ την γυναικα και ουτοϲ απεθανεν ατεκνοϲ και ο τριτοϲ ελαβεν αυτην ωϲαυτωϲ ωϲαυτωϲ δε και οι επτα ου κατελειπον τεκνα και απεθανον υϲτερον δε παντων απεθανε̅ και η γυνη εν τη ουν αναϲταϲει τινοϲ αυτων γεινεται γυνη οι γαρ επτα εϲχον αυτην γυναικα και αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ οι υιοι του αιωνοϲ τουτου γαμουϲιν και εκγαμιζονται οι δε καταξιωθεντεϲ του αιωνοϲ εκεινου τυχειν και τηϲ αναϲταϲεωϲ τηϲ εκ νεκρων ουτε γαμουϲιν ουτε εκγαμειζονται ουδε γαρ αποθανειν ετι δυνανται ιϲαγγελοι γαρ ειϲιν και οι υιοι ειϲιν θ̅υ̅ τηϲ αναϲταϲεωϲ υιοι οντεϲ οτι δε εγειρονται οι νεκροι και μωϲηϲ εμηνυϲεν επι τηϲ βατου ωϲ λεγει κ̅ν̅ τον θ̅ν̅ αβρααμ και τον θ̅ν̅ ιϲαακ και τον θ̅ν̅ ιακωβ θ̅ϲ̅ δε ουκ εϲτιν νεκρω̅ αλλα ζωντων παντεϲ γαρ αυτω ζωϲιν αποκριθεντεϲ δε τεινεϲ των γραμματαιων ειπον διδαϲκαλε καλωϲ ειπαϲ ουκετι δε ετολμων επερωτα̅ αυτον ουδεν ειπεν δε προϲ αυτουϲ πωϲ λεγουϲιν τινεϲ το̅ χ̅ν̅ υιον δ̅α̅δ̅ ειναι και αυτοϲ δ̅α̅δ̅ λεγει εν βιβλω ψαλμων ειπεν ο κ̅ϲ̅ τω κ̅ω̅ μου καθου εκ δεξιω̅ μου εωϲ αν θω τουϲ εχθρουϲ ϲου υποποδιον των ποδων ϲου δ̅α̅δ̅ ουν αυτον κ̅ν̅ καλει και πωϲ αυτου υιοϲ εϲτι̅ ακουοντοϲ δε παντοϲ του λαου ειπεν τοιϲ μαθηταιϲ αυτου προϲεχετε απο των γραμματαιων των θελοντων εν ϲτολαιϲ περιπατειν και φιλουντων αϲπαϲμουϲ εν ταιϲ αγοραιϲ και πρωτοκαθεδριαϲ εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ και πρωτοκληϲιαϲ εν τοιϲ διπνοιϲ οι κατεϲθιουϲιν ταϲ οικιαϲ των χηρων και προφαϲει {μακραν} προϲευχονται ουτοι λημψονται περιϲϲοτερον κριμα
αναβλεψαϲ δε ιδεν τουϲ βαλλονταϲ τα δωρα αυτων ειϲ το γαζοφυλακιον πλουϲιουϲ ειδεν δε τιναν και χηραν πενιχραν βαλλουϲαν εκει δυο λεπτα και ειπεν αληθωϲ λεγω υμιν οτι η χηρα η πτωχη αυτη πλειο̅ παντων εβαλεν απαντεϲ γαρ ουτοι εκ του περιϲϲευοντοϲ αυτοιϲ εβαλον ειϲ τα δωρα του θ̅υ̅ αυτη δε εκ του υϲτερηματοϲ αυτηϲ απαντα τον βιον ον ειχεν εβαλεν και τινων λεγοντων περι του ιερου οτι λιθοιϲ καλοιϲ και αναθεμαϲιν κεκοϲμηται ειπεν ταυτα α θεωρειται ελευϲονται ημεραι εν αιϲ ουκ αφεθηϲεται λιθοϲ επι λιθω οϲ ου καταλυθηϲεται επηρωτηϲαν δε αυτον λεγοντεϲ διδαϲκαλε ποτε ουν ταυτα εϲται και τι το ϲημειον οταν μελλη ταυτα γεινεϲθαι ο δε ειπεν βλεπετε μη πλανηθητε πολλοι γαρ ελευϲονται επι τω ονοματι μου λεγο̅τεϲ οτι εγω ειμι και ο καιροϲ ηγγεικεν μη ουν πορευθητε οπιϲω αυτων οταν δε ακουϲητε πολεμουϲ και ακαταϲταϲιαϲ μη πτοηθητε δει γαρ γενεϲθαι ταυτα πρωτον αλλ ουκ ευθεωϲ το τελοϲ τοτε ελεγεν αυτοιϲ εγερθηϲεται εθνοϲ επ εθνοϲ και βαϲιλεια επι βαϲιλειαν ϲειϲμοι μεγαλοι κατα τοπουϲ και λειμοι και λοιμοι εϲονται φοβητρα τε και ϲημεια απ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ {} εϲται προ δε τουτων παντω̅ επιβαλουϲιν εφ υμαϲ ταϲ χειραϲ αυτων και διωξουϲιν παραδιδοντεϲ ειϲ ϲυναγωγαϲ και φυλακαϲ αγομενουϲ επι βαϲιλειϲ και ηγεμοναϲ ενεκεν του ονοματοϲ μου