εν αρχη ην ο λογοϲ και ο λογοϲ η̅ προϲ τον θ̅ν̅ και θ̅ϲ̅ ην ο λογοϲ ουτοϲ ην εν αρχη προϲ τον θ̅ν̅ παντα δι αυτου εγενετο και χωρειϲ αυτου εγενετο ουδε εν ο γεγονεν εν αυτω ζωη ην και η ζωη ην το φωϲ των α̅ν̅ω̅ν̅ και το φωϲ εν τη ϲκοτια φαινει και η ϲκοτια αυτο ου κατελαβεν εγενετο α̅ν̅ο̅ϲ̅ απεϲταλμενοϲ παρα θ̅υ̅ ονομα αυτω ιωαννηϲ ουτοϲ ηλθεν ειϲ μαρτυριαν ινα μαρτυρηϲη περι του φωτοϲ ινα παντεϲ πιϲτευϲωϲιν δι αυτου ουκ ην εκεινοϲ το φωϲ αλλ ινα μαρτυρηϲη περι του φωτοϲ ην το φωϲ το αληθεινον ο φωτιζει παντα α̅ν̅ο̅ν̅ ερχομενον ειϲ τον κοϲμο̅ εν τω κοϲμω ην και ο κοϲμοϲ δι αυτου εγενετο και ο κοϲμοϲ αυτον ουκ εγνω ειϲ τα ιδια ηλθεν και οι ιδιοι αυτον ου παρελαβον οϲοι δε ελαβον αυτο̅ εδωκεν αυτοιϲ εξουϲιαν τεκνα θ̅υ̅ γενεϲθαι τοιϲ πιϲτευουϲιν ειϲ το ονομα αυτου οι ουκ εξ αιματων ουδε εκ θεληματοϲ ϲαρκοϲ ουδε εκ θεληματοϲ ανδροϲ αλλ εκ θ̅υ̅ εγενηθηϲαν και ο λογοϲ ϲαρξ εγενετο και εϲκηνωϲε̅ εν ημιν και εθεαϲαμεθα τη̅ δοξαν αυτου δοξαν ωϲ μονογενουϲ παρα π̅ρ̅ϲ̅ πληρηϲ χαριτοϲ και αληθειαϲ ιωαννηϲ μαρτυρει περι αυτου και κεκραγεν λεγων ουτοϲ η̅ ον ειπον ο οπιϲω μου ερχομενοϲ εμπροϲθεν μου γεγονεν οτι πρωτοϲ μου ην και εκ του πληρωματοϲ αυτου ημειϲ παντεϲ ελαβομεν και χαριν αντι χαριτοϲ οτι ο νομοϲ δια μωϲεωϲ εδοθη η χαριϲ και η αληθεια δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ εγενετο θ̅ν̅ ουδειϲ εωρακεν πωποτε ο μονογενηϲ υιοϲ ο ων ειϲ τον κολπον του π̅ρ̅ϲ̅ εκεινοϲ εξηγηϲατο και αυτη εϲτιν η μαρτυρια του ιωαννου οτε απεϲτειλαν οι ιουδαιοι εξ ιεροϲολυμων ιερειϲ και λευιταϲ προϲ αυτο̅ ινα ερωτηϲωϲιν αυτον ϲυ τιϲ ει και ωμολογηϲεν και ουκ ηρνηϲατο και ωμολογηϲεν οτι εγω ουκ ειμι ο χ̅ϲ̅ και ηρωτηϲαν αυτον τι ου̅ ηλιαϲ ει ϲυ και λεγει ουκ ειμι ο προφητηϲ ει ϲυ και απεκριθη ου ειπον ουν αυτω τιϲ ει ινα αποκριϲιν δωμε̅ τοιϲ πεμψαϲιν ημαϲ τι λεγειϲ περι ϲεαυτου εφη εγω φωνη βοωντοϲ εν τη ερημω ευθυνατε τη̅ οδον κ̅υ̅ καθωϲ ειπεν ηϲαιαϲ ο προφητηϲ και {} απεϲταλμενοι ηϲαν εκ των φαριϲαιων και ηρωτηϲαν αυτο̅ και ειπον αυτω τι ουν βαπτιζειϲ ει ϲυ ουκ ει ο χ̅ϲ̅ ουδε ηλιαϲ ουδε ο προφητηϲ απεκριθη αυτοιϲ ιωαννηϲ λεγων εγω βαπτιζω εν υδατι μεϲοϲ δε υμων εϲτηκεν ον υμειϲ ουκ οιδατε αυτοϲ εϲτιν ο οπιϲω μου ερχομενοϲ οϲ εμπροϲθεν μου γεγονεν ου εγω ουκ ειμι αξιοϲ ινα λυϲω αυτου τον ιμαντα του υποδηματοϲ ταυτα εν βηθανια εγενετο περαν του ιορδανου οπου ην ιωαννηϲ βαπτιζων τη επαυριον βλεπει τον ι̅ν̅ ερχομενον προϲ αυτον και λεγει ιδε ο αμνοϲ του θ̅υ̅ ο αιρων την αμαρτιαν του κοϲμου ουτοϲ εϲτιν περι ου εγω ειπον οπιϲω μου ερχεται ανηρ οϲ εμπροϲθε̅ μου γεγονεν οτι πρωτοϲ μου ην καγω ουκ ηδειν αυτον αλλ ινα φανερωθη τω ι̅η̅λ̅ δια τουτο ηλθον εγω εν τω υδατι βαπτιζων και εμαρτυρηϲεν ιωαννηϲ λεγων οτι τεθεαμαι το π̅ν̅α̅ καταβαινον ωϲ περιϲτερα̅ εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και εμεινεν επ αυτον καγω ουκ ηδειν {} αλλ ο πεμψαϲ με βαπτιζειν εν υδατι εκεινοϲ μοι ειπεν εφ ον α̅ ιδηϲ το π̅ν̅α̅ καταβαινον και μενον επ αυτον αυτοϲ εϲτιν ο βαπτιζων εν π̅ν̅ι̅ αγιω καγω εωρακα και μεμαρτυρηκα οτι ουτοϲ εϲτι̅ ο υιοϲ του θ̅υ̅ τη επαυριον παλιν ιϲτηκει ο ιωαννηϲ και εκ των μαθητων αυτου δυο και εμβλεψαϲ τω ι̅υ̅ περιπατουντι λεγει ιδε ο αμνοϲ του θ̅υ̅ και ηκουϲαν αυτου οι δυο μαθηται λαλουντοϲ και ηκολουθηϲαν τω ι̅υ̅ ϲτραφειϲ δε ο ι̅ϲ̅ και θεαϲαμενοϲ αυτουϲ ακολουθουνταϲ λεγει αυτοιϲ τι ζητειτε οι δε ειπον αυτω ραββι ο λεγετε μεθερμηνευομενο̅ διδαϲκαλε που μενειϲ λεγει αυτοιϲ ερχεϲθαι και ιδετε ηλθον ουν και ιδον που μενει και παρ αυτω εμειναν την ημεραν εκεινην ωρα ην ωϲ εκτη ην δε ανδρεαϲ ο αδελφοϲ ϲιμωνοϲ πετρου ειϲ εκ τω̅ δυο των ακουϲαντων παρα ιωαννου και ακολουθηϲαντων αυτω ευριϲκει ουτοϲ πρωτον τον αδελφον τον ιδιον ϲιμωνα και λεγει αυτω ευρηκαμεν τον μεϲϲιαν ο εϲτιν μεθερμηνευομενον χ̅ϲ̅ και ηγαγεν αυτον προϲ τον ι̅ν̅ εμβλεψαϲ αυτω ο ι̅ϲ̅ ειπεν ϲυ ει ϲιμων ο υιοϲ ιωνα ϲυ κληθηϲη κηφαϲ οϲ ερμηνευεται πετροϲ τη επαυριον ηθεληϲεν εξελθειν ειϲ την γαλιλαιαν και ευριϲκει φιλιππον και λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ ακολουθει μοι ην δε ο φιλιπποϲ απο βηθϲαιδα εκ τηϲ πολεωϲ ανδρεου και πετρου ευριϲκει φιλιπποϲ τον ναθαναηλ και λεγει αυτω ον εγραψεν μωϲηϲ εν τω νομω και οι προφηται ευρηκαμεν ι̅ν̅ τον υιον ιωϲηφ τον απο ναζαρετ και ειπεν αυτω ναθαναηλ εκ ναζαρετ δυναται τι αγαθον ειναι λεγει αυτω φιλιπποϲ ερχου και ιδε ειδεν ο ι̅ϲ̅ τον ναθαναηλ ερχομενον προϲ αυτον και λεγει περι αυτου ιδε αληθωϲ ιϲραηλιτηϲ εν ω δολοϲ ουκ εϲτιν λεγει αυτω ναθαναηλ ποθεν με γινωϲκειϲ απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτω προ του ϲε φιλιππον φωνηϲαι οντα υπο την ϲυκην ειδον ϲε απεκριθη ναθαναηλ και λεγει αυτω ραββει ϲυ ει ο υιοϲ του θ̅υ̅ ϲυ βαϲιλευϲ ει του ι̅η̅λ̅ απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτω οτι ειπον ϲοι οτι ιδον ϲε υποκατω τηϲ ϲυκηϲ πιϲτευειϲ μειζω τουτων οψη και λεγει αυτω αμην αμην λεγω υμιν απ αρτι οψεϲθαι τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ανεωγοτα και τουϲ αγγελουϲ του θ̅υ̅ αναβαινονταϲ και καταβαινονταϲ επι τον υιον του α̅ν̅ο̅υ̅
και τη ημερα τη τριτη γαμοϲ εγενετο εν κανα τηϲ γαλιλαιαϲ και ην η μ̅η̅ρ̅ του ι̅υ̅ εκει εκληθη δε και ο ι̅ϲ̅ και οι μαθηται αυτου ειϲ τον γαμον και υϲτερηϲαντοϲ οινου λεγει η μ̅η̅ρ̅ του ι̅υ̅ προϲ αυτον οινον ουκ εχουϲιν και λεγει αυτη ο ι̅ϲ̅ τι εμοι και ϲοι γυναι ουπω ηκει η ωρα μου λεγει η μ̅η̅ρ̅ αυτου τοιϲ διακονοιϲ ο τι αν λεγη υμιν ποιηϲατε ηϲαν δε εκει υδριαι λιθινε εξ κειμεναι κατα τον καθαριϲμον των ιουδαιων χωρουϲαι ανα μετρηταϲ δυο η τριϲ λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ γεμιϲατε ταϲ υδριαϲ υδατοϲ και εγεμιϲαν αυταϲ εωϲ ανω και λεγει αυτοιϲ αντληϲατε νυ̅ και φερετε τω αρχιτρικλινω και ηνεγκαν ωϲ δε εγευϲατο ο αρχιτρικλινοϲ το υδωρ οινον γεγενημενον και ουκ ηδει ποθεν εϲτιν οι δε διακονοι ηδειϲαν οι ηντληκοτεϲ το υδωρ φωνει τον νυμφιον ο αρχιτρικλεινοϲ και λεγει αυτω παϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ πρωτον τον καλον οινο̅ τιθηϲιν και οταν μεθυϲθωϲιν τοτε τον ελαϲϲω ϲυ τετηρηκαϲ τον καλον οινο̅ εωϲ αρτι ταυτην εποιηϲεν αρχην των ϲημειω̅ ο ι̅ϲ̅ εγ κανα τηϲ γαλιλαιαϲ και εφανερωϲεν την δοξαν αυτου και επιϲτευϲα̅ ειϲ αυτον οι μαθηται αυτου μετα τουτο κατεβη ειϲ καπερναουμ αυτοϲ και η μ̅η̅ρ̅ αυτου και οι αδελφοι αυτου και οι μαθηται αυτου και εκει εμεινεν ου πολλαϲ ημεραϲ και εγγυϲ ην το παϲχα των ιουδαιων και ανεβη ο ι̅ϲ̅ ειϲ ιεροϲολυμα ι̅ϲ̅ και ευρεν εν τω ιερω τουϲ πωλουνταϲ βοαϲ και προβατα και περιϲτεραϲ και τουϲ κερματιϲταϲ καθημενουϲ και ποιηϲαϲ φραγελλιον εκ ϲχοινιων πανταϲ εξεβαλεν εκ του ιερου τα τε προβατα και τουϲ βοαϲ και των κολλυβιϲτων εξεχεεν το κερμα και ταϲ τραπεζαϲ ανεϲτρεψεν και τοιϲ ταϲ περιϲτεραϲ πωλουϲιν ειπεν αρατε ταυτα εντευθε̅ και μη ποιειτε τον οικον του π̅ρ̅ϲ̅ μου οικον εμποριου εμνηϲθηϲαν δε οι μαθηται αυτου οτι γεγραμμενον εϲτιν ο ζηλοϲ του οικου ϲου καταφαγεται με απεκριθηϲαν ουν οι ιουδαιοι και ειπο̅ αυτω τι ϲημειον διγνυειϲ ημιν οτι ταυτα ποιειϲ απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτοιϲ λυϲατε τον ναον τουτον και εν τριϲιν ημεραιϲ εγερω αυτον ειπον ουν οι ιουδαιοι τεϲϲερακοντα και εξ ετεϲιν ωκοδομηθη ο ναοϲ ουτοϲ και ϲυ εν τριϲιν ημεραιϲ εγερειϲ αυτον εκεινοϲ δε ελεγεν περι του ναου του ϲωματοϲ αυτου οτε ουν ηγερθη εκ νεκρων εμνηϲθηϲαν οι μαθηται αυτου οτι τουτο ελεγεν και επιϲτευϲαν τη γραφη και τω λογω ω ειπεν ο ι̅ϲ̅ ωϲ δε ην εν τοιϲ ιεροϲολυμοιϲ εν τω παϲχα εν τη εορτη πολλοι επιϲτευϲαν ειϲ το ονομα αυτου θεωρου̅τεϲ αυτου τα ϲημεια α εποιει αυτοϲ δε ο ι̅ϲ̅ ουκ επιϲτευε̅ {αυτον εαυτοιϲ} δια το αυτο̅ γινωϲκειν πανταϲ και ου χριαν ειχεν ινα τιϲ μαρτυρηϲη περι του α̅ν̅ο̅υ̅ αυτοϲ γαρ εγινωϲκεν τι ην εν τω α̅ν̅ω̅
ην δε α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκ των φαριϲαιω̅ νικοδημοϲ ονομα αυτω αρχων των ιουδαιων ουτοϲ ηλθεν προϲ αυτον νυκτοϲ και ειπεν αυτω ραββει οιδαμεν οτι απο θ̅υ̅ εληλυθαϲ διδαϲκαλοϲ ουδειϲ γαρ δυναται ταυτα τα ϲημεια ποιειν α ϲυ ποιειϲ εαν μη η ο θ̅ϲ̅ μετ αυτου απεκριθη ο ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτω αμην αμην λεγω ϲοι εαν μη τιϲ γεννηθη ανωθεν ου δυναται ιδει̅ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ λεγει προϲ αυτον ο νεικοδημοϲ πωϲ δυναται α̅ν̅ο̅ϲ̅ {γενηθηναι} γερων ων μη δυναται ειϲ την κοιλιαν τηϲ μ̅ρ̅ϲ̅ αυτου δευτερον ειϲελθειν και {γενηθηναι} απεκριθη ι̅ϲ̅ αμην λεγω ϲοι εαν μη τιϲ γενηθη εξ υδατοϲ και π̅ν̅ϲ̅ ου δυναται ειϲελθειν ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ το γεγενημενον εκ τηϲ ϲαρκοϲ ϲαρξ εϲτιν και το γεγεννημενον εκ του π̅ν̅ϲ̅ π̅ν̅α̅ εϲτιν μη θαυμαϲηϲ οτι ειπον ϲοι δει υμαϲ γενηθηναι ανωθεν το π̅ν̅α̅ οπου θελει πνει και τη̅ φωνην αυτου ακουειϲ αλλ ουκ οιδαϲ ποθεν ερχεται η που υπαγει ουτωϲ εϲτιν παϲ ο γεγεννημενοϲ εκ του π̅ν̅ϲ̅ απεκριθη νικοδημοϲ και ειπεν αυτω πωϲ δυναται ταυτα γενεϲθαι απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτω ϲυ ει ο διδαϲκαλοϲ του ι̅η̅λ̅ και ταυτα ου γινωϲκειϲ αμην αμην λεγω ϲοι οτι ο οιδαμεν λαλουμε̅ και ο εωρακαμεν μαρτυρουμεν και την μαρτυριαν ημω̅ ου λαμβανετε ει τα επιγεια ειπον υμιν και ου πιϲτευετε πωϲ εαν ειπω υμιν τα επουρανια πιϲτευϲετε και ουδειϲ αναβεβηκεν ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ει μη ο εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ καταβαϲ ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ο {} εν τω ο̅υ̅ν̅ω̅ και καθωϲ μωϲηϲ υψωϲεν τον οφιν εν τη ερημω ουτωϲ δει υψωθηναι τον υιο̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ ινα παϲ ο πιϲτευω̅ επ αυτον μη {απολ�����} αλλ εχη ζωην αιωνιον ουτωϲ γαρ ηγαπηϲεν ο θ̅ϲ̅ το̅ κοϲμον ωϲτε τον υιον αυτου τον μονογενη εδωκεν ινα παϲ ο πιϲτευων ειϲ αυτο̅ μη απολλυηται αλλ εχη ζωην αιωνιον ου γαρ απεϲτειλεν ο θ̅ϲ̅ τον υιον αυτου ειϲ το̅ κοϲμον ινα κρινη τον κοϲμο̅ αλλ ινα ϲωθη ο κοϲμοϲ δι αυτου ο πιϲτευων ειϲ αυτον ου κρινετε ο δε μη πιϲτευων ηδη κεκριται οτι μη πεπιϲτευκεν ειϲ το ονομα του μονογενουϲ υιου του θ̅υ̅ αυτη δε εϲτιν η κριϲιϲ οτι το φωϲ εληλυθεν ειϲ τον κοϲμον και ηγαπηϲαν οι α̅ν̅ο̅ι̅ μαλλον το ϲκοτοϲ η το φωϲ ην γαρ αυτων πονηρα τα εργα παϲ γαρ ο φαυλα πραϲϲων μιϲει το φωϲ και ουκ ερχεται προϲ το φωϲ ινα μη ελεγχθη