τον μεν πρωτον λογον εποιηϲαμην περι παντων ω θεοφιλε ων ηρξατο ο ι̅ϲ̅ ποιειν τε και διδαϲκειν αχρι ηϲ ημεραϲ εντειλαμενοϲ τοιϲ αποϲτολοιϲ δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου ουϲ εξελεξατο ανελημφθη οιϲ και παρεϲτηϲεν εαυτον ζωντα μετα το παθειν αυτον εν πολλοιϲ τεκμηριοιϲ δι ημερων τεϲϲερακοντα οπτανομενοϲ αυτοιϲ και λεγων τα περι τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ και ϲυ̅αλιζομενοϲ αυτοιϲ παρηγγειλεν απο ιεροϲολυμων μη χωριζεϲθαι αλλα περιμενειν τη̅ επαγγελειαν του π̅ρ̅ϲ̅ ην ηκουϲατε μου οτι ιωαννηϲ μεν εβαπτιϲεν υδατι υμειϲ δε βαπτιϲθηϲεϲθαι εν π̅ν̅ι̅ αγιω ου μετα πολλαϲ ταυταϲ ημεραϲ οι μεν ουν ϲυνελθοντεϲ ηρωτων αυτον λεγοντεϲ κ̅ε̅ ει ε̅ τω χρονω τουτω αποκαθιϲτανειϲ την βαϲιλειαν τω ι̅η̅λ̅ ειπεν δε προϲ αυτουϲ ουχ υμω̅ εϲτιν γνωναι χρονουϲ η καιρουϲ ουϲ ο π̅η̅ρ̅ εθετο εν τη ιδια εξουϲια αλλα λημψεϲθε δυναμιν επελθοντοϲ του αγιου π̅ν̅ϲ̅ εφ υμαϲ και εϲεϲθε μου μαρτυρεϲ εν τε ι̅λ̅η̅μ̅ και παϲη τη ιουδαια και ϲαμαρια και εωϲ εϲχατου τηϲ γηϲ και ταυτα ειπω̅ βλεποντων αυτων επηρθη και νεφελη υπελαβεν αυτον απο των οφθαλμων αυτων και ωϲ ατενιζοντεϲ ηϲαν ειϲ το̅ ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ πορευομενου αυτου και ιδου ανδρεϲ δυο παρειϲτηκειϲαν αυτοιϲ εν αιϲθηϲεϲι λευκαιϲ οι και ειπαν ανδρεϲ γαλιλαιοι τι εϲτηκατε εμβλεποντεϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ουτοϲ ο ι̅ϲ̅ ο αναλημφθειϲ αφ υμω̅ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ουτωϲ ελευϲεται ον τροπον εθεαϲαϲθαι αυτον πορευομενον ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ τοτε υπεϲτρεψαν ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ απο ορουϲ του καλουμενου ελαιωνοϲ ο εϲτιν εγγυϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ϲαββατου εχον οδον και οτε ειϲηλθον ειϲ το υπερωο̅ ανεβηϲαν ου ηϲαν καταμενο̅τεϲ ο τε πετροϲ και ιωαννηϲ και ιακωβοϲ και ανδρεαϲ φιλιπποϲ και θωμαϲ βαρθολομαιοϲ και ματθαιοϲ ιακωβοϲ αλφαιου και ϲιμων ο ζηλωτηϲ και ιουδαϲ ιακωβου ουτοι παντεϲ ηϲαν προϲκαρτερουντεϲ ομοθυμαδον τη προϲευχη ϲυν γυναιξι και μαρια τη μ̅ρ̅ι̅ του ι̅υ̅ και τοιϲ αδελφοιϲ αυτου και εν ταιϲ ημεραιϲ ταυταιϲ αναϲταϲ πετροϲ εμ μεϲω των αδελφων ειπεν ην τε οχλοϲ ονοματων επι το αυτο ωϲει εκατον εικοϲι ανδρεϲ αδελφοι εδει πληρωθηναι την γραφην ην προειπε το π̅ν̅α̅ το αγιον δια ϲτοματοϲ δ̅α̅δ̅ περι ιουδα του γενομενου οδηγου τοιϲ ϲυλλαβουϲιν ι̅ν̅ οτι κατηριθμημενοϲ ην εν ημι̅ και ελαχεν τον κληρον τηϲ διακονιαϲ ταυτηϲ ουτοϲ μεν ου̅ εκτηϲατο χωριον εκ μιϲθου τηϲ αδικιαϲ και πρινηϲ γενομενοϲ ελακηϲεν μεϲοϲ και εξεχυθη τα ϲπλαγχνα αυτου και γνωϲτο̅ εγενετο παϲιν τοιϲ κατοικουϲι̅ ι̅λ̅η̅μ̅ ωϲτε κληθηναι το χωριο̅ εκεινο τη ιδια διαλεκτω αυτω̅ αχελδαμαχ τουτ εϲτιν χωριο̅ αιματοϲ γεγραπται γαρ εν βιβλω ψαλμων γενηθητω η επαυλιϲ αυτου ερημοϲ και μη εϲτω ο κατοικων εν αυτη και την επιϲκοπην αυτου λαβετω ετεροϲ δει ουν των ϲυνελθοντων ημι̅ ανδρων εν παντι χρονω ω ειϲηλθεν και εξηλθεν εφ ημαϲ ο κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ αρξαμενοϲ απο του βαπτιϲματοϲ ιωαννου αχρι τηϲ ημεραϲ ηϲ ανελημφθη αφ ημω̅ μαρτυρα τηϲ αναϲταϲεωϲ αυτου ϲυν ημιν γενεϲθαι ενα τουτω̅ και εϲτηϲαν δυο ιωϲηφ τον καλουμενον βαρϲαββαν οϲ επεκληθη ιουϲτοϲ και {ματθαν} και προϲευξαμενοι ειπαν ϲυ κ̅ε̅ καρδιογνωϲτα παντων αναδειξον ον εξελεξω εκ τουτων των δυο ενα λαβειν τον τοπον τηϲ διακονιαϲ ταυτηϲ και αποϲτοληϲ αφ ηϲ παρεβη ιουδαϲ πορευθηναι ειϲ τον τοπον τον δικαιον και εδωκαν κληρουϲ αυτοιϲ και επεϲεν ο κληροϲ επι ματθιαν και ϲυνκατεψηφιϲθη μετα των ενδεκα αποϲτολων
και εν τω ϲυ̅πληρουϲθαι την ημεραν τηϲ πε̅τηκοϲτηϲ ηϲαν παντεϲ ομου επι το αυτο και εγενετο αφνω εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ ηχοϲ ωϲπερ φερομενηϲ πνοηϲ βιαιαϲ και επληρωϲεν ολον τον οικον ου ηϲα̅ καθημενοι και ωφθηϲαν αυτοιϲ διαμεριζομεναι γλωϲϲαι ωϲει πυροϲ εκαθειϲεν τε εφ ενα εκαϲτον αυτων και επληϲθηϲαν παντεϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και ηρξαντο λαλειν ετεραιϲ γλωϲϲαιϲ καθωϲ το π̅ν̅α̅ εδιδου αποφθεγγεϲθαι αυτοιϲ ηϲαν δε ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ κατοικουντεϲ ιουδαιοι ανδρεϲ ευλαβειϲ απο παντοϲ εθνουϲ των υπο το̅ ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ γενομενηϲ δε τηϲ φωνηϲ ταυτηϲ ϲυνηλθε το πληθοϲ και ϲυνεχυθη οτι ηκουον ειϲ εκαϲτοϲ τη ιδια διαλεκτω λαλουντων αυτων εξιϲταντο δε παντεϲ και εθαυμαζον λεγοντεϲ ουκ ιδου απαντεϲ ουτοι ειϲιν οι λαλουντεϲ γαλιλαιοι και πωϲ ημειϲ ακουομεν εκαϲτοϲ τη ιδια διαλεκτω ημω̅ εν η εγενηθημεν παρθοι και μηδοι και ελαμειται και οι κατοικουντεϲ την μεϲοποταμιαν ιουδαιαν τε και καμπαδοκιαν ποντον και την αϲια̅ φρυγιαν τε και παμφυλιαν αιγυπτον και τα μερη τηϲ λιβυηϲ τηϲ κατα κυρηνην και οι επιδημουντεϲ ρωμαιοι ιουδαιοι τε και προϲηλυτοι κρητεϲ και αραβεϲ ακουομεν λαλου̅των αυτων ταιϲ ημετεραιϲ γλωϲϲαιϲ τα μεγαλεια του θ̅υ̅ εξιϲταντο δε παντεϲ και διηπορουντο αλλοϲ προϲ αλλον λεγοντεϲ τι τουτο θελει ειναι ετεροι δε διαχλευαζοντεϲ ελεγον οτι γλευκουϲ μεμεϲτωμενοι ειϲιν ϲταθειϲ δε ο πετροϲ ϲυν τοιϲ ενδεκα επηρεν την φωνην αυτου και απεφθεγξατο αυτοιϲ ανδρεϲ ιουδαιοι και οι κατοικουντεϲ ι̅λ̅η̅μ̅ παντεϲ τουτο υμιν γνωϲτον εϲτω και ενωτιϲαϲθαι τα ρηματα μου ου γαρ ωϲ υμειϲ υπολαμβανετε ουτοι μεθυουϲιν εϲτιν γαρ ωρα τριτη τηϲ ημεραϲ αλλα τουτο εϲτιν το ειρημενον δια του προφητου ιωηλ και εϲται εν ταιϲ εϲχαταιϲ ημεραιϲ λεγει ο θ̅ϲ̅ εκχεω απο του π̅ν̅ϲ̅ μου επι παϲαν ϲαρκα και προφητευϲουϲιν οι υιοι υμων και αι θυγατερεϲ υμω̅ και οι νεανιϲκοι υμων οραϲιϲ οψονται και οι πρεϲβυτεροι υμων ενυπνιοιϲ ενυπνιαϲθηϲονται και γε επι τουϲ δουλουϲ μου και επι ταϲ δουλαϲ μου εν ταιϲ ημεραιϲ εκειναιϲ εκχεωϲ απο του π̅ν̅ϲ̅ μου και προφητευϲουϲιν και δωϲω τερατα εν τω ο̅υ̅ν̅ω̅ και ϲημεια επι τηϲ γηϲ κατω αιμα και πυρ και ατμιδα καπνου ο ηλιοϲ μεταϲτραφηϲεται ειϲ ϲκοτοϲ και η ϲεληνη ειϲ αιμα πριν ελθειν την ημεραν κ̅υ̅ την μεγαλην και επιφανη και εϲται παϲ οϲ αν επικαλεϲητε το ονομα κ̅υ̅ ϲωθηϲεται ανδρεϲ ιϲραηλειται ακουϲατε τουϲ λογουϲ τουτουϲ ι̅ν̅ τον ναζωραιον ανδρα απο του θ̅υ̅ αποδεδιγμενον ειϲ υμαϲ δυναμεϲι και τεραϲι και ϲημιοιϲ οιϲ εποιηϲεν δι αυτου ο θ̅ϲ̅ εμ μεϲω υμων καθωϲ αυτοι οιδατε τουτον τη ωριϲμενη βουλη και προγνωϲει του θ̅υ̅ εκδοτον δια χειροϲ ανομων προϲπηξαντεϲ ανειλατε ον ο θ̅ϲ̅ ανεϲτηϲεν λυϲαϲ ταϲ ωδιναϲ του θανατου καθοτι ουκ ην δυνατον κρατιϲθαι αυτον υπ αυτου δ̅α̅δ̅ γαρ λεγει ειϲ αυτην προορωμην τον κ̅ν̅ ενωπιον μου δια παντοϲ οτι εκ δεξιων μου εϲτιν ινα μη ϲαλευθω δια τουτο ηυφρα̅θη η καρδια μου και ηγαλλιαϲατο η γλωϲϲα μου ετι δε και η ϲαρξ μου καταϲκηνωϲει επ ελπιδι οτι ουκ ενκαταλιψειϲ τη̅ ψυχην μου ειϲ αδην ουδε δωϲειϲ τον οϲιον ϲου ιδει̅ διαφθοραν εγνωριϲαϲ μοι οδουϲ ζωηϲ πληρωϲειϲ με {ευφροϲυνην} μετα του προϲωπου ϲου ανδρεϲ αδελφοι εξον ειπειν μετα παρρηϲιαϲ προϲ υμαϲ περι του πατριαρχου δ̅α̅δ̅ οτι και ετελευτηϲε̅ και εταφη και το μνημα αυτου εϲτιν εν ημιν αχρι τηϲ ημεραϲ ταυτηϲ προφητηϲ ουν υπαρχων και ειδωϲ οτι ορκω ωμοϲεν αυτω ο θ̅ϲ̅ εκ καρπου τηϲ οϲφυοϲ αυτου καθειϲαι επι τον θρονον αυτου προειδων ελαληϲεν περι τηϲ αναϲταϲεωϲ του χ̅υ̅ οτι ουτε εγκατελειφθη ειϲ αδου ουτε η ϲαρξ αυτου ειδεν διαφθοραν τουτον τον ι̅ν̅ ανεϲτηϲεν ο θ̅ϲ̅ ου πα̅τεϲ ημειϲ εϲμεν μαρτυρεϲ τη δεξια ουν του θ̅υ̅ υψωθειϲ την τε επαγγελειαν του π̅ν̅ϲ̅ του αγιου λαβων παρα του π̅ρ̅ϲ̅ εξεχεεν τουτο ο υμειϲ βλεπετε και ακουετε ου γαρ δ̅α̅δ̅ ανεβη ειϲ τουϲ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ λεγει δε αυτοϲ ειπεν ο κ̅ϲ̅ τω κ̅ω̅ μου καθου εκ δεξιων μου εωϲ αν θω τουϲ εχθρουϲ ϲου υποποδιον των ποδων ϲου αϲφαλωϲ ουν γινωϲκετω παϲ οικοϲ ι̅η̅λ̅ οτι και κ̅ν̅ αυτον και χ̅ν̅ ο θ̅ϲ̅ εποιηϲεν τουτον το̅ ι̅ν̅ ον υμειϲ εϲταυρωϲατε ακουϲαντεϲ δε κατενυγηϲαν την καρδιαν ειπον τε προϲ τον πετρον και τουϲ λοιπουϲ αποϲτολουϲ τι ποιηϲωμεν ανδρεϲ αδελφοι πετροϲ δε προϲ αυτουϲ μετανοηϲατε φηϲιν και βαπτιϲθητω εκαϲτοϲ υμω̅ επι τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ ειϲ αφεϲι̅ των αμαρτιων υμων και λημψεϲθε την δωρεαν του αγιου π̅ν̅ϲ̅ υμιν γαρ εϲτιν η επαγγελεια και τοιϲ τεκνοιϲ υμων και παϲι τοιϲ ειϲ μακραν ουϲ αν προϲκαλεϲητε κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ ημων ετεροιϲ τε λογοιϲ πλειοϲι διεμαρτυρατο και παρεκαλει αυτουϲ λεγων ϲωθητε απο τηϲ γενεαϲ τηϲ ϲκολιαϲ ταυτηϲ οι μεν ουν αποδεξαμενοι τον λογον αυτου εβαπτιϲθηϲα̅ και προϲετεθηϲαν εν τη ημερα εκεινη ψυχαι ωϲει τριϲχειλιαι ηϲαν δε προϲκαρτερουντεϲ εν τη διδαχη των αποϲτολων και τη κοινωνια τη κλαϲει του αρτου και ταιϲ προϲευχαιϲ εγινετο δε παϲη ψυχη φοβοϲ πολλα τε τερατα και ϲημεια εγινετο δια των αποϲτολων εν ι̅λ̅η̅μ̅ φοβοϲ τε ην μεγαϲ επι πανταϲ και παντεϲ δε οι πιϲτευοντεϲ ηϲαν επι το αυτο και ειχον απα̅τα κοινα και τα κτηματα και ταϲ υπαρξειϲ επιπραϲκον και εμεριζον αυτα παϲιν καθοτι αν τιϲ χρειαν ειχεν καθ ημεραν τε προϲκαρτερουντεϲ ομοθυμαδο̅ εν τω ιερω κλωντεϲ τε κατ οικο̅ αρτον μετελαμβανον τροφηϲ εν αγαλλιαϲει και αφελοτητι καρδιαϲ αινουντεϲ τον θ̅ν̅ και εχοντεϲ χαριν προϲ ολον τον λαον ο δε κ̅ϲ̅ προϲετιθει τουϲ ϲωζομενουϲ καθ ημεραν επι το αυτο