αποβηϲεται δε υμιν ειϲ μαρτυριο̅ θετε ουν εν ταιϲ καρδιαιϲ υμω̅ μη προμελεταν απολογηθηναι εγω γαρ δωϲω υμιν ϲτομα και ϲοφιαν η ου δυνηϲονται αντιπειν η αντιϲτηναι πα̅τεϲ οι αντικειμενοι υμιν παραδοθηϲεϲθαι δε και υπο γονεων και αδελφων και ϲυγγενεων και φιλων και θανατωϲουϲιν εξ υμων και εϲεϲθαι μειϲουμενοι υπο παντων δια το ονομα μου και θριξ εκ τηϲ κεφαληϲ υμων ου μη αποληται εν τη υπομονη υμω̅ κτηϲεϲθαι ταϲ ψυχαϲ υμων οταν δε ιδητε κυκλουμενην υπο ϲτρατοπεδων την ι̅λ̅η̅μ̅ τοτε γνωτε οτι ηγγιϲεν η ερημωϲειϲ αυτηϲ τοτε οι εν τη ιουδαια φευγετωϲαν ειϲ τα ορη και οι εμ μεϲω αυτηϲ εκχωρειτωϲαν και οι εν ταιϲ χωραιϲ μη ειϲερχεϲθωϲαν ειϲ αυτην οτι ημεραι εκδικηϲεωϲ αυται ειϲιν του πληϲθηναι παντα τα γεγραμμενα ουαι δε ταιϲ εγ γαϲτρι εχουϲαιϲ και ταιϲ θηλαζουϲαιϲ εν εκειναιϲ ταιϲ ημεραιϲ εϲται γαρ αναγκη μεγαλη επι τηϲ γηϲ και οργη τω λαω τουτω και πεϲουνται ϲτοματι μαχαιραϲ και αιχμαλωτιϲθηϲονται ειϲ παντα τα εθνη και ι̅λ̅η̅μ̅ εϲται πατουμενη υπο εθνω̅ αχρι πληρωθωϲιν καιροι εθνων και εϲται ϲημεια εν ηλιω και ϲεληνη και αϲτροιϲ και επι τηϲ γηϲ ϲυνοχη εθνων εν απορια ηχουϲ θαλαϲϲηϲ και ϲαλου αποψυχο̅των α̅ν̅ω̅ν̅ απο φοβου και προϲδοκιαϲ των επερχομενων τη οικουμενη αι γαρ δυναμειϲ των ο̅υ̅ν̅ω̅ν̅ ϲαλευθηϲονται και τοτε οψονται τον υιον του α̅ν̅ο̅υ̅ ερχομενον εν νεφελη μετα δυναμεωϲ και δοξηϲ πολληϲ αρχομενων δε τουτων γεινεϲθαι ανακυψατε και επαρατε ταϲ κεφαλαϲ υμων διοτι εγγιζει η απολυτρωϲιϲ υμων και ειπεν παραβολην αυτοιϲ ιδετε τη̅ ϲυκην και παντα τα δενδρα οταν προβαλωϲιν ηδη βλεποντεϲ αφ εαυτων γινωϲκετε διοτι ηδη εγγυϲ το θεροϲ εϲτιν ουτωϲ και υμειϲ οταν ιδητε ταυτα γεινομενα γεινωϲκετε οτι εγγυϲ εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ αμην λεγω υμιν οτι ου μη παρελθη η γενεα αυτη εωϲ αν παντα γενηται ο ο̅υ̅ν̅ο̅ϲ̅ και η γη παρελευϲονται οι δε λογοι μου ου μη παρελθωϲιν προϲεχετε δε εαυτοιϲ μηποτε βαρηθωϲιν αι καρδιαι υμω̅ εν κρεπαλη και μεθη και μεριμναιϲ βιωτικαιϲ και εφνιδιοϲ επιϲτη εφ υμαϲ η ημερα εκεινη ωϲ παγιϲ γαρ επελευϲεται επι πανταϲ τουϲ καθημενουϲ επι προϲωπον τηϲ γηϲ παϲηϲ αγρυπνειτε ουν εν παντι καιρω δεομενοι ινα καταξιωθηται εκφυγειν παντα ταυτα τα μελλοντα γεινεϲθαι και ϲταθηναι εμπροϲθεν του υιου του α̅ν̅ο̅υ̅ ην δε ταϲ ημεραϲ εν τω ιερω διδαϲκων ταϲ δε νυκταϲ εξερχομενοϲ διηλιζετο ειϲ το οροϲ το καλουμενον ελαιω̅ και παϲ ο λαοϲ ωρθριζεν προϲ αυτον εν τω ιερω ακουειν αυτου
ηγγειζεν δε η εορτη των αζυμων η λεγομενη παϲχα και εζητουν οι αρχιερειϲ και οι γραμματειϲ το πωϲ αναιλωϲιν αυτον εφοβουντο γαρ τον λαον ειϲηλθε̅ δε ϲαταναϲ ειϲ ιουδαν τον επικαλουμενον ιϲκαριωτην οντα εκ του αριθμου των δωδεκα και απελθων ϲυνελαληϲεν τοιϲ αρχιερευϲιν και ϲτρατηγοιϲ το πωϲ αυτο̅ παραδω αυτοιϲ και εχαρηϲα̅ και ϲυνεθεντο αυτω αργυρια δουναι και εξωμολογηϲε̅ και εζητει ευκεριαν του παραδουναι αυτον ατερ οχλου