αυτου τα εργα ο δε ποιων την αληθειαν ερχεται προϲ το φωϲ ινα φανερωθη αυτου τα εργα οτι εν θ̅ω̅ εϲτιν ειργαϲμενα μετα ταυτα ηλθεν ι̅ϲ̅ και οι μαθηται αυτου ειϲ την ιουδαιαν γην και εκει διετριβεν μετ αυτω̅ και εβαπτιζεν ην δε και ιωαννηϲ βαπτιζων εν αινων εγγυϲ του ϲαλλειμ οτι υδατα πολλα ην εκει και παρεγεινοντο και εβαπτιζοντο ουπω γαρ η̅ βεβλημενοϲ ειϲ την φυλακη̅ ο ιωαννηϲ εγενετο ουν ζητηϲειϲ εκ των μαθητων ιωαννου μετα ιουδαιου περι καθαριϲμου και ηλθον προϲ τον ιωαννην και ειπον αυτω ραββει οϲ ην μετα ϲου περαν του ιορδανου ω ϲυ μεμαρτυρηκαϲ ιδε ουτοϲ βαπτιζει και παντεϲ ερχονται προϲ αυτον απεκριθη ιωαννηϲ και ειπε̅ ου δυναται α̅ν̅ο̅ϲ̅ λαμβανειν ουδεν εαν μη η δεδομενο̅ αυτω εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ αυτοι υμειϲ μοι μαρτυρειτε οτι ειπον ουκ ειμι εγω ο χ̅ϲ̅ αλλ οτι απεϲταλμενοϲ ειμι εμπροϲθεν εκεινου ο εχων την νυμφην νυμφιοϲ εϲτιν ο δε φιλοϲ του νυμφιου ο εϲτηκωϲ και ακουω̅ αυτου χαρα χαιρει δια την φωνην του νυμφιου αυτη ουν η χαρα η εμη πεπληρωται εκεινον δει αυξανειν εμε δε ελαττουϲθαι ο ανωθεν ερχομενοϲ επανω παντω̅ εϲτιν ο ων εκ τηϲ γηϲ εκ τηϲ γηϲ εϲτιν και εκ τηϲ γηϲ λαλει ο εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ ερχομενοϲ επανω παντων εϲτι̅ και ο εωρακεν και ηκουϲε̅ τουτο μαρτυρει και την μαρτυριαν αυτου ουδειϲ λαμβανει ο λαβων αυτου την μαρτυριαν εϲφραγιϲεν οτι ο θ̅ϲ̅ αληθηϲ εϲτιν ον γαρ απεϲτειλεν ο θ̅ϲ̅ τα ρηματα του θ̅υ̅ λαλει ου γαρ εκ μετρου διδωϲιν ο θ̅ϲ̅ το π̅ν̅α̅ ο π̅η̅ρ̅ αγαπα τον υιο̅ και παντα δεδωκεν εν τη χειρι αυτου ο πιϲτευων ειϲ το̅ υ̅ν̅ εχει ζωην αιωνιον ο δε απειθων τω υ̅ω̅ ουκ οψεται ζωην αλλ η οργη του θ̅υ̅ μενει επ αυτον
ωϲ ουν εγνω ο κ̅ϲ̅ οτι ηκουϲαν οι φαριϲαιοι οτι ι̅ϲ̅ πλειοναϲ μαθηταϲ ποιει και βαπτιζει ιωαννηϲ καιτοιγε αυτοϲ ι̅ϲ̅ ουκ εβαπτιζε̅ αλλ οι μαθηται αυτου αφηκε̅ την ιουδαιαν και απηλθεν ειϲ την γαλιλαιαν εδει δε αυτον διερχεϲθαι δια τηϲ ϲαμαρειαϲ ερχεται ουν ειϲ πολιν τηϲ ϲαμαρειαϲ λεγομενην ϲυχαρ πληϲιον του χωριου ο εδωκεν ιακωβ ιωϲηφ τω υιω αυτου ην δε εκει πηγη του ιακωβ ο ουν ι̅ϲ̅ κεκοπιακωϲ εκ τηϲ οδοιπορειαϲ εκαθεζετο ουτωϲ επι τη πηγη ωρα ην ωϲ εκτη ερχεται γυνη εκ τηϲ ϲαμαρειαϲ αντληϲαι υδωρ λεγει αυτη ο ι̅ϲ̅ δοϲ μοι πιειν οι γαρ μαθηται αυτου απεληλυθειϲα̅ ειϲ την πολιν ινα τροφαϲ αγοραϲωϲιν λεγει ουν αυτω η γυνη η ϲαμαρειτιϲ πωϲ ϲυ ιουδαιοϲ ων παρ εμου πιν αιτειϲ γυναικοϲ ϲαμαρειτιδοϲ ουϲηϲ ου γαρ ϲυνχρωνται ιουδαιοι ϲαμαρειταιϲ απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτη η ειδειϲ την δωρεαν του θ̅υ̅ και τιϲ εϲτιν ο λεγων ϲοι δοϲ μοι πιειν ϲυ αν ητηϲαϲ αυτον και εδωκε̅ αν ϲοι υδωρ ζων λεγει αυτω η γυνη κ̅ε̅ ουτε αντλημα εχειϲ και το φρεαρ εϲτιν βαθυ ποθεν ουν εχειϲ το υδωρ το ζω̅ μη ϲυ μειζων ει του π̅ρ̅ϲ̅ ημω̅ ιακωβ οϲ εδωκεν ημιν το φρεαρ και αυτοϲ εξ αυτου επιε̅ και οι υιοι αυτου και τα θρεμματα αυτου απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτη παϲ ο πινων εκ του υδατοϲ τουτου διψηϲει παλιν οϲ δ αν πιη εκ του υδατοϲ ου εγω δωϲω αυτω ου μη διψηϲει ειϲ τον αιωνα αλλα το υδωρ ο δωϲω αυτω γενηϲεται εν αυτω πηγη υδατοϲ αλλομενου ειϲ ζωην αιωνιον λεγει προϲ αυτον η γυνη κ̅ε̅ δοϲ μοι τουτο το υδωρ ινα μη διψω μηδε ερχωμαι ενθαδε αντλειν λεγει αυτη ι̅ϲ̅ υπαγε φωνηϲον τον ανδρα ϲου και ελθε ενθαδε απεκριθη η γυνη και ειπεν ουκ εχω ανδρα λεγει αυτη ο ι̅ϲ̅ καλωϲ ειπαϲ οτι ανδρα ουκ εχω πεντε γαρ ανδραϲ εϲχεϲ και νυν ον εχειϲ ουκ εϲτιν ϲου ανηρ τουτο αληθεϲ ειρηκαϲ λεγει αυτω η γυνη κ̅ε̅ θεωρω οτι προφητηϲ ει ϲυ οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων εν τω ορει τουτω προϲεκυνηϲαν και υμειϲ λεγετε οτι εν ιεροϲολυμοιϲ εϲτιν ο τοποϲ οπου προϲκυνειν δει λεγει αυτη ο ι̅ϲ̅ γυναι πιϲτευϲο̅ μοι οτι ερχεται ωρα οτι ουτε εν τω ορει τουτω ουτε εν ιεροϲολυμοιϲ προϲκυνηϲεται τω π̅ρ̅ι̅ υμειϲ προϲκυνειτε ο ουκ οιδατε ημειϲ προϲκυνουμεν ο οιδαμεν οτι η ϲωτηρια εκ των ιουδαιων εϲτι̅ αλλα ερχεται ωρα και νυν εϲτι̅ οτε οι αληθεινοι προϲκυνηται προϲκυνηϲουϲιν τω π̅ρ̅ι̅ εν π̅ν̅ι̅ και αληθεια και γαρ ο π̅η̅ρ̅ τοιουτουϲ ζητει τουϲ προϲκυνουνταϲ αυτον π̅ν̅α̅ ο θ̅ϲ̅ και τουϲ προϲκυνουνταϲ αυτον εν π̅ν̅ι̅ και αληθεια δει προϲκυνειν λεγει αυτω η γυνη οιδα οτι μεϲϲιαϲ ερχεται ο λεγομενοϲ χ̅ϲ̅ οταν ελθη εκεινοϲ αναγγελει ημι̅ παντα λεγει αυτη ι̅ϲ̅ εγω ειμι ο λαλων ϲοι και επι τουτω ηλθον οι μαθηται αυτου και εθαυμαζον οτι μετα γυναικοϲ ελαλει ουδειϲ μεντοι ειπεν τι ζητειϲ η τι λαλειϲ μετ αυτηϲ αφηκεν ουν την υδριαν αυτηϲ η γυνη και απηλθεν ειϲ την πολιν και λεγει τοιϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ δευτε ιδετε α̅ν̅ο̅ν̅ οϲ ειπεν μοι παντα οϲα εποιηϲα μητι ουτοϲ εϲτιν ο χ̅ϲ̅ εξηλθον εκ τηϲ πολεωϲ και ηρχοντο προϲ αυτον εν δε τω μεταξυ ηρωτων αυτο̅ οι μαθηται λεγοντεϲ ραββι φαγε ο δε ειπεν αυτοιϲ εγω βρωϲιν εχω φαγειν ην υμειϲ ουκ οιδατε ελεγον ουν οι μαθηται προϲ αλληλουϲ μη τιϲ ηνεγκε̅ αυτω φαγειν λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ εμον βρωμα εϲτιν ινα ποιω το θελημα του πεμψαντοϲ με και τελιωϲω αυτου το εργον ουχ υμειϲ λεγετε οτι ετι τετραμηνοϲ εϲτιν και ο θεριϲμοϲ ερχεται ιδου λεγω υμι̅ επαραται τουϲ οφθαλμουϲ υμων και θεαϲαϲθαι ταϲ χωραϲ οτι λευκαι ειϲιν προϲ θεριϲμον ηδη και ο θεριζων μιϲθον λαμβανει και ϲυναγει καρπον ειϲ ζωην αιωνιο̅ ινα και ο ϲπειρων ομου χαιρη και ο θεριζων εν γαρ τουτω ο λογοϲ εϲτιν ο αληθεινοϲ οτι αλλοϲ εϲτι̅ ο ϲπειρων και αλλοϲ ο θεριζω̅ εγω απεϲτειλα υμαϲ θεριζει̅ ο ουχ υμειϲ κεκοπιακατε αλλοι κεκοπιακαϲιν και υμειϲ ειϲ τον κοπον αυτω̅ ειϲεληλυθατε εκ δε τηϲ πολεωϲ εκεινηϲ πολλοι επιϲτευϲαν ειϲ αυτον των ϲαμαρειτων δια τον λογο̅ τηϲ γυναικοϲ μαρτυρουϲηϲ οτι ειπεν μοι παντα οϲα εποιηϲα ωϲ ουν ηλθον προϲ αυτον οι ϲαμαριται ηρωτων αυτον μειναι παρ αυτοιϲ και εμεινεν εκει δυο ημεραϲ και πολλω πλιουϲ επιϲτευϲαν δια τον λογον αυτου τη τε γυναικι ελεγον οτι ουκετι δια την ϲην λαλια̅ πιϲτευομεν αυτοι γαρ ακηκοαμεν και οιδαμεν οτι ουτοϲ εϲτιν αληθωϲ ο ϲ̅η̅ρ̅ του κοϲμου ο χ̅ϲ̅ μετα δε ταϲ δυο ημεραϲ εξηλθεν εκειθεν και απηλθε̅ ειϲ την γαλιλαιαν αυτοϲ γαρ ι̅ϲ̅ εμαρτυρηϲεν οτι προφητηϲ εν τη ιδια πατριδι τιμην ουκ εχει οτε ουν ηλθεν ειϲ την γαλιλαιαν εδεξαντο αυτον οι γαλιλαιοι παντα εωρακοτεϲ οϲα εποιηϲεν εν ιεροϲολυμοιϲ εν τη εορτη και αυτοι γαρ ηλθον ειϲ την εορτην ηλθεν ουν παλιν ο ι̅ϲ̅ ειϲ τη̅ κανα τηϲ γαλιλαιαϲ οπου εποιηϲεν το υδωρ οινο̅ και ην τιϲ βαϲιλικοϲ ου ο υιοϲ ηϲθενει εν καπερναουμ ουτοϲ ακουϲαϲ οτι ι̅ϲ̅ ηκει εκ τηϲ ιουδαιαϲ ειϲ την γαλιλαιαν απηλθεν προϲ αυτον και ηρωτα αυτον ινα καταβη και ιαϲηται αυτου τον υ̅ν̅ ημελλεν γαρ αποθνηϲκει̅ ειπεν ουν ο ι̅ϲ̅ προϲ αυτον εαν μη ϲημεια και τερατα ιδητε ου μη πιϲτευϲητε λεγει προϲ αυτον ο βαϲιλεικοϲ κ̅ε̅ καταβηθι πριν αποθανειν τον υιον μου λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ πορευου ο υιοϲ ϲου ζη και επιϲτευϲεν ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ τω λογω ον ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ και επορευετο ηδη δε αυτου καταβαινοντοϲ οι δουλοι αυτου απηντηϲα̅ αυτον και απηγγειλαν λεγοντεϲ οτι ο παιϲ αυτου ζη επυθετο ουν την ωραν παρ αυτων εν η κομψοτερο̅ εϲχεν και ειπον αυτω οτι εχθεϲ ωραν εβδομην αφηκεν αυτον ο πυρετοϲ εγνω ουν ο π̅η̅ρ̅ οτι εν εκεινη τη ωρα εν η ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ ο υιοϲ ϲου ζη και επιϲτευϲεν αυτοϲ και η οικια αυτου ολη τουτο παλιν δευτερον ϲημειο̅ εποιηϲεν ο ι̅ϲ̅ ελθων εκ τηϲ ιουδαιαϲ ειϲ την γαλιλαιαν
μετα ταυτα ην εορτη των ιουδαιων και ανεβη ι̅ϲ̅ ειϲ ιεροϲολυμα εϲτιν δε εν τοιϲ ιεροϲολυμοιϲ εν τη προβατικη κολυμβηθρα η επιλεγομενη εβραιϲτι βηθεϲδα πεντε ϲτοαϲ εχουϲα εν ταυταιϲ κατεκειτο πληθοϲ πολυ των αϲθενουντων τυφλων χωλων ξηρων {} αγγελοϲ γαρ κ̅υ̅ κατα καιρον ελουετο εν τη κολυμβηθρα και εταραϲϲε το υδωρ ο ουν πρωτοϲ εμβαϲ μετα την ταραχην του υδατοϲ υγιηϲ εγεινετο οιω δηποτ ου̅ κατειχετο νοϲηματι ην δε τιϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκει τριακοντα και οκτω ετη εχων εν τη αϲθενια τουτον ιδωϲ ο ι̅ϲ̅ κατακειμενον και γνουϲ οτι πολυν ηδη χρονον εχει λεγει αυτω θελειϲ υγιηϲ γενεϲθαι {λεγει αυτω θελειϲ υγιηϲ γενεϲθαι} {απεκριθη} αυτω ο αϲθενων κ̅ε̅ α̅ν̅ο̅ν̅ ουκ εχω ινα οταν ταραχθη το υδωρ βαλη με ειϲ την κολυμβηθρα̅ εν ω δε ερχομαι εγω αλλοϲ προ εμου καταβαινει λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ εγειρε και αρον τον κραβαττον ϲου και περιπατει και ευθεωϲ εγενετο υγιηϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ και ηρεν τον κραβαττον αυτου και περιπατει ην δε ϲαββατον εν εκεινη τη ημερα ελεγον ουν οι ιουδαιοι τω τεθεραπευμενω ϲαββατον εϲτιν και ουκ εξεϲτιν ϲοι αραι τον κραβαττον οϲ δε απεκριθη αυτοιϲ ο ποιηϲαϲ με υγιη εκεινοϲ μοι ειπεν αρον τον κραβαττον ϲου και περιπατει {} ο δε ιαθειϲ ουκ ηδει τιϲ εϲτιν ο γαρ ι̅ϲ̅ εξενευϲεν οχλου οντοϲ εν τω τοπω μετα ταυτα ευριϲκει αυτον ο ι̅ϲ̅ εν τω ιερω ϗ ειπεν αυτω ιδε υγιηϲ γεγοναϲ μηκετι αμαρτανε ινα μη χειρον ϲοι τι γενηται και απηλθεν ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ και ανηγγειλεν τοιϲ ιουδαιοιϲ οτι ι̅ϲ̅ εϲτιν ο ποιηϲαϲ αυτον υγιη και δια τουτο εδιωκον τον ι̅ν̅ οι ιουδαιοι και εζητουν αυτον αποκτειναι οτι ταυτα εποιει εν ϲαββατω ο δε ι̅ϲ̅ απεκρινατο αυτοιϲ ο π̅η̅ρ̅ μου εωϲ αρτι εργαζεται καγω εργαζομαι δια τουτο ουν μαλλον εζητουν αυτον οι ιουδαιοι αποκτειναι οτι ου μονον ελυε το ϲαββατον αλλα και π̅ρ̅α̅ ιδιον ελεγε τον {ι̅ν̅} ιϲον εαυτον ποιων τω θ̅ω̅ απεκρινατο ουν ο ι̅ϲ̅ και ειπε̅ αυτοιϲ αμην αμην λεγω υμι̅ ου δυναται ο υ̅ϲ̅ ποιειν αφ εαυτου ουδεν εαν μη τι βλεπη το̅ π̅ρ̅α̅ ποιουντα α γαρ εκεινοϲ ποιει ταυτα και ο υ̅ϲ̅ ομοιωϲ ποιει ο γαρ π̅η̅ρ̅ φιλει τον υιον και πα̅τα διγνυϲιν αυτω α αυτοϲ ποιει και μειζονα τουτων διξει αυτω εργα ινα υμειϲ θαυμαζηται ωϲπερ γαρ ο π̅η̅ρ̅ εγιρει τουϲ νεκρουϲ και ζωοποιει ουτωϲ και ο υ̅ϲ̅ ουϲ θελει ζωοποιει ουδε γαρ ο π̅η̅ρ̅ κρινει ουδενα αλλα την κριϲιν παϲαν δεδωκεν τω υ̅ω̅ ινα παντεϲ τιμωϲιν τον υ̅ν̅ καθωϲ τιμωϲιν τον π̅ρ̅α̅ ο μη τιμων τον υ̅ν̅ ου τιμα τον π̅ρ̅α̅ τον πεμψαντα αυτον αμην αμην λεγω υμιν οτι ο τον λογον μου ακουω̅ και πιϲτευων τω πεμψαντι με εχει ζωην αιωνιον και ειϲ κριϲιν ουκ ερχεται αλλα μεταβεβηκεν εκ του θανατου ειϲ την ζωην αμην αμην λεγω υμιν οτι ερχεται ωρα και νυν εϲτιν οτε οι νεκροι ακουϲονται τηϲ φωνηϲ του υιου του θ̅υ̅ και οι ακουϲαντεϲ ζηϲονται ωϲπερ γαρ ο π̅η̅ρ̅ εχει ζωην εν εαυτω ουτωϲ εδωκεν και τω υ̅ω̅ ζωην εχειν εν εαυτω και εξουϲιαν εδωκεν αυτω κριϲιν ποιειν οτι υ̅ϲ̅ α̅ν̅ο̅υ̅ εϲτιν μη θαυμαζετε τουτο οτι ερχεται ωρα εν η παντεϲ οι εν τοιϲ μνημειοιϲ ακουϲονται τηϲ φωνηϲ αυτου και εκπορευϲονται οι τα αγαθα ποιηϲαντεϲ ειϲ αναϲταϲιν ζωηϲ οι δε τα φαυλα πραξαντεϲ ειϲ αναϲταϲιν κριϲεωϲ ου δυναμαι εγω ποιειν απ εμαυτου ουδεν καθωϲ ακουω κρινω και η κριϲιϲ η εμη δικαια εϲτιν οτι ου ζητω το θελημα το εμον αλλα το θελημα του πεμψαντοϲ με εαν εγω μαρτυρω περι εμαυτου η μαρτυρια μου ουκ εϲτι̅ αληθηϲ αλλοϲ εϲτιν ο μαρτυρων περι εμου και οιδα οτι αληθηϲ εϲτιν η μαρτυρια η̅ μαρτυρει περι εμου υμειϲ απεϲταλκατε προϲ ιωα̅νην και μεμαρτυρηκεν τη αληθεια εγω δε ου παρα α̅ν̅ο̅υ̅ την μαρτυριαν λαμβανω αλλα ταυτα λεγω ινα υμειϲ ϲωθητε εκεινοϲ ην ο λυχνοϲ ο καιομενοϲ και φαινων υμειϲ δε ηθεληϲατε προϲ ωραν αγαλλιαθηναι εν τω φωτι αυτου εγω δε εχω την μαρτυριαν μειζων του ιωα̅νου τα γαρ εργα α εδωκεν μοι ο π̅η̅ρ̅ ινα τελειωϲω αυτα αυτα τα εργα α ποιω μαρτυρει περι εμου οτι ο π̅η̅ρ̅ με απεϲταλκεν και ο πεμψαϲ με π̅η̅ρ̅ αυτοϲ μεμαρτυρηκεν περι εμου ουτε φωνην αυτου πωποτε ακηκοαται ουτε ιδοϲ αυτου εωρακατε και τον λογον αυτου ουκ εχεται μενοντα εν υμιν οτι ον απεϲτειλεν εκεινοϲ τουτω υμειϲ ου πιϲτευεται ερευνατε ταϲ γραφαϲ οτι υμειϲ δοκειτε εν αυταιϲ ζωην αιωνιον εχειν και εκειναι ειϲι̅ αι μαρτυρουϲαι περι εμου και ου θελετε ελθειν προϲ με ινα ζωην εχητε δοξαν παρα α̅ν̅ο̅υ̅ ου λαμβανω αλλ εγνωκα υμαϲ οτι την αγαπην του θ̅υ̅ ου χεται εν εαυτοιϲ εγω εληλυθα εν τω ονοματι του π̅ρ̅ϲ̅ μου και ου λαμβανεται με εαν αλλοϲ ελθη εν τω ονοματι τω ιδιω εκεινον λημψεϲθαι πωϲ δυναϲθαι υμειϲ πιϲτευει̅ δοξαν παρα αλληλων λαμβανο̅τεϲ και την δοξαν την παρα του μονου θ̅υ̅ ου ζητειτε μη δοκειτε οτι εγω κατηγορηϲω υμων προϲ τον π̅ρ̅α̅ εϲτι̅ ο κατηγορων υμων μωϲηϲ ειϲ ον υμειϲ ηλπικατε ει γαρ επιϲτευεται μωϲει επιϲτευεται αν εμοι περι γαρ εμου εκεινοϲ εγραψεν ει δε τοιϲ εκεινου γραμμαϲιν ου πιϲτευετε πωϲ τοιϲ εμοιϲ ρημαϲιν πιϲτευϲετε
μετα ταυτα απηλθεν ο ι̅ϲ̅ περα̅ τηϲ θαλαϲϲηϲ τηϲ γαλιλαιαϲ τηϲ τιβεριαδοϲ και ηκολουθει αυτω οχλοϲ πολυϲ οτι εθεωρων τα ϲημεια α εποιει επι των αϲθενουντων ανηλθεν δε ειϲ το οροϲ ο ι̅ϲ̅ και εκει εκαθητο μετα των μαθητων αυτου ην δε εγγυϲ το παϲχα η εορτη των ιουδαιω̅ επαραϲ ουν τουϲ οφθαλμουϲ ο ι̅ϲ̅ και θεαϲαμενοϲ οτι πολυϲ οχλοϲ ερχεται προϲ αυτον λεγει προϲ τον φιλιππον ποθεν αγοραϲωμεν αρτουϲ ινα φαγωϲιν ουτοι τουτο δε ελεγεν πειραζων αυτον αυτοϲ γαρ ηδει τι εμελλεν ποιειν απεκριθη αυτω φιλιπποϲ διακοϲιων δηναριων αρτοι ουκ αρκουϲιν αυτοιϲ ινα εκαϲτοϲ βραχυ τι λαβη λεγει αυτω ειϲ εκ των μαθητων αυτου ανδρεαϲ ο αδελφοϲ ϲιμωνοϲ πετρου εϲτιν παιδαριον ε̅ ωδε οϲ εχει πεντε αρτουϲ κριθινουϲ και δυο οψαρια αλλα ταυτα τι εϲτιν ειϲ τοϲουτουϲ ειπεν δε ο ι̅ϲ̅ ποιηϲατε τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ αναπεϲειν ην δε πολυϲ χορτοϲ εν τω τοπω ανεπεϲαν ουν οι α̅ν̅ο̅ι̅ ανδρεϲ τον αριθμον ωϲει πεντακιϲχειλιοι ελαβεν ουν τουϲ αρτουϲ ο ι̅ϲ̅ και ευχαριϲτηϲαϲ διεδωκεν τοιϲ ανακειμενοιϲ ομοιωϲ και εκ των οψαριων οϲον ηθελον ωϲ δε ενεπληϲθηϲαν λεγει τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ϲυναγαγετε τα περιϲϲευϲαντα κλαϲματα ινα μη τι απολητε ϲυνηγαγον ουν και εγεμιϲαν δωδεκα κοφινουϲ κλαϲματων εκ των πεντε αρτων των κριθινων α επεριϲϲευϲεν τοιϲ βεβρωκοϲιν οι ουν α̅ν̅ο̅ι̅ ιδοντεϲ ο εποιηϲεν ϲημειον ο ι̅ϲ̅ ελεγον οτι ουτοϲ εϲτιν αληθωϲ ο προφητηϲ ο ερχομενοϲ ειϲ τον κοϲμον ι̅ϲ̅ ουν γνουϲ οτι μελλουϲιν ερχεϲθαι και αρπαζειν αυτον ινα ποιηϲωϲιν βαϲιλεα ανεχωρηϲεν παλιν ειϲ το οροϲ αυτοϲ μονοϲ ωϲ δε οψια εγενετο κατεβηϲα̅ οι μαθηται αυτου επι την θαλαϲϲαν και αναβαντεϲ ειϲ το πλοιον ηρχοντο περαν τηϲ θαλαϲϲηϲ ειϲ καπερναουμ και ϲκοτια ηδη εγεγονει και ουκ εληλυθει προϲ αυτουϲ ο ι̅ϲ̅ η τε θαλαϲϲα ανεμου μεγαλου πνεοντοϲ διηγειρετο εληλακοτεϲ ουν ωϲει ϲταδιουϲ εικοϲι πεντε η τριακοντα θεωρουϲιν τον ι̅ν̅ περιπατουντα επι τηϲ θαλαϲϲηϲ και εγγυϲ του πλοιου γεινομενον και εφοβηθηϲαν ο δε λεγει αυτοιϲ εγω ειμι μη φοβειϲθε ηθελον ουν λαβει̅ αυτον ειϲ το πλοιον και ευθεωϲ εγενετο το πλοιον επι τηϲ γηϲ ειϲ ην υπηγον τη επαυριον ο οχλοϲ ο εϲτηκωϲ περαν τηϲ θαλαϲϲηϲ ειδον οτι πλοιαριον αλλο ουκ ην εκει ει μη εν και οτι ου ϲυνειϲηλθεν ο ι̅ϲ̅ τοιϲ μαθηταιϲ αυτου ο ι̅ϲ̅ ειϲ το πλοιο̅ αλλα μονοι οι μαθηται αυτου απηλθον αλλα δε ηλθεν πλοιαρια εκ τιβεριαδοϲ εγγυϲ του τοπου οπου εφαγον τον αρτον ευχαριϲτηϲαντοϲ του κ̅υ̅ οτε ουν ιδεν ο οχλοϲ οτι ι̅ϲ̅ ουκ εϲτιν εκει ουδε οι μαθηται αυτου ενεβηϲαν αυτοι ειϲ τα πλοια και ηλθον ειϲ καπερναουμ ζητουντεϲ τον ι̅ν̅ και ευροντεϲ αυτον περαν τηϲ θαλαϲϲηϲ ειπον αυτω ραββι ποτε ωδε γεγοναϲ απεκριθη αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ και ειπεν αμην αμην λεγω υμιν ζητειτε με ουχ οτι ιδετε ϲημεια αλλ οτι εφαγετε εκ των αρτων και εχορταϲθητε εργαζεϲθε μη την βρωϲι̅ την απολλυμενην αλλα τη̅ βρωϲιν την μενουϲαν ειϲ ζωην αιωνιον ην ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ υμιν δωϲει τουτον γαρ ο π̅η̅ρ̅ εϲφραγιϲεν ο θ̅ϲ̅ ειπον προϲ αυτον τι ποιωμε̅ ινα εργαζωμεθα τα εργα του θ̅υ̅ απεκριθη ο ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτοιϲ τουτο εϲτιν το εργον του θ̅υ̅ ινα πιϲτευητε ειϲ ον απεϲτειλεν εκεινοϲ ειπον ουν αυτω τι ουν ποιειϲ ϲυ ϲημειον ινα ιδωμεν και πιϲτευϲωμεν ϲοι τι εργαζη οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων το μαννα εφαγο̅ εν τη ερημω καθωϲ εϲτιν γεγραμμενον αρτον εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ εδωκεν αυτοιϲ φαγει̅ ειπεν ουν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ αμην αμην λεγω υμιν ου μωϲηϲ δεδωκεν υμιν τον αρτον εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ αλλ ο π̅η̅ρ̅ μου διδωϲιν υμιν τον αρτον εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ τον αληθινο̅ ο γαρ αρτοϲ του θ̅υ̅ εϲτιν ο καταβαινων εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και διδουϲ ζωην τω κοϲμω ειπον ουν προϲ αυτον κ̅ε̅ πα̅τοτε δοϲ ημιν τον αρτον τουτον ειπεν δε αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ εγω ειμι ο αρτοϲ τηϲ ζωηϲ ο ερχομενοϲ προϲ με ου μη πειναϲη και ο πιϲτευων ειϲ εμε ου μη διψηϲει πωποτε αλλ ειπον υμιν οτι και εωρακατε και ου πιϲτευεται μοι παν ο διδωϲιν μοι ο π̅η̅ρ̅ προϲ εμε ηξει και τον ερχομενον προϲ με ου μη εκβαλω εξω οτι καταβεβηκα απο του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ ουχ ινα ποιω το θελημα το εμο̅ αλλα το θελημα του πεμψαντοϲ με τουτο δε εϲτιν το θελημα του πεμψαντοϲ με ινα παν ο δεδωκεν μοι μη απολεϲω εξ αυτου αλλα αναϲτηϲω αυτο εν τη εϲχατη ημερα τουτο γαρ εϲτιν το θελημα του πεμψα̅τοϲ με ινα παϲ ο θεωρων το̅ υιον και πιϲτευων ειϲ αυτο̅ εχη ζωην αιωνιον και αναϲτηϲω αυτον εν τη εϲχατη ημερα εγογγυζον ουν οι ιουδαιοι περι αυτου οτι ειπεν εγω ειμι ο αρτοϲ ο καταβαϲ εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και ελεγον ουχ ουτοϲ εϲτιν ι̅ϲ̅ ο υιοϲ ιωϲηφ ου ημειϲ οιδαμεν τον π̅ρ̅α̅ και την μ̅ρ̅α̅ πωϲ ουν λεγει ουτοϲ οτι εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ καταβεβηκα απεκριθη ουν ο ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτοιϲ μη γογγυζεται μετ αλληλων ουδειϲ δυναται ελθειν προϲ με εαν μη ο πεμψαϲ με ελκυϲη αυτον και εγω αναϲτηϲω αυτον εν τη εϲχατη ημερα εϲτιν γεγραμμενον εν τοιϲ προφηταιϲ και εϲονται πα̅τεϲ διδακτοι θ̅υ̅ παϲ ουν ο ακουϲαϲ παρα του π̅ρ̅ϲ̅ και μαθων την αληθειαν ερχεται προϲ με ουχ οτι τον π̅ρ̅α̅ τιϲ εωρακεν ει μη ο ων παρα του θ̅υ̅ ουτοϲ εωρακεν τον π̅ρ̅α̅ αμην αμην λεγω υμιν ο πιϲτευων ειϲ εμε εχει ζωην αιωνιον εγω ειμι ο αρτοϲ τηϲ ζωηϲ οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ υμων εφαγο̅ το μαννα εν τη ερημω και απεθανον ουτοϲ εϲτιν ο αρτοϲ ο εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ καταβαινων [отсутствует]
[отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] {} μη ϲυ μειζων ει του π̅ρ̅ϲ̅ ημω̅ αβρααμ οϲτιϲ απεθανεν και οι προφηται απεθανον τινα ϲεαυτον ποιειϲ απεκριθη ι̅ϲ̅ εαν εγω δοξαζω εμαυτον η δοξα μου ουδεν εϲτιν εϲτιν ο π̅η̅ρ̅ μου ο δοξαζων με ον υμειϲ λεγετε οτι θ̅ϲ̅ ημων εϲτιν και ουκ εγνωκατε αυτον εγω δε οιδα αυτον και εαν ειπω οτι ουκ οιδα αυτον εϲομαι ομοιοϲ υμιν ψευϲτηϲ αλλ οιδα αυτον και τον λογον αυτου τηρω αβρααμ ο π̅η̅ρ̅ υμων ηγαλλιαϲατο ινα ειδη την ημεραν την εμην και ιδε̅ και εχαρη ειπον ουν οι ιουδαιοι προϲ αυτον πεντηκοντα ετη ουπω εχειϲ και αβρααμ εωρακαϲ ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ αμην αμη̅ λεγω υμιν πριν αβρααμ γενεϲθαι εγω ειμι ηραν ουν λιθουϲ ινα βαλωϲιν επ αυτο̅ ι̅ϲ̅ δε εκρυβη και εξηλθεν εκ του ιερου διελθων δια μεϲου αυτων και παρηγεν ουτωϲ