πετροϲ δε και ιωαννηϲ αναιβεννον ειϲ το ιερο̅ επι την ωραν τηϲ προϲευχηϲ τη̅ ενατην και τιϲ ανηρ χωλοϲ εκ κοιλιαϲ μ̅ρ̅ϲ̅ αυτου υπαρχων εβαϲταζετο ον ετιθουν καθ ημεραν προϲ την θυραν του ιερου την λεγομενην ωραιαν του αιτει̅ ελεημοϲυνην παρα των ειϲπορευομενων ειϲ το ιερον οϲ ιδων πετρον και ιωαννην μελλονταϲ ειϲιεναι ειϲ το ιερον ηρωτα ελεημοϲυνην λαβει̅ ατενιϲαϲ δε πετροϲ ειϲ αυτον ϲυν τω ιωαννη ειπεν βλεψον ειϲ ημαϲ ο δε επειχεν αυτοιϲ προϲδοκων τι παρ αυτων λαβειν πετροϲ δε ειπεν αργυριον και χρυϲιον ουχ υπαρχει μοι ο δε εχω τουτο ϲοι διδωμι εν τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ του ναζωραιου εγειρε και περιπατει και πιαϲαϲ αυτο̅ τηϲ δεξιαϲ χειροϲ ηγειρεν αυτο̅ παραχρημα δε εϲτερεωθηϲα̅ αι βαϲειϲ αυτου και τα ϲφυδρα και εξαλλομενοϲ εϲτη και περιεπατει και ειϲηλθεν ϲυν αυτοιϲ ειϲ το ιερον περιπατων και αλλομενοϲ αινων τον θ̅ν̅ και ειδεν παϲ ο λαοϲ αυτον περιπατουντα και αινουντα τον θ̅ν̅ επεγινωϲκον δε αυτον οτι αυτοϲ ην ο προϲ την ελεημοϲυνη̅ καθημενοϲ επι τη ωραια πυλη του ιερου και επληϲθηϲαν θαμβουϲ και εκϲταϲεωϲ επι τω ϲυμβεβηκοτι αυτω κρατουντοϲ τε αυτου τον πετρον και τον ιωα̅νην ϲυνεδραμεν παϲ ο λαοϲ προϲ αυτουϲ επι τη ϲτοα τη καλουμενη ϲαλομωντοϲ εκθαμβοι ιδων δε ο πετροϲ απεκρινατο προϲ τον λαον ανδρεϲ ιϲραηλειται τι θαυμαζετε επι τουτω η ημιν τι ατενιζετε ωϲ ιδια δυναμει η ευϲεβια πεποιηκοϲιν του περιπατειν αυτον ο θ̅ϲ̅ αβρααμ και θ̅ϲ̅ ιϲαακ και θ̅ϲ̅ ιακωβ ο θ̅ϲ̅ των π̅ρ̅ω̅ν̅ ημων εδοξαϲεν τον παιδα αυτου ι̅ν̅ ον υμειϲ μεν παρεδωκατε και ηρνηϲαϲθε κατα προϲωπον πιλατου κριναντοϲ εκεινου απολυειν υμειϲ δε τον αγιον και δικαιον ηρνηϲαϲθε και ητηϲαϲθαι ανδρα φονεα χαριϲθηναι υμιν τον δε αρχηγον τηϲ ζωηϲ απεκτεινατε ον ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν εκ νεκρων ου ημειϲ μαρτυρεϲ εϲμε̅ και επι τη πιϲτει του ονοματοϲ αυτου τουτον ον θεωρειτε και οιδατε εϲτερεωϲεν το ονομα αυτου και η πιϲτιϲ {} δι αυτου εδωκεν αυτω την ολοκληριαν ταυτην απεναντι παντων υμων και νυν αδελφοι οιδα οτι κατα αγνοιαν επραξατε ωϲπερ και οι αρχοντεϲ υμων ο δε θ̅ϲ̅ α προκατηγγειλεν δια ϲτοματοϲ παντων των προφητων αυτου επληρωϲεν ουτωϲ μετανοηϲατε ουν και επιϲτρεψατε ειϲ το εξαλειφθηναι υμων ταϲ αμαρτιαϲ οπωϲ αν ελθωϲιν καιροι αναψυξεωϲ απο προϲωπου του κ̅υ̅ και αποϲτειλη τον προκεχιρηϲμενον υμιν ι̅ν̅ χ̅ν̅ ον δει ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ μεν δεξαϲθαι αχρι χρονων αποκαταϲταϲεωϲ παντω̅ ων ελαληϲεν ο θ̅ϲ̅ δια ϲτοματοϲ των αγιων απ αιωνοϲ αυτου προφητων μωυϲηϲ μεν ειπεν οτι προφητην υμιν αναϲτηϲει κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ υμων εκ των αδελφων υμων ωϲ εμε αυτου ακουϲεϲθε κατα παντα οϲα αν λαληϲη προϲ υμαϲ εϲται δε παϲα ψυχη ητιϲ εαν μη ακουϲη του προφητου εκεινου εξολεθρευθηϲεται εκ του λαου και παντεϲ δε οι προφηται απο ϲαμουηλ και των καθεξηϲ οϲοι ελαληϲα̅ και κατηγγειλαν ταϲ ημεραϲ ταυταϲ υμειϲ εϲται οι υιοι των προφητων και τηϲ διαθηκηϲ ηϲ διεθετο ο θ̅ϲ̅ προϲ τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ υμω̅ λεγων προϲ αβρααμ και εν τω ϲπερματι ϲου {ευλογηθηϲονται} παϲαι αι πατριαι τηϲ γηϲ υμιν πρωτον ο θ̅ϲ̅ αναϲτηϲαϲ τον παιδα αυτου ι̅ν̅ απεϲτειλεν αυτον ευλογουντα υμαϲ εν τω αποϲτρεφειν εκαϲτον απο τω̅ πονηριων υμων
λαλουντων δε αυτων προϲ τον λαο̅ επεϲτηϲαν αυτοιϲ οι ιερειϲ και ο ϲτρατηγοϲ του ιερου και οι ϲαδδουκαιοι διαπονουμενοι δια το διδαϲκειν αυτουϲ τον {�����} και καταγγελλειν {} τω ι̅υ̅ την αναϲταϲιν την εκ νεκρων και επεβαλον αυτοιϲ ταϲ χειραϲ και εθεντο αυτουϲ ειϲ τηρηϲιν ειϲ την αυριον ην γαρ εϲπερα ηδη πολλοι δε των ακουϲαντων επιϲτευϲαν και εγενηθη ο αριθμοϲ των ανδρων χιλιαδεϲ πεντε εγενετο δε επι την αυριον ϲυναχθηναι αυτων τουϲ αρχονταϲ και τουϲ πρεϲβυτερουϲ και τουϲ γραμματειϲ εν ι̅λ̅η̅μ̅ και ανναϲ ο αρχιερευϲ και καιαφαϲ και ιωαννηϲ και αλεξανδροϲ και οϲοι ηϲαν εκ γενουϲ αρχιερατικου και ϲτηϲαντεϲ αυτουϲ εν τω μεϲω επυνθανοντο εν ποια δυναμει η εν ποιω ονοματι εποιηϲατε τουτο υμειϲ τοτε πετροϲ πληϲθειϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου ειπεν προϲ αυτουϲ αρχοντεϲ του λαου και πρεϲβυτεροι ει ημειϲ ϲημερον ανακρινομεθα επι ευεργεϲια α̅ν̅ο̅υ̅ αϲθενουϲ εν τινι ουτοϲ ϲεϲωται γνωϲτον εϲτω παϲιν υμιν και παντι τω λαω ι̅η̅λ̅ οτι εν τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ του ναζωραιου ον υμειϲ εϲταυρωϲατε ον ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν εκ νεκρων εν τουτω ουτοϲ παρεϲτηκεν ενωπιον υμων υγιηϲ ουτοϲ εϲτιν ο λιθοϲ ο εξουθενηθειϲ υφ υμων των οικοδομων ο γενομενοϲ ειϲ κεφαλην γωνιαϲ και ουκ εϲτι̅ εν αλλω ουδενι η ϲωτηρια ουδε γαρ ονομα ετερον εϲτιν υπο τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ το δεδομενον εν α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ εν ω δει ϲωθηναι ημαϲ θεωρουντεϲ δε την του πετρου παρρηϲιαν και ιωαννου και καταλαβομενοι οτι α̅ν̅ο̅ι̅ αγραμματοι ειϲιν και ιδιωται εθαυμαζο̅ επεγινωϲκον τε αυτουϲ οτι ϲυ̅ τω ι̅υ̅ ηϲαν τον τε α̅ν̅ο̅ν̅ βλεπο̅τεϲ ϲυν αυτοιϲ εϲτωτα τον τεθεραπευμενον ουδεν ειχον αντιπειν κελευϲαντεϲ δε αυτουϲ εξω του ϲυνεδριου απελθειν ϲυνεβαλλον προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ τι ποιηϲωμεν τοιϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ τουτοιϲ οτι μεν γαρ γνωϲτον ϲημειον γεγονεν δι αυτω̅ παϲιν τοιϲ κατοικουϲιν ι̅λ̅η̅μ̅ φανερον και ου δυναμεθα αρνιϲθαι αλλ ινα {} μη επι πλιον διανεμηθη ειϲ τον λαον απειληϲωμεθα αυτοιϲ μη λαλειν επι τω ονοματι τουτω μηδενι α̅ν̅ω̅ν̅ και καλεϲαντεϲ αυτουϲ παρηγγειλαν το καθολου μη φθεγγεϲθαι μηδε διδαϲκειν επι τω ονοματι του ι̅υ̅ ο δε πετροϲ και ο ιωαννηϲ αποκριθεντεϲ ειπον προϲ αυτουϲ ει δικαιον εϲτιν ενωπιον του θ̅υ̅ υμων ακουειν μαλλον η του θ̅υ̅ κρινατε ου δυναμεθα γαρ ημειϲ α ειδαμεν και ηκουϲαμεν μη λαλει̅ οι δε προϲαπειληϲαμενοι απελυϲαν αυτουϲ μηδεν ευριϲκοντεϲ το πωϲ κολαϲωνται αυτουϲ δια τον λαον οτι παντεϲ εδοξαζον τον θ̅ν̅ επι τω γεγονοτι ετων γαρ ην πλειονων τεϲϲερακοντα ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ εφ ον εγεγονει το ϲημειον τουτο τηϲ ιαϲεωϲ απολυθεντεϲ δε ηλθον προϲ τουϲ ιδιουϲ και απηγγειλαν οϲα προϲ αυτουϲ οι αρχιερειϲ και οι πρεϲβυτεροι ειπον οι δε ακουϲαντεϲ ομοθυμαδον ηραν φωνην προϲ τον θ̅ν̅ και ειπαν δεϲποτα ϲυ ο ποιηϲαϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και την γη̅ και την θαλαϲϲαν και παντα τα εν αυτοιϲ ο του π̅ρ̅ϲ̅ ημων δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου ϲτοματοϲ δ̅α̅δ̅ παιδοϲ ϲου ειπω̅ ινα τι εφρυαξαν εθνη και λαοι εμελετηϲαν καινα παρεϲτηϲαν οι βαϲιλειϲ τηϲ γηϲ και οι αρχοντεϲ ϲυνηχθηϲαν επι το αυτο κατα του κ̅υ̅ και κατα του χ̅υ̅ αυτου ϲυνηχθηϲαν γαρ επ αληθειαϲ εν τη πολει ϲου ταυτη επι τον αγιο̅ παιδα ϲου ι̅ν̅ ον εχριϲαϲ ηρωδηϲ τε και ποντιοϲ πιλατοϲ ϲυν εθνεϲιν και λαοιϲ ι̅η̅λ̅ ποιηϲαι οϲα η χειρ ϲου και η βουλη {} προωριϲεν γενεϲθαι και τα νυν κ̅ε̅ εφειδε επι ταϲ απειλαϲ αυτων και δοϲ τοιϲ δουλοιϲ ϲου μετα παρρηϲιαϲ παϲηϲ λαλειν τον λογον ϲου εν τω την χειρα ϲε εκτινειν ειϲ ιαϲιν και ϲημεια και τερατα γινεϲθαι δια του ονοματοϲ του αγιου παιδοϲ ϲου ι̅υ̅ και δεηθεντων αυτων εϲαλευθη ο τοποϲ εν ω ηϲαν ϲυνηγμενοι και επληϲθηϲα̅ απαντεϲ του αγιου π̅ν̅ϲ̅ και ελαλου̅ τον λογον του θ̅υ̅ μετα παρρηϲιαϲ του δε πληθουϲ των πιϲτευϲαντων ην καρδια και ψυχη μια και ουδε ειϲ τι των υπαρχοντων αυτω ελεγεν ιδιον ειναι αλλ η̅ αυτοιϲ απαντα κοινα και δυναμει μεγαλη απεδιδουν οι αποϲτολοι το μαρτυριον τηϲ αναϲταϲεωϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ χαριϲ τε μεγαλη ην επι πανταϲ αυτουϲ ουδε γαρ ενδεηϲ τιϲ ην εν αυτοιϲ οϲοι γαρ κτητορεϲ χωριων η οικιων υπηρχον πωλουντεϲ εφερον ταϲ τιμαϲ των πιπραϲκομενων και ετιθουν παρα τουϲ ποδαϲ των αποϲτολων διεδιδετο δε εκαϲτω καθοτι αν τιϲ χρειαν ειχεν ιωϲηφ δε ο επικληθειϲ βαρναβαϲ απο των αποϲτολων ο εϲτιν μεθερμηνευομενον υιοϲ παρακληϲεωϲ λευιτηϲ κυπριοϲ τω γενει υπαρχοντοϲ αυτω αγρου πωληϲαϲ ηνεγκεν το χρημα και εθηκεν παρα τουϲ ποδαϲ των αποϲτολων