αυτοιϲ ηλθεν δε η ημερα των αζυμω̅ εν η εδει θυεϲθαι το παϲχα και απεϲτειλεν πετρον και ιωαννην ειπων πορευθε̅τεϲ ετοιμαϲατε ημιν το παϲχα ινα φαγωμεν οι δε ειπο̅ αυτω που θελειϲ ετοιμαϲωμεν ο δε ειπεν αυτοιϲ ιδου ειϲελθοντων υμων ειϲ τη̅ πολιν ϲυναντηϲει υμιν α̅ν̅ο̅ϲ̅ κεραμιον υδατοϲ βαϲταζων ακολουθηϲαται αυτω ειϲ την οικιαν ου εαν ειϲπορευεται και ερειτε τω οικοδεϲποτη τηϲ οικιαϲ λεγει ϲοι ο διδαϲκαλοϲ που εϲτιν το καταλυμα οπου το παϲχα μετα των μαθητων μου φαγω κακεινοϲ υμιν δειξει αναγαιο̅ μεγα εϲτρωμενον εκει ετοιμαϲατε απελθοντεϲ δε ευρον καθωϲ ειρηκεν αυτοιϲ και ητοιμαϲαν το παϲχα και οτε εγενετο η ωρα ανεπεϲεν και οι δωδεκα αποϲτολοι ϲυν αυτω και ειπεν προϲ αυτουϲ επιθυμια επεθυμηϲα τουτο το παϲχα φαγειν μεθ υμων προ του με παθειν λεγω γαρ υμιν οτι ου μη φαγω εξ αυτου εωϲ οτου πληρωθη εν τη βαϲιλεια του θ̅υ̅ και δεξαμενοϲ το ποτηριον ευχαριϲτηϲαϲ ειπεν λαβετε τουτο και διαμεριϲαται εαυτοιϲ λεγω γαρ υμιν οτι ου μη πιω απο του γενηματοϲ τηϲ αμπελου εωϲ οτου η βαϲιλεια του θ̅υ̅ ελθη και λαβων αρτο̅ ευχαριϲτηϲαϲ εκλαϲεν και εδωκεν αυτοιϲ λεγων λαβετε τουτο εϲτιν το ϲωμα μου το υπερ υμων διδομενον τουτο ποιειται ειϲ την εμη̅ αναμνηϲιν ωϲαυτωϲ και το ποτηριον μετα το διπνηϲαι λεγων τουτο το ποτηριον η καινη διαθηκη ε̅ τω αιματι μου {τω} υπερ υμων εκχυννομενον πλην ιδου η χειρ του παραδιδο̅τοϲ με μετ εμου επι τηϲ τραπεζηϲ και ο μεν υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ πορευεται κατα το ωριϲμενον πλην ουαι τω α̅ν̅ω̅ εκεινω δι ου παραδιδοται και αυτοι ηρξαντο ϲυνζητει̅ προϲ εαυτουϲ το τιϲ αρα ειη εξ αυτων ο τουτο μελλων πραϲϲειν εγενετο δε και φιλονικεια εν {εαυτοιϲ} το τιϲ αυτων δοκει ειναι μειζων ο δε ειπεν αυτοιϲ οι βαϲιλειϲ των εθνων κυριευουϲιν αυτων και οι εξουϲιαζοντεϲ αυτων ευεργετε καλουνται υμειϲ δε ουχ ουτωϲ αλλ ο μειζων εν υμιν γενεϲθω ωϲ ο νεωτεροϲ και ο ηγουμενοϲ ωϲ ο διακονων τιϲ γαρ μειζων ο ανακειμενοϲ η ο διακονων ουχι ο ανακειμενοϲ εγω δε ειμι εμ μεϲω υμων ωϲ ο διακονω̅ υμειϲ δε εϲται οι διαμεμενηκοτεϲ μετ εμου εν τοιϲ πειραϲμοιϲ μου καγω διατιθημι υμιν διαθηκην καθωϲ διεθετο μοι ο π̅η̅ρ̅ μου βαϲιλεια̅ ινα εϲθιητε και πινητε επι τηϲ τραπεζηϲ μου εν τη βαϲιλεια μου και καθηϲεϲθαι επι θρονων κρινοντεϲ ταϲ δωδεκα φυλαϲ του ι̅η̅λ̅ ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ ϲιμων ϲιμων ιδου ο ϲαταναϲ εξητηϲατο υμαϲ του ϲινιαϲε ωϲ τον ϲιτον εγω δε εδεηθην περι ϲου ινα μη εκλειπη η πιϲτιϲ ϲου και ϲυ ποτε επιϲτρεψαϲ ϲτηριϲον τουϲ αδελφουϲ ϲου ειπεν δε αυτω κ̅ε̅ μετα ϲου ετοιμοϲ ειμι και ειϲ φυλακην και ειϲ θανατον πορευεϲθαι ο δε ειπεν λεγω ϲοι πετρε ου μη φωνηϲει ϲημερον αλεκτωρ πριν η τριϲ απαρνηϲη μη ειδεναι με και ειπεν αυτοιϲ οτε απεϲτειλα υμαϲ ατερ βαλλαντιου και πηραϲ και υποδηματων μη τινοϲ υϲτερηϲατε οι δε ειπεν ουθενοϲ ειπεν ου̅ αυτοιϲ αλλα νυν ο εχων βαλλα̅τιον αρατω ομοιωϲ και πηρα̅ και ο μη εχων πωληϲατω το ιματιον αυτου και αγοραϲατω μαχαιραν λεγω γαρ υμι̅ οτι τουτο το γεγραμμενον δει τελεϲθηναι εν εμοι οτι και μετα ανομων ελογιϲθη και γαρ τα περι εμου τελοϲ εχει οι δε ειπον κ̅ε̅ ιδου μαχαιραι ωδε δυο ο δε ειπεν αυτοιϲ ικανον εϲτιν και εξελθων επορευθη κατα το εθοϲ ειϲ το οροϲ τω̅ ελαιων ηκολουθηϲαν δε αυτω και οι μαθηται γενομενοϲ δε επι του τοπου ειπεν αυτοιϲ προϲευχεϲθαι μη ειϲελθειν ειϲ πειραϲμον και αυτοϲ απεϲπαϲθη απ αυτω̅ ωϲει λιθου βολην και θειϲ τα γονατα προϲηυχετο λεγων π̅ε̅ρ̅ ει βουλει παρενεγκειν το ποτηριον τουτο απ εμου πλην μη το θελημα μου αλλα το ϲον γεινεϲθω [отсутствует] [отсутствует] και αναϲταϲ απο τηϲ προϲευχηϲ ελθων προϲ τουϲ μαθηταϲ ευρεν αυτουϲ κοιμωμενουϲ απο τηϲ λυπηϲ και ειπεν αυτοιϲ τι καθευδετε αναϲταντεϲ προϲευχεϲθε ινα μη ειϲελθητε ειϲ πειραϲμο̅ ετι αυτου λαλουντοϲ ιδου οχλοϲ και ο λεγομενοϲ ιουδαϲ ειϲ τω̅ δωδεκα προηρχετο αυτουϲ και ηγγειϲεν τω ι̅υ̅ φιληϲαι αυτον ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αυτω ιουδα φιληματι τον υιον του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδιδωϲ ιδοντεϲ δε οι περι αυτον το εϲομενον ειπον αυτω κ̅ε̅ ει παταξομε̅ εν μαχαιρα και επαταξεν ειϲ τιϲ εξ αυτων τον δουλον του αρχιερεωϲ και αφειλεν αυτου το ουϲ το δεξιον αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν εατε εωϲ τουτου και αψαμενοϲ του ωτιου αυτου ιαϲατο αυτον ειπεν δε ι̅ϲ̅ προϲ τουϲ παραγενομενουϲ επ αυτον αρχιερειϲ και ϲτρατηγουϲ του ιερου και πρεϲβυτερουϲ ωϲ επι ληϲτην εξεληλυθατε μετα μαχαιρων και ξυλων καθ ημεραν οντοϲ μου μεθ υμων εν τω ιερω ουκ εξετεινατε ταϲ χειραϲ επ εμε αλλ αυτη υμων εϲτιν η ωρα και η εξουϲια του ϲκοτουϲ ϲυλλαβοντεϲ δε αυτον ηγαγο̅ και ειϲηγαγον ειϲ τον οικο̅ του αρχιερεωϲ ο δε πετροϲ ηκολουθει μακροθεν αψαντων δε πυρ εμ μεϲω τηϲ αυληϲ και ϲυνκαθιϲαντων αυτων εκαθητο ο πετροϲ εμ μεϲω αυτων ιδουϲα δε αυτο̅ παιδιϲκη τιϲ καθημενον προϲ το φωϲ και ατενιϲαϲα αυτω ειπεν και ουτοϲ ϲυν αυτω ην ο δε ηρνηϲατο αυτον λεγων γυναι ουκ οιδα αυτον και μετα βραχυ ετεροϲ ιδων αυτον εφη και ϲυ εξ αυτων ει ο δε πετροϲ ειπε̅ α̅ν̅ε̅ ουκ ειμι και διαϲταϲηϲ ωϲει ωραϲ μιαϲ αλλοϲ τιϲ διιϲχυριζετο λεγων επ αληθειαϲ και ουτοϲ μετ αυτου η̅ και γαρ γαλιλαιοϲ εϲτιν ειπεν δε ο πετροϲ α̅ν̅ε̅ ουκ οιδα ο λεγειϲ και παραχρημα ετι λαλουντοϲ αυτου εφωνηϲεν αλεκτωρ και ϲτραφειϲ ο κ̅ϲ̅ ενεβλεψεν τω πετρω και υπεμνηϲθη ο πετροϲ του λογου του κ̅υ̅ ωϲ ειπεν αυτω οτι πριν αλεκτορα φωνηϲαι απαρνηϲη με τριϲ και εξελθων εξω ο πετροϲ εκλαυϲε̅ πικρωϲ και οι ανδρεϲ οι ϲυνεχοντεϲ τον ι̅ν̅ ενεπεζον αυτω δεροντεϲ και περικαλυψαντεϲ αυτον {ετυπτουν} αυτου το προϲωπο̅ και επηρωτων αυτον λεγο̅τεϲ προφητευϲον τιϲ εϲτι̅ ο παιϲαϲ ϲε και ετερα πολλα βλαϲφημουντεϲ ελεγον ειϲ αυτο̅ και ωϲ εγενετο ημερα ϲυνηχθη το πρεϲβυτεριον του λαου αρχιερειϲ τε και γραμματειϲ και