και παραγων ιδεν α̅ν̅ο̅ν̅ τυφλον εκ γενετηϲ και ηρωτηϲαν αυτον οι μαθηται αυτου λεγοντεϲ ραββει τιϲ ημαρτεν ουτοϲ η οι γονειϲ αυτου ινα τυφλοϲ γενηθη απεκριθη ι̅ϲ̅ ουτε ουτοϲ ημαρτεν ουτε οι γονειϲ αυτου αλλ ινα φανερωθη τα εργα του θ̅υ̅ εν αυτω εμε δει εργαζεϲθαι τα εργα του πεμψαντοϲ με εωϲ ημερα εϲτιν ερχεται νυξ οτε ουδειϲ δυναται εργαζεϲθαι οταν εν τω κοϲμω ω φωϲ ειμι του κοϲμου ταυτα ειπων επτυϲεν χαμαι και εποιηϲεν πηλον εκ του πτυϲματοϲ και επεχρειϲεν αυτου τον πηλον επι τουϲ οφθαλμουϲ του τυφλου και ειπεν αυτω υπαγε ειϲ την κολυμβηθρα̅ του ϲιλωαμ {} ο ερμηνευεται απεϲταλμενοϲ απηλθεν ου̅ και ενιψατο και ηλθεν βλεπω̅ οι ουν γιτονεϲ και οι θεωρου̅τεϲ αυτον το προτερον οτι προϲαιτηϲ ην ελεγον ουχ ουτοϲ εϲτιν ο καθημενοϲ και προϲαιτων αλλοι ελεγον οτι ουτοϲ εϲτιν αλλοι δε οτι ομοιοϲ αυτω εϲτιν εκεινοϲ δε ελεγεν οτι εγω ειμι ελεγο̅ ουν αυτω πωϲ ανεωχθηϲαν ϲου οι οφθαλμοι απεκριθη εκεινοϲ και ειπε̅ α̅ν̅ο̅ϲ̅ λεγομενοϲ ι̅ϲ̅ πηλον εποιηϲεν και επεχρειϲεν μου τουϲ οφθαλμουϲ και ειπεν μοι υπαγε ειϲ την κολυμβηθραν του ϲιλωαμ και νιψαι απελθων δε και νιψαμενοϲ ανεβλεψα ειπον αυτω που εϲτιν εκεινοϲ λεγει ουκ οιδα αγουϲιν αυτον προϲ τουϲ φαριϲαιουϲ τον ποτε τυφλον ην δε ϲαββατον οτε τον πηλον εποιηϲεν ο ι̅ϲ̅ και ανεωξεν αυτου τουϲ οφθαλμουϲ παλιν ουν ηρωτων αυτον και οι φαριϲαιοι πωϲ ανεβλεψεν ο δε ειπεν και αυτοιϲ πηλον μου επεθηκεν επι τουϲ οφθαλμουϲ και ενιψαμην και βλεπω ελεγον ουν εκ των φαριϲαιω̅ τινεϲ ουτοϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουκ εϲτιν παρα θ̅υ̅ οτι το ϲαββατο̅ ου τηρι αλλοι ελεγον πωϲ δυναται α̅ν̅ο̅ϲ̅ αμαρτωλοϲ τοιαυτα ϲημεια ποιειν και ϲχιϲμα ην εν αυτοιϲ λεγουϲιν ουν τω τυφλω παλιν ϲυ τι λεγειϲ περι αυτου οτι ηνοιξε̅ ϲου τουϲ οφθαλμουϲ ο δε ειπεν οτι προφητηϲ εϲτιν ουκ επιϲτευϲαν ουν οι ιουδαιοι περι αυτου οτι τυφλοϲ η̅ και ανεβλεψεν εωϲ οτου εφωνηϲαν τουϲ γονειϲ αυτου του αναβλεψαντοϲ και ηρωτηϲαν αυτουϲ λεγοντεϲ ουτοϲ εϲτιν ο υιοϲ {ημων} ον υμειϲ λεγετε οτι τυφλοϲ {εγενηθη} πωϲ ουν αρτι βλεπει απεκριθηϲαν δε αυτοιϲ οι γονειϲ αυτου και ειπον οιδαμε̅ οτι ουτοϲ εϲτιν ο υιοϲ ημω̅ και οτι τυφλοϲ {εγενηθη} πωϲ δε νυν βλεπει ουκ οιδαμεν η τιϲ ηνεωξεν αυτου τουϲ οφθαλμουϲ ημειϲ ουκ οιδαμεν αυτοϲ ηλικιαν εχει αυτο̅ ερωτηϲατε αυτοϲ περι εαυτου λαληϲει ταυτα ειπον οι γονειϲ αυτου οτι εφοβουντο τουϲ ιουδαιουϲ ηδη γαρ ϲυνετεθεντο οι ιουδαιοι ινα εαν {τιϲ} ομολογηϲη χ̅ν̅ αποϲυναγωγοϲ γενηται δια τουτο οι γονειϲ αυτου ειπον οτι ηλικιαν εχει και αυτον ερωτηϲατε εφωνηϲαν ουν εκ δευτερου τον α̅ν̅ο̅ν̅ οϲ ην τυφλοϲ και ειπον αυτω δοϲ δοξαν τω θ̅ω̅ ημειϲ οιδαμεν οτι ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ αμαρτωλοϲ εϲτιν απεκριθη ουν εκεινοϲ ει αμαρτωλοϲ εϲτιν ουκ οιδα εν οιδα οτι τυφλοϲ ων αρτι βλεπω ειπον δε αυτω παλιν τι εποιηϲεν ϲοι πωϲ ηνοιξεν ϲου τουϲ οφθαλμουϲ απεκριθη αυτοιϲ ειπον υμιν ηδη και ουκ ηκουϲατε τι παλιν θελετε ακουειν μη και υμειϲ θελετε αυτου μαθηται γενεϲθαι ελοιδορηϲαν αυτον και ειπον ϲυ μαθητηϲ ει εκεινου ημειϲ δε του μωϲεωϲ εϲμεν μαθηται ημειϲ οιδαμεν οτι μωϲει ελαληϲεν ο θ̅ϲ̅ τουτον δε ουκ οιδαμε̅ ποθεν εϲτιν απεκριθη ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ και ειπεν αυτοιϲ εν γαρ τουτω θαυμαϲτον εϲτιν οτι υμειϲ ουκ οιδατε ποθε̅ εϲτιν και ανεωξεν μου τουϲ οφθαλμουϲ οιδαμεν δε οτι αμαρτωλων ο θ̅ϲ̅ ουκ ακουει αλλ εαν τιϲ θεοϲεβηϲ η και το θελημα αυτου ποιη τουτου ακουει εκ του αιωνοϲ ουκ ηκουϲθη οτι ηνοιξεν τιϲ οφθαλμου τυφλου γεγενημενου ει μη ην ουτοϲ παρα θ̅υ̅ ουκ ηδυνατο ποιειν ουδεν απεκριθηϲαν και ειπον αυτω εν αμαρτιαιϲ ϲυ εγεννηθηϲ ολοϲ και ϲυ διδαϲκειϲ ημαϲ και εξεβαλον αυτον εξω ηκουϲεν ο ι̅ϲ̅ οτι εξεβαλον αυτο̅ εξω και ευρων αυτον ειπε̅ αυτω ϲυ πιϲτευειϲ ειϲ τον υιον του θ̅υ̅ απεκριθη εκεινοϲ τιϲ εϲτιν κ̅ε̅ ινα πιϲτευϲω ειϲ αυτον ειπεν δε αυτω ι̅ϲ̅ και εωρακαϲ αυτον και ο λαλων μετα ϲου εκεινοϲ εϲτι̅ ο δε εφη πιϲτευω κ̅ε̅ και προϲεκυνηϲεν αυτω και ειπε̅ ο ι̅ϲ̅ ειϲ κριμα εγω ειϲ τον κοϲμον τουτον ηλθον ινα οι μη βλεποντεϲ βλεπωϲιν και οι βλεποντεϲ τυφλοι γενωνται και ηκουϲαν εκ των φαριϲαιω̅ ταυτα οι οντεϲ μετ αυτου και ειπον αυτω μη και ημειϲ τυφλοι εϲμεν ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ ει τυφλοι ητε ουκ αν ειχετε αμαρτιαν νυν δε λεγετε οτι βλεπομεν η ουν αμαρτια υμω̅ μενει
αμην αμην λεγω υμι̅ ο μη ειϲερχομενοϲ δια τηϲ θυραϲ ειϲ την αυλην των προβατω̅ αλλα αναβαινων αλλαχοθεν εκεινοϲ κλεπτηϲ εϲτιν και ληϲτηϲ ο δε ειϲερχομενοϲ δια τηϲ θυραϲ ποιμην εϲτι̅ των προβατων τουτω ο θυρωροϲ ανοιγει και τα προβατα τηϲ φωνηϲ αυτου ακουει και τα ιδια προβατα φωνει κατ ονομα και εξαγει αυτα και οταν τα ιδια προβατα εκβαλη εμπροϲθεν αυτων πορευετε και τα προβατα αυτω ακολουθει οτι οιδαϲιν την φωνην αυτου αλλοτριω δε ου μη ακολουθηϲουϲιν αλλα φευξονται απ αυτου οτι ουκ οιδαϲιν των αλλοτριων την φωνη̅ ταυτην την παροιμιαν ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ εκεινοι δε ουκ εγνωϲαν τινα ην α ελαλει αυτοιϲ ειπεν ουν αυτοιϲ παλιν ο ι̅ϲ̅ αμην αμην λεγω υμιν οτι εγω ειμι η θυρα των προβατω̅ παντεϲ οϲοι ηλθον προ εμου κλεπται ειϲιν και ληϲται αλλ ουκ ηκουϲαν αυτων τα προβατα εγω ειμι η θυρα δι εμου εαν τιϲ ειϲελθη ϲωθηϲεται και ειϲελευϲεται και εξελευϲεται και νομην ευρηϲει ο κλεπτηϲ ουκ ερχεται {ι} μη ινα κλεψη και θυϲη και απολεϲη εγω ηλθον ινα ζωην εχωϲιν και περιϲϲον εχωϲιν εγω ειμι ο ποιμην ο καλοϲ ο ποιμην ο καλοϲ την ψυχην αυτου τιθηϲιν υπερ των προβατων ο μιϲθωτοϲ δε και ουκ ων ποιμην ου ουκ εϲτιν τα προβατα ιδια θεωρει τον λυκον {και αφιηϲιν} τα προβατα και φευγει και ο λυκοϲ αρπαζει αυτα και ϲκορπιζει τα προβατα ο δε μιϲθωτοϲ {} εϲτιν και ου μελει αυτω περι των προβατων εγω ειμι ο ποιμην ο καλοϲ και γινωϲκω τα εμα και γινωϲκομαι υπο των εμων καθωϲ γεινωϲκει με ο π̅η̅ρ̅ καγω γινωϲκω τον π̅ρ̅α̅ και την ψυχην μου τιθημι υπερ των προβατων και αλλα προβατα εχω α ουκ εϲτιν εκ τηϲ αυληϲ ταυτηϲ κακεινα με δει αγαγειν και τηϲ φωνηϲ μου ακουϲωϲιν και γενηϲεται μια ποιμνη ειϲ ποιμην δια τουτο ο π̅η̅ρ̅ με αγαπα οτι εγω τιθημι την ψυχην μου ινα παλιν λαβω αυτην ουδειϲ αιρει αυτην απ εμου αλλ εγω τιθημι αυτην απ εμαυτου εξουϲια̅ εχω θειναι αυτην και εξουϲιαν εχω παλιν λαβειν αυτη̅ ταυτην την εντολην ελαβο̅ παρα του π̅ρ̅ϲ̅ μου ϲχιϲμα ουν παλιν εγενετο ε̅ τοιϲ ιουδαιοιϲ δια τουϲ λογουϲ τουτουϲ ελεγον δε πολλοι εξ αυτων δαιμονιον εχει και μενεται τι αυτου ακουεται αλλοι ελεγον ταυτα τα ρηματα ουκ εϲτιν δαιμονιζομενου μη δαιμονιο̅ δυναται τυφλων οφθαλμουϲ ανοιγειν εγενετο δε τα εγκαινια εν τοιϲ ιεροϲολυμοιϲ και χειμων ην και περιπατει ο ι̅ϲ̅ εν τω ιερω εν τη ϲτοα ϲολομωντοϲ εκυκλωϲαν ουν αυτον οι ιουδαιοι και ελεγον αυτω εωϲ ποτε την ψυχην ημω̅ αιρειϲ ει ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ειπε ημιν παρρηϲια απεκριθη αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ ειπον υμιν και ου πιϲτευετε τα εργα α εγω ποιω εν τω ονοματι του π̅ρ̅ϲ̅ μου ταυτα μαρτυρει περι εμου αλλα υμειϲ ου πιϲτευετε ου γαρ εϲται εκ των προβατων των εμων καθωϲ ειπον υμιν τα προβατα τα εμα τηϲ φωνηϲ μου ακουει καγω γεινωϲκω αυτα και ακολουθουϲι̅ μοι καγω ζωην αιωνιον διδωμι αυτοιϲ και ου μη απολωνται ειϲ τον αιωνα και ουχ αρπαϲει τιϲ αυτα εκ τηϲ χειροϲ μου ο π̅η̅ρ̅ μου οϲ δεδωκεν μοι μειζον παντων εϲτιν και ουδειϲ δυναται αρπαζειν εκ τηϲ χειροϲ του π̅ρ̅ϲ̅ μου εγω και ο π̅η̅ρ̅ ε̅ εϲμεν εβαϲταϲαν ουν παλιν λιθουϲ οι ιουδαιοι ινα λιθαϲωϲι̅ αυτον απεκριθη αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ πολλα εργα καλα εδειξα υμιν εκ του π̅ρ̅ϲ̅ μου δια ποιον αυτω εργο̅ λιθαζεται με απεκριθηϲαν αυτω οι ιουδαιοι περι καλου εργου ου λιθαζομεν ϲε αλλα περι βλαϲφημειαϲ και οτι ϲυ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ων ποιειϲ ϲεαυτον θ̅ν̅ απεκριθη αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ ουκ εϲτιν γεγραμμενον εν τω νομω υμων εγω ειπον θεοι εϲτε ει εκεινουϲ ειπεν θεουϲ προϲ ουϲ ο λογοϲ του θ̅υ̅ εγενετο και ου δυναται λυθηναι η γραφη ον ο π̅η̅ρ̅ ηγιαϲεν και απεϲτειλεν ειϲ τον κοϲμον υμειϲ λεγετε οτι βλαϲφημειϲ οτι ειπο̅ υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ ειμι ει ου ποιω τα εργα του π̅ρ̅ϲ̅ μου μη πιϲτευεται μοι ει δε ποιω καν εμοι μη πιϲτευετε τοιϲ εργοιϲ πιϲτευϲατε ινα γνωτε και πιϲτευϲητε οτι εν εμοι ο π̅η̅ρ̅ καγω εν αυτω εζητουν ουν αυτον παλιν πιαϲαι και εξηλθεν εκ τηϲ χειροϲ αυτω̅ απηλθεν ουν παλιν περαν του ιορδανου ειϲ τον τοπον οπου ην ιωαννηϲ το πρωτον βαπτιζων και εμινεν εκει και πολλοι ηλθον προϲ αυτον και ελεγον οτι ιωαννηϲ με̅ ϲημειον εποιηϲεν ουδεν παντα δε οϲα ειπεν ιωαννηϲ περι τουτου αληθη ην και επιϲτευϲαν πολλοι ειϲ αυτον εκει
ην δε τιϲ αϲθενων λαζαροϲ απο βηθανιαϲ εκ τηϲ κωμηϲ μαριαϲ τηϲ αδελφηϲ αυτου ην δε μαρια η αλιψαϲα τον κ̅ν̅ μυρω και εκμαξαϲα τουϲ ποδαϲ αυτου ταιϲ θρηξιν αυτηϲ ηϲ ο αδελφοϲ λαζαροϲ ηϲθενει απεϲτειλαν ουν αι αδελφαι προϲ αυτον λεγουϲαι κ̅ε̅ ιδε ον φιλειϲ αϲθενει ακουϲαϲ δε ο ι̅ϲ̅ ειπε̅ αυτη η αϲθενεια ουκ εϲτιν προϲ θανατον αλλ υπερ τηϲ δοξηϲ του θ̅υ̅ ινα δοξαϲθη ο υιοϲ του θ̅υ̅ δι αυτηϲ ηγαπα δε ο ι̅ϲ̅ την μαρθαν και την αδελφην αυτηϲ και τον λαζαρον ωϲ ουν ηκουϲεν οτι αϲθενει τοτε μεν εμεινεν εν ω ην τοπω δυο ημεραϲ επειτα μετα τουτο λεγει τοιϲ μαθηταιϲ αυτου αγωμεν ειϲ την ιουδαια̅ πολιν λεγουϲιν αυτω οι μαθηται ραββει νυν εζητουν ϲε λιθαϲαι οι ιουδαιοι και παλιν υπαγειϲ εκει απεκριθη ι̅ϲ̅ ουχι δωδεκα ωραι ειϲιν τηϲ ημεραϲ εαν τιϲ περιπατη εν τη ημερα ου προϲκοπτει οτι το φωϲ του κοϲμου τουτου βλεπει εα̅ δε τιϲ περιπατη εν τη νυκτι προϲκοπτει οτι το φωϲ ουκ εϲτιν εν αυτω ταυτα ειπεν και μετα τουτο λεγει αυτοιϲ λαζαροϲ ο φιλοϲ ημων κεκοιμηται αλλα πορευομαι ινα εξυπνιϲω αυτον ειπον ουν αυτω κ̅ε̅ ει κεκοιμηται ϲωθηϲεται ειρηκει δε ο ι̅ϲ̅ περι του θανατου αυτου εκεινοι δε εδοξαν οτι περι τηϲ κοιμηϲεωϲ του υπνου λεγει τοτε ειπεν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ παρρηϲια λαζαροϲ απεθανεν και χαιρω δι υμαϲ ινα πιϲτευϲητε οτι ουκ ημη̅ εκει αλλα αγωμεν προϲ αυτο̅ ειπεν ουν θωμαϲ ο λεγομενοϲ διδυμοϲ τοιϲ ϲυνμαθηταιϲ αγωμεν και ημειϲ ινα αποθανωμεν μετ αυτου ελθων ουν ο ι̅ϲ̅ {} ευρεν αυτον τεϲϲαραϲ {ημεραϲ} εχοντα εν τω μνημειω ην δε η βηθανια εγγυϲ των ιεροϲολυμων ωϲ απο ϲταδιων δεκαπεντε και πολλοι εκ των ιουδαιων εληλυθειϲαν προϲ ταϲ περι μαρθαν και μαριαν ινα παραμυθηϲωνται αυταϲ περι του αδελφου αυτων η ουν μαρθα ωϲ ηκουϲεν οτι ι̅ϲ̅ ερχεται υπηντηϲεν αυτω μαρια δε εν τω οικω εκαθεζετο ειπεν ουν μαρθα προϲ τον ι̅ν̅ κ̅ε̅ ει ηϲ ωδε ουκ αν ο αδελφοϲ μου ετεθνηκει αλλα και νυν οιδα οτι οϲα αν αιτηϲη τον θ̅ν̅ δωϲει ϲοι ο θ̅ϲ̅ λεγει αυτη ι̅ϲ̅ αναϲτηϲεται ο αδελφοϲ ϲου λεγει αυτω μαρθα οιδα οτι αναϲτηϲεται εν τη αναϲταϲει ε̅ τη εϲχατη ημερα ειπεν αυτη ο ι̅ϲ̅ εγω ειμι η αναϲταϲιϲ και η ζωη ο πιϲτευων ειϲ εμε καν αποθανη ζηϲεται και παϲ ο ζων και πιϲτευων ειϲ εμε ου μη αποθανη ειϲ τον αιωνα πιϲτευειϲ τουτο λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ εγω πεπιϲτευκα οτι ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ο υιοϲ του θ̅υ̅ ο ειϲ τον κοϲμον ερχομενοϲ και ταυτα ειπουϲα απηλθεν και εφωνηϲεν μαριαμ την αδελφην αυτηϲ λαθρα ειπουϲα ο διδαϲκαλοϲ παρεϲτιν και φωνει ϲε εκεινη ωϲ ηκουϲε̅ εγειρετε ταχυ και ερχεται προϲ αυτο̅ ουπω δε εληλυθει ο ι̅ϲ̅ ειϲ τη̅ κωμην αλλ ην εν τω τοπω οπου υπηντηϲεν αυτω η μαρθα οι ουν ιουδαιοι οι οντεϲ μετ αυτηϲ εν τη οικια και παραμυθουμενοι αυτην ιδοντεϲ την μαριαν οτι ταχεωϲ ανεϲτη και εξηλθεν ηκολουθηϲαν αυτη λεγοντεϲ οτι υπαγει ειϲ το μνημειον ινα κλαυϲη εκει η ουν μαρια ωϲ ηλθεν οπου ην ι̅ϲ̅ ιδουϲα αυτον επεϲεν αυτου ειϲ τουϲ ποδαϲ λεγουϲα αυτω κ̅ε̅ ει ηϲ ωδε ουκ αν απεθανεν μου ο αδελφοϲ ι̅ϲ̅ ουν ωϲ ιδε̅ αυτην κλαιουϲαν και τουϲ ϲυ̅ελθονταϲ αυτη ιουδαιουϲ κλαιονταϲ εβριμηϲατο τω π̅ν̅ι̅ και εταραξεν εαυτον και ειπεν που τεθικατε αυτον λεγουϲι̅ αυτω κ̅ε̅ ερχου και ιδε εδακρυϲεν ο ι̅ϲ̅ ελεγον ουν οι ιουδαιοι ιδε πωϲ εφιλει αυτον τινεϲ δε εξ αυτων ελεγον ουκ ηδυνατο ουτοϲ ο ανοιξαϲ τουϲ οφθαλμουϲ του τυφλου ποιηϲαι ινα και ουτοϲ μη αποθανη ι̅ϲ̅ ουν παλιν εμβριμουμενοϲ εν εαυτω ερχετε ειϲ το μνημειον ην δε ϲπηλαιον και λιθοϲ επεκειτο επ αυτω λεγει ι̅ϲ̅ αρατε τον λιθον λεγει αυτω η αδελφη του τετελευτηκοτοϲ μαρθα κ̅ε̅ ηδη οζει τεταρταιοϲ γαρ εϲτιν λεγει αυτη ι̅ϲ̅ ουκ ειπον ϲοι οτι εαν πιϲτευϲηϲ οψη την δοξαν του θ̅υ̅ ηραν ουν τον λιθον ου ην ο δε ι̅ϲ̅ ηρεν τουϲ οφθαλμουϲ ανω και ειπεν π̅ε̅ρ̅ ευχαριϲτω ϲοι οτι ηκουϲαϲ μου εγω δε ηδειν οτι παντοτε μου ακουειϲ αλλα δια τον οχλον τον περιεϲτωτα ειπον ινα πιϲτευϲωϲιν οτι ϲυ με απεϲτειλαϲ και ταυτα ειπων φωνη μεγαλη εκραυγαϲεν λαζαρε δευρο εξω και εξηλθεν ο τεθνηκωϲ δεδεμενοϲ ταϲ χειραϲ και τουϲ ποδαϲ κηριαιϲ και η οψιϲ αυτου ϲουδαριω περιεδεδετο λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ λυϲατε αυτον και αφετε υπαγειν πολλοι ουν εκ των ιουδαιω̅ οι ελθοντεϲ προϲ την μαρια̅ και θεαϲαμενοι {α} εποιηϲε̅ επιϲτευϲαν ειϲ αυτον τινεϲ δε εξ αυτων απηλθον προϲ τουϲ φαριϲαιουϲ και {επον} αυτοιϲ οϲα εποιηϲεν ο ι̅ϲ̅ ϲυνηγαγον ουν οι αρχιερειϲ και οι φαριϲαιοι ϲυνεδριον και ελεγο̅ τι ποιουμεν οτι ουτοϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ πολλα ποιει ϲημεια εαν αφωμεν αυτον ουτωϲ παντεϲ πιϲτευϲουϲιν ειϲ αυτον και ελευϲονται οι ρωμαιοι και αρουϲιν ημων και τον τοπον και το εθνοϲ ειϲ δε τιϲ εξ αυτων καιαφαϲ αρχιερευϲ ων του ενιαυτου εκεινου ειπεν αυτοιϲ υμειϲ ουκ οιδατε ουδεν ουδε λογιζεϲθαι οτι ϲυμφερει ημιν ινα ειϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ αποθανη υπερ του λαου και μη ολον το εθνοϲ αποληται τουτο δε αφ εαυτου ουκ ειπεν αλλα αρχιερευϲ ων του ενιαυτου εκεινου προεφητευϲεν οτι ημελλεν ι̅ϲ̅ αποθνηϲκειν υπερ του εθνουϲ και ουχ υπερ του εθνουϲ μονον αλλ ινα και τα του θ̅υ̅ τεκνα τα διεϲκορπιϲμενα ϲυναγαγη ειϲ εν απ εκεινηϲ ου̅ τηϲ ημεραϲ ϲυνεβουλευϲαντο ινα αποκτεινωϲιν αυτον ι̅ϲ̅ ουν ουκετι παρρηϲια περιεπατει εν τοιϲ ιουδαιοιϲ αλλα απηλθεν εκειθεν ειϲ την χωραν εγγυϲ τηϲ ερημου ειϲ εφραιμ λεγομενην πολιν κακει διετριβεν μετα των μαθητω̅ αυτου ην δε εγγυϲ το παϲχα των ιουδαιων και ανεβηϲαν πολλοι ειϲ ιεροϲολυμα εκ τηϲ χωραϲ προ του παϲχα ινα αγνιϲωϲιν εαυτουϲ εζητουν ου̅ τον ι̅ν̅ και ελεγον μετ αλληλω̅ εν τω ιερω εϲτηκοτεϲ τι δοκει υμιν οτι ου μη ελθη ειϲ την εορτην δεδωκειϲαν δε οι αρχιερειϲ και οι φαριϲαιοι εντολην ινα εαν τιϲ γνω που εϲτιν μηνυϲη οπωϲ πιαϲωϲιν αυτον
ο ουν ι̅ϲ̅ προ εξ ημερων του παϲχα ηλθεν ειϲ βηθανιαν οπου ην λαζαροϲ ο τεθνηκωϲ ον ηγειρεν εκ νεκρων ο ι̅ϲ̅ εποιηϲαν ουν αυτω διπνον εκει και η μαρθα διηκονει ο δε λαζαροϲ ειϲ ην των ανακειμενων ϲυν αυτω η ουν μαρια λαβουϲα λιτρα̅ μυρου ναρδου πιϲτικηϲ πολυτιμου ηλειψεν τουϲ ποδαϲ του ι̅υ̅ και εξεμαξεν ταιϲ θρηξιν αυτηϲ τουϲ ποδαϲ αυτου η δε οικια επληρωθη εκ τηϲ οϲμηϲ του μυρου λεγει ουν ειϲ εκ των μαθητω̅ αυτου ιουδαϲ ϲιμωνοϲ ιϲκαριωτηϲ ο μελλων αυτον παραδιδοναι δια τι τουτο το μυρον ουκ επραθη τριακοϲιω̅ δηναριων και εδοθη πτωχοιϲ ειπεν δε τουτο ουχ οτι περι των πτωχων εμελεν αυτω αλλ οτι κλεπτηϲ ην και το γλωϲϲοκομον ειχεν και τα βαλλομενα εβαϲταζεν ειπεν ουν ο ι̅ϲ̅ αφεϲ αυτην ειϲ την ημεραν του ενταφιαϲμου μου τετηρηκεν αυτο τουϲ πτωχουϲ γαρ παντοτε εχετε μεθ εαυτων εμε δε ου παντοτε εχετε εγνω ουν οχλοϲ πολυϲ εκ των ιουδαιων οτι εκει εϲτιν και ηλθον ου δια τον ι̅ν̅ μονον αλλ ινα και τον λαζαρο̅ ιδωϲιν ον ηγειρεν εκ νεκρω̅ ο ι̅ϲ̅ εβουλευϲαντο δε οι αρχιερειϲ ινα και τον λαζαρον αποκτεινωϲιν οτι πολλοι δι αυτον υπηγον των ιουδαιω̅ και επιϲτευον ειϲ τον ι̅ν̅ τη επαυριον οχλοϲ πολυϲ ο ελθων ειϲ την εορτην ακουϲα̅τεϲ οτι ι̅ϲ̅ ερχεται ειϲ ιεροϲολυμα ελαβον τα βαια των φοινικων και εξηλθον ειϲ απα̅τηϲιν αυτω και εκραζον λεγο̅τεϲ ωϲαννα ευλογημενοϲ ο ερχομενοϲ εν ονοματι κ̅υ̅ βαϲιλευϲ του ι̅η̅λ̅ ευρων δε ο ι̅ϲ̅ οναριον εκαθειϲεν επ αυτο καθωϲ εϲτιν γεγραμμενον μη φοβου θυγατηρ ϲειων ιδου ο βαϲιλευϲ ερχεται καθημενοϲ επι πωλον ονου ταυτα δε ουκ εγνωϲαν οι μαθηται αυτου το πρωτον αλλ οτε εδοξαϲθη ι̅ϲ̅ τοτε εμνηϲθηϲαν οτι ταυτα ην επ αυτω γεγραμμενα και ταυτα εποιηϲαν αυτω εμαρτυρει ουν ο οχλοϲ ο ων μετ αυτου οτε το̅ λαζαρον εφωνηϲεν εκ του μνημειου και ηγειρεν αυτο̅ εκ νεκρων δια τουτο και υπη̅τηϲεν αυτω ο οχλοϲ οτι ηκουϲαν τουτο αυτον πεποιηκεναι το ϲημειον οι ουν φαριϲαιοι ειπον προϲ εαυτουϲ θεωρειτε οτι ουκ ωφελειτε ουδε̅ ιδε ο κοϲμοϲ οπιϲω αυτου απηλθεν ηϲαν δε τινεϲ ελληνεϲ εκ των αναβαινοντω̅ ινα προϲκυνηϲωϲιν εν τη εορτη ουτοι ουν προϲηλθον φιλιππω τω απο βηθϲαιδα τηϲ γαλιλαιαϲ και ηρωτων αυτον λεγοντεϲ κ̅ε̅ θελομεν τον ι̅ν̅ ιδειν ερχεται φιλιπποϲ και λεγει τω ανδρεα ερχετε ανδρεαϲ και φιλιπποϲ και λεγουϲιν τω ι̅υ̅ ο δε ι̅ϲ̅ απεκρινατο αυτοιϲ λεγων εληλυθεν η ωρα ινα δοξαϲθη ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ αμην αμην λεγω υμι̅ εαν μη ο κοκκοϲ του ϲιτου πεϲων ειϲ την γην αποθανη αυτοϲ μονοϲ μενει εαν δε αποθανη πολυν καρπον φερει ο φιλων την ψυχην αυτου απολεϲει αυτην και ο μιϲων την ψυχην αυτου εν τω κοϲμω τουτω ειϲ ζωην αιωνιον φυλαξει αυτην εαν εμοι τιϲ διακονη εμοι ακολουθειτω και οπου ειμι εγω εκει και ο διακονοϲ ο εμοϲ εϲται και εαν τιϲ εμοι διακονη τιμηϲει αυτον ο π̅η̅ρ̅ νυν η ψυχη μου τεταρακται και τι ειπω π̅ε̅ρ̅ ϲωϲον με εκ τηϲ ωραϲ ταυτηϲ αλλα δια τουτο ηλθον ειϲ την ωραν ταυτην π̅ε̅ρ̅ δοξαϲον ϲου το ονομα ηλθεν ουν φωνη εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και εδοξαϲα και παλιν δοξαϲω ο ουν οχλοϲ ο εϲτηκωϲ και ακουϲαϲ ελεγεν βροντη̅ γεγονεναι αλλοι ελεγον αγγελοϲ αυτω λελαληκεν απεκριθη ο ι̅ϲ̅ και ειπεν ου δι εμε η φωνη αυτη γεγονε̅ αλλα δι υμαϲ νυν κριϲιϲ εϲτι̅ του κοϲμου τουτου νυν ο αρχων του κοϲμου τουτου εκβληθηϲεται εξω καγω εαν υψωθω εκ τηϲ γηϲ πα̅ταϲ ελκυϲω προϲ εμαυτον τουτο δε ελεγεν ϲημαινων ποιω θανατω ημελλεν αποθνηϲκειν απεκριθη αυτω ο οχλοϲ ημειϲ ηκουϲαμεν εκ του νομου οτι ο χ̅ϲ̅ μενει ειϲ τον αιωνα και πωϲ ϲυ λεγειϲ οτι δει υψωθηναι τον υιο̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ τιϲ εϲτιν ουτοϲ ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ειπεν ουν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ ετι μικρον χρονον το φωϲ μεθ υμων εϲτιν περιπατειτε ωϲ το φωϲ εχετε ινα μη ϲκοτια υμαϲ καταβη και ο περιπατων εν τη ϲκοτια ουκ οιδεν που υπαγει ωϲ το φωϲ εχετε πιϲτευεται ειϲ το φωϲ ινα υιοι φωτοϲ γενηϲθε ταυτα ελαληϲεν ο ι̅ϲ̅ και απελθων εκρυβη απ αυτων τοϲαυτα δε αυτου ϲημεια πεποιηκοτοϲ εμπροϲθεν αυτων ουκ επιϲτευον ειϲ αυτον ινα ο λογοϲ ηϲαιου του προφητου πληρωθη ον ειπεν κ̅ε̅ τιϲ επιϲτευϲεν τη ακοη ημων και ο βραχιων κ̅υ̅ τινι απεκαλυφθη δια τουτο ουκ ηδυναντο πιϲτευειν οτι παλι̅ ειπεν ηϲαιαϲ τετυφλωκε̅ αυτων τουϲ οφθαλμουϲ και επωρωϲεν αυτων την καρδιαν ινα μη ιδωϲιν τοιϲ οφθαλμοιϲ και νοηϲωϲιν τη καρδια και επιϲτραφωϲιν και ιαϲομαι αυτουϲ ταυτα ειπε̅ ηϲαιαϲ οτι ιδεν την δοξαν αυτου και ελαληϲεν περι αυτου ομωϲ μεντοι και εκ των αρχο̅των πολλοι επιϲτευϲαν ειϲ αυτον αλλα δια τουϲ φαριϲαιουϲ ουχ ωμολογουν ινα μη αποϲυναγωγοι γενωνται ηγαπηϲα̅ γαρ την δοξαν των α̅ν̅ω̅ν̅ μαλλον ηπερ την δοξαν του θ̅υ̅ ι̅ϲ̅ δε {εκραζεν} και ειπεν ο πιϲτευω̅ ειϲ εμε ου πιϲτευει ειϲ εμε αλλ ειϲ τον πεμψαντα με και ο θεωρων εμε θεωρει τον πεμψαντα με εγω φωϲ ειϲ τον κοϲμον εληλυθα ινα παϲ ο πιϲτευων ειϲ εμε εν τη ϲκοτια μη μεινη και εαν τιϲ μου ακουϲη τω̅ ρηματων και μη φυλαξη εγω ου κρινω αυτον ου γαρ ηλθον ινα κρινω τον κοϲμον αλλ ινα ϲωϲω τον κοϲμον ο αθετω̅ εμε και μη λαμβανων τα ρηματα μου εχει τον κρινοντα αυτο̅ ο λογοϲ ον ελαληϲα εκεινοϲ κρινει αυτον εν τη εϲχατη ημερα οτι εγω εξ εμαυτου ουκ ελαληϲα αλλ ο πεμψαϲ με π̅η̅ρ̅ αυτοϲ μοι εντολην δεδωκεν τι ειπω και τι λαληϲω και οιδα οτι η εντολη αυτου ζωη αιωνιοϲ εϲτιν α ουν εγω λαλω καθωϲ ειρηκεν μοι ο π̅η̅ρ̅ ουτωϲ λαλω
προ δε τηϲ εορτηϲ του παϲχα ειδωϲ ο ι̅ϲ̅ οτι ηλθε̅ αυτου η ωρα ινα μεταβη εκ του κοϲμου τουτου προϲ τον π̅ρ̅α̅ αγαπηϲαϲ τουϲ ιδιουϲ τουϲ ε̅ τω κοϲμω ειϲ τελοϲ ηγαπηϲε̅ αυτουϲ και διπνου γενομενου του τε διαβολου ηδη βεβληκοτοϲ ειϲ την καρδιαν ιουδα ϲιμωνοϲ ιϲκαριωτου ινα αυτον παραδω ειδωϲ ο ι̅ϲ̅ οτι παντα δεδωκεν αυτω ο π̅η̅ρ̅ ειϲ ταϲ χειραϲ και οτι απο θ̅υ̅ εξηλθεν και προϲ τον θ̅ν̅ υπαγει εγειρεται εκ του διπνου και τιθηϲιν τα ιματια και λαβων λεντιον διεζωϲεν εαυτον ειτα βαλλει υδωρ ειϲ τον νιπτηρα και {ηρξαντο} νιπτειν τουϲ ποδαϲ των μαθητων και εκμαϲϲειν τω λεντιω ω ην διεζωϲμενοϲ ερχεται ουν προϲ ϲιμωνα πετρον και λεγει αυτω εκεινοϲ κ̅ε̅ ϲυ μου νιπτειϲ τουϲ ποδαϲ απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπε̅ αυτω ο εγω ποιω ϲυ ουκ οιδαϲ αρτι γνωϲη δε μετα ταυτα λεγει αυτω πετροϲ ου μη νιψηϲ τουϲ ποδαϲ μου ειϲ τον αιωνα απεκριθη ι̅ϲ̅ αυτω εαν μη νιψω ϲε ουκ εχειϲ μεροϲ μετ εμου λεγει αυτω ϲιμων πετροϲ κ̅ε̅ μη τουϲ ποδαϲ μου μονον αλλα και ταϲ χειραϲ και την κεφαλην λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ ο λελουμενοϲ ουκ εχει χριαν η τουϲ ποδαϲ νιψαϲθαι αλλ εϲτιν καθαροϲ ολοϲ και υμειϲ καθαροι εϲτε αλλ ουχι παντεϲ ηδει γαρ τον παραδιδοντα αυτον δια τουτο ειπεν ουχι παντεϲ καθαροι εϲτε οτε ουν ενιψεν τουϲ ποδαϲ αυτων ελαβεν τα ιματια αυτου {} γινωϲκετε τι πεποιηκα υμιν υμειϲ φωνειτε με ο διδαϲκαλοϲ και ο κ̅ϲ̅ και καλωϲ λεγετε ειμι γαρ ει ουν εγω ενιψα υμων τουϲ ποδαϲ ο κ̅ϲ̅ και ο διδαϲκαλοϲ και υμειϲ οφιλετε αλληλων νιπτει̅ τουϲ ποδαϲ υποδειγμα γαρ δεδωκα υμιν ινα καθωϲ εγω εποιηϲα υμιν και υμειϲ ποιητε αμην αμην λεγω υμι̅ ουκ εϲτιν δουλοϲ μειζων του κ̅υ̅ αυτου ουδε αποϲτολοϲ μειζων του πεμψαντοϲ αυτον ει ταυτα οιδατε μακαριοι εϲτε εαν ποιητε αυτα ου περι παντων υμων λεγω εγω γαρ οιδα ουϲ εξελεξαμη̅ αλλ ινα η γραφη πληρωθη ο τρωγων μετ εμου τον αρτο̅ επηρκεν επ εμε την πτερναν αυτου απ αρτι λεγω υμιν προ του γενεϲθαι ινα οταν γενηται πιϲτευϲητε οτι εγω ειμι αμην αμην λεγω υμι̅ ο λαμβανων ατινα πεμψω εμε λαμβανει ο δε εμε λαμβανω̅ λαμβανει τον πεμψαντα με ταυτα ειπων ο ι̅ϲ̅ εταραχθη τω π̅ν̅ι̅ και εμαρτυρηϲεν