ανηρ δε τιϲ ονοματι ανανιαϲ ϲυν ϲαπφειρη τη γυναικι αυτου επωληϲεν κτημα και ενοϲφιϲατο απο τηϲ τιμηϲ ϲυνιδυιηϲ και τηϲ γυναικοϲ και ενεγκαϲ μεροϲ τι παρα τουϲ ποδαϲ των αποϲτολων εθηκε̅ ειπεν δε ο πετροϲ ανανια δια τι επληρωϲεν ο ϲαταναϲ την καρδιαν ϲου ψευϲαϲθαι ϲε το π̅ν̅α̅ το αγιον και νοϲφιϲαϲθε απο τηϲ τιμηϲ του χωριου ουχι μενον ϲοι εμενεν και πραθεν εν τη ϲη εξουϲια υπηρχεν τι οτι εθου εν τη καρδια ϲου το πραγμα τουτο ουκ εψευϲω α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ αλλα τω θ̅ω̅ ακουων δε ο ανανιαϲ τουϲ λογουϲ τουτουϲ πεϲων εξεψυξεν και εγενετο φοβοϲ μεγαϲ επι πανταϲ τουϲ ακουονταϲ αναϲταντεϲ δε οι νεωτεροι ϲυνεϲτειλα̅ αυτον και εξενεγκαντεϲ εθαψα̅ εγενετο δε ωϲ ωρων τριων διαϲτημα και η γυνη αυτου μη ειδυια το γεγονοϲ ειϲηλθεν απεκριθη δε προϲ αυτην πετροϲ ειπε μοι ει τοϲουτου το χωριον απεδοϲθαι η δε ειπεν {} τοϲουτου ο δε πετροϲ ειπεν προϲ αυτην τι οτι ϲυνεφωνηθη υμιν πειραϲαι το π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ ιδου οι ποδαιϲ των θαψαντων τον ανδρα ϲου επι ταιϲ θυραιϲ και εξοιϲουϲιν ϲε επεϲεν δε παραχρημα προϲ τουϲ ποδαϲ αυτου και εξεψυξεν ειϲελθοντεϲ δε οι νεανιϲκοι ευραν αυτην νεκραν και εξενεγκαντεϲ εθαψαν προϲ τον ανδρα αυτηϲ και εγενετο φοβοϲ μεγαϲ εφ ολην την εκκληϲιαν και πανταϲ τουϲ ακουονταϲ ταυτα δια δε των χειρων των αποϲτολων εγεινετο ϲημεια και τερατα πολλα εν τω λαω και ηϲαν ομοθυμαδον παντεϲ εν τη ϲτοα ϲολομωντοϲ των δε λοιπων ουδειϲ ετολμα κολλαϲθαι αυτοιϲ αλλ εμεγαλυνεν αυτουϲ ο λαοϲ μαλλον δε προϲετιθεντο οι πιϲτευοντεϲ τω κ̅ω̅ πληθη ανδρω̅ τε και γυναικων ωϲτε και ειϲ ταϲ πλατειαϲ εκφερειν τουϲ αϲθενειϲ και τιθεναι επι των κλιναριων και κραβαττων ινα ερχομενου πετρου καν η ϲκια επιϲκιαϲη τινι αυτων ϲυνηρχετο δε και το πληθοϲ τω̅ περιξ πολεων {} φεροντεϲ αϲθενειϲ και οχλουμενουϲ υπο π̅ν̅ω̅ν̅ ακαθαρτων οιτεινεϲ εθεραπευοντο απαντεϲ αναϲταϲ δε ο αρχιερευϲ και παντεϲ οι ϲυν αυτω η ουϲα αιρεϲειϲ των ϲαδδουκαιω̅ επληϲθηϲαν ζηλου και επεβαλλον ταϲ χειραϲ επι τουϲ αποϲτολουϲ και εθεντο αυτουϲ εν τηρηϲει δημοϲια αγγελοϲ δε κ̅υ̅ δια νυκτοϲ ανοιξαϲ ταϲ θυραϲ τηϲ φυλακηϲ εξαγαγω̅ τε αυτουϲ ειπεν πορευεϲθε και ϲταθεντεϲ λαλειτε εν τω ιερω τω λαω παντα τα ρηματα τηϲ ζωηϲ ταυτηϲ ακουϲαντεϲ δε ειϲηλθον υπο τον ορθρον ειϲ το ιερον και εδιδαϲκον παραγενομενοϲ δε ο αρχιερευϲ και οι ϲυν αυτω ϲυνεκαλεϲαν το ϲυνεδριον και παϲαν την γερουϲιαν των υιων ι̅η̅λ̅ και απεϲτειλαν ειϲ το δεϲμωτηριον αχθηναι αυτουϲ οι δε παραγενομενοι υπηρεται ουχ ευρον αυτουϲ εν τη φυλακη αναϲτρεψα̅τεϲ δε απηγγειλαν λεγοντεϲ οτι το δεϲμωτηριον ευρομεν κεκλειϲμενον εν παϲη αϲφαλεια και τουϲ φυλακαϲ εϲτωταϲ επι των θυρων ανοιξαντεϲ δε εϲω ουδενα ευρομεν ωϲ δε ηκουϲαν τουϲ λογουϲ τουτουϲ ο τε ϲτρατηγοϲ του ιερου και οι αρχιερειϲ διηπορουν περι αυτων τι αν γενοιτο τουτο παραγενομενοϲ δε τιϲ απηγγειλεν αυτοιϲ οτι ιδου οι ανδρεϲ ουϲ εθεϲθε εν τη φυλακη ειϲιν εν τω ιερω εϲτωτεϲ και διδαϲκοντεϲ τον λαον τοτε απελθων ο ϲτρατηγοϲ ϲυν τοιϲ υπηρεταιϲ ηγαγε̅ αυτουϲ ου μετα βιαϲ εφοβουντο γαρ τον λαον ινα μη λιθαϲθωϲιν αγαγοντεϲ δε αυτουϲ εϲτηϲαν εν τω ϲυνεδριω και επηρωτηϲεν αυτουϲ ο αρχιερευϲ λεγων παραγγελια παρηγγειλαμεν υμιν μη λαλειν επι τω ονοματι τουτω και ιδου επληρωϲατε την ι̅λ̅η̅μ̅ τηϲ διδαχηϲ υμω̅ και βουλεϲθαι επαγαγειν εφ ημαϲ το αιμα {το αιμα} του α̅ν̅ο̅υ̅ τουτου αποκριθειϲ δε πετροϲ και οι αποϲτολοι ειπαν πειθαρχειν δει θ̅ω̅ μαλλον η α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ο δε θ̅ϲ̅ των π̅ρ̅ω̅ν̅ ημων ηγειρεν ι̅ν̅ ον υμειϲ διεχειριϲαϲθαι κρεμαϲαντεϲ επι ξυλου τουτο̅ ο θ̅ϲ̅ αρχηγον και ϲωτηρα υψωϲεν τη δεξια αυτου δουναι μετανοιαν τω ι̅η̅λ̅ και αφεϲιν αμαρτιων και ημειϲ μαρτυρεϲ εϲμε̅ των ρηματων τουτων και το π̅ν̅α̅ το αγιον ο εδωκεν ο θ̅ϲ̅ τοιϲ πειθαρχουϲιν αυτω οι δε ακουϲαντεϲ διεπριοντο και εβουλοντο αναιλειν αυτουϲ αναϲταϲ δε τιϲ εν τω ϲυνεδριω φαριϲαιοϲ ονοματι γαμαλιηλ νομοδιδαϲκαλοϲ τιμιοϲ παντι τω λαω εκελευϲεν εξω βραχυ τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ποιηϲαι ειπεν τε προϲ αυτουϲ ανδρεϲ ιϲραηλειται προϲεχετε εαυτοιϲ επι τοιϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ τουτοιϲ τι μελλετε πραϲϲειν προ γαρ τουτων των ημερων ανεϲτη θευδαϲ λεγων ειναι τινα εαυτον {} ω προϲεκλιθη ανδρων αριθμοϲ ωϲ τετρακοϲιων οϲ ανηρεθη και παντεϲ οϲοι επειθοντο αυτω διελυθηϲαν και εγενοντο ειϲ ουδεν μετα τουτον ανεϲτη ιουδαϲ ο γαλιλαιοϲ εν ταιϲ ημεραιϲ τηϲ απογραφηϲ και απεϲτηϲε λαον {} οπιϲω αυτου κακεινοϲ απωλετο και παντεϲ οϲοι επειθοντο αυτω διεϲκορπιϲθηϲαν και τα νυν λεγω υμιν αποϲτητε απο των α̅ν̅ω̅ν̅ τουτων και αφετε αυτουϲ οτι εαν η εξ α̅ν̅ω̅ν̅ η βουλη αυτη η το εργον τουτο καταλυθηϲεται ει δε εκ θ̅υ̅ εϲτι̅ ου δυναϲθε καταλυϲαι αυτουϲ μηποτε και θεομαχοι ευρεθητε επειϲθηϲαν δε αυτω και προϲκαλεϲαμενοι τουϲ αποϲτολουϲ δειραντεϲ παρηγγειλαν μη λαλειν αυτουϲ επι τω ονοματι του ι̅υ̅ και απελυϲαν οι μεν ουν επορευοντο χαιροντεϲ απο προϲωπου του ϲυνεδριου οτι κατηξιωθηϲαν υπερ του ονοματοϲ ατιμαϲθηναι παϲαν τε ημεραν εν τω ιερω και κατ οικον ουκ επαυοντο διδαϲκοντεϲ και ευαγγελιζομενοι τον χ̅ν̅ ι̅ν̅
εν δε ταιϲ ημεραιϲ ταυταιϲ πληθυνοντων των μαθητων εγενετο γογγυϲμοϲ των ελληνιϲτων προϲ τουϲ εβραιουϲ οτι παρεθεωρουντο εν τη διακονια τη καθημερινη αι χηραι αυτων προϲκαλεϲαμενοι δε οι δωδεκα το πληθοϲ των μαθητων ειπαν ουκ αρεϲτον εϲτιν ημαϲ καταλιψανταϲ τον λογον του θ̅υ̅ διακονει̅ τραπεζαιϲ επιϲκεψαϲθαι δη ανδραϲ εξ υμων μαρτυρουμενουϲ επτα πληρηϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και ϲοφιαϲ ουϲ καταϲτηϲομεν επι τηϲ χρειαϲ ταυτηϲ ημειϲ δε τη προϲευχη και τη διακονια του λογου προϲκαρτερηϲομεν και ηρεϲεν ο λογοϲ ενωπιον παντοϲ του πληθουϲ και εξελεξαντο ϲτεφανον ανδρα πληρηϲ πιϲτεωϲ και π̅ν̅ϲ̅ αγιου και φιλιππον και προχορο̅ και νικανορα και τιμωνα και παρμεναν και νικολαον προϲηλυτο̅ αντιοχεα ουϲ εϲτηϲαν ενωπιο̅ των αποϲτολων και προϲευξαμενοι επεθηκαν αυτοιϲ ταϲ χειραϲ και ο λογοϲ του θ̅υ̅ ηυξανε και επληθυνετο ο αριθμοϲ των μαθητω̅ εν ι̅λ̅η̅μ̅ ϲφοδρα πολυϲ τε οχλοϲ τω̅ ιερεων υπηκουεν τη πιϲτει ϲτεφανοϲ δε πληρηϲ χαριτοϲ και δυναμεωϲ εποιει τερατα και ϲημεια μεγαλα εν τω λαω ανεϲτηϲαν δε τινεϲ των εκ τηϲ ϲυναγωγηϲ των λεγομενων λιβερτεινων και κηρυναιων και αλεξανδρεων και των απο κηλικιαϲ ϲυνζητουντεϲ τω ϲτεφανω και ουκ ιϲχυον αντιϲτηναι τη ϲοφια και τω π̅ν̅ι̅ ω ελαλει τοτε υπεβαλον ανδραϲ λεγοντεϲ οτι ακηκοαμεν αυτου {} ρηματα βλαϲφημα ειϲ μωυϲην και τον θ̅ν̅ ϲυνεκεινηϲαν τε τον λαον και τουϲ πρεϲβυτερουϲ και τουϲ γραμματειϲ και επιϲταντεϲ ϲυνηρπαϲα̅ αυτον και ηγαγον αυτον ειϲ το ϲυνεδριον εϲτηϲαν τε μαρτυραϲ ψευδειϲ λεγονταϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ ου παυεται ρηματα λαλων κατα του τοπου του αγιου και του νομου ακηκοαμεν γαρ αυτου λεγο̅τοϲ οτι ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ ουτοϲ καταλυϲει τον τοπον τουτον και αλλαξει τα εθη α παρεδωκε̅ ημιν μωϲηϲ και ατενιϲαντεϲ ειϲ αυτον παντεϲ οι καθεζομενοι εν τω ϲυνεδριω ειδαν το προϲωπον αυτου ωϲει προϲωπον αγγελου
ειπεν δε ο αρχιερευϲ ει ταυτα ουτωϲ εχει ο δε εφη ανδρεϲ αδελφοι και π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ακουϲατε ο θ̅ϲ̅ τηϲ δοξηϲ ωφθη τω π̅ρ̅ι̅ ημων αβρααμ οντι εν τη μεϲοποταμια πριν η κατοικηϲαι αυτον εν χαρραν και ειπεν προϲ αυτον εξελθε εκ τηϲ γηϲ ϲου και εκ τηϲ ϲυγγενειαϲ ϲου και δευρο ειϲ τη̅ γην ην αν ϲοι δειξω τοτε εξελθων εκ γηϲ χαλδαιων κατωκηϲεν εν χαρραν κακειθεν μετα αποθανειν τον π̅ρ̅α̅ αυτου μετωκιϲεν αυτον ειϲ την γην ταυτην ειϲ ην υμειϲ νυν κατοικειτε και ουκ εδωκεν αυτω κληρονομιαν εν αυτη ουδε βημα ποδοϲ και επηγγειλατο δουναι αυτην ειϲ καταϲχεϲιν αυτω και τω ϲπερματι αυτου μετ αυτον ουκ οντοϲ αυτω τεκνου ελαληϲεν δε ουτωϲ ο θ̅ϲ̅ οτι εϲται το ϲπερμα αυτου παροικον εν γη αλλοτρια και δουλωϲουϲιν αυτο και κακωϲουϲιν ετη τετρακοϲια και το εθνοϲ ω εαν δουλευϲουϲιν κρινω εγω ο θ̅ϲ̅ ειπεν και μετα ταυτα εξελευϲονται και λατρευϲουϲιν μοι εν τω τοπω τουτω και εδωκεν αυτω διαθηκην περιτομηϲ και ουτωϲ εγεννηϲεν τον ιϲαακ και περιετεμεν αυτον τη ημερα τη ογδοη και ιϲαακ τον ιακωβ και ιακωβ τουϲ δωδεκα πατριαρχαϲ και οι πατριαρχαι ζηλωϲαντεϲ τον ιωϲηφ απεδοντο ειϲ αιγυπτον και ην ο θ̅ϲ̅ μετ αυτου και εξειλατο αυτον εκ παϲω̅ των θλιψεων αυτου και εδωκε̅ χαριν και ϲοφιαν εναντιον φαραω βαϲιλεωϲ αιγυπτου και κατεϲτηϲεν αυτον ηγουμενον επ αιγυπτον και εφ ολον τον οικον αυτου ηλθεν δε λιμοϲ εφ ολην την αιγυπτον και χανααν και θλιψιϲ μεγαλη και ουχ ευριϲκο̅ χορταϲματα οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων ακουϲαϲ δε ιακωβ οντα ϲιτια ειϲ αιγυπτον εξαπεϲτειλεν τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ ημων πρωτον και εν τω δευτερω εγνωριϲθη ιωϲηφ τοιϲ αδελφοιϲ αυτου και φανερον εγενετο τω φαραω το γενοϲ αυτου αποϲτειλαϲ δε ιωϲηφ μετεκαλεϲατο ιακωβ το̅ π̅ρ̅α̅ αυτου και παϲαν την ϲυγγενεια̅ εν ψυχαιϲ εβδομηκοντα πεντε και κατεβη ιακωβ ειϲ αιγυπτον και ετελευτηϲεν αυτοϲ και οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων και μετετεθηϲαν ειϲ ϲυχεμ και ετεθηϲαν εν τω μνηματι ω ωνηϲατο αβρααμ τιμηϲ αργυριου παρα των υιων εμμωρ του εν ϲυχεμ ωϲ δε ηγγειζεν ο καιροϲ τηϲ επαγγελειαϲ ηϲ ωμολογηϲεν ο θ̅ϲ̅ τω αβρααμ ηυξηϲεν ο λαοϲ και επληθυνθη εν αιγυπτω αχριϲ ου ανεϲτη βαϲιλευϲ ετεροϲ επ αιγυπτον οϲ ουκ ηδει τον ιωϲηφ ουτοϲ καταϲοφιϲαμενοϲ το γενοϲ ημων εκακωϲεν τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ ημων του ποιειν τα βρεφη εκθετα αυτων ειϲ το μη {ωογονειϲθε} εν ω καιρω εγενηθη μωϲηϲ και ην αϲτειοϲ τω θ̅ω̅ οϲ ανετραφη μηναϲ τρειϲ εν τω οικω του π̅ρ̅ϲ̅ εκτεθεντοϲ δε αυτου ανειλατο αυτον η θυγατηρ φαραω και ανεθρεψατο αυτον εαυτη ειϲ υιον και επαιδευθη μωϲηϲ εν παϲη ϲοφια αιγυπτιων ην δε δυνατοϲ εν λογοιϲ και εργοιϲ αυτου ωϲ δε επληρουτο αυτω τεϲϲερακονταετηϲ χρονοϲ ανεβη επι την καρδιαν αυτου επιϲκεψαϲθε τουϲ αδελφουϲ αυτου τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ και ιδων τινα αδικουμενον ημυνατο και εποιηϲεν εκδικηϲιν τω καταπονουμενω παταξαϲ τον αιγυπτιον ενομιζεν δε ϲυνιεναι τουϲ αδελφουϲ αυτου οτι ο θ̅ϲ̅ δια χειροϲ αυτου διδωϲιν ϲωτηριαν αυτοιϲ οι δε ου ϲυνηκαν τη τε επιουϲη ημερα ωφθη αυτοιϲ μαχομενοιϲ και ϲυνηλαϲεν αυτουϲ ειϲ ειρηνην ειπων ανδρεϲ αδελφοι εϲτε ινα τι αδικειτε αλληλουϲ ο δε αδικων τον πληϲιον απωϲατο αυτον ειπων τιϲ ϲε κατεϲτηϲεν αρχοντα και δικαϲτην εφ ημων μη ανελειν με ϲυ θελειϲ ον τροπον ανειλεϲ τον αιγυπτιο̅ χθεϲ εφυγεν δε μωϲηϲ εν τω λογω τουτω και εγενετο παροικοϲ εν γη μαδιαμ ου εγεννηϲε̅ υιουϲ δυο και πληρωθεντων ετων τεϲϲερακοντα ωφθη αυτω εν τη ερημω του ορουϲ ϲινα αγγελοϲ εν πυρι φλογοϲ βατου ο δε μωϲηϲ ιδων εθαυμαϲεν προϲερχομενου δε αυτου κατανοηϲαι εγενετο φωνη κ̅υ̅ εγω ο θ̅ϲ̅ των π̅ρ̅ω̅ν̅ ϲου ο θ̅ϲ̅ αβρααμ και ιϲαακ και ιακωβ εντρομοϲ δε γενομενοϲ μωϲηϲ ουκ ετολμα κατανοηϲαι ειπεν δε αυτω κ̅ϲ̅ λυϲον το υποδημα των ποδων ϲου ο γαρ τοποϲ εφ ω εϲτηκαϲ γη αγια εϲτιν ιδων ιδον τη̅ κακωϲιν του λαου μου του εν αιγυπτω και του ϲτεναγμου αυτω̅ ηκουϲα και κατεβην εξελεϲθαι αυτουϲ και νυν δευρο αποϲτειλω ϲε ειϲ αιγυπτον τουτον το̅ μωϲην ον ηρνηϲαντο ειποντεϲ τιϲ ϲε κατεϲτηϲεν αρχοντα και δικαϲτην τουτον ο θ̅ϲ̅ αρχηγο̅ και λυτρωτην απεϲταλκεν ϲυν χειρι αγγελου του οφθεντοϲ αυτω εν τη βατω ουτοϲ εξηγαγε̅ αυτουϲ ποιηϲαϲ τερατα και ϲημεια εν γη αιγυπτω και εν ερυθρα θαλαϲϲη και εν τη ερημω ετη τεϲϲερακοντα ουτοϲ εϲτιν ο μωϲηϲ ο ειπαϲ τοιϲ υιοιϲ ι̅η̅λ̅ προφητη̅ υμιν αναϲτηϲει ο θ̅ϲ̅ εκ των αδελφων υμων ωϲ εμε ουτοϲ εϲτι̅ ο γενομενοϲ εν τη εκκληϲια εν τη ερημω μετα του αγγελου του λαλουντοϲ αυτω εν τω ορει ϲινα και των π̅ρ̅ω̅ν̅ ημων οϲ εδεξατο λογια ζωντα δουναι ημιν ω ουκ ηθεληϲαν υπηκοοι γενεϲθαι οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων αλλα απωϲα̅το και εϲτραφηϲαν εν ταιϲ καρδιαιϲ αυτων ειϲ αιγυπτον ειποντεϲ τω ααρων ποιηϲον ημιν θεουϲ οι προπορευϲονται ημω̅ ο γαρ μωϲηϲ ουτοϲ οϲ εξηγαγεν ημαϲ εκ γηϲ αιγυπτου ουκ οιδαμεν τι εγενετο αυτω και εμοϲχοποιηϲαν εν ταιϲ ημεραιϲ εκειναιϲ και ανηγαγον θυϲιαν τω ιδωλω και ευφραινοντο εν τοιϲ εργοιϲ των χειρων αυτων εϲτρεψεν δε ο θ̅ϲ̅ και παρεδωκεν αυτουϲ λατρευειν τη ϲτρατεια του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ καθωϲ γεγραπται εν βιβλω των προφητων μη ϲφαγια και θυϲιαϲ προϲηνεγκατε μοι εν τη ερημω {οικοϲ} οικοϲ ι̅η̅λ̅ ετη τεϲϲερακοντα και ανελαβετε την ϲκηνην του μολοχ και το αϲτρον του θ̅υ̅ υμω̅ ραιφαν τουϲ τυπουϲ ουϲ εποιηϲατε προϲκυνειν αυτοιϲ και μετοικειω υμαϲ επεκεινα βαβυλωνοϲ η ϲκηνη του μαρτυριου ην τοιϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ι̅ν̅ υμων ε̅ τη ερημω καθωϲ διεταξατο ο λαλων τω μωϲη ποιηϲαι αυτη̅ κατα τον τυπον ον εωρακει ην και ειϲηγαγον διαδεξαμενοι οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων μετα ι̅υ̅ εν τη καταϲχεϲει των εθνων ων εξωϲεν ο θ̅ϲ̅ απο προϲωπου τω̅ π̅ρ̅ω̅ν̅ ημων εωϲ των ημερω̅ δ̅α̅δ̅ οϲ ευρεν χαριν ενωπιον του θ̅υ̅ και ητηϲατο ευρειν ϲκηνωμα τω θ̅ω̅ ιακωβ ϲαλωμων δε ωκοδομηϲεν αυτω οικον αλλ ουχ ο υψιϲτοϲ εν χειροποιητοιϲ κατοικει καθωϲ ο προφητηϲ λεγει ο ο̅υ̅ν̅ο̅ϲ̅ μοι θρονοϲ η δε γη υποποδιον τω̅ ποδων μου ποιον οικον οικοδομηϲεται μοι λεγει κ̅ϲ̅ η τιϲ τοποϲ τηϲ καταπαυϲεωϲ μου ουχι η χειρ μου εποιηϲεν παντα ταυτα ϲκληροτραχηλοι και απεριτμητοι καρδιαιϲ και τοιϲ ωϲι̅ υμειϲ αει τω π̅ν̅ι̅ τω αγιω αντιπιπτετε ωϲ οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ υμων και υμειϲ τινα των προφητων ουκ εδιωξαν οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ υμων και απεκτειναν τουϲ προκαταγγειλανταϲ περι τηϲ ελευϲεωϲ του δικαιου ου νυν υμειϲ προδοται και φονειϲ εγενεϲθε οιτεινεϲ ελαβετε τον νομον ειϲ διαταγαϲ αγγελων και ουκ εφυλαξεϲθε ακουοντεϲ δε ταυτα διεπριοντο ταιϲ καρδιαιϲ αυτων και εβρυχο̅ τουϲ οδονταϲ επ αυτον υπαρχων δε πληρηϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου ατενιϲαϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ειδεν δοξαν θ̅υ̅ και ι̅ν̅ εϲτωτα εκ δεξιων του θ̅υ̅ και ειπεν ιδου θεωρω τουϲ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ διηνοιγμενουϲ και τον υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ εϲτωτα εκ δεξιων του θ̅υ̅ κραξαντεϲ δε φωνη μεγαλη ϲυνεϲχον τα ωτα αυτων και ωρμηϲαν ομοθυμαδον επ αυτον και εκβαλοντεϲ αυτον εξω τηϲ πολεωϲ ελιθοβολουν και οι μαρτυρεϲ απεθεντο τα ιματεια αυτων παρα τουϲ ποδαϲ νεανιου καλουμενου ϲαυλου και ελιθοβολουν τον ϲτεφανον επικαλουμενον και λεγοντα κ̅ε̅ ι̅υ̅ δεξαι το π̅ν̅α̅ μου θειϲ δε τα γονατα εκραξεν φωνη μεγαλη κ̅ε̅ μη ϲτηϲηϲ αυτοιϲ ταυτην την αμαρτιαν και τουτο ειπων εκοιμηθη
ϲαυλοϲ δε η̅ ϲυνευδοκων τη αναιρεϲει αυτου εγενετο δε εν εκεινη τη ημερα διωγμοϲ μεγαν επι την εκκληϲιαν την εν ιεροϲολυμοιϲ παντεϲ τε διεϲπαρηϲαν κατα ταϲ χωραϲ τηϲ ιουδαιαϲ και ϲαμαρειαϲ πλην των αποϲτολων ϲυνεκομιϲαν δε τον ϲτεφανο̅ ανδρεϲ ευλαβειϲ και εποιηϲαν κοπετον μεγαν επ αυτω ϲαυλοϲ δε ελυμαινετο την {εκληϲιαν} κατα τουϲ οικουϲ ειϲπορευομενοϲ ϲυρων τε ανδραϲ και γυναικαϲ παρεδιδου ειϲ φυλακην οι μεν ουν διαϲπαρεντεϲ διηλθον ευαγγελιζομενοι τον λογον φιλιπποϲ δε κατελθων ειϲ την πολιν τηϲ ϲαμαρειαϲ εκηρυϲϲεν αυτοιϲ τον χ̅ν̅ προϲειχον δε οι οχλοι τοιϲ λεγομενοιϲ υπο του {παυλου} ομοθυμαδον εν τω ακουειν αυτουϲ και βλεπειν τα ϲημεια εποιει πολλοι γαρ των εχοντων πνευματα ακαθαρτα βοωντα φωνη μεγαλη εξηρχοντο πολλοι δε παραλελυμενοι και χωλοι εθεραπευθηϲαν εγενετο δε πολλη χαρα εν τη πολει εκεινη ανηρ δε τιϲ ονοματι ϲιμων προυπηρχεν εν τη πολει μαγευων και εξιϲτανων το εθνοϲ τηϲ ϲαμαρειαϲ λεγων ειναι τινα εαυτο̅ μεγαν ω προϲειχον παντεϲ απο μικρου εωϲ μεγαλου λεγοντεϲ ουτοϲ εϲτιν η δυναμιϲ του θ̅υ̅ η καλουμενη μεγαλη προϲειχον δε αυτω δια το ικανω χρονω ταιϲ μαγιαιϲ {εξιϲτακειναι} αυτουϲ οτε δε επιϲτευϲαν τω φιλιππω ευαγγελιζομενω περι τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ και του ονοματοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ εβαπτιζοντο ανδρεϲ και γυναικεϲ ο δε ϲιμων και αυτοϲ επιϲτευϲεν και βαπτιϲθειϲ ην προϲκαρτερων τω φιλιππω θεωρων τε ϲημεια και δυναμειϲ μεγαλαϲ γεινομεναϲ εξιϲτατο ακουϲαντεϲ δε οι εν ιεροϲολυμοιϲ αποϲτολοι οτι δεδεκται η ϲαμαρεια τον λογον του θ̅υ̅ απεϲτειλαν προϲ αυτουϲ πετρο̅ και ιωαννην οιτεινεϲ καταβα̅τεϲ προϲηυξαντο περι αυτων οπωϲ λαβωϲιν π̅ν̅α̅ αγιον ουδεπω γαρ ην επ ουδενι αυτων επιπεπτωκοϲ μονον δε βεβαπτιϲμενοι υπηρχον ειϲ το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ τοτε επετιθεϲαν ταϲ χειραϲ επ αυτουϲ και ελαμβανον π̅ν̅α̅ αγιον ιδων δε ο ϲιμων οτι δια τηϲ επιθεϲεωϲ των χειρων των αποϲτολων διδοται το π̅ν̅α̅ {το αγιον} προϲηνεγκεν αυτοιϲ χρηματα λεγων δοτε καμοι την εξουϲιαν ταυτην ινα ω εαν επιθω ταϲ χειραϲ λαμβανη π̅ν̅α̅ αγιον πετροϲ δε ειπε̅ προϲ αυτον το αργυριον ϲου ϲυ̅ ϲοι ειη ειϲ απωλειαν οτι την δωρεαν του θ̅υ̅ ενομιϲαϲ δια χρηματων κταϲθαι ουκ εϲτιν ϲοι μεριϲ ουδε κληροϲ εν τω λογω τουτω η γαρ καρδια ϲου ουκ εϲτι̅ ευθεια εναντι του θ̅υ̅ μετανοηϲον ουν απο τηϲ κακιαϲ ϲου ταυτηϲ και δεηθητι του κ̅υ̅ ει αρα αφεθηϲεται ϲοι η επινοια τηϲ καρδιαϲ ϲου ειϲ γαρ χολην πικριαϲ και ϲυνδεϲμον αδικιαϲ ορω ϲε οντα αποκριθειϲ δε ο ϲιμων ειπεν δεηθητε υμειϲ υπερ εμου προϲ τον κ̅ν̅ οπωϲ μηδεν επελθη επ εμε ων ειρηκατε οι μεν ουν διαμαρτυραμενοι και λαληϲαντεϲ τον λογο̅ του θ̅υ̅ υπεϲτρεφον ειϲ ιεροϲολυμα πολλαϲ τε κωμαϲ των ϲαμαρειτω̅ ευηγγελειζοντο αγγελοϲ δε κ̅υ̅ ελαληϲεν προϲ φιλιππον λεγων αναϲτηθι και πορευου κατα μεϲημβριαν επι την οδον την καταβαινουϲαν απο ι̅λ̅η̅μ̅ ειϲ γαζαν αυτη εϲτιν ερημοϲ και αναϲταϲ επορευθη και ιδου ανηρ αιθιοψ ευνουχοϲ δυναϲτηϲ κανδακηϲ βαϲιλειϲϲηϲ αιθιοπω̅ οϲ ην επι παϲηϲ τηϲ γαζηϲ αυτηϲ εληλυθει προϲκυνηϲων ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ην τε υποϲτρεφων και καθημενοϲ επι του αρματοϲ αυτου ανεγινωϲκεν τε τον προφητην ηϲαια̅ ειπεν δε το π̅ν̅α̅ τω φιλιππω προϲελθε και κολληθητι τω αρματι τουτω προϲδραμων δε ο φιλιπποϲ ηκουϲεν αυτου αναγεινωϲκο̅τοϲ ηϲαιαν τον προφητην και ειπεν αρα γε γινωϲκειϲ α αναγινωϲκειϲ ο δε ειπεν πωϲ γαρ δυναιμην εαν μη τιϲ οδηγηϲη με παρεκαλεϲεν τε τον φιλιππον αναβαντα καθειϲαι ϲυν αυτω η δε περιοχη τηϲ γραφηϲ ην ανεγινωϲκεν ην αυτη ωϲ προβατον επι ϲφαγην ηχθη και ωϲ αμνοϲ εναντιον του κειραντοϲ αυτον αφωνοϲ ουτωϲ ουκ ανοιγει το ϲτομα αυτου εν τη ταπινωϲει η κριϲειϲ αυτου ηρθη την γενεαν αυτου τιϲ διηγηϲεται οτι αιρεται απο τηϲ γηϲ η ζωη αυτου αποκριθειϲ δε ο ευνουχοϲ τω φιλιππω ειπεν δαιομε ϲου περι τινοϲ ο προφητηϲ λεγει τουτο περι εαυτου η περι ετερου τινοϲ ανοιξαϲ δε ο φιλιπποϲ το ϲτομα αυτου και αρξαμενοϲ απο τηϲ γραφηϲ ταυτηϲ ευηγγελιϲατο αυτω τον ι̅ν̅ ωϲ δε επορευοντο κατα την οδον ηλθον επι τι υδωρ και φηϲιν ο ευνουχοϲ ιδου υδωρ τι κωλυει με βαπτιϲθηναι [отсутствует] και εκελευϲεν ϲτηναι το αρμα και κατεβηϲαν αμφοτεροι ειϲ το υδωρ ο τε φιλιπποϲ και ο ευνουχοϲ και εβαπτιϲεν αυτον οτε δε ανεβηϲαν εκ του υδατοϲ π̅ν̅α̅ {} κ̅υ̅ ηρπαϲεν τον φιλιππο̅ και ουκ ειδεν αυτον ουκετι ο ευνουχοϲ επορευετο γαρ την οδο̅ αυτου χαιρων φιλιπποϲ δε ευρεθη ειϲ αζωτον και διερχομενοϲ ταϲ πολειϲ παϲαϲ {ευηγγελιετο} εωϲ του ελθειν αυτο̅ ειϲ καιϲαριαν