ανηγαγον αυτο̅ ειϲ το ϲυνεδριον εαυτων λεγοντεϲ ει ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ειπε ημιν ειπεν δε αυτοιϲ εαν υμιν ειπω ου μη πιϲτευϲητε εαν δε και ερωτηϲω ου μη αποκριθητε μοι η απολυϲητε απο του νυν δε εϲται ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ καθημενοϲ εκ δεξιων τηϲ δυναμεωϲ του θ̅υ̅ ειπον ουν πα̅τεϲ ϲυ ουν ει ο υιοϲ του θ̅υ̅ ο δε προϲ αυτουϲ εφη υμειϲ λεγετε οτι εγω ειμι οι δε ειπον τι ετι χριαν εχομεν μαρτυριαϲ αυτοι γαρ ηκουϲαμεν απο του ϲτοματοϲ αυτου
και αναϲταν απαν το πληθοϲ αυτων ηγαγον αυτον επι τον πειλατο̅ ηρξαντο δε κατηγορειν αυτου λεγοντεϲ τουτον ευρομε̅ διαϲτρεφοντα το εθνοϲ και κωλυοντα καιϲαρι φορο̅ διδοναι λεγοντα εαυτον χ̅ν̅ βαϲιλεα ειναι ο δε πειλατοϲ επηρωτηϲεν αυτον λεγω̅ ϲυ ει ο βαϲιλευϲ των ιουδαιω̅ ο δε αποκριθειϲ αυτω εφη ϲυ λεγειϲ ο δε πειλατοϲ ειπε̅ προϲ τουϲ αρχιερειϲ και τουϲ οχλουϲ ουδεν ευριϲκω αιτιο̅ εν τω α̅ν̅ω̅ τουτω οι δε επιϲχυον λεγοντεϲ οτι αναϲιει τον λαον διδαϲκων καθ οληϲ τηϲ ιουδαιαϲ αρξαμενοϲ απο τηϲ γαλιλαιαϲ εωϲ ωδε πειλατοϲ δε ακουϲαϲ γαλιλαια̅ επηρωτηϲεν ει ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ γαλιλαιοϲ εϲτιν και επιγνουϲ οτι εκ τηϲ εξουϲιαϲ ηρωδου εϲτι̅ ανεπεμψεν αυτον προϲ ηρωδην οντα και αυτον εν ιεροϲολυμοιϲ εν ταυταιϲ ταιϲ ημεραιϲ ο δε ηρωδηϲ ιδων το̅ ι̅ν̅ εχαρη λειαν ην γαρ θελων εξ ικανου ιδειν αυτον δια το ακουειν πολλα περι αυτου και ηλπιζεν τι ϲημειον ιδει̅ υπ αυτου γεινομενον επηρωτα δε αυτον εν λογοιϲ ικανοιϲ αυτοϲ δε ουδεν απεκρινατο αυτω ιϲτηκειϲαν δε οι αρχιερειϲ και γραμματειϲ ευτονωϲ κατηγορουντεϲ αυτου εξουθενηϲαϲ δε αυτον ο ηρωδηϲ ϲυν τοιϲ ϲτρατευμαϲιν αυτου και εμπαιξαϲ περιβαλων αυτον εϲθητα λαμπραν ανεπεμψεν αυτον πειλατω εγενοντο δε φιλοι ο τε πειλατοϲ και ο ηρωδηϲ εν αυτη τη ημερα μετ αλληλων προυπηρχον γαρ εν εχθρα οντεϲ προϲ εαυτουϲ πειλατοϲ δε ϲυγκαλεϲαμενοϲ τουϲ αρχιερειϲ και τουϲ αρχονταϲ και το̅ λαον ειπεν προϲ αυτουϲ προϲηνεγκατε μοι τον α̅ν̅ο̅ν̅ τουτον ωϲ αποϲτρεφοντα τον λαον και ιδου εγω ενωπιον υμων ανακρειναϲ ουδε̅ ευρον εν τω α̅ν̅ω̅ τουτω αιτιο̅ ων κατηγορειτε αυτου αλλ ουδε ηρωδηϲ ανεπεμψα γαρ υμαϲ προϲ αυτον και ιδου ουδεν αξιον θανατου εϲτιν πεπραγμενον αυτω παιδευϲαϲ ουν αυτον απολυϲω [отсутствует] ανεκραξαν δε πανπληθει λεγοντεϲ αιρε τουτον απολυϲον δε ημιν βαραββαν οϲτιϲ ην δια ϲταϲιν τινα γενομενην εν τη πολει και φονον βεβλημενοϲ ειϲ φυλακην παλιν δε ο πειλατοϲ προϲεφωνηϲεν θελω̅ απολυϲαι τον ι̅ν̅ οι δε επεφωνουν λεγοντεϲ ϲταυρωϲον ϲταυρωϲον αυτον ο δε τριτον ειπεν προϲ αυτουϲ τι γαρ κακον εποιηϲεν ουτοϲ ουδεν αιτιον θανατου ευρο̅ εν αυτω παιδευϲαϲ ουν αυτο̅ απολυϲω οι δε επεκειντο φωναιϲ μεγαλαιϲ αιτουμενοι αυτον ϲταυρωθηναι και κατιϲχυον αι φωναι αυτων και των αρχιερεων ο δε πειλατοϲ επεκρεινεν γενεϲθαι το αιτημα αυτων απελυϲεν δε τον δια ϲταϲιν και φονον βεβλημενον ειϲ την φυλακην ον ητουντο τον δε ι̅ν̅ παρεδωκεν τω θεληματι αυτων και ωϲ απηγαγον αυτον επιλαβομενοι ϲιμωνοϲ τινοϲ κηρυναιου ερχομενου απ αγρου επεθηκαν αυτω τον ϲταυρον φερειν οπιϲθεν του ι̅υ̅ ηκολουθει δε αυτω πολυ πληθοϲ του λαου και γυναικων αι εκοπτοντο και εθρηνου̅ αυτον ϲτραφειϲ δε προϲ αυταϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν θυγατερεϲ ι̅λ̅η̅μ̅ μη κλαιετε επ εμε πλην εφ εαυταϲ κλαιετε και επι τα τεκνα υμων οτι ιδου ερχο̅ται ημεραι εν αιϲ ερουϲιν μακαριαι αι ϲτιραι και κοιλιαι αι ουκ εγεννηϲαν και μαϲτοι οι ουκ εθηλαϲαν τοτε αρξωνται λεγειν τοιϲ ορεϲι̅ πεϲετε εφ ημαϲ και τοιϲ βουνοιϲ καλυψατε ημαϲ οτι ει εν τω υγρω ξυλω ταυτα ποιουϲιν εν τω ξηρω τι γενηται ηγοντο δε και ετεροι δυο κακουργοι ϲυν αυτω αναιρεθηναι και οτε απηλθον επι το̅ τοπον τον καλουμενον κρανιο̅ εκει εϲταυρωϲαν αυτον και τουϲ κακουργουϲ ον μεν εκ δεξιων ον δε εξ αριϲτερων ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αφεϲ αυτοιϲ ου γαρ οιδαϲιν τι ποιουϲιν διαμεριζομενοι δε τα ιματια αυτου εβαλον κληρουϲ και ιϲτηκει ο λαοϲ θεωρων εξεμυκτηριζον δε και οι αρχο̅τεϲ ϲυν αυτοιϲ λεγοντεϲ αλλουϲ εϲωϲεν ϲωϲατω εαυτον ει ουτοϲ εϲτιν ο χ̅ϲ̅ ο του θ̅υ̅ εκλεκτοϲ ενεπεζον δε αυτω και οι ϲτρατιωται προϲερχομενοι οξοϲ προϲφερο̅τεϲ αυτω και λεγοντεϲ ϲυ ει ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων ϲωϲον ϲεαυτον ην δε και επιγραφη επιγεγραμμενη επ αυτω γραμμαϲιν ελληνικοιϲ και ρωμαικοιϲ και εβραικοιϲ ουτοϲ εϲτιν ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων ειϲ δε των κρεμαϲθεντων κακουργων εβλαϲφημει αυτον λεγων ει ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ϲωϲο̅ ϲεαυτον και ημαϲ αποκριθειϲ δε ο ετεροϲ επετειμα αυτω λεγων ουδε φοβη ϲυ τον θ̅ν̅ οτι εν τω αυτω κριματι ει και ημειϲ μεν δικαιωϲ αξια γαρ ων επραξαμε̅ απολαμβανομεν ουγοϲ δε ουδεν ατοπον επραξεν και ελεγεν τω ι̅υ̅ μνηϲθητι μου κ̅ε̅ οταν ελθηϲ εν τη βαϲιλεια ϲου και ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ αμην λεγω ϲοι ϲημερον μετ εμου εϲη εν τω παραδειϲω ην δε ωϲει ωρα εκτη και ϲκοτοϲ εγενετο εφ ολην την γη̅ εωϲ ωραϲ ενατηϲ και εϲκορτιϲθη ο ηλιοϲ και εϲχιϲθη το καταπεταϲμα του ναου μεϲον και φωνηϲαϲ φωνη μεγαλη ο ι̅ϲ̅ ειπεν π̅ε̅ρ̅ ειϲ χειραϲ ϲου παρατιθεμαι το π̅ν̅α̅ μου και ταυτα ειπω̅ εξεπνευϲεν ιδων δε ο εκατονταρχοϲ το γενομενο̅ εδοξαϲεν τον θ̅ν̅ λεγων οντωϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ δικαιοϲ η̅ και παντεϲ οι ϲυνπαραγενομενοι οχλοι επι την θεωρια̅ ταυτην τυπτοντεϲ τα ϲτηθη υπεϲτρεφον ιϲτηκειϲαν δε παντεϲ οι γνωϲτοι αυτω μακροθεν και γυναικεϲ αι ϲυνακολουθηϲαϲαι αυτω απο τηϲ γαλιλαιαϲ ορωϲαι ταυτα και ιδου ανηρ ονοματι ιωϲηφ βουλευτηϲ υπαρχων ανηρ αγαθοϲ και δικαιοϲ ουτοϲ ουκ ην ϲυνκατατεθιμενοϲ τη βουλη και τη πραξει αυτων απο αριμαθαιαϲ πολεωϲ τω̅ ιουδαιων οϲ και προϲεδεχετο και αυτοϲ την βαϲιλεια̅ του