και ειπε̅ αμην αμην λεγω υμιν οτι ειϲ εξ υμων παραδωϲει με εβλεπον ουν ειϲ αλληλουϲ οι μαθηται απορουμενοι περι τινοϲ λεγει ην δε ανακειμενοϲ ειϲ εκ των μαθητων αυτου εν τω κολπω του ι̅υ̅ ον ηγαπα ο ι̅ϲ̅ νευει ουν τουτω ϲιμω̅ πετροϲ πυθεϲθαι τιϲ αν ειη περι ου λεγει επιπεϲων δε εκεινοϲ επι το ϲτηθοϲ του ι̅υ̅ λεγει αυτω κ̅ε̅ τιϲ εϲτιν αποκρινεται ο ι̅ϲ̅ εκεινοϲ εϲτι̅ ω εγω εμβαψαϲ το ψωμιον επιδωϲω και εμψαϲ το ψωμιον διδωϲιν ιουδα ϲιμωνοϲ ιϲκαριωτη και μετα το ψωμιον τοτε ειϲηλθεν ειϲ εκεινον ο ϲαταναϲ λεγει ουν αυτω ο ι̅ϲ̅ ο ποιειϲ ποιηϲον ταχειο̅ τουτο δε ουδειϲ εγνω των ανακειμενων προϲ τι ειπεν αυτω τινεϲ γαρ εδοκουν επι το γλωϲϲοκομον ειχεν ιουδαϲ οτι λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ αγοραϲον ων χρια̅ εχομεν ειϲ την εορτην η τοιϲ πτωχοιϲ ινα τι δω λαβων ου̅ το ψωμιον εκεινοϲ ευθεωϲ εξηλθεν ην δε νυξ οτε εξηλθε̅ λεγει ο ι̅ϲ̅ νυν εδοξαϲθη ο υιοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ και ο θ̅ϲ̅ εδοξαϲθη εν αυτω ει ο θ̅ϲ̅ εδοξαϲθη εν αυτω και ο θ̅ϲ̅ δοξαϲει αυτον εν εαυτω και ευθυϲ δοξαϲει αυτον τεκνια ετι μικρον μεθ υμων ειμι ζητηϲεται με και καθωϲ ειπον τοιϲ ιουδαιοιϲ οτι οπου εγω υπαγω υμειϲ ου δυναϲθαι ελθειν και υμιν λεγω αρτι εντολην καινην διδωμι υμιν ινα αγαπατε αλληλουϲ καθωϲ ηγαπηϲα υμαϲ ινα και υμειϲ αγαπατε αλληλουϲ εν τουτω γνωϲονται παντεϲ οτι εμοι μαθηται εϲτε εαν αγαπην εχητε εν αλληλοιϲ λεγει αυτω ϲιμων πετροϲ κ̅ε̅ που υπαγειϲ απεκριθη αυτω ι̅ϲ̅ οπου υπαγω ου δυναϲαι μοι νυν ακολουθηϲαι υϲτερον δε ακολουθηϲειϲ λεγει αυτω πετροϲ κ̅ε̅ δια τι ου δυναϲαι μοι ακολουθηϲαι αρτι την ψυχην μου υπερ ϲου θηϲω αποκρινεται ι̅ϲ̅ την ψυχην ϲου υπερ εμου θηϲειϲ αμην αμη̅ λεγω ϲοι ου μη αλεκτωρ φωνηϲη εωϲ ου απαρνηϲη με τρειϲ
μη ταραϲϲεϲθω υμων η καρδια πιϲτευετε ειϲ τον θ̅ν̅ και ειϲ εμε πιϲτευετε εν τη οικια του π̅ρ̅ϲ̅ μου μοναι πολλαι ειϲι̅ ει δε μη ειπον αν υμιν οτι πορευομαι ετοιμαϲαι τοπον υμι̅ και εαν πορευθω ετοιμαϲω υμιν τοπον παλιν ερχομαι και παραλημψομαι υμαϲ προϲ εμαυτον ινα οπου ειμι εγω και υμειϲ ητε και οπου εγω υπαγω οιδατε και την οδον οιδατε λεγει αυτω θωμαϲ κ̅ε̅ ουκ οιδαμεν που υπαγειϲ και πωϲ δυναμεθα την οδον ειδεναι λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ εγω ειμι η οδοϲ και η αληθεια και η ζωη ουδειϲ ερχετε προϲ τον π̅ρ̅α̅ ει μη δι εμου ει εγνωκειτε και τον π̅ρ̅α̅ μου εγνωκειτε αν και απ αρτι γινωϲκετε αυτον και εωρακατε αυτο̅ λεγει αυτω φιλιπποϲ κ̅ε̅ δειξο̅ ημιν τον π̅ρ̅α̅ και αρκει ημιν λεγει αυτω ι̅ϲ̅ τοϲουτον χρονο̅ μεθ υμων ειμι και ουκ εγνωκαϲ με φιλιππε ο εωρακωϲ εμε εωρακεν τον π̅ρ̅α̅ και πωϲ ϲυ λεγειϲ δειξον ημιν τον π̅ρ̅α̅ ου πιϲτευειϲ οτι εγω εν τω π̅ρ̅ι̅ και ο π̅η̅ρ̅ εν εμοι εϲτιν τα ρηματα α εγω λαλω υμιν απ εμαυτου ου λαλω ο δε π̅η̅ρ̅ ο εν εμοι μενων αυτοϲ ποιει τα εργα πιϲτευεται μοι οτι εγω εν τω π̅ρ̅ι̅ ει δε μη δια τα εργα αυτα πιϲτευεται μοι αμην αμην λεγω υμιν ο πιϲτευων ειϲ εμε τα εργα α εγω ποιω κακεινοϲ ποιηϲει και μειζονα τουτων ποιηϲει οτι εγω προϲ τον π̅ρ̅α̅ πορευομαι και ο τι αν αιτηϲητε εν τω ονοματι μου τουτο ποιηϲω ινα δοξαϲθη ο π̅η̅ρ̅ εν τω υ̅ω̅ εαν τι αιτηϲητε εν τω ονοματι μου τουτο ποιηϲω εαν {γαπατε} με ταϲ εντολαϲ ταϲ εμαϲ τηρηϲατε και εγω ερωτηϲω τον π̅ρ̅α̅ και αλλον παρακλητον δωϲει υμιν ινα μενη μεθ υμων ειϲ τον αιωνα το π̅ν̅α̅ τηϲ αληθειαϲ ο ο κοϲμοϲ ου δυναται λαβειν οτι ου θεωρει αυτο ουδε γινωϲκει αυτο υμειϲ δε γεινωϲκετε αυτο οτι παρ υμιν μενει και εν υμιν εϲται ουκ αφηϲω υμαϲ ορφανουϲ ερχομαι προϲ υμαϲ ετι μικρον και ο κοϲμοϲ με ουκετι θεωρει υμειϲ δε θεωρειτε με οτι εγω ζω και υμειϲ ζηϲεϲθαι εν εκεινη τη ημερα γνωϲεϲθαι οτι εγω εν τω π̅ρ̅ι̅ μου και υμειϲ εν εμοι καγω εν υμιν ο εχων ταϲ εντολαϲ μου και τηρων αυταϲ εκεινοϲ εϲτιν ο αγαπων με ο δε αγαπων με αγαπηθηϲεται υπο του π̅ρ̅ϲ̅ μου και εγω αγαπηϲω αυτον και εμφανιϲω αυτω εμαυτον λεγει αυτω ιουδαϲ ουχ ο ιϲκαριωτηϲ κ̅ε̅ τι γεγονεν οτι ημιν μελλειϲ εμφανιζειϲ ϲεαυτον και ουχι τω κοϲμω απεκριθη ι̅ϲ̅ και ειπεν αυτω εαν τιϲ αγαπα με το̅ λογον μου τηρηϲει και ο π̅η̅ρ̅ μου αγαπηϲει αυτον και προϲ αυτον ελευϲομεθα και μονην παρ αυτω ποιηϲομεν ο μη αγαπων με τουϲ λογουϲ μου ου τηρει και ο λογοϲ ον ακουετε ουκ εϲτι̅ εμοϲ αλλα του πεμψαντοϲ με π̅ρ̅ϲ̅ ταυτα λελαληκα υμιν παρ υμιν μενων ο δε παρακλητοϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον ο πεμψει ο π̅η̅ρ̅ εν τω ονοματι μου εκεινοϲ υμαϲ διδαξει παντα και υπομνηϲει υμαϲ παντα α ειπον υμιν ειρηνην αφιημι υμιν ειρηνην την εμην διδωμι υμιν ου καθωϲ ο κοϲμοϲ διδωϲιν εγω διδωμι υμιν μη ταραϲϲεϲθω υμων η καρδια μηδε διλιατω ηκουϲατε οτι εγω ειπον υμι̅ υπαγω και ερχομαι προϲ υμαϲ ει ηγαπατε με εχαρητε αν οτι πορευομε προϲ τον π̅ρ̅α̅ οτι ο π̅η̅ρ̅ μειζων μου εϲτιν και νυν ειρηκα υμιν πριν γενεϲθαι ινα οταν γενηται πιϲτευϲηται ουκετι πολλα λαληϲω μεθ υμων ερχεται γαρ ο του κοϲμου αρχων και εν εμοι ουκ εχει ουδεν αλλ ινα γνω ο κοϲμοϲ οτι αγαπω το̅ π̅ρ̅α̅ {} καθωϲ ενετειλατο μοι ο π̅η̅ρ̅ ουτωϲ ποιω εγειρεϲθε αγωμεν εντευθεν
εγω ειμι η αμπελοϲ η αληθεινη και ο π̅η̅ρ̅ μου ο γεωργοϲ εϲτιν παν κλημα εν εμοι μη φερων καρπον αιρει αυτο και παν το καρπον φερων καθαιρει αυτο ινα πλειονα καρπο̅ φερη ηδη υμειϲ καθαροι εϲται δια τον λογον ον λελαληκα υμι̅ μινατε εν εμοι καγω εν υμιν καθωϲ το κλημα ου δυναται καρπον φερειν αφ εαυτου εαν μη μεινη εν τη αμπελω ουτωϲ ουδε υμειϲ εαν μη εν εμοι μενητε εγω ειμι η αμπελοϲ υμειϲ τα κληματα ο μενων εν εμοι καγω εν αυτω ουτοϲ φερει καρπον πολυν οτι χωριϲ εμου ου δυναϲθαι ποιειν ουδεν εαν μη τιϲ μενη εν εμοι εβληθη εξω ωϲ το κλημα και εξηρανθη και ϲυναγουϲιν αυτα και ειϲ το πυρ βαλλουϲιν και κεεται εαν μεινηται εν εμοι και τα ρηματα μου εν υμιν μεινη ο εαν θελετε αιτηϲαϲθαι και γενηϲεται υμιν εν τουτω εδοξαϲθη ο π̅η̅ρ̅ μου ινα καρπον πολυν φερηται και γενηϲεϲθαι εμοι μαθηται καθωϲ ηγαπηϲεν με ο π̅η̅ρ̅ καγω ηγαπηϲα υμαϲ μεινατε εν τη αγαπη τη εμη εαν ταϲ εντολαϲ ταϲ εμαϲ τηρηϲητε μενειτε εν τη αγαπη μου καθωϲ εγω ταϲ εντολαϲ του π̅ρ̅ϲ̅ μου τετηρηκα και μενω αυτου εν τη αγαπη ταυτα λελαληκα υμιν ινα η χαρα η εμη εν υμιν η και η χαρα υμων πληρωθη αυτη εϲτιν η εντολη η εμη ινα αγαπατε αλληλουϲ καθωϲ ηγαπηϲα υμαϲ μειζονα ταυτηϲ αγαπην ουδειϲ εχει ινα τιϲ την ψυχην αυτου θη υπερ των φιλων αυτου υμειϲ φιλοι μου εϲται εαν ποιητε οϲα εγω εντελλομαι υμιν ουκετι λεγω υμαϲ δουλουϲ οτι ο δουλοϲ ουκ οιδεν τι ποιει αυτου ο κ̅ϲ̅ υμαϲ δε ειρηκα φιλουϲ οτι παντα α ηκουϲα παρα του π̅ρ̅ϲ̅ μου εγνωριϲα υμιν ουχ υμειϲ με εξελεξαϲθαι αλλ εγω εξελεξαμην υμαϲ και εθηκα υμαϲ ινα υμειϲ υπαγητε και πολυ καρπον φερητε και ο καρποϲ υμων μενη ινα ο τι α̅ αιτηϲητε τον π̅ρ̅α̅ εν τω ονοματι μου δω υμιν ταυτα εντελλομαι υμιν ινα αγαπατε αλληλουϲ ει ο κοϲμοϲ υμαϲ μιϲει γινωϲκετε οτι εμε πρωτον υμων μεμιϲηκεν ει εκ του κοϲμου ητε ο κοϲμοϲ α̅ το ιδιον εφιλει οτι δε εκ του κοϲμου ουκ εϲτε αλλ εγω εξελεξαμην υμαϲ εκ του κοϲμου δια τουτο μιϲει υμαϲ ο κοϲμοϲ μνημονευετε του λογου ου εγω ειπον υμιν ουκ εϲτιν δουλοϲ μειζων του κ̅υ̅ αυτου ει εμε εδιωξαν και υμαϲ διωξουϲιν ει τον λογον μου ετηρηϲαν και τον υμετερον τηρηϲουϲι̅ αλλα ταυτα παντα ποιηϲουϲιν υμιν δια το ονομα μου οτι ουκ οιδαϲιν τον πεμψαντα με ει μη ηλθον και ελαληϲα αυτοιϲ αμαρτιαν ουκ ειχον νυν δε προφαϲιν ουκ εχουϲιν περι τηϲ αμαρτιαϲ αυτων ο εμε μειϲων και τον π̅ρ̅α̅ μου μιϲει ει τα εργα μη εποιηϲα εν αυτοιϲ α ουδειϲ αλλοϲ εποιηϲεν αμαρτιαν ουκ ειχον νυν δε και εωρακαϲιν και μεμιϲηκαϲιν και εμε και τον π̅ρ̅α̅ μου αλλ ινα πληρωθη ο λογοϲ ο γεγραμμενοϲ εν τω νομω αυτων οτι εμειϲηϲαν με δωρεαν οταν δε ελθη ο παρακλητοϲ ον εγω πεμψω υμιν παρα του π̅ρ̅ϲ̅ το π̅ν̅α̅ τηϲ αληθειαϲ ο παρα του π̅ρ̅ϲ̅ εκπορευεται εκεινοϲ μαρτυρηϲει περι εμου και υμειϲ δε μαρτυρειτε οτι απ αρχηϲ μετ εμου εϲται
ταυτα λελαληκα υμιν ινα μη ϲκανδαλιϲθητε αποϲυναγωγουϲ ποιηϲουϲιν υμαϲ αλλ ερχεται ωρα ινα παϲ ο αποκτειναϲ υμαϲ δοξη λατρεια̅ προϲφερειν τω κ̅ω̅ και ταυτα ποιηϲουϲιν οτι ουκ εγνωϲαν τον π̅ρ̅α̅ ουδε εμε αλλα ταυτα λελαληκα υμιν ινα οταν ελθη η ωρα αυτων μνημονευηται αυτων οτι εγω ειπον υμιν ταυτα δε υμιν εξ αρχηϲ ουκ ειπο̅ οτι μεθ υμων ημην νυν δε υπαγω προϲ τον πεμψαντα με και ουδειϲ εξ υμων ερωτα με που υπαγειϲ οτι ταυτα λελαληκα υμιν η λυπη πεπληρωκεν υμων τη̅ καρδιαν αλλ εγω την αληθειαν λεγω υμιν ϲυμφερει υμιν ινα εγω απελθω εαν γαρ εγω μη απελθω ο παρακλητοϲ ουκ ελευϲεται προϲ υμαϲ εαν δε {μη απελθω} πεμψω αυτον προϲ υμαϲ και ελθων εκεινοϲ ελεγξει τον κοϲμον περι αμαρτιαϲ και περι δικαιοϲυνηϲ και περι κριϲεωϲ περι αμαρτιαϲ μεν οτι ου πιϲτευουϲιν ειϲ εμε περι δικαιωϲυνηϲ δε οτι προϲ τον π̅ρ̅α̅ μου υπαγω και ουκετι θεωρειται με περι δε κριϲεωϲ οτι ο αρχων του κοϲμου τουτου κεκριται ετι πολλα εχω λεγειν υμιν αλλ ου δυναϲθαι βαϲταζειν αρτι οταν δε ελθη εκεινοϲ το π̅ν̅α̅ τηϲ αληθειαϲ οδηγηϲει υμαϲ ειϲ την αληθειαν παϲαν ου γαρ λαληϲει αφ εαυτου αλλ οϲα εαν ακουϲη λαληϲει και τα ερχομενα αναγγελει υμιν εκεινοϲ εμε δοξαϲει οτι εκ του εμου λημψεται και αναγγελει υμιν παντα οϲα εχει ο π̅η̅ρ̅ εμα εϲτιν δια τουτο ειπον οτι εκ του εμου λημψεται και αναγγελει υμιν μικρον και ου θεωρειτε με και παλιν μικρον και οψεϲθαι με οτι υπαγω προϲ τον π̅ρ̅α̅ ειπον ουν εκ των μαθητων αυτου προϲ αλληλουϲ τι εϲτιν τουτο ο λεγει ημιν μικρον και ου θεωρειται με και παλιν μικρον και οψεϲθαι με και οτι υπαγω προϲ το̅ π̅ρ̅α̅ ελεγον ουν τουτο τι εϲτιν το λεγει το μικρον ουκ οιδαμεν τι λαλει εγνω ουν ο ι̅ϲ̅ οτι ηθελο̅ αυτον ερωταν και ειπεν περι τουτου ζητειτε μετ αλληλων οτι ειπον μικρον και ου θεωριται με και παλιν μικρον και οψεϲθαι με αμην αμην λεγω υμι̅ οτι κλαυϲετε και θρηνηϲεται υμειϲ ο δε κοϲμοϲ χαρηϲεται υμειϲ δε λυπηθηϲεϲθαι αλλ η λυπη υμω̅ ειϲ χαραν γενηϲεται η γυνη οτα̅ τικτη λυπην εχει οτι ηλθεν η ωρα αυτηϲ οταν δε γενηϲη το παιδιον ουκετι μνημονευει τηϲ θλιψεωϲ δια την χαραν οτι εγεννηθη α̅ν̅ο̅ϲ̅ ειϲ τον κοϲμο̅ και υμειϲ ουν λυπην μεν νυν εξεται παλιν δε οψομαι υμαϲ και χαρηϲεται υμων η καρδια και την χαραν υμων ουδειϲ αιρει αφ υμων και εν εκεινη τη ημερα εμε ουκ ερωτηϲετε ουδεν αμην αμην λεγω υμιν οτι αν αιτηϲητε τον π̅ρ̅α̅ εν τω ονοματι μου δωϲει υμιν εωϲ αρτι ουκ ητηϲαϲθαι ουδεν εν τω ονοματι {με} αιτειτε και λημψεϲθε ινα η χαρα υμων η πεπληρωμενη ταυτα εν παροιμιαιϲ λελαληκα υμι̅ αλλ ερχεται ωρα οτε ουκετι εν παροιμιαιϲ λαληϲω υμιν αλλα παρρηϲια περι του π̅ρ̅ϲ̅ απαγγελω υμι̅ εν εκεινη τη ημερα εν τω ονοματι μου αιτηϲεϲθε και ου λεγω υμιν οτι εγω ερωτηϲω τον π̅ρ̅α̅ περι υμων αυτοϲ γαρ ο π̅η̅ρ̅ φιλει υμαϲ {��� ���� ���} πεφιληκατε και πεπιϲτευκατε οτι εγω παρα θ̅υ̅ εξηλθον εξηλθον παρα του π̅ρ̅ϲ̅ και εληλυθα ειϲ τον κοϲμο̅ παλιν αφιημι τον κοϲμον και πορευομαι προϲ τον π̅ρ̅α̅ λεγουϲιν αυτω οι μαθηται αυτου ιδε νυν παρρηϲια λαλειϲ και παροιμιαν ουδεμιαν λεγειϲ νυ̅ οιδαμεν οτι οιδαϲ παντα και ου χριαν εχειϲ ινα τιϲ ϲε ερωτα εν τουτω πιϲτευομεν οτι απο θ̅υ̅ εξηλθεϲ απεκριθη αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ αρτι πιϲτευετε ιδου ερχεται ωρα και εληλυθεν ινα ϲκορπιϲθητε εκαϲτοϲ ειϲ τα ιδια και εμε μονον αφητε και ουκ ειμι μονοϲ οτι ο π̅η̅ρ̅ μετ εμου εϲτιν ταυτα λελαληκα υμιν ινα εν εμοι ειρηνην εχητε εν τω κοϲμω θλιψιν εχετε αλλα θαρϲειτε εγω νενικηκα τον κοϲμον