ο δε ϲαυλοϲ ετι ενπνεων απειληϲ και φονου ειϲ τουϲ μαθηταϲ του κ̅υ̅ προϲελθων τω αρχιερει ητηϲατο παρ αυτου επιϲτολαϲ ειϲ δαμαϲκο̅ προϲ ταϲ ϲυναγωγαϲ οπωϲ εα̅ τιναϲ ευρη ονταϲ τηϲ οδου ανδραϲ τε και γυναικαϲ δεδεμενουϲ αγαγη ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ εν δε τω πορευεϲθαι εγενετο αυτον εγγιζειν τη δαμαϲκω εξαιφνηϲ τε αυτον φωϲ {περι�ϲτραψεν} εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και πεϲων επι την γην ηκουϲε̅ φωνην λεγουϲαν αυτω ϲαουλ ϲαουλ τι με διωκειϲ ειπεν δε τιϲ ει κ̅ε̅ ο δε εγω ειμι ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ ον ϲυ διωκειϲ αλλα αναϲτηθι και ειϲελθε ειϲ την πολιν και λαληθηϲεται ϲοι ο τι ϲε δει ποιει̅ οι δε ανδρεϲ οι ϲυνοδευοντεϲ αυτω ιϲτηκειϲαν ενεοι ακουοντεϲ μεν τηϲ φωνηϲ μηδενα δε θεωρουντεϲ ηγερθη δε ϲαυλοϲ απο τηϲ γηϲ ηνοιγμενων δε τω̅ οφθαλμων αυτου {ουδεν} εβλεπε̅ χειραγωγουντεϲ δε αυτον ειϲηγαγον ειϲ δαμαϲκον και ην ημεραϲ τρειϲ μη βλεπων και ουκ εφαγε̅ ουδε επιεν ην δε τιϲ μαθητηϲ εν δαμαϲκω ονοματι ανανιαϲ και ειπεν προϲ αυτον εν οραματι ο κ̅ϲ̅ ανανια ο δε ειπεν ιδου εγω κ̅ε̅ ο δε κ̅ϲ̅ προϲ αυτον αναϲταϲ πορευθητι επι την ρυμην την καλουμενην ευθειαν και ζητηϲον εν οικια ιουδα ϲαυλον ονοματι ταρϲεα ιδου γαρ προϲευχεται και ιδεν ανδρα ανανιαν ονοματι ειϲελθοντα και επιθεντα αυτω χειραϲ οπωϲ αναβλεψη απεκριθη δε ανανιαϲ κ̅ε̅ ηκουϲα απο πολλων περι του ανδροϲ τουτου οϲα κακα τοιϲ αγιοιϲ ϲου εν ι̅λ̅η̅μ̅ εποιηϲεν και ωδε εχει εξουϲιαν παρα των αρχιερεων δηϲαι πανταϲ τουϲ επικαλουμενουϲ το ονομα ϲου ειπεν δε προϲ αυτον ο κ̅ϲ̅ πορευου οτι ϲκευοϲ εκλογηϲ εϲτιν μοι ουτοϲ του βαϲταϲαι το ονομα μου ενωπιον εθνων τε και βαϲιλεω̅ υιων τε ι̅η̅λ̅ εγω γαρ υποδειξω αυτω οϲα δει αυτον υπερ του ονοματοϲ μου παθειν απηλθεν τε ανανιαϲ και ειϲηλθε̅ ειϲ την οικιαν και επιθειϲ επ αυτον ταϲ χειραϲ ειπεν ϲαουλ αδελφε ο κ̅ϲ̅ απεϲταλκεν με ι̅ϲ̅ ο οφθειϲ ϲοι εν τη οδω η ηρχου οπωϲ αναβλεψηϲ και πληϲθηϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και ευθεωϲ απεπεϲαν αυτου απο των οφθαλμων ωϲ λεπιδεϲ ανεβλεψεν τε και αναϲταϲ εβαπτιϲθη και λαβων τροφην ενιϲχυϲεν εγενετο δε μετα τω̅ εν δαμαϲκω μαθητων ημεραϲ τιναϲ και ευθεωϲ εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ εκηρυϲϲεν τον ι̅ν̅ οτι ουτοϲ εϲτιν ο υιοϲ του θ̅υ̅ εξιϲταντο δε παντεϲ οι ακουοντεϲ και ελεγο̅ ουχ ουτοϲ εϲτιν ο πορθηϲαϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ τουϲ επικαλουμενουϲ το ονομα τουτο και ωδε ειϲ τουτο εληλυθει ινα δεδεμενουϲ αυτουϲ αγαγη επι τουϲ αρχιερειϲ ϲαυλοϲ δε μαλλον ενεδυναμουτο και ϲυνεχυνε τουϲ ιουδαιουϲ τουϲ κατοικουνταϲ εν δαμαϲκω ϲυμβιβαζων οτι ουτοϲ εϲτιν ο χ̅ϲ̅ ωϲ δε επληρουντο ημεραι ικαναι ϲυνεβουλευϲαντο οι ιουδαιοι αναιλειν αυτον εγνωϲθη δε τω ϲαυλω η επιβουλη αυτων παρετηρουντο δε και ταϲ πυλαϲ οπωϲ πιαϲωϲιν αυτον ημεραϲ και νυκτοϲ λαβοντεϲ δε οι μαθηται αυτου νυκτοϲ δια του τειχουϲ καθηκαν αυτον χαλαϲαντεϲ εν ϲπυριδι παραγενομενοϲ δε ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ επειραζεν κολλαϲθαι τοιϲ μαθηταιϲ και παντεϲ εφοβουντο αυτον μη πιϲτευοντεϲ οτι εϲτιν μαθητηϲ βαρναβαϲ δε επιλαβομενοϲ αυτον ηγαγεν προϲ τουϲ αποϲτολουϲ και διηγηϲατο αυτοιϲ πωϲ εν τη οδω ιδε̅ τον κ̅ν̅ και οτι ελαληϲεν αυτω και πωϲ εν δαμαϲκω επαρρηϲιαϲατο εν τω ονοματι κ̅υ̅ και ην μετ αυτων ειϲπορευομενοϲ και εκπορευομενοϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ παρρηϲιαζομενοϲ εν τω ονοματι του κ̅υ̅ ελαλει τε και ϲυνεζητει προϲ τουϲ ελληναϲ οι δε επεχειρουν αναιλειν αυτον επιγνοντεϲ δε {αυτον} οι αδελφοι κατηγαγον αυτον ειϲ ιεροϲολυμα και εξαπεϲτειλαν ειϲ ταρϲον η μεν ουν εκληϲια καθ οληϲ τηϲ ιουδαιαϲ και γαλιλαιαϲ και ϲαμαρειαϲ ειχεν {ειρηνη} οικοδομουμενη και πορευομενη τω φοβω κ̅υ̅ και τη παρακληϲει του αγιου π̅ν̅ϲ̅ επληθυνετο εγενετο δε πετρον διερχομενο̅ δια παντων κατελθειν και προϲ τουϲ αγιουϲ τουϲ κατοικουνταϲ λυδδα ευρεν δε εκει α̅ν̅ο̅ν̅ τινα ονοματι αινεαν εξ αιτων οκτω κατακειμενον επι κραβαττου οϲ ην παραλελυμενοϲ και ειπε̅ αυτω ο πετροϲ αινεα ιαται ϲε ο κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ο χ̅ϲ̅ αναϲτηθι και ϲτρωϲο̅ ϲεαυτω και ευθεωϲ ανεϲτη και ειδαν αυτον παντεϲ οι κατοικουντεϲ λυδδα και τον {αϲαρωνα} οιτεινεϲ επεϲτρεψαν επι τον κ̅ν̅ εν ιοππη δε τιϲ ην μαθητρια ονοματι ταβιθα η διερμηνευομενη λεγεται δορκαϲ αυτη η̅ πληρηϲ αγαθων εργων και ελεημοϲυνων ων εποιει εγενετο δε εν ταιϲ ημεραιϲ εκειναιϲ αϲθενηϲαϲαν αυτην αποθανει̅ λουϲαντεϲ δε εθηκαν αυτην εν τω υπερωω εγγυϲ δε ουϲηϲ λυδδα τη ιοππη οι μαθηται ακουϲαντεϲ οτι πετροϲ εϲτιν εν αυτη απεϲτειλαν δυο ανδραϲ προϲ αυτον παρακαλουντεϲ μη οκνηϲηϲ διελθειν εωϲ ημων αναϲταϲ δε πετροϲ ϲυνηλθεν αυτοιϲ ον παραγενομενον {��} ανηγαγον ειϲ το υπερωον και παρεϲτηϲαν αυτω παϲαι αι χηραι κλαιουϲαι και επιδιγνυμεναι χιτωναϲ και ειματια οϲα εποιει μετ αυτων ουϲα η δορκαϲ εκβαλων δε εξω πανταϲ ο πετροϲ και θειϲ τα γονατα προϲηυξατο και επιϲτρεψαϲ προϲ το ϲωμα ειπε̅ ταβιθα αναϲτηθι η δε ηνοιξεν τουϲ οφθαλμουϲ αυτηϲ και ιδουϲα το̅ πετρον ανεκαθειϲεν δουϲ τε αυτη χειρα ανεϲτηϲεν αυτην φωνηϲαϲ δε τουϲ αγιουϲ και ταϲ χηραϲ παρεϲτηϲεν αυτην ζωϲαν γνωϲτον δε εγενετο καθ οληϲ τηϲ ιοππηϲ και επιϲτευϲαν πολλοι επι τον κ̅ν̅ εγενετο δε αυτον ημεραϲ ικαναϲ μειναι εν ιοππη παρα τινι ϲιμωνι βυρϲει
ανηρ δε τιϲ εν καιϲαρεια ονοματι κορνηλιοϲ εκατονταρχηϲ εκ ϲπειρηϲ τηϲ καλουμενηϲ ιταλικηϲ ευϲεβηϲ και φοβουμενοϲ τον θ̅ν̅ ϲυν παντι τω οικω αυτου ποιων ελεημοϲυναϲ πολλαϲ τω λαω και δεομενοϲ του θ̅υ̅ δια παντοϲ ειδεν εν οραματι φανερωϲ ωϲει περι ωραν ενατην τηϲ ημεραϲ αγγελον του θ̅υ̅ ειϲελθοντα προϲ αυτον και ειποντα αυτω κορνηλιε ο δε ατενιϲαϲ αυτω και εμφοβοϲ γενομενοϲ ειπεν τι εϲτιν κ̅ε̅ ειπεν δε αυτω αι προϲευχαι ϲου και αι ελεημοϲυναι ϲου ανεβηϲαν ειϲ μνημοϲυνον εμπροϲθεν του θ̅υ̅ και νυν πεμψον ανδραϲ ειϲ ιοππην και {εταπεμψαι} ϲιμωνα τινα οϲ επικαλειτε πετροϲ ουτοϲ ξενιζετε παρα τινι ϲιμωνι βυρϲει ω εϲτιν οικια παρα θαλαϲϲαν ωϲ δε απηλθεν ο αγγελοϲ ο λαλω̅ αυτω φωνηϲαϲ δυο των οικετων και ϲτρατιωτην ευϲεβη των προϲκαρτερουντων αυτω και εξηγηϲαμενοϲ απαντα αυτοιϲ απεϲτειλεν αυτουϲ ειϲ την ιοππη̅ τη δε επαυριον οδοιπορουντων αυτων και τη πολει εγγιζοντων ανεβη πετροϲ επι το δωμα προϲευξαϲθε περι ωραν εκτην τηϲ ημεραϲ εγενετο δε προϲπινοϲ και ηθελεν γευϲαϲθε παραϲκευαζοντων δε αυτω̅ εγενετο επ αυτον εκϲταϲιϲ και θεωρει τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ανεωγμενον και καταβαινον ϲκευοϲ τι ωϲ οθονην μεγαλη̅ ταιϲϲαρϲιν αρχαιϲ καθιεμενον επι τηϲ γηϲ εν ω υπηρχεν παντα τα τετραποδα και ερπετα τηϲ γηϲ και πετεινα του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και εγενετο φωνη προϲ αυτον αναϲταϲ πετρε θυϲον και φαγε ο δε πετροϲ ειπε̅ μηδαμωϲ κ̅ε̅ οτι ουδεποτε εφαγον παν κοινον και ακαθαρτον και φωνη παλιν εκ δευτερου προϲ αυτον α ο θ̅ϲ̅ {εκαθεριϲε} ϲυ μη κοινου τουτο δε εγενετο επι τρειϲ και ευθυϲ ανελημφθη το ϲκευοϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ωϲ δε εν εαυτω διηπορει ο πετροϲ τι αν ειη το οραμα ο ιδεν ιδου οι ανδρεϲ οι απεϲταλμενοι απο του κορνηλιου διερωτηϲαντεϲ την οικιαν του ϲιμωνοϲ επεϲτηϲαν επι τον πυλωνα και φωνηϲαντεϲ επυ̅θανοντο ει ϲιμων ο επικαλουμενοϲ πετροϲ ενθαδε ξενιζεται του δε πετρου διενθυμουμενου περι του οραματοϲ ειπε̅ το π̅ν̅α̅ αυτω ιδου ανδρεϲ τρειϲ ζητουϲιν ϲε αλλα αναϲταϲ καταβηθι και πορευου ϲυν αυτοιϲ μηδεν διακρινομενοϲ οτι εγω απεϲταλκα αυτουϲ καταβαϲ δε πετροϲ προϲ τουϲ ανδραϲ ειπεν ιδου εγω ειμι ον ζητειτε τιϲ η αιτια δι ην παρεϲτε οι δε ειπαν κορνηλιοϲ εκατονταρχηϲ ανηρ δικαιοϲ και φοβουμενοϲ τον θ̅ν̅ μαρτυρουμενοϲ τε υπο {ολουϲ} του εθνουϲ των ιουδαιων εχρηματιϲθη υπο αγγελου αγιου μεταπεμψαϲθαι ϲε ειϲ τον οικον αυτου και ακουϲαι ρηματα παρα ϲου ειϲκαλεϲαμενοϲ ουν αυτουϲ εξενιϲεν τη δε επαυριον αναϲταϲ εξηλθεν ϲυν αυτοιϲ και τεινεϲ των αδελφων τω̅ απο ιοππηϲ ϲυνηλθον αυτω τη δε επαυριον ειϲηλθον ειϲ την καιϲαριαν ο δε κορνηλιοϲ ην προϲδοκων αυτουϲ ϲυγκαλεϲαμενοϲ τουϲ ϲυγγενειϲ αυτου και τουϲ αναγκαιουϲ φιλουϲ ωϲ δε εγενετο του ειϲελθειν τον πετροϲ ϲυναντηϲαϲ αυτω ο κορνηλιοϲ πεϲων επι τουϲ ποδαϲ προϲεκυνηϲεν ο δε πετροϲ ηγειρε̅ αυτον λεγων αναϲτηθι καγω αυτοϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ειμι και ϲυνομειλων αυτω ειϲηλθεν και ευριϲκει ϲυνεληλυθοταϲ πολλουϲ εφη τε προϲ αυτουϲ υμειϲ επιϲταϲθαι ωϲ αθεμιτον εϲτιν ανδρι ιουδαιω κολλαϲθαι η προϲερχεϲθαι αλλοφυλω καμοι εδειξεν ο θ̅ϲ̅ μηδενα κοινον η ακαθαρτον λεγειν α̅ν̅ο̅ν̅ διο και αναντιρρητωϲ ηλθον μεταπεμφθειϲ πυνθανομαι ουν τινι λογω μετεπεμψαϲθαι με και ο κορνηλιοϲ εφη απο τεταρτηϲ ημεραϲ μεχρι ταυτηϲ τηϲ ωραϲ ημην {} την ενατη̅ προϲευχομενοϲ εν τω οικω μου και ιδου ανηρ εϲτη ενωπιον μου εν αιϲθητι λαμπρα και φηϲι κορνηλιε ειϲηκουϲθη ϲου η προϲευχη και αι ελεημοϲυναι ϲου εμνηϲθηϲαν ενωπιον του θ̅υ̅ πεμψον ουν ειϲ ιοππην και μετακαλεϲαι ϲιμωνα οϲ επικαλειτε πετροϲ ουτοϲ ξενιζεται εν οικια ϲιμωνοϲ βυρϲεωϲ παρα θαλαϲϲαν εξαυτηϲ ουν επεμψα προϲ ϲε ϲυ τε καλωϲ εποιηϲαϲ παραγενομενοϲ νυν ουν παντεϲ ημειϲ ενωπιον του θ̅υ̅ παρεϲμεν ακουϲαι τα προϲτεταγμενα ϲοι παντα απο του κ̅υ̅ ανοιξαϲ δε πετροϲ το ϲτομα αυτου ειπεν επ αληθειαϲ καταλαμβανομαι οτι ουκ εϲτιν προϲωπολημπτηϲ ο θ̅ϲ̅ αλλα εν παντι εθνει ο φοβουμενοϲ αυτον και εργαζομενοϲ δικαιοϲυνην δεκτοϲ αυτω εϲται τον λογον απεϲτειλεν τοιϲ υιοιϲ ι̅η̅λ̅ ευαγγελειζομενοϲ ειρηνην δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ ουτοϲ εϲτιν παντων κ̅ϲ̅ υμειϲ οιδατε το γενομενον ρημα καθ οληϲ τηϲ ιουδαιαϲ αρξαμενοϲ γαρ απο τηϲ γαλιλαιαϲ μετα το βαπτιϲμα ο εκηρυξεν ιωα̅νηϲ ι̅ν̅ τον απο ναζαρετ ωϲ εχρειϲεν αυτον ο θ̅ϲ̅ π̅ν̅ι̅ αγιω και δυναμει οϲ διηλθεν ευεργετων και ιωμενοϲ πανταϲ τουϲ καταδυναϲτευομενουϲ υπο του διαβολου οτι ο θ̅ϲ̅ ην μετ αυτου και υμειϲ μαρτυρεϲ παντων ων εποιηϲεν εν τε τη χωρα των ιουδαιων και εν ι̅λ̅η̅μ̅ ον και ανειλαν κρεμαϲα̅τεϲ επι ξυλου τουτον ο θ̅ϲ̅ ηγειρε̅ τη τριτη ημερα και εδωκεν αυτον ενφανη γενεϲθε ου παντι τω λαω αλλα μαρτυϲι τοιϲ προκεχειροτονημενοιϲ υπο του θ̅υ̅ ημειν οιτεινεϲ ϲυ̅εφαγομεν και ϲυνεπιομεν αυτω μετα το αναϲτηναι αυτο̅ εκ νεκρων και παρηγγειλεν ημιν κηρυξαι τω λαω και διαμαρτυραϲθε οτι αυτοϲ εϲτιν ο ωριϲμενοϲ υπο του θ̅υ̅ κριτηϲ ζω̅των και νεκρων τουτω παντεϲ οι προφηται μαρτυρουϲι̅ αφεϲιν αμαρτιων λαβειν δια του ονοματοϲ αυτου παντα το̅ πιϲτευοντα ειϲ αυτον ετι λαλουντοϲ του πετρου τα ρηματα ταυτα επεϲε το π̅ν̅α̅ το αγιον επι πανταϲ τουϲ ακουο̅ταϲ τον λογον και εξεϲτηϲαν οι εκ περιτομηϲ πιϲτοι οϲοι ϲυνηλθον τω πετρω οτι και επι τα εθνη η δωρεα του αγιου π̅ν̅ϲ̅ εκκεχυται ηκουον γαρ αυτων λαλουντων γλωϲϲαιϲ και μεγαλυνοντων τον θ̅ν̅ τοτε απεκριθη πετροϲ μητι το υδωρ δυναται κωλυϲαι τιϲ του μη βαπτιϲθηναι τουτουϲ οιτεινεϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον ελαβον ωϲ και ημειϲ προϲεταξε̅ τε αυτοιϲ εν τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ βαπτιϲθηναι τοτε ηρωτηϲα̅ αυτον επιμειναι ημεραϲ τιναϲ
ηκουϲαν δε οι αποϲτολοι και οι αδελφοι οι οντεϲ κατα την ιουδαια̅ οτι και τα εθνη εδεξαντο τον λογον του θ̅υ̅ οτε δε ανεβη πετροϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ διεκρινοντο προϲ αυτον οι εκ περιτομηϲ λεγοντεϲ οτι ειϲηλθεϲ προϲ α̅δραϲ ακροβυϲτειαν εχονταϲ και ϲυνεφαγεϲ αυτοιϲ αρξαμενοϲ δε πετροϲ εξετιθετο αυτοιϲ καθεξηϲ λεγων εγω {ειμην} εν πολει ιοππη προϲευχομενοϲ και ειδον εν εκϲταϲει οραμα καταβαινων ϲκευοϲ τι ωϲ οθονην μεγαλην τεϲϲαρϲι̅ αρχαιϲ καθιεμενην εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και ηλθεν αχρι εμου ειϲ ην ατενιϲαϲ κατενοουν και ειδον τα τετραποδα τηϲ γηϲ και τα θηρια και τα ερπετα και τα πετεινα του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ ηκουϲα δε και φωνηϲ λεγουϲηϲ μοι αναϲταϲ πετρε θυϲον και φαγε ειπον δε μηδαμωϲ κ̅ε̅ οτι κοινον η ακαθαρτον ουδεποτε ειϲηλθεν ειϲ το ϲτομα μου απεκριθη δε φωνη εκ δευτερου εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ α ο θ̅ϲ̅ εκαθεριϲε ϲυ μη κοινου τουτο δε εγενετο επι τρειϲ και ανεϲπαϲθη παλιν απαντα ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και ιδου εξαυτηϲ τρειϲ ανδρεϲ επεϲτηϲαν επι τη̅ οικιαν εν η ημεν απεϲταλμενοι απο καιϲαριαϲ προϲ με ειπεν δε το π̅ν̅α̅ μοι ϲυνελθειν αυτοιϲ μηδεν διακριναντα ηλθον δε ϲυν εμοι και οι εξ αδελφοι ουτοι και ειϲηλθομεν ειϲ τον οικον του ανδροϲ απηγγειλεν δε ημιν πωϲ ιδεν τον αγγελον εν τω οικω αυτου ϲταθεντα και ειποντα αποϲτειλον ειϲ ιοππην και μεταπεμψαι ϲιμωνα τον επικαλουμενον πετρον οϲ λαληϲη ρηματα προϲ ϲε εν οιϲ ϲωθηϲη ϲυ και παϲ ο οικοϲ ϲου εν δε τω αρξαϲθαι με λαλειν επεπεϲεν το π̅ν̅α̅ το αγιον επ αυτουϲ ωϲπερ και εφ ημαϲ εν αρχη εμνηϲθημεν δε του ρηματοϲ του κ̅υ̅ ωϲ ελεγεν ιωαννηϲ με̅ εβαπτιϲεν υδατι υμειϲ δε βαπτιϲθηϲεϲθαι εν π̅ν̅ι̅ αγιω ει ουν την ιϲην δωρεαν εδωκεν αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ ωϲ και ημιν πιϲτευϲαϲιν επι τον κ̅ν̅ ι̅ν̅ χ̅ν̅ εγω τιϲ ημην δυνατοϲ κωλυϲαι τον θ̅ν̅ ακουϲαντεϲ δε ταυτα ηϲυχαϲαν και εδοξαζον τον θ̅ν̅ λεγοντεϲ αρα και τοιϲ εθνεϲιν ο θ̅ϲ̅ την μετανοιαν ειϲ ζωην εδωκεν οι μεν ουν διαϲπαρεντεϲ απο τηϲ θλιψεωϲ τηϲ γενομενηϲ επι ϲτεφανου διηλθον εωϲ φοινικηϲ και κυπρου και αντιοχειαϲ μηδενι λαλουντεϲ τον λογον ει μη μονον ιουδαιοιϲ ηϲαν δε τινεϲ εξ αυτων ανδρεϲ κυπριοι και κυρηναιοι οιτεινεϲ ελθοντεϲ ειϲ αντιοχιαν ελαλουν και προϲ τουϲ ελληναϲ ευαγγελιζομενοι τον κ̅ν̅ ι̅ν̅ και ην χειρ κ̅υ̅ μετ αυτων πολυϲ τε αριθμοϲ ο πιϲτευϲαϲ επεϲτρεψεν επι τον κ̅ν̅ ηκουϲθη δε ο λογοϲ ειϲ τα ωτα τηϲ εκκληϲιαϲ τηϲ εν ι̅λ̅η̅μ̅ περι αυτων και εξαπεϲτειλαν βαρναβαν εωϲ αντιοχειαϲ οϲ παραγενομενοϲ και ιδων την χαριν την του θ̅υ̅ εχαρη και παρεκαλει πανταϲ τη προθεϲει τηϲ καρδιαϲ προϲμενειν τω κ̅ω̅ οτι ην ανηρ αγαθοϲ και πληρηϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και πιϲτεωϲ και προϲετεθη οχλοϲ ικανοϲ τω κ̅ω̅ εξηλθεν δε ειϲ ταρϲον αναζητηϲαι ϲαυλον και ευρων ηγαγεν ειϲ αντιοχειαν εγενετο δε αυτοιϲ και ενιαυτο̅ ολον ϲυναχθηναι εν τη εκκληϲια και διδαξαι οχλον ικανο̅ χρηματιϲαι τε πρωτον ειϲ αντιοχειαν τουϲ μαθηταϲ χριϲτιανουϲ εν ταυταιϲ δε ταιϲ ημεραιϲ κατηλθον απο ιεροϲολυμων προφηται ειϲ αντιοχειαν αναϲταϲ δε ειϲ εξ αυτων ονοματι αγαβοϲ εϲημανεν δια του π̅ν̅ϲ̅ λιμο̅ μεγαλην μελλειν εϲεϲθαι εφ ολην την οικουμενην ητιϲ εγενετο επι κλαυδιου των δε μαθητων καθωϲ ευπορειτο τιϲ ωριϲεν εκαϲτοϲ αυτων ειϲ διακονιαν πεμψαι τοιϲ κατοικουϲιν εν τη ιουδαια αδελφοιϲ ο και εποιηϲαν αποϲτειλα̅τεϲ προϲ τουϲ πρεϲβυτερουϲ δια χειροϲ βαρναβα και ϲαυλου
κατ εκεινον δε τον καιρον επεβαλεν ηρωδηϲ ο βαϲιλευϲ ταϲ χειραϲ κακωϲαι τιναϲ των απο τηϲ εκκληϲιαϲ ανειλεν δε ιακωβον τον αδελφον ιωαννου μαχαιρη ιδων δε οτι αρεϲτον εϲτιν τοιϲ ιουδαιοιϲ προϲεθετο ϲυλλαβειν και πετρον ηϲαν δε αι ημεραι των αζυμων ον και πιαϲαϲ εθετο ειϲ φυλακην παραδιδουϲ τεϲϲαρϲιν τετραδιοιϲ ϲτρατιωτων φυλαϲϲειν αυτον βουλομενοϲ μετα το παϲχα αγαγειν αυτον τω λαω ο μεν ουν πετροϲ ετηρειτο εν τη φυλακη προϲευχη δε ην {εκτενωϲ} γινομενη υπο τηϲ εκκληϲιαϲ προϲ τον θ̅ν̅ {υπ} αυτου οτε δε εμελλεν προαγαγειν αυτον ο ηρωδηϲ τη νυκτι εκεινη ην ο πετροϲ κοιμωμενοϲ μεταξυ δυο ϲτρατιωτων δεδεμενοϲ αλυϲεϲι δυϲι φυλακεϲ τε προϲ τη θυρα ετηρουν την φυλακην και ιδου αγγελοϲ κ̅υ̅ επεϲτη και φωϲ ελαμψεν εν τω οικηματι παταξαϲ δε την πλευραν του πετρου ηγειρεν αυτον λεγω̅ αναϲτα εν ταχει και εξεπεϲα̅ αυτου αι αλυϲειϲ εκ των χειρων ειπεν τε ο αγγελοϲ προϲ αυτον ζωϲαι και υποδηϲαι τα ϲανδαλεια ϲου εποιηϲεν δε ουτωϲ και λεγει αυτω περιβαλου το ιματιον ϲου και ακολουθει μοι και εξελθων ηκολουθει και ουκ ηδει οτι αληθεϲ εϲτιν το γινομενον υπο του αγγελου εδοκει δε οραμα βλεπειν διελθοντεϲ δε πρωτην φυλακην και δευτεραν ηλθαν επι την πυλην την ϲιδηραν την φερουϲαν ειϲ την πολιν ητιϲ αυτοματη ηνοιγη αυτοιϲ και εξελθοντεϲ προηλθον ρυμην μιαν και ευθεωϲ απηλθεν ο αγγελοϲ απ αυτου και ο πετροϲ εν εαυτω γενομενοϲ ειπεν νυν οιδα αληθωϲ οτι εξαπεϲτειλεν κ̅ϲ̅ τον αγγελον αυτου και εξειλατο με εκ χειροϲ ηρωδου και παϲηϲ τηϲ προϲδοκιαϲ των ιουδαιω̅ ϲυνειδων δε ηλθεν επι την οικειαν τηϲ μαριαϲ τηϲ μ̅ρ̅ϲ̅ ιωαννου του επικαλουμενου μαρκου ου ηϲαν ικανοι ϲυνοιθροιϲμενοι και προϲευχομενοι κρουϲαντοϲ δε αυτου την θυραν του πυλωνοϲ προϲηλθεν παιδιϲκη υπακουϲαι ονοματι ροδη και επιγνουϲα την φωνην του πετρου απο τηϲ χαραϲ ουκ ηνοιξεν τον πυλωνα ειϲδραμουϲα δε απηγγειλεν εϲταναι τον πετρον προ του πυλωνοϲ οι δε προϲ αυτην ειπαν μαινη η δε διιϲχυριζετο ουτωϲ εχειν οι δε ελεγον ο αγγελοϲ εϲτιν αυτου ο δε πετροϲ επεμενεν κρουω̅ ανοιξαντεϲ δε ειδαν αυτον και εξεϲτηϲαν καταϲιϲαντοϲ δε αυτου τη χειρι ϲιγαν διηγηϲατο πωϲ αυτον ο κ̅ϲ̅ εξηγαγεν εκ τηϲ φυλακηϲ ειπεν τε απαγγειλατε ιακωβω και τοιϲ αδελφοιϲ ταυτα και εξελθων επορευθη ειϲ ετερον τοπον γενομενηϲ δε ημεραϲ ην ταραχοϲ ουχ ολιγοϲ εν τοιϲ ϲτρατιωταιϲ τι αρα ο πετροϲ εγενετο ηρωδηϲ τε επιζητηϲαϲ αυτον και μη ευρων ανακριναϲ τουϲ φυλακαϲ εκελευϲε̅ απαχθηναι και κατελθω̅ απο τηϲ ιουδαιαϲ ειϲ καιϲαριαν διετριψεν ην δε θυμομαχω̅ τυριοιϲ και ϲιδωνιοιϲ ομοθυμαδον δε παρηϲαν προϲ αυτο̅ και πειϲαντεϲ βλαϲτον τον επι του κοιτωνοϲ του βαϲιλεωϲ ητηϲαντο ειρηνην δια το τρεφεϲθε αυτων την χωραν απο τηϲ βαϲιλεικηϲ τακτη δε ημερα ο ηρωδηϲ ενδυϲαμενοϲ αιϲθητα βαϲιλικην και καθιϲαϲ επι του βηματοϲ εδημηγορει προϲ αυτουϲ ο δε δημοϲ επεφωνει θ̅υ̅ φωνη και ουκ α̅ν̅ο̅υ̅ παραχρημα δε επαταξεν αυτον αγγελοϲ κ̅υ̅ ανθ ω̅ ουκ εδωκεν την δοξαν τω θ̅ω̅ και γενομενοϲ ϲκωληκοβρωτοϲ εξεψυξεν ο δε λογοϲ του θ̅υ̅ ηυξανετο και επληθυνετο βαρναβαϲ δε και ϲαυλοϲ υπεϲτρεψαν εξ ι̅λ̅η̅μ̅ πληρωϲαντεϲ τη̅ διακονιαν ϲυνπαραλαβοντεϲ ιωαννην τον επικαλουμενο̅ μαρκον