θ̅υ̅ ουτοϲ προϲελθων τω πειλατω ητηϲατο το ϲωμα του ι̅υ̅ και καθελων αυτο ενετυλιξεν αυτο ϲινδονι και εθηκεν αυτο εν μνηματι λαξευτω ου ουκ ην ουδειϲ ουπω κειμενοϲ και η ημερα ην παραϲκευη ϲαββατον επεφωϲκεν κατακολουθηϲαϲαι δε γυναικεϲ αιτεινεϲ ηϲαν ϲυνεληλυθυιαι αυτω εκ τηϲ γαλιλαιαϲ εθεαϲαντο το μνημειον και ωϲ ετεθη το ϲωμα αυτου υποϲτρεψαϲαι δε ητοιμαϲα̅ αρωματα και μυρα και το με̅ ϲαββατον ηϲυχαϲαν κατα την εντολην
τη δε μια των ϲαββατων ορθου βαθεωϲ ηλθον επι το μνημα φερουϲαι α ητοιμαϲαν αρωματα και τεινεϲ ϲυν αυταιϲ ευρον δε τον λιθον αποκεκυλιϲμενον απο του μνημειου και ειϲελθουϲαι ουχ ευρον το ϲωμα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ και εγενετο εν τω διαπορειϲθαι αυταϲ περι τουτου και ιδου ανδρεϲ δυο επεϲτηϲαν αυταιϲ εν αιϲθηϲεϲιν αϲτραπτουϲαιϲ εμφοβων δε γενομενων αυτων και κλεινουϲων το προϲωπον ειϲ την γην ειπον προϲ αυταϲ τι ζητειτε τον ζωντα μετα των νεκρων ουκ εϲτιν ωδε αλλ ηγερθη μνηϲθητε ωϲ ελαληϲεν υμιν ετι ων εν τη γαλιλαια λεγων οτι δει τον υιον του α̅ν̅ο̅υ̅ παραδοθηναι ειϲ χειραϲ α̅ν̅ω̅ν̅ αμαρτωλω̅ και ϲταυρωθηναι και τη τριτη ημερα αναϲτηναι και εμνηϲθηϲαν των ρηματων αυτου και υποϲτρεψαϲαι απο του μνημειου απηγγειλαν ταυτα πα̅τα τοιϲ ενδεκα και παϲιν τοιϲ λοιποιϲ η μαγδαληνη μαρια και ιωαννα και μαρια η ιακωβου και αι λοιπαι ϲυν αυταιϲ ελεγο̅ προϲ τουϲ αποϲτολουϲ ταυτα και εφανηϲαν ενωπιον αυτων ωϲει ληροϲ τα ρηματα αυτων και ηπιϲτουν αυταιϲ ο δε πετροϲ αναϲταϲ εδραμε̅ επι το μνημειον και παρακυψαϲ βλεπει τα οθονια κειμενα και απηλθον προϲ εαυτον θαυμαζων το γεγονοϲ και ιδου δυο εξ αυτων ηϲαν πορευομενοι εν αυτη τη ωρα ειϲ κωμην απεχουϲαν ϲταδιουϲ εξηκοντα απο ι̅λ̅η̅μ̅ η ονομα εμμαουϲ και αυτοι ωμιλουν προϲ αλληλουϲ περι πα̅των των ϲυμβεβηκοτων τουτων και εγενετο εν τω ομιλειν αυτουϲ και ϲυνζητειν και αυτοϲ ι̅ϲ̅ εγγιϲαϲ ϲυνεπορευετο αυτοιϲ οι δε οφθαλμοι αυτων εκρατουντο του μη επιγνωναι αυτον ειπεν δε προϲ αυτουϲ τεινεϲ οι λογοι ουτοι ουϲ αντιβαλλετε προϲ αλληλουϲ περιπατουντεϲ και {εϲταθηϲαν} ϲκυθρωποι αποκριθειϲ δε ο ειϲ ω ονομα κλεοπαϲ ειπεν προϲ αυτον ϲυ μονοϲ παροικειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ και ουκ εγνωϲ τα γενομενα εν αυτη εν ταιϲ ημεραιϲ ταυταιϲ και ειπεν αυτοιϲ ποια οι δε ειπον αυτω τα περι ι̅υ̅ του ναζωραιου οϲ εγενετο ανηρ προφητηϲ δυνατοϲ εν εργω και εν λογω εναντιον του θ̅υ̅ και παντοϲ του λαου οπωϲ τε αυτον παρεδωκαν οι αρχιερειϲ και οι αρχοντεϲ ημων ειϲ κριμα θανατου και εϲταυρωϲαν αυτον ημειϲ δε ηλπιζομεν οτι αυτοϲ εϲτιν ο μελλων λυτρουϲθαι τον ι̅η̅λ̅ αλλα γε ϲυν παϲιν τουτοιϲ τριτην ταυτην ημεραν αγει ϲημερον αφ ου ταυτα εγενετο αλλα και γυναικεϲ τινεϲ εξ ημων εξεϲτηϲαν ημαϲ γενομεναι ορθριναι επι το μνημειον και μη ευρουϲαι το ϲωμα αυτου ηλθον λεγουϲαι και οπταϲιαν αγγελων εωρακεναι οι λεγουϲιν αυτον ζην και απηλθον τεινεϲ των ϲυν