ταυτα ελαληϲεν ο ι̅ϲ̅ και επηρε̅ τουϲ οφθαλμουϲ αυτου ειϲ το̅ ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και ειπεν π̅ε̅ρ̅ εληλυθεν η ωρα δοξαϲον ϲου τον υ̅ν̅ ινα ο υιοϲ ϲου δοξαϲη ϲε καθωϲ εδωκαϲ αυτω εξουϲιαν παϲηϲ ϲαρκοϲ ινα παν ο δεδωκαϲ αυτω δωϲη αυτοιϲ ζωην αιωνιον αυτη δε εϲτιν η αιωνιοϲ ζωη ινα γεινωϲκουϲιν ϲε τον μονον αληθεινον θ̅ν̅ και ον απεϲτειλαϲ ι̅ν̅ χ̅ν̅ εγω ϲε εδοξαϲα επι τηϲ γηϲ το εργον τελειωϲαϲ ο δεδωκαϲ μοι ινα ποιηϲω και νυν δοξαϲον με ϲυ π̅ε̅ρ̅ παρα ϲεαυτω τη δοξη η ειχον προ του τον κοϲμον ειναι παρα ϲοι εφανερωϲα ϲου το ονομα τοιϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ουϲ εδωκαϲ μοι εκ του κοϲμου ϲοι ηϲαν και εμοι αυτουϲ εδωκαϲ και τον λογον ϲου τετηρηκαϲιν νυν εγνωκαν οτι παντα οϲα εδωκαϲ μοι παρα ϲου εϲτιν οτι τα ρηματα α εδωκαϲ μοι δεδωκα αυτοιϲ και αυτοι ελαβον αληθωϲ οτι παρα ϲου εξηλθον και επιϲτευϲαν οτι ϲυ με απεϲτειλαϲ εγω περι αυτων ερωτω ου περι του κοϲμου ερωτω αλλα περι ω̅ δεδωκαϲ μοι οτι ϲοι ειϲιν και τα εμα παντα ϲα εϲτιν και τα ϲα εμα και δεδοξαϲμαι εν αυτοιϲ {και ετι} εν τω κοϲμω ειμι και ουτοι εν τω κοϲμω ειϲιν και εγω προϲ ϲε ερχομαι π̅ε̅ρ̅ αγιε τηρηϲον αυτουϲ εν τω ονοματι ϲου ω δεδωκαϲ μοι ινα ωϲιν εν καθωϲ ημειϲ οτε ημην μετ αυτων εν τω κοϲμω εγω ετηρουν αυτουϲ εν τω ονοματι ϲου ουϲ δεδωκαϲ μοι εφυλαξα και ουδειϲ εξ αυτω̅ απωλετο ει μη ο υιοϲ τηϲ απωλειαϲ ινα η γραφη πληρωθη νυν δε προϲ ϲε ερχομαι και ταυτα λαλω εν τω κοϲμω ινα εχωϲιν την χαραν την εμην πεπληρωμενην εν εαυτοιϲ εγω δεδωκα αυτοιϲ τον λογο̅ ϲου και ο κοϲμοϲ εμειϲηϲεν αυτουϲ οτι ουκ ειϲιν εκ του κοϲμου καθωϲ εγω ουκ ειμι εκ του κοϲμου ουκ ερωτω ινα αρηϲ αυτουϲ εκ του κοϲμου αλλ ινα τηρηϲηϲ αυτουϲ εκ του πονηρου εκ του κοϲμου ουκ ειϲιν καθωϲ εγω ουκ ειμι εκ του κοϲμου αγιαϲον αυτουϲ εν τη αληθεια ο λογοϲ ο ϲοϲ αληθεια εϲτιν καθωϲ εμε απεϲτειλαϲ ειϲ τον κοϲμον καγω απεϲτειλα αυτουϲ ειϲ τον κοϲμον και υπερ αυτων αγιαζω εμαυτον ινα ωϲιν και αυτοι ηγιαϲμενοι εν αληθεια ου περι τουτων δε ερωτω μονο̅ αλλα και περι των πιϲτευοντων δια του λογου αυτων ειϲ εμε ινα παντεϲ εν ωϲιν καθωϲ ϲυ π̅ε̅ρ̅ εν εμοι καγω εν ϲοι ινα και αυτοι εν ημιν εν ωϲιν ινα ο κοϲμοϲ πιϲτευϲη οτι ϲυ με απεϲτειλαϲ και εγω την δοξαν ην εδωκαϲ μοι εδωκα αυτοιϲ ινα ωϲιν εν καθωϲ ημειϲ εν εϲμε̅ εγω εν αυτοιϲ και ϲυ εν εμοι ινα ωϲιν τετελειωμενοι ειϲ εν και ινα γινωϲκη ο κοϲμοϲ οτι ϲυ με απεϲτειλαϲ και ηγαπηϲαϲ αυτουϲ καθωϲ εμε ηγαπηϲαϲ π̅η̅ρ̅ ουϲ εδωκαϲ μοι θελω ινα οπου ειμι εγω και εκεινοι ωϲιν μετ εμου ινα θεωρωϲι̅ την δοξαν την εμην ην δεδωκαϲ μοι οτι ηγαπηϲαϲ με προ καταβοληϲ κοϲμου π̅η̅ρ̅ δικαιε και ο κοϲμοϲ ϲε ουκ εγνω εγω δε εγνων και ουτοι εγνωϲαν οτι ϲυ με απεϲτειλαϲ και εγνωριϲα αυτοιϲ το ονομα ϲου και γνωριϲω ινα η αγαπη ην ηγαπηϲαϲ με εν αυτοιϲ η καγω εν αυτοιϲ
ταυτα ειπων ο ι̅ϲ̅ εξηλθεν ϲυν τοιϲ μαθηταιϲ αυτου περαν του χειμαρρου του κεδρων οπου ην κηποϲ ειϲ ον ειϲηλθεν αυτοϲ και οι μαθηται αυτου ηδει δε και ιουδαϲ ο παραδιδουϲ αυτον τον τοπον οτι πολλακειϲ ϲυνηχθη ο ι̅ϲ̅ εκει μετα των μαθητων αυτου ο ουν ιουδαϲ λαβων την ϲπειρα̅ και εκ των αρχιερεων και φαριϲαιων υπηρεταϲ ερχεται εκει μετα φανων και λαμπαδων και οπλων ι̅ϲ̅ ουν ιδωϲ παντα τα ερχομενα επ αυτον εξελθων ειπεν αυτοιϲ τινα ζητειτε απεκριθηϲαν αυτω ι̅ν̅ τον ναζωραιο̅ λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ εγω ειμι ιϲτηκει δε και ιουδαϲ ο παραδιδουϲ αυτον μετ αυτων ωϲ ειπεν αυτοιϲ εγω ειμι απηλθον ειϲ τα οπιϲω και επεϲο̅ χαμε παλιν ουν επηρωτηϲεν αυτουϲ τινα ζητειτε οι δε ειπον ι̅ν̅ τον ναζωραιον απεκριθη ι̅ϲ̅ ειπον υμιν οτι εγω ειμι ει ουν εμε ζητειτε αφετε τουτουϲ υπαγειν ινα πληρωθη ο λογοϲ ον ειπε̅ οτι ουϲ δεδωκαϲ μοι ουκ απωλεϲα εξ αυτου ουδενα ϲιμων ουν πετροϲ εχων μαχαιραν ειλκυϲεν αυτην και επεϲεν τον του αρχιερεωϲ δουλον και απεκοψεν αυτου το ωτιον το δεξιον ην δε ονομα τω δουλω μαλχοϲ ειπεν ουν ο ι̅ϲ̅ τω πετρω βαλε την μαχαιραν ειϲ την θηκη̅ το ποτηριον ο δεδωκεν μοι ο π̅η̅ρ̅ ου μη πιω αυτο η ουν ϲπειρα και ο χιλιαρχοϲ και οι υπηρεται των ιουδαιων ϲυνελαβον τον ι̅ν̅ και εδηϲαν αυτον και απηγαγον αυτον προϲ ανναν πρωτον ην γαρ πε̅θεροϲ του καιαφα οϲ ην αρχιερευϲ του ενιαυτου εκεινου ην δε καιαφαϲ ο ϲυμβουλευϲαϲ τοιϲ ιουδαιοιϲ οτι ϲυμφερει ενα α̅ν̅ο̅ν̅ απολεϲθαι υπερ του λαου ηκολουθει δε τω ι̅υ̅ ϲιμων πετροϲ και αλλοϲ μαθητηϲ ο δε μαθητηϲ εκεινοϲ ην γνωϲτοϲ τω αρχιερει και ϲυνειϲηλθε̅ τω ι̅υ̅ ειϲ την αυλην του αρχιερεωϲ ο δε πετροϲ ιϲτηκει προϲ τη θυρα εξω εξηλθεν ουν ο μαθητηϲ ο αλλοϲ οϲ ην γνωϲτοϲ τω αρχιερει και ειπεν τη θυρωρω και ειϲηγαγεν τον πετρον λεγει ουν η παιδιϲκη η θυρωροϲ τω πετρω μη και ϲυ εκ των μαθητων ει του α̅ν̅ο̅υ̅ τουτου λεγει εκεινοϲ ουκ ειμι ιϲτηκειϲαν δε οι δουλοι και οι υπηρεται ανθρακιαν πεποιηκοτεϲ οτι ψυχοϲ ην και εθερμενοντο ην δε μετ αυτων ο πετροϲ εϲτωϲ και θερμενομενοϲ ο ουν αρχιερευϲ ηρωτηϲεν τον ι̅ν̅ περι των μαθητω̅ αυτου και περι τηϲ διδαχηϲ αυτου απεκριθη αυτω ο ι̅ϲ̅ εγω παρρηϲια λελαληκα τω κοϲμω εγω παντοτε εδιδαξα εν ϲυναγωγη και ε̅ τω ιερω οπου παντεϲ οι ιουδαιοι ϲυνερχονται και εν κρυπτω ελαληϲα ουδεν τι με ερωταϲ επερωτηϲον τουϲ ακηκοαταϲ τι ελαληϲα αυτοιϲ ιδε ουτοι οιδαϲι̅ α ειπον εγω ταυτα δε αυτου ειποντοϲ ειϲ των υπηρετων παρεϲτηκωϲ εδωκεν ραπιϲμα τω ι̅υ̅ ειπων ουτωϲ αποκρινη τω αρχιερει απεκριθη αυτω ο ι̅ϲ̅ ει κακωϲ ελαληϲα μαρτυρηϲον περι του κακου ει δε καλωϲ τι με δερειϲ απεϲτειλεν αυτον ο ανναϲ δεδεμενον προϲ καιαφα̅ τον αρχιερεα ην δε ϲιμων πετροϲ εϲτωϲ και θερμενομενοϲ ειπον ουν αυτω μη και ϲυ εκ τω̅ μαθητων αυτου ει ηρνηϲατο εκεινοϲ και λεγει ουκ ειμι λεγει ειϲ εκ των δουλων του αρχιερεωϲ ϲυγγενηϲ ων ου απεκοψεν πετροϲ το ωτιον ουκ εγω ϲε ειδον εν τω κηπω μετ αυτου παλιν ουν ηρνηϲατο πετροϲ και ευθεωϲ αλεκτωρ εφωνηϲεν αγουϲιν ουν τον ι̅ν̅ απο του καιαφα ειϲ το πραιτωριον ην δε πρωι και αυτοι ουκ ειϲηλθον ειϲ το πραιτωριον ινα μη μιανθωϲιν αλλα φαγωϲι̅ το παϲχα εξηλθεν ουν ο πειλατοϲ προϲ αυτουϲ και ειπεν τινα κατηγοριαν φερετε κατα του α̅ν̅ο̅υ̅ τουτου απεκριθηϲα̅ και ειπον αυτω ει μη ην ουτοϲ κακοποιοϲ ουκ αν ϲοι παρεδωκαμεν αυτον ειπεν ουν αυτοιϲ ο πειλατοϲ λαβετε αυτον υμειϲ και κατα τον νομον υμων κρινατε αυτον ειπον δε αυτω οι ιουδαιοι ημιν ουκ εξεϲτιν αποκτειναι ουδενα ινα ο λογοϲ του ι̅υ̅ πληρωθη ον ειπεν ϲημαινων ποι θανατω ημελλε̅ αποθνηϲκειν ειϲηλθεν ουν ειϲ το πραιτωριον παλιν ο πειλατοϲ και εφωνηϲεν το̅ ι̅ν̅ και ειπεν αυτοιϲ ϲυ ει ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων απεκρινατο ο ι̅ϲ̅ αφ εαυτου ϲυ τουτο λεγειϲ η αλλοι ϲοι ειπον περι εμου απεκριθη ο πειλατοϲ μητι εγω ιουδαιοϲ ειμι το εθνοϲ το ϲον και οι αρχιερειϲ παρεδωκαν ϲε εμοι τι εποιηϲαϲ απεκριθη ι̅ϲ̅ η βαϲιλεια η εμη ουκ εϲτιν εκ του κοϲμου τουτου ει εκ του κοϲμου τουτου ην η βαϲιλεια η εμη οι υπηρεται α̅ οι εμοι ηγωνιζοντο ινα μη παραδοθω τοιϲ ιουδαιοιϲ νυ̅ δε η βαϲιλεια η εμη ουκ εϲτι̅ εντευθεν ειπεν ουν αυτω ο πειλατοϲ ουκουν βαϲιλευϲ ει ϲυ απεκριθη ο ι̅ϲ̅ ϲυ λεγειϲ οτι βαϲιλευϲ ειμι εγω εγω ειϲ τουτο και γεγεννημαι και ειϲ τουτο εληλυθα ειϲ τον κοϲμον ινα μαρτυρηϲω τη αληθεια παϲ ο ων εκ τηϲ αληθειαϲ ακουει μου τηϲ φωνηϲ λεγει αυτω ο πειλατοϲ τι εϲτιν αληθεια και τουτο ειπων παλιν εξηλθεν προϲ τουϲ ιουδαιουϲ και λεγει αυτοιϲ εγω ουδεμιαν αιτιαν ευριϲκω εν αυτω εϲτιν δε ϲυνηθεια υμιν ινα ενα υμιν απολυϲω εν τω παϲχα βουλεϲθαι ουν απολυϲω υμιν τον βαϲιλεα των ιουδαιων εκραυγαϲαν ου̅ παλιν παντεϲ λεγοντεϲ μη τουτον αλλα τον βαραββαν ην δε ο βαραββαϲ ληϲτηϲ
τοτε ουν ελαβε̅ ο πειλατοϲ τον ι̅ν̅ και εμαϲτιγωϲεν και οι ϲτρατιωται πλεξαντεϲ ϲτεφανον εξ ακανθων επεθηκαν αυτου επι την κεφαλη̅ και ειματιον πορφυρουν περιεβαλον αυτον και ελεγον χαιρε ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων και εδιδουν αυτω ραπιϲματα και εξηλθεν παλιν εξω ο πειλατοϲ και λεγει αυτοιϲ ιδε αγω υμι̅ αυτον εξω ινα γνωτε οτι ουδεμιαν εν αυτω αιτιαν ευριϲκω εξηλθεν ουν ο ι̅ϲ̅ εξω φορων τον ακανθινον ϲτεφανον και το πορφυρουν ιματιο̅ και λεγει αυτοιϲ ιδε ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ οτε ουν ιδον αυτον οι αρχιερειϲ και οι υπηρεται εκραυγαϲαν λεγοντεϲ ϲταυρωϲον ϲταυρωϲον αυτον λεγει αυτοιϲ ο πειλατοϲ λαβετε αυτον υμειϲ και ϲταυρωϲατε εγω γαρ ουχ ευριϲκω εν αυτω αιτιαν απεκριθηϲαν αυτω οι ιουδαιοι ημειϲ νομον εχομεν και κατα τον νομον ημων οφιλει αποθανειν οτι εαυτον υ̅ν̅ θ̅υ̅ εποιηϲεν οτε ουν ηκουϲε̅ ο πειλατοϲ τουτον τον λογον μαλλον εφοβηθη και ειϲηλθεν ειϲ το πραιτωριον παλι̅ και λεγει τω ι̅υ̅ ποθεν ει ϲυ ο δε ι̅ϲ̅ αποκριϲιν ουκ εδωκεν αυτω λεγει αυτω ο πειλατοϲ εμοι ου λαλειϲ ουκ οιδαϲ οτι εξουϲιαν εχω απολυϲαι ϲε και εξουϲιαν εχω ϲταυρωϲε ϲε απεκριθη ο ι̅ϲ̅ ουκ εχειϲ εξουϲια̅ ουδεμιαν κατ εμου ει μη ην ϲοι δεδομενον ανωθεν δια τουτο ο παραδιδουϲ με ϲοι μειζονα αμαρτιαν εχει εκ τουτου εζητει ο πειλατοϲ απολυϲαι αυτο̅ οι δε ιουδαιοι εκρυγαζον λεγο̅τεϲ εαν τουτον απολυϲηϲ ουκ ει φιλοϲ του κεϲαροϲ παϲ ο βαϲιλεα εαυτον ποιων αντιλεγει τω καιϲαρι ο ουν πειλατοϲ ακουϲαϲ των λογων τουτων ηγαγεν εξω τον ι̅ν̅ και εκαθειϲεν επι βηματοϲ ειϲ τοπον λεγομενο̅ λιθοϲτρωτον εβραιϲτι δε γαββαθα ην δε παραϲκευη του παϲχα ωρα η̅ ωϲ εκτη και λεγει τοιϲ ιουδαιοιϲ ιδε ο βαϲιλευϲ υμων οι δε εκραυγαϲον αρον αρον ϲταυρωϲον αυτον λεγει αυτοιϲ ο πειλατοϲ τον βαϲιλεα υμων ϲταυρωϲω απεκριθηϲαν οι αρχιερειϲ ουκ εχομεν βαϲιλεα ει μη καιϲαρα τοτε ουν παρεδωκεν αυτον αυτοιϲ ινα ϲταυρωθη παρελαβον δε τον ι̅ν̅ και απηγαγον και βαϲταζων τον ϲταυρον εαυτου εξηλθεν ειϲ τον λεγομενον κρανιου τοπον ο λεγεται εβραιϲτι γολγοθα οπου αυτον εϲταυρωϲαν και μετ αυτου αλλουϲ δυο εντευθεν και εντευθεν μεϲον δε τον ι̅ν̅ εγραψεν δε και τιτλον ο πειλατοϲ και επεθηκεν επι του ϲταυρου ην δε γεγραμμενον ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων τουτον ουν τον τιτλον πολλοι ανεγνωϲαν των ιουδαιων οτι εγγυϲ ην ο τοποϲ τηϲ πολεωϲ οπου εϲταυρωθη ο ι̅ϲ̅ και ην γεγραμμενον εβραιϲτι ελληνιϲτι ρωμαιϲτι ελεγον ουν τω πειλατω οι αρχιερειϲ των ιουδαιων μη γραφε ο βαϲιλευϲ των ιουδαιων αλλ οτι εκεινοϲ ειπεν βαϲιλευϲ ειμι των ιουδαιων απεκριθη ο πειλατοϲ ο γεγραφα γεγραφα οι ουν ϲτρατιωται οτε εϲταυρωϲαν τον ι̅ν̅ ελαβο̅ τα ιματια αυτου και εποιηϲαν τεϲϲερα μερη εκαϲτω ϲτρατιωτη μεροϲ και τον χιτωνα ην δε ο χιτων αραφοϲ εκ των ανωθεν υφαντοϲ δι ολου ειπον ουν προϲ {αυτουϲ} μη ϲχιϲωμεν αυτον αλλα λαχωμεν περι αυτου τινοϲ εϲται ινα η γραφη πληρωθη η λεγουϲα διεμεριϲα̅το τα ιματια μου εαυτοιϲ και επι τον ιματιϲμον μου εβαλον κληρον οι μεν ουν ϲτρατιωται ταυτα εποιηϲαν ιϲτηκειϲαν δε παρα τω ϲταυρω του ι̅υ̅ η μ̅η̅ρ̅ αυτου και η αδελφη τηϲ μ̅ρ̅ϲ̅ αυτου μαρια η του κλωπα και μαρια η μαγδαληνη ι̅ϲ̅ ουν ιδων την μ̅ρ̅α̅ και τον μαθητην παρεϲτωτα ον ηγαπα λεγει τη μ̅ρ̅ι̅ αυτου γυναι ιδου ο υιοϲ ϲου ειτα λεγει τω μαθητη ιδου η μ̅η̅ρ̅ ϲου και απ εκεινηϲ τηϲ ημεραϲ ελαβεν ο μαθητηϲ αυτην ειϲ τα ιδια μετα τουτο ειδωϲ ο ι̅ϲ̅ οτι ηδη πα̅τα τετελεϲται ινα τελειωθη η γραφη λεγει διψω ϲκευοϲ εκειτο οξουϲ μεϲτον οι δε πληϲαντεϲ ϲπογγο̅ οξουϲ και υϲϲωπω περιθεντεϲ προϲηνεγκαν αυτου τω ϲτοματι οτε ουν ελαβεν το οξοϲ ο ι̅ϲ̅ ειπε̅ τετελεϲται και κλειναϲ την κεφαλην παρεδωκεν το π̅ν̅α̅ οι ουν ιουδαιοι ινα μη μεινη επι του ϲταυρου τα ϲωματα εν τω ϲαββατω επι παραϲκευη ην ην γαρ μεγαλη ημερα εκεινου του ϲαββατου {ηρωτηϲ�ν} τον πειλατον ινα κατεαγωϲιν αυτων τα ϲκελη και αρθωϲιν ηλθον ουν οι ϲτρατιωται και του μεν πρωτου κατεαξαν τα ϲκελη και του αλλου του ϲυνϲταυρωθεντοϲ αυτω επι δε τον ι̅ν̅ ελθοντεϲ ωϲ ειδον αυτον ηδη τεθνηκοτα ου κατεαξαν αυτου τα ϲκελη αλλ ειϲ των ϲτρατιωτω̅ λογχη αυτου την πλευραν ενυξε̅ και ευθυϲ εξηλθεν αιμα και υδωρ και ο εωρακωϲ μεμαρτυρηκεν και αληθεινη αυτου εϲτιν η μαρτυρια κακεινοϲ οιδεν οτι αληθη λεγει ινα και υμειϲ πιϲτευϲητε εγενετο γαρ ταυτα ινα η γραφη πληρωθη οϲτουν ου ϲυντριβηϲεται αυτου και παλιν ετερα γραφη λεγει οψονται ειϲ ον εξεκεντηϲα̅ μετα δε ταυτα ηρωτηϲεν τον πειλατον ο ιωϲηφ απο αριμαθαιαϲ ων μαθητηϲ του ι̅υ̅ κεκρυμμενοϲ δε δια τον φοβον των ιουδαιων ινα αρη το ϲωμα του ι̅υ̅ ηλθεν δε και νικοδημοϲ ο ελθων προϲ αυτον νυκτοϲ το πρωτον φερω̅ μιγμα ϲμυρνηϲ και αλοηϲ ωϲει λιτραϲ εκατον ελαβον ου̅ το ϲωμα του θ̅υ̅ και εδηϲαν αυτο εν οθονιοιϲ μετα των αρωματων καθωϲ εθοϲ εϲτιν τοιϲ ιουδαιοιϲ ενταφιαζειν ην δε εν τω τοπω οπου εϲταυρωθη κηποϲ και εν τω κηπω μνημειον καινον εν ω ουδεπω ουδειϲ ετεθη εκει ουν δια τη̅ παραϲκευην των ιουδαιων οτι εγγυϲ ην το μνημειον εθηκαν τον ι̅ν̅
τη δε μια των ϲαββατων μαριαμ η μαγδαληνη ερχεται πρωι ϲκοτιαϲ ετι ουϲηϲ ειϲ το μνημειον και βλεπει τον λιθον ηρμενον εκ του μνημειου τρεχει ουν και ερχεται προϲ ϲιμωνα πετρον και προϲ τον αλλον μαθητη̅ ον εφιλει ο ι̅ϲ̅ και λεγει αυτοιϲ ηραν τον κ̅ν̅ εκ του μνημειου και ουκ οιδαμεν που εθηκαν αυτον εξηλθεν ουν ο πετροϲ και ο αλλοϲ μαθητηϲ και ηρχοντο ειϲ το μνημειον ετρεχον δε οι δυο ομου ο δε αλλοϲ μαθητηϲ προεδραμεν ταχειον του πετρου και ηλθεν πρωτοϲ ειϲ το μνημειο̅ και παρακυψαϲ βλεπει τα οθονια κειμενα ου μεντοι ειϲηλθεν ερχεται ουν ϲιμων πετροϲ ακολουθων αυτω και ειϲηλθεν ειϲ το μνημειον και θεωρει τα οθονια κειμενα και το ϲουδαριον ο ην επι τηϲ κεφαληϲ αυτου ου μετα των οθονιων κειμενον αλλα χωρειϲ εντετυλιγμενον ειϲ ενα τοπον τοτε ουν ειϲηλθεν και ο αλλοϲ μαθητηϲ ο ελθων πρωτοϲ ειϲ το μνημειον και ειδεν και επιϲτευϲεν ουδεπω γαρ ηδειϲαν την γραφην οτι δει αυτον εκ νεκρων αναϲτηναι απηλθον ουν παλιν προϲ εαυτουϲ οι μαθηται μαρια δε ιϲτηκει προϲ τω μνημειω κλαιουϲα ωϲ ουν εκλαιεν παρεκυψεν ειϲ το μνημειον και θεωρει δυο αγγελουϲ εν λευκοιϲ καθεζομενουϲ ενα προϲ τη κεφαλη και ενα προϲ τοιϲ ποϲιν οπου εκειτο το ϲωμα του ι̅υ̅ και λεγουϲιν αυτη εκεινοι γυναι τι κλαιειϲ {τινα ζητειϲ} οτι ηραν τον κ̅ν̅ μου και ουκ οιδα που εθηκαν αυτον ταυτα ειπουϲα εϲτραφη ειϲ τα οπιϲω και θεωρει τον ι̅ν̅ εϲτωτα και ουκ ηδει οτι ι̅ϲ̅ εϲτιν λεγει αυτη ο ι̅ϲ̅ γυναι τι κλαιειϲ τινα ζητειϲ εκεινη δοκουϲα οτι ο κηπουροϲ εϲτιν λεγει αυτω κ̅ε̅ ει ϲυ εβαϲταϲαϲ αυτον ειπε μοι που εθηκαϲ αυτον καγω αυτον αρω λεγει αυτη ο ι̅ϲ̅ μαρια ϲτραφειϲα εκεινη λεγει αυτω ραββουνι ο λεγετε διδαϲκαλε λεγει αυτη ο ι̅ϲ̅ μη μου απτου ουπω γαρ αναβεβηκα προϲ τον π̅ρ̅α̅ μου πορευου προϲ τουϲ αδελφουϲ μου και ειπε αυτοιϲ αναβαινω προϲ τον π̅ρ̅α̅ μου και π̅ρ̅α̅ υμων και θ̅ν̅ μου και θ̅ν̅ υμων ερχεται μαρια η μαγδαληνη αγγελλουϲα τοιϲ μαθηταιϲ οτι εωρακεν τον κ̅ν̅ και ταυτα ειπεν αυτη ουϲηϲ ουν οψιαϲ τη ημερα εκεινη τη μια ϲαββατων και των θυρων κεκλιϲμενων οπου ηϲα̅ οι μαθηται δια τον φοβον των ιουδαιων ηλθεν ο ι̅ϲ̅ και εϲτη ειϲ το μεϲον και λεγει αυτοιϲ ειρηνη υμιν και τουτο ειπω̅ εδειξεν και ταϲ χειραϲ και τη̅ πλευραν αυτοιϲ εχαρηϲαν ουν οι μαθηται ιδοντεϲ τον κ̅ν̅ ειπεν ουν αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ παλιν ειρηνη υμιν καθωϲ απεϲταλκεν με ο π̅η̅ρ̅ καγω πεμπω υμαϲ και τουτο ειπω̅ ενεφυϲηϲεν και λεγει αυτοιϲ λαβετε π̅ν̅α̅ αγιον εαν τινων αφητε ταϲ αμαρτιαϲ αφεωνται αυτοιϲ εαν τινων κρατητε καικρατηνται θωμαϲ δε ειϲ εκ των δωδεκα ο λεγομενοϲ διδυμοϲ ουκ ην μετ αυτων οτε ηλθεν ο ι̅ϲ̅ ελεγον ουν αυτω οι αλλοι μαθηται εωρακαμε̅ τον κ̅ν̅ ο δε ειπεν αυτοιϲ εαν μη ιδω εν ταιϲ χερϲιν αυτου τον τυπον των ηλων και βαλω τον δακτυλον μου ειϲ τον τοπον των ηλων και βαλω τη̅ χειραν μου ειϲ την πλευραν αυτου ου μη πιϲτευϲω και μεθ ημεραϲ οκτω παλιν ηϲαν εϲω οι μαθηται αυτου και θωμαϲ μετ αυτων ερχεται ο ι̅ϲ̅ των θυρων κεκλιϲμενων και εϲτη ειϲ το μεϲον και ειπεν ειρηνη υμιν ειτα λεγει τω θωμα φερε τον δακτυλον ϲου ωδε και ιδε ταϲ χειραϲ μου και {φερε τον δακτυλο̅ ϲου ωδε και ιδε ταϲ χειραϲ μου και} φερε την χειρα ϲου και βαλε ειϲ την πλευραν μου και μη {γεινου} απιϲτοϲ αλλα πιϲτοϲ και απεκριθη θωμαϲ και ειπε̅ αυτω ο κ̅ϲ̅ μου και ο θ̅ϲ̅ μου λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ οτι εωρακαϲ με πεπιϲτευκαϲ μακαριοι οι μη ιδοντεϲ πεπιϲτευϲαντεϲ πολλα μεν ουν και αλλα ϲημεια εποιηϲεν ο ι̅ϲ̅ ενωπιον των μαθητων α ουκ εϲτιν γεγραμμενα εν τω βιβλιω τουτω ταυτα δε γεγραπται ινα πιϲτευϲητε οτι ι̅ϲ̅ εϲτιν ο χ̅ϲ̅ ο υιοϲ του θ̅υ̅ και ινα πιϲτευοντεϲ ζωη̅ εχητε εν τω ονοματι αυτου
μετα ταυτα εφανερωϲεν εαυτο̅ παλιν ο ι̅ϲ̅ τοιϲ μαθηταιϲ επι τηϲ θαλαϲϲηϲ τηϲ τιβεριαδοϲ εφανερωϲεν δε ουτωϲ ηϲαν ομου ϲιμων πετροϲ και θωμαϲ ο λεγομενοϲ διδυμοϲ και ναθαναηλ ο απο κανα τηϲ γαλιλαιαϲ και οι του ζεβεδαιου και αλλοι εκ των μαθητων αυτου δυο λεγει αυτοιϲ ϲιμων πετροϲ υπαγω αλιευειν λεγουϲιν αυτω ερχομεθα και ημειϲ ϲυν ϲοι και εξηλθον και ενεβηϲαν ειϲ το πλοιο̅ ευθυϲ και εν εκεινη τη νυκτι επιαϲαν ουδεν πρωιαϲ δε ηδη γεινομενηϲ εϲτη ι̅ϲ̅ επι τον αιγιαλον ου μεντοι ηδειϲαν οι μαθηται οτι ι̅ϲ̅ εϲτιν λεγει ουν αυτοιϲ {} παιδια μη τι προϲφαγειον εχεται απεκριθηϲαν αυτω ου ο δε ειπεν αυτοιϲ βαλετε ειϲ τα δεξια μερη του πλοιου το δικτυον και ευρηϲεται εβαλον ουν και ουκετι αυτο ελκυϲαι ιϲχυϲαν απο του πληθουϲ των ιχθυω̅ λεγει ουν ο μαθητηϲ εκεινοϲ ον ηγαπα ο ι̅ϲ̅ τω πετρω ο κ̅ϲ̅ εϲτι̅ ϲιμων ουν πετροϲ ακουϲαϲ οτι ο κ̅ϲ̅ εϲτιν τον επενδυτην διεζωϲατο ην γαρ γυμνοϲ και εβαλεν εαυτον ειϲ την θαλαϲϲαν οι δε αλλοι μαθηται τω πλοιαριω ηλθον ου γαρ ηϲαν μακραν απο τηϲ γηϲ αλλα ωϲ απο πηχεων διακοϲιων ϲυροντεϲ το δικτυο̅ των ιχθυων ωϲ ουν απεβηϲαν ειϲ την γην βλεπουϲιν ανθρακιαν κειμενην και οψαριον επικειμενον και αρτον λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ ενεγκατε απο των οψαριων ων επιαϲατε νυν ανεβη ϲιμων πετροϲ και ειλκυϲε̅ το δικτυον ειϲ την γην μεϲτον μεγαλων ιχθυων εκατον πεντηκοντα τριων και τοϲουτων οντων ουκ εϲχιϲθη το δικτυον λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ δευτε αριϲτηϲατε ουδειϲ δε ετολμα των μαθητων εξεταϲαι αυτον ϲυ τιϲ ει ειδοτεϲ οτι ο κ̅ϲ̅ εϲτιν ερχεται ουν ο ι̅ϲ̅ και λαμβανει τον αρτον και διδωϲιν αυτοιϲ και το οψαριον ομοιωϲ τουτο ηδη τριτον εφανερωθη ο ι̅ϲ̅ τοιϲ μαθηταιϲ εγερθειϲ εκ νεκρω̅ οτε ουν ηριϲτηϲαν λεγει τω ϲιμωνι πετρω ο ι̅ϲ̅ ϲιμων ιωνα αγαπαϲ με πλειον τουτων λεγει αυτω ναι κ̅ε̅ ϲυ οιδαϲ οτι φιλω ϲε λεγει αυτω βοϲκε τα αρνεια μου λεγει αυτω παλιν δευτερον ϲιμων ιωνα αγαπαϲ με λεγει αυτω ναι κ̅ε̅ ϲυ οιδαϲ οτι φιλω ϲε λεγει αυτω ποιμαινε τα προβατα μου λεγει αυτω το τριτον ϲιμων ιωνα φιλειϲ με ελυπηθη ο πετροϲ οτι ειπεν αυτω το τριτον φιλειϲ με λεγει αυτω κ̅ε̅ ϲυ παντα οιδαϲ ϲυ γινωϲκειϲ οτι φιλω ϲε λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ βοϲκε τα προβατια μου αμην αμη̅ λεγω ϲοι οτε ηϲ νεωτεροϲ εζω̅νυεϲ ϲεαυτον και περιεπατειϲ οπου ηθελεϲ οταν δε γηραϲηϲ εκτενειϲ ταϲ χειραϲ ϲου και αλλοϲ ϲε ζωϲει και οιϲει ϲε οπου ου θελειϲ τουτο δε ειπεν ϲημαινων ποιω θανατω δοξαϲει τον θ̅ν̅ και τουτο ειπων λεγει αυτω ακολουθει μοι επιϲτραφειϲ ο πετροϲ βλεπει τον μαθητην ον ηγαπα ο ι̅ϲ̅ ακολουθουντα οϲ και ανεπεϲε̅ εν τω δειπνω επι το ϲτηθοϲ αυτου και ειπεν κ̅ε̅ τιϲ εϲτιν ο παραδιδουϲ ϲε τουτον ιδω̅ ο πετροϲ λεγει τω ι̅υ̅ κ̅ε̅ ουτοϲ δε τι λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ εαν αυτον θελω μαινειν εωϲ ερχομαι τι προϲ ϲε ϲυ μοι ακολουθει εξηλθεν ουν ο λογοϲ ουτοϲ ειϲ τουϲ αδελφουϲ οτι ο μαθητηϲ εκεινοϲ ουκ αποθνηϲκει και ουκ ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ οτι ουκ αποθνηϲκει αλλ εαν αυτον θελω μαινειν εωϲ ερχομαι τι προϲ ϲε ουτοϲ εϲτιν ο μαθητηϲ ο μαρτυρων περι τουτων και γραψαϲ ταυτα και οιδαμεν οτι αληθηϲ εϲτιν η μαρτυρια αυτου εϲτιν δε και αλλα πολλα οϲα εποιηϲεν ο ι̅ϲ̅ ατινα εαν γραφηται καθ εν ουδε αυτον οιμαι τον κοϲμον χωρηϲαι τα γραφομενα βιβλια