ηϲαν δε εν αντιοχεια κατα την ουϲαν εκκληϲιαν προφηται και διδαϲκαλοι ο τε βαρναβαϲ και ϲυμεων ο καλουμενοϲ νειγερ και λουκιοϲ ο κυρηναιοϲ μαναην τε ηρωδου του τετραρχου ϲυντροφοϲ και ϲαυλοϲ λειτουργουντων δε αυτων τω κ̅ω̅ και νηϲτευο̅των ειπεν το π̅ν̅α̅ το αγιον αφοριϲατε δη μοι τον βαρναβα̅ και ϲαυλον ειϲ το εργον ο προϲκεκλημαι αυτουϲ τοτε νηϲτευϲαντεϲ και προϲευξαμενοι και επιθεντεϲ ταϲ χειραϲ αυτοιϲ απελυϲαν αυτοι μεν ουν εκπεμφθεντεϲ υπο του αγιου π̅ν̅ϲ̅ απηλθον ειϲ ϲελευκιαν εκειθεν τε απεπλευϲαν ειϲ κυπρον και γενομενοι εν ϲαλαμινη κατηγγελλον τον λογο̅ του θ̅υ̅ εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ τω̅ ιουδαιων ειχον δε και ιωαννη̅ υπηρετην διελθοντεϲ δε ολην την νηϲον αχρι παφου ευραν ανδρα τινα μαγον {���} ψευδοπροφητην ιουδαιον ω ονομα βαριηϲουν οϲ ην ϲυ̅ τω ανθυπατω ϲεργιω παυλω ανδρι ϲυνετω ουτοϲ προϲκαλεϲαμενοϲ βαρναβαν και ϲαυλο̅ επεζητηϲεν ακουϲαι τον λογο̅ του θ̅υ̅ ανθιϲτατο δε αυτοιϲ ελυμαϲ ο μαγοϲ ουτωϲ γαρ μεθερμηνευεται το ονομα αυτου ζητων διαϲτρεψαι τον ανθυπατον απο τηϲ πιϲτεωϲ ϲαυλοϲ δε ο και παυλοϲ πληϲθειϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου ατενιϲαϲ ειϲ αυτον ειπεν ω πληρηϲ παντοϲ δολου και παϲηϲ ραδιουργιαϲ υιε διαβολου εχρε παϲηϲ δικαιοϲυνηϲ ου παυϲη διαϲτρεφων ταϲ οδουϲ κ̅υ̅ ταϲ ευθειαϲ και νυν ιδου χειρ κ̅υ̅ επι ϲε και εϲη τυφλοϲ μη βλεπων τον ηλιον αχρι καιρου παραχρημα δε επαιϲεν {} αυτον αχλυϲ και ϲκοτοϲ και περιαγων εζητει χειραγωγουϲ τοτε ιδων ο ανθυπατοϲ το γεγονοϲ εκπληϲϲομενοϲ επιϲτευϲεν επι τη διδαχη του κ̅υ̅ αναχθε̅τεϲ δε απο τηϲ παφου οι περι παυλον ηλθον ειϲ περγην τηϲ παμφυλιαϲ ιωαννηϲ δε αποχωρηϲαϲ απ αυτων υπεϲτρεψεν ειϲ ιεροϲολυμα αυτοι δε διελθοντεϲ απο τηϲ περγηϲ εγενοντο ειϲ αντιοχειαν την πιϲιδιαν και ειϲελθοντεϲ ειϲ την ϲυναγωγην τη ημερα τω̅ ϲαββατων εκαθειϲαν μετα δε την αναγνωϲιν του νομου και των προφητων απεϲτειλαν οι αρχιϲυναγωγοι προϲ αυτουϲ λεγοντεϲ ανδρεϲ αδελφοι ει τιϲ εϲτιν εν υμιν λογοϲ παρακληϲεωϲ προϲ τον λαο̅ λεγετε αναϲταϲ δε παυλοϲ και καταϲιϲαϲ τη χειρι ειπεν ανδρεϲ ιϲραηλειται και οι φοβουμενοι τον θ̅ν̅ ακουϲατε ο θ̅ϲ̅ του λαου τουτου ι̅η̅λ̅ εξελεξατο τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ ημων και το̅ λαον υψωϲεν εν τη παροικια εν γη αιγυπτου και μετα βραχιονοϲ υψηλου εξηγαγεν αυτουϲ εξ αυτηϲ και ωϲ τεϲϲερακονταετη χρονον ετροφοφορηϲεν αυτουϲ εν τη ερημω και καθελων εθνη επτα εν γη χανααν κατεκληρονομηϲεν αυτοιϲ την γην αυτων ωϲ ετεϲι τετρακοϲιοιϲ και πεντηκοντα και μετα ταυτα εδωκεν κριταϲ εωϲ ϲαμουηλ προφητου κακειθεν ητηϲαντο βαϲιλεα και εδωκεν αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ τον ϲαουλ υιον κειϲ ανδρα εκ φυληϲ βενιαμειν ετη τεϲϲερακοντα και μεταϲτηϲαϲ αυτον ηγειρεν τον δ̅α̅δ̅ αυτοιϲ ειϲ βαϲιλεα ω και ειπεν μαρτυρηϲαϲ ευρον δ̅α̅δ̅ τον του ιεϲϲαι ανδρα κατα την καρδιαν μου οϲ ποιηϲει παντα τα θεληματα μου τουτου ο θ̅ϲ̅ απο του ϲπερματοϲ κατ επαγγελειαν ηγαγεν τω ι̅η̅λ̅ ϲωτηρα ι̅ν̅ προκηρυξαντοϲ ιωαννου προ προϲωπου τηϲ ειϲοδου αυτου βαπτιϲμα μετανοιαϲ παντι τω ι̅η̅λ̅ ωϲ δε επληρου ιωαννηϲ τον δρομον ελεγεν τι εμε υπονοειτε ειναι ουκ ειμι εγω αλλ ιδου ερχεται μετ εμε ου ουκ ειμι αξιοϲ το υποδημα των ποδων λυϲαι ανδρεϲ αδελφοι υιοι γενουϲ αβρααμ και οι εν ημιν φοβουμενοι τον θ̅ν̅ ημιν ο λογοϲ τηϲ ϲωτηριαϲ ταυτηϲ εξαπεϲταλη οι γαρ κατοικουντεϲ εν ι̅λ̅η̅μ̅ και οι αρχο̅τεϲ αυτων τουτον αγνοηϲαντεϲ και ταϲ φωναϲ των προφητω̅ ταϲ κατα παν ϲαββατον αναγινωϲκομεναϲ κριναντεϲ επληρωϲαν και μηδεμιαν αιτιαν θανατου ευροντεϲ ητηϲαντο πιλατον αναιρεθηναι αυτο̅ ωϲ δε ετελεϲαν παντα τα περι αυτου γεγραμμενα καθελοντεϲ απο του ξυλου εθηκαν ειϲ μνημειον ο δε θ̅ϲ̅ ηγειρεν αυτον εκ νεκρων οϲ ωφθη επι ημεραϲ πλειουϲ τοιϲ ϲυναναβαϲιν αυτω απο τηϲ γαλιλαιαϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ οιτινεϲ νυν ειϲιν μαρτυρεϲ αυτου προϲ τον λαο̅ και ημειϲ υμαϲ ευαγγελιζομεθα την προϲ τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ επαγγελεια̅ γενομενην οτι ταυτην ο θ̅ϲ̅ εκπεπληρωκεν τοιϲ τεκνοιϲ ημων αναϲτηϲαϲ {����������} ωϲ και εν τω ψαλμω γεγραπται τω δευτερω υιοϲ μου ει ϲυ εγω ϲημερον γεγεννηκα ϲε οτι δε ανεϲτηϲεν αυτον εκ νεκρων μηκετι μελλοντα υποϲτρεφειν ειϲ διαφθοραν ουτωϲ ειρηκεν οτι δωϲω υμι̅ τα οϲια δ̅α̅δ̅ τα πιϲτα διοτι και εν ετερω λεγει ου δωϲειϲ το̅ οϲιον ϲου ιδειν διαφθοραν δ̅α̅δ̅ μεν γαρ ιδια γενεα υπηρετηϲαϲ τη του θ̅υ̅ βουλη εκοιμηθη και προϲετεθη προϲ τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ αυτου και ιδεν διαφθοραν ον δε ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν ουκ ειδεν διαφθορα̅ γνωϲτον ουν υμιν εϲτω ανδρεϲ αδελφοι οτι δια τουτου υμιν {αφεϲιν} αμαρτιων καταγγελλεται απο παντων ων ουκ εδυνηθητε εν νομω μωϲεωϲ δικαιωθηναι εν τουτω παϲ ο πιϲτευων δικαιουται βλεπετε ουν μη επελθη εφ υμαϲ το ειρημενον εν τοιϲ προφηταιϲ ιδετε οι καταφρονητε και θαυμαϲατε και αφανιϲθητε οτι εργον εργαζομαι εγω εν ταιϲ ημεραιϲ υμων εργον ο ου μη πιϲτευϲητε εαν τιϲ εκδιηγειται υμιν εξιοντων δε αυτω̅ {παρεκαλου} ειϲ το μετοξυ ϲαββατον λαληθηναι αυτοιϲ τα ρηματα ταυτα λυθειϲηϲ δε τηϲ ϲυναγωγηϲ ηκολουθηϲαν πολλοι των ιουδαιων και των ϲεβομενω̅ προϲηλυτων τω παυλω και τω βαρναβα οιτεινεϲ προϲλαλουντεϲ αυτοιϲ επειθον {αυτου} προϲμενειν τη χαριτι του θ̅υ̅ τω δε εχομενω ϲαββατω ϲχεδον παϲα η πολειϲ ϲυνηχθη ακουϲαι τον λογον του κ̅υ̅ ιδοντεϲ δε οι ιουδαιοι τουϲ οχλουϲ επληϲθηϲαν ζηλου και αντελεγον τοιϲ υπο παυλου λαλουμενοιϲ βλαϲφημουντεϲ παρρηϲιαϲαμενοι τε ο παυλοϲ και ο βαρναβαϲ ειπαν υμιν η̅ αναγκαιον πρωτον λαληθηναι τον λογον του θ̅υ̅ επειδη δε απωθειϲθαι αυτον και ουκ αξιουϲ κρινεται εαυτουϲ τηϲ {αιωνιουϲ} ζωηϲ ιδου ϲτρεφομεθα ειϲ τα εθνη ουτωϲ γαρ εντεταλται ημιν ο κ̅ϲ̅ τεθεικα ϲε ειϲ φωϲ εθνων του ειναι ϲε ειϲ ϲωτηρια̅ εωϲ εϲχατου τηϲ γηϲ ακουοντα δε τα εθνη εχαιρον και εδοξαζον τον λογον του κ̅υ̅ και επιϲτευϲαν οϲοι ηϲαν τεταγμενοι ειϲ ζωην αιωνιον διεφερετο δε ο λογοϲ του κ̅υ̅ καθ οληϲ τηϲ χωραϲ οι δε ιουδαιοι παρωτρυναν ταϲ ϲεβομεναϲ γυναικαϲ ταϲ ευϲχημοναϲ και τουϲ πρωτουϲ τηϲ πολεωϲ και επηγειραν διωγμον επι το̅ παυλον και βαρναβαν και εξεβαλον αυτουϲ απο των οριων αυτων οι δε εκτιναξαμενοι το̅ κονιορτον των ποδων επ αυτουϲ ηλθον ειϲ ικονιον οι τε μαθηται επληρουντο χαραϲ και π̅ν̅ϲ̅ αγιου
εγενετο δε εν ικονιω κα το αυτο ειϲελθειν αυτουϲ ειϲ την ϲυναγωγην των ιουδαιων και λαληϲαι ουτωϲ ωϲτε πιϲτευϲαι ιουδαιων τε και {εληνων} πολυ πληθοϲ οι δε απειθηϲαντεϲ ιουδαιοι επηγειραν και εκακωϲαν ταϲ ψυχαϲ των εθνων κατα των αδελφων ικανον μεν ουν χρονον διετριβον παρρηϲιαζομενοι επι τω κ̅ω̅ τω μαρτυρουντι επι τω λογω τηϲ χαριτοϲ αυτου διδοντι ϲημεια και τερατα γεινεϲθαι δια των χειρων αυτων εϲχειϲθη δε το πληθοϲ τηϲ πολεωϲ και οι μεν ηϲαν ϲυν τοιϲ ιουδαιοιϲ οι δε ϲυν τοιϲ αποϲτολοιϲ ωϲ δε εγενετο ορμη τω̅ εθνων τε και ιουδαιων ϲυν τοιϲ αρχουϲιν αυτων υβριϲαι και λιθοβοληϲαι αυτουϲ ϲυνιδο̅τεϲ κατεφυγον ειϲ ταϲ πολειϲ τηϲ λυκαονιαϲ λυϲτραν και δερβην και την περιχωρον κακει ευαγγελιζομενοι ηϲαν και τιϲ ανηρ εν λυϲτροιϲ αδυνατοϲ τοιϲ ποϲιν εκαθητο χωλοϲ εκ κοιλιαϲ μ̅ρ̅ϲ̅ αυτου οϲ ουδεποτε περιεπατηϲεν ουτοϲ ηκουϲε̅ του παυλου λαλουντοϲ οϲ ατενιϲαϲ αυτω και ιδων οτι εχει πιϲτι̅ του ϲωθηναι ειπεν μεγαλη τη φωνη αναϲτηθι επι τουϲ ποδαϲ ϲου ορθροϲ και ηλατο και περιεπατει οι τε οχλοι ιδοντεϲ ο εποιηϲεν παυλοϲ επηραν την φωνη̅ αυτων λυκαονιϲτι λεγοντεϲ οι θεοι ομοιωθεντεϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ κατεβηϲαν προϲ ημαϲ εκαλουν τε τον βαρναβαν δια τον δε παυλον ερμην επειδη αυτοϲ ην ο ηγουμενοϲ του λογου ο τε ιερευϲ του διοϲ του οντοϲ προ τηϲ πολεωϲ ταυρουϲ και ϲτεμματα επι τουϲ πυλωναϲ ενεγκαϲ ϲυν τοιϲ οχλοιϲ ηθελεν θυειν ακουϲαντεϲ δε οι αποϲτολοι βαρναβαϲ και παυλοϲ διαρρηξαντεϲ τα ειματια εαυτων εξεπηδηϲαν ειϲ τον οχλο̅ κραζοντεϲ και λεγοντεϲ ανδρεϲ {ει} τι ταυτα ποιειτε και ημειϲ {ο���οπαθειϲ} εϲμεν υμιν α̅ν̅ο̅ι̅ ευαγγελιζομενοι υμαϲ απο τουτω̅ των ματαιων επιϲτρεφειν επι θ̅ν̅ ζωντα οϲ εποιηϲεν το̅ ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ και την γην και