ημιν επι το μνημειον και ευρον ουτωϲ καθωϲ και αι γυναικεϲ ειπον αυτον δε ουκ ειδον και αυτοϲ ειπε̅ προϲ εαυτουϲ ω ανοητοι και βραδειϲ τη καρδια του πιϲτευειν επι παϲιν οιϲ ελαληϲαν οι προφηται ουχι ταυτα εδει παθειν τον χ̅ν̅ και ειϲελθει̅ ειϲ την δοξαν αυτου και αρξαμενοϲ απο μωϲεωϲ και απο παντων των προφητων διερμηνευεν αυτοιϲ εν παϲαιϲ ταιϲ γραφαιϲ τα περι εαυτου και ηγγειϲαν ειϲ την κωμη̅ ου επορευοντο και αυτοϲ προϲεποιηϲατο πορρωτερο̅ πορευεϲθαι και παρεβιαϲαντο αυτον λεγοντεϲ μεινον μεθ ημων οτι προϲ εϲπερα̅ εϲτιν και κεκλικεν η ημερα και ειϲηλθεν του μειναι ϲυ̅ αυτοιϲ και εγενετο εν τω κατακλιθηναι αυτον μετ αυτω̅ λαβων τον αρτον ηυλογηϲε̅ και κλαϲαϲ επεδιδου αυτοιϲ αυτων δε διηνοιχθηϲαν οι οφθαλμοι και επεγνωϲαν αυτο̅ και αυτοϲ αφαντοϲ εγενετο απ αυτων και ειπον προϲ αλληλουϲ ουχι η καρδια ημων καιομενη ην εν ημιν ωϲ ελαληϲεν ημιν εν τη οδω και ωϲ διηνοιγεν ημιν ταϲ γραφαϲ και αναϲταντεϲ αυτη τη ωρα υπεϲτρεψαν ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ και ευρον ϲυνηθροιϲμενουϲ τουϲ ενδεκα και τουϲ ϲυν αυτοιϲ λεγονταϲ οτι ηγερθη ο κ̅ϲ̅ ο̅τωϲ και ωφθη ϲιμωνι και αυτοι εξηγουντο τα εν τη οδω και ωϲ εγνωϲθη αυτοιϲ εν τη κλαϲει του αρτου ταυτα δε αυτων λαλουντων αυτοϲ ο ι̅ϲ̅ εϲτη εμ μεϲω αυτων και λεγει αυτοιϲ ειρηνη υμιν πτοηθεντεϲ δε και εμφοβοι γενομενοι εδοκουν π̅ν̅α̅ θεωρειν και ειπε̅ αυτοιϲ τι τεταραγμενοι εϲται και δια τι διαλογιϲμοι αναβαινουϲιν {�ν ��αι� ���διαιϲ} υμων ειδετε ταϲ χειραϲ μου και τουϲ ποδαϲ μου οτι αυτοϲ εγω ειμι ψηλαφηϲατε με και ιδετε οτι π̅ν̅α̅ ϲαρκα και οϲτεα ουκ εχει καθωϲ εμε θεωρειτε εχοντα και τουτο ειπων επεδειξε̅ αυτοιϲ ταϲ χειραϲ και τουϲ ποδαϲ ετι δε απιϲτου̅των αυτω και θαυμαζοντω̅ απο τηϲ χαραϲ ειπεν αυτοιϲ εχετε τι βρωϲιμον ενθαδε οι δε επεδωκαν αυτω ιχθυοϲ οπτου μεροϲ και λαβων ενωπιον παντων εφαγε̅ ειπεν δε αυτοιϲ ουτοι οι λογοι μου ουϲ ελαληϲα προϲ υμαϲ ετι ων ϲυν υμιν οτι δει πληρωθηναι παντα τα γεγραμμενα εν τω νομω μωϲεωϲ και προφηταιϲ και ψαλμοιϲ περι εμου τοτε διηνοιξεν αυτων το̅ νουν του ϲυνιεναι ταϲ γραφαϲ και ειπεν αυτοιϲ οτι ουτωϲ γεγραπται και ουτωϲ εδει παθειν τον χ̅ν̅ και αναϲτηναι εκ νεκρω̅ τη τριτη ημερα και κηρυχθηναι επι τω ονοματι αυτου μετανοιαν και αφεϲιν αμαρτιων ειϲ παντα τα εθνη αρξαμενον απο ι̅λ̅η̅μ̅ υμειϲ δε εϲται μαρτυρεϲ τουτων και ιδου εγω αποϲτελλω την επαγγελεια̅ του π̅ρ̅ϲ̅ μου εφ υμαϲ υμειϲ δε καθειϲατε εν τη πολει ι̅λ̅η̅μ̅ εωϲ ου ενδυϲηϲθαι δυναμιν εξ υψουϲ εξηγαγεν δε αυτουϲ εξω εωϲ ειϲ βηθανια̅ και επαραϲ ταϲ χειραϲ αυτου ευλογηϲεν αυτουϲ και εγενετο εν τω ευλογει̅ αυτον αυτουϲ διεϲτη απ {αυτω} και ανεφερετο ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και αυτοι προϲκυνηϲαντεϲ αυτον υπεϲτρεψα̅ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ μετα χαραϲ μεγαληϲ και ηϲαν δια παντοϲ {} αινου̅τεϲ και ευλογουντεϲ τον θ̅ν̅ αμην