την θαλαϲϲαν και παντα τα εν αυτοιϲ οϲ εν ταιϲ παρωχημεναιϲ γενεαιϲ ιαϲεν παντα τα εθνη πορευεϲθαι ταιϲ οδοιϲ αυτων καιτοι ουκ αμαρτυρον αυτον αφηκεν αγαθουργων ουρανοθεν διδουϲ υετουϲ και καιρουϲ καρποφορουϲ εμπιπλων τροφηϲ και ευφροϲυνηϲ ταϲ καρδιαϲ ημων και ταυτα λεγοντεϲ μολιϲ κατεπαυϲαν τουϲ οχλουϲ του μη θυειν αυτοιϲ επηλθαν δε απο αντιοχειαϲ και ικονιου ιουδαιοι και πειϲαντεϲ τουϲ οχλουϲ και λιθοβοληϲαντεϲ τον παυλον {������} εϲυρον εξω τηϲ πολεωϲ νομιζοντεϲ αυτον τεθνηκεναι κυκλωϲαντων δε των μαθητων αυτον αναϲταϲ ειϲηλθε̅ ειϲ την πολιν και τη επαυριο̅ εξηλθεν ϲυν τω βαρναβα ειϲ δερβη̅ ευαγγελιζομενοι τε την πολιν εκεινην και μαθητευϲαντεϲ ικανουϲ υπεϲτρεψαν ειϲ την λυϲτραν και ειϲ ικονιον και ειϲ αντιοχειαν επιϲτηριζοντεϲ ταϲ ψυχαϲ των μαθητων παρακαλουντεϲ εμμενειν τη πιϲτει και οτι δια πολλων θλιψεων δει ημαϲ ειϲελθειν ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ χειροτονηϲαντεϲ δε αυτοιϲ κατ εκκληϲιαν πρεϲβυτερουϲ προϲευξαμενοι μετα νηϲτιω̅ παρεθεντο αυτουϲ τω κ̅ω̅ ειϲ ο̅ πεπειϲτευκειϲαν και διελθο̅τεϲ την πιϲιδιαν ηλθον ειϲ παμφυλιαν και λαληϲαντεϲ ειϲ περγην τον λογον του κ̅υ̅ κατεβηϲαν ειϲ ατταλιαν κακειθεν απεπλευϲαν ειϲ αντιοχεια̅ οθεν ηϲαν παραδεδομενοι τη χαριτι του θ̅υ̅ ειϲ το εργον ο επληρωϲαν παραγενομενοι δε και ϲυναγαγοντεϲ την εκκληϲιαν ανηγγελλον οϲα εποιηϲε̅ ο θ̅ϲ̅ μετ αυτων και οτι ηνοιξε̅ τοιϲ εθνεϲιν θυραν πιϲτεωϲ διετριβον δε χρονον ουκ ολιγο̅ ϲυν τοιϲ μαθηταιϲ
και τινεϲ κατελθοντεϲ απο τηϲ ιουδαιαϲ εδιδαϲκον τουϲ αδελφουϲ οτι {αν} μη περιτμηθητε τω εθει τω μωϲεωϲ ου δυναϲθε ϲωθηναι γενομενηϲ ου̅ ϲταϲεωϲ και ζητηϲεωϲ ουκ ολιγηϲ τω παυλω και τω βαρναβα προϲ αυτουϲ εταξαν αναβαινειν παυλον και βαρναβα̅ και τιναϲ αλλουϲ εξ αυτων προϲ τουϲ αποϲτολουϲ και πρεϲβυτερουϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ περι του ζητηματοϲ τουτου οι μεν ουν προπεμφθεντεϲ υπο τηϲ εκκληϲιαϲ διηρχοντο την φοινικην και ϲαμαρειαν εκδιηγουμενοι την επιϲτροφην των εθνων και εποιουν χαραν μεγαλην παϲιν τοιϲ αδελφοιϲ παραγενομενοι δε ειϲ ιεροϲολυμα παρεδεχθηϲαν υπο τηϲ εκκληϲιαϲ και των αποϲτολω̅ και των πρεϲβυτερων ανηγγειλαν τε οϲα ο θ̅ϲ̅ εποιηϲεν μετ αυτων εξανεϲτηϲαν δε τινεϲ ανδρεϲ των απο τηϲ αιρεϲεωϲ των φαριϲαιων πεπιϲτευκοτεϲ λεγοντεϲ οτι δει περιτεμνειν αυτουϲ παραγγελλειν τε τηρειν τον νομον μωϲεωϲ ϲυνηχθηϲαν δε οι αποϲτολοι και οι πρεϲβυτεροι ιδειν περι του λογου τουτου πολληϲ δε ζητηϲεωϲ γενομενηϲ αναϲταϲ πετροϲ ειπεν προϲ αυτουϲ ανδρεϲ αδελφοι υμειϲ επιϲταϲθε οτι αφ ημερων αρχαιων εν υμιν εξελεξατο ο θ̅ϲ̅ δια του ϲτοματοϲ μου ακουϲαι τα εθνη τον λογον του ευαγγελιου και πιϲτευϲαι και ο καρδιογνωϲτηϲ θ̅ϲ̅ εμαρτυρηϲεν αυτοιϲ δουϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον καθωϲ και ημειν {} ουδεν διεκρινε̅ μεταξυ ημων τε και αυτων τη πιϲτει καθαριϲαϲ ταϲ καρδιαϲ αυτων νυν ουν τι πειραζετε το̅ θ̅ν̅ επιθειναι ζυγον επι τον τραχηλον των μαθητων ον ουτε οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων ουτε ημειϲ ιϲχυϲαμεν βαϲταϲαι αλλα δια τηϲ χαριτοϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ πιϲτευομεν ϲωθηναι καθ ον τροπον κακεινοι εϲιγηϲεν δε παν το πληθοϲ και ηκουον βαρναβα και παυλου εξηγουμενων οϲα εποιηϲεν ο θ̅ϲ̅ ϲημεια και τερατα εν τοιϲ εθνεϲιν δι αυτων μετα δε το ϲιγηϲαι αυτουϲ απεκριθη ιακωβοϲ λεγων ανδρεϲ αδελφοι ακουϲατε μου ϲυμεων εξηγηϲατο καθωϲ πρωτον ο θ̅ϲ̅ επεϲκεψατο λαβειν εξ εθνω̅ λαον τω ονοματι αυτου και τουτω ϲυμφωνουϲιν οι λογοι τω̅ προφητων καθωϲ γεγραπται μετα ταυτα {αναϲτρεψει} και ανοικοδομηϲω την ϲκηνην δ̅α̅δ̅ την πεπτωκυιαν και τα κατεϲκαμμενα αυτηϲ ανοικοδομηϲω και ανορθωϲω αυτην οπωϲ αν εκζητηϲωϲιν οι καταλοιποι των α̅ν̅ω̅ν̅ τον κ̅ν̅ και παντα τα εθνη εφ ουϲ επικεκληται το ονομα μου επ αυτουϲ λεγει κ̅ϲ̅ ο ποιων ταυτα γνωϲτο̅ απ αιωνοϲ τω κ̅ω̅ το εργον αυτου διο εγω κρινω μη παρενοχλειν τοιϲ απο των εθνων επιϲτρεφουϲιν επι τον θ̅ν̅ αλλα επιϲτειλαι αυτοιϲ του απεχεϲθαι απο των αλιϲγηματω̅ των ειδωλων και τηϲ πορνειαϲ και πνικτου και του αιματοϲ μωϲηϲ γαρ εκ γενεων αρχαιων κατα πολιν τουϲ κηρυϲϲονταϲ αυτον εχει εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ κατα παν ϲαββατον αναγινωϲκομενοϲ τοτε εδοξε τοιϲ αποϲτολοιϲ και τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ ϲυν ολη τη εκκληϲια εκλεξαμενουϲ ανδραϲ πεμψαι ειϲ αντιοχειαν ϲυν τω παυλω και βαρναβα ιουδαν τον καλουμενον βαρϲαββαν και ϲιλαν ανδραϲ ηγουμενουϲ εν τοιϲ αδελφοιϲ γραψαντεϲ δια χειροϲ αυτων οι αποϲτολοι και οι πρεϲβυτεροι αδελφοι τοιϲ κατα την αντιοχεια̅ και ϲυριαν και κιλιαν αδελφοιϲ τοιϲ εξ εθνων χαιρειν επειδη ηκουϲαμεν οτι τεινεϲ εξ ημων εξελθοντεϲ εταραξα̅ υμαϲ λογοιϲ αναϲκευαζοντεϲ ταϲ ψυχαϲ υμων οιϲ ου διεϲτειλαμεθα εδοξεν ημιν γενομενοιϲ ομοθυμαδον εκλεξαμενοιϲ ανδραϲ πεμψαι προϲ υμαϲ ϲυν τοιϲ αγαπητοιϲ ημων βαρναβα και παυλω α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ παραδεδωκοϲιν ταϲ ψυχαϲ αυτων υπερ του ονοματοϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ απεϲταλκαμεν ουν ιουδαν και ϲιλα̅ και αυτουϲ δια λογου απαγγελλο̅ταϲ τα αυτα εδοξεν γαρ τω π̅ν̅ι̅ τω αγιω και ημειν μηδεν πλεο̅ επιτιθεϲθαι υμιν βαροϲ πλην των επαναγκαιϲ απεχεϲθαι ιδωλοθυτων και αιματοϲ και {πνικτ��} και πορνειαϲ εξ ω̅ διατηρουντεϲ εαυτουϲ ευ πραξετε ερρωϲθε οι μεν ουν απολυθεντεϲ κατηλθον ειϲ αντιοχεια̅ και ϲυναγαγοντεϲ το πληθοϲ επεδωκαν την επιϲτολην αναγνοντεϲ δε εχαρηϲαν επι τη παρακληϲει ιουδαϲ τε και ϲιλαϲ και αυτοι προφηται οντεϲ δια λογου πολλου παρεκαλεϲαν τουϲ αδελφουϲ και επεϲτηριξαν ποιηϲαντεϲ δε χρονον απελυθηϲαν μετ ειρηνηϲ απο των αδελφω̅ προϲ τουϲ αποϲτειλανταϲ αυτουϲ [отсутствует] παυλοϲ δε και βαρναβαϲ διετριβον εν αντιοχεια διδαϲκοντεϲ και ευαγγελιζομενοι μετα και ετερων πολλω̅ τον λογον του κ̅υ̅ μετα δε τιναϲ ημεραϲ ειπεν προϲ βαρναβαν παυλοϲ επιϲτρεψα̅τεϲ δη επιϲκεψωμεθα τουϲ αδελφουϲ κατα πολιν παϲα̅ εν αιϲ κατηγγειλαμεν τον λογον του κ̅υ̅ πωϲ εχουϲιν βαρναβαϲ δε εβουλετο ϲυνπαραλαμβανειν και ιωαννην τον καλουμενον μαρκον παυλοϲ δε ηξιου τον αποϲτατηϲαντα απ αυτων απο παμφυλιαϲ και μη ϲυνελθοντα αυτοιϲ ειϲ το εργον μη ϲυνπαραλαμβανειν τουτον εγενετο δε παροξυϲμοϲ ωϲτε αποχωριϲθηναι αυτουϲ απ αλληλων τον τε βαρναβαν παραλαβοντα {πυρρον} εκπλευϲαι ειϲ κυπρον παυλοϲ δε επιλεξαμενοϲ ϲιλα̅ εξηλθεν παραδοθειϲ τη χαριτι του κ̅υ̅ υπο των αδελφων διηρχετο δε την ϲυριαν και κηλικιαν επιϲτηριζων ταϲ εκκληϲιαϲ
κατηντηϲεν δε και ειϲ δερβην και ειϲ λυϲτρα̅ και ιδου μαθητηϲ τιϲ ην εκει ονοματι τιμοθεοϲ υιοϲ γυναικοϲ ιουδαιαϲ πιϲτηϲ π̅ρ̅ϲ̅ δε ελληνοϲ οϲ εμαρτυρειτο υπο των εν λυϲτροιϲ και ικονιω αδελφων τουτο̅ ηθεληϲεν ο παυλοϲ ϲυν αυτω εξελθειν και λαβων περιετεμεν αυτον δια τουϲ ιουδαιουϲ τουϲ ονταϲ εν τοιϲ τοποιϲ εκεινοιϲ ηδειϲαν γαρ απαντεϲ οτι ελλην ο π̅η̅ρ̅ αυτου υπηρχεν ωϲ δε διεπορευοντο ταϲ πολειϲ παρεδιδοϲαν αυτοιϲ φυλαϲϲειν τα δογματα τα κεκριμενα υπο των αποϲτολων και πρεϲβυτερων των εν ιεροϲολυμοιϲ αι μεν ουν εκκληϲιαι εϲτερεουντο τη πιϲτει και επεριϲϲευον τω αριθμω καθ ημερα̅ διηλθον δε την φρυγιαν και γαλατικην χωραν κωλυθεντεϲ υπο του αγιου π̅ν̅ϲ̅ λαληϲαι το̅ λογον εν τη αϲια ελθοντεϲ δε κατα την μυϲιαν επειραζον ειϲ την βυθυνιαν πορευθηναι και ουκ ειαϲεν αυτουϲ το π̅ν̅α̅ ι̅υ̅ παρελθοντεϲ δε την μυϲιαν κατεβηϲαν ειϲ τρωαδα και {����� ��� ������} ωφθη τω παυλω ανηρ μακαιδων τιϲ ην εϲτωϲ και παρακαλων αυτον και λεγων διαβαϲ ειϲ μακαιδονιαν βοηθηϲον ημιν ωϲ δε το οραμα ειδεν ευθεωϲ εζητηϲαμεν εξελθειν ειϲ μακαιδονιαν ϲυμβιβαζοντεϲ οτι προϲκεκληται ημαϲ ο θ̅ϲ̅ ευαγγελιϲαϲθε {αυτουϲ} αναχθεντεϲ δε απο τρωαδοϲ ευθυδρομηϲαμεν ειϲ ϲαμοθρακην τη δε επιουϲη ειϲ νεαν πολιν κακειθεν ειϲ φιλιππουϲ ητιϲ εϲτιν πρωτη τηϲ μεριδοϲ μακαιδονιαϲ πολιϲ κωλωνια ημεν δε εν ταυτη τη πολει διατριβοντεϲ ημεραϲ τιναϲ τη τε ημερα των ϲαββατων εξηλθομεν εξω τηϲ πυληϲ παρα ποταμον ου {ενομιζ���� προϲευχη} ειναι και καθειϲα̅τεϲ ελαλουμεν ταιϲ ϲυνελθουϲαιϲ γυναιξιν και τιϲ γυνη ονοματι λυδια πορφυροπωλειϲ πολεωϲ θυατειρων ϲεβομενη τον θ̅ν̅ ηκουε̅ ηϲ ο κ̅ϲ̅ διηνοιξεν την καρδια̅ προϲεχειν τοιϲ λαλουμενοιϲ υπο του παυλου ωϲ δε εβαπτιϲθη και ο οικοϲ αυτηϲ παρεκαλεϲεν λεγουϲα ει κεκρικατε με πιϲτην τω κ̅ω̅ ειναι {ειϲελθον} οικον μου μενετε και παρεβιαϲατο ημαϲ εγενετο δε πορευομενων ημων ειϲ την προϲευχην παιδιϲκην τινα {εχουϲα} πνευμα πυθωνα απαντηϲαι ημιν ητιϲ εργαϲιαν πολλην παρειχεν τοιϲ κυριοιϲ αυτηϲ μαντευομενη αυτη κατακολουθηϲαϲα τω παυλω και ημιν εκραζεν λεγουϲα ουτοι οι α̅ν̅ο̅ι̅ δουλοι του θ̅υ̅ του υψιϲτου ειϲι̅ οιτεινεϲ καταγγελλουϲιν ημι̅ οδον ϲωτηριαϲ τουτο δε εποιει επι πολλαϲ ημεραϲ διαπονηθειϲ δε παυλοϲ και επιϲτρεψαϲ τω π̅ν̅ι̅ ειπεν παραγγελλω ϲοι εν ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ εξελθειν απ αυτηϲ και εξηλθε̅ αυτη τη ωρα ιδοντεϲ {} οι κυριοι αυτηϲ οτι εξηλθεν η ελπιϲ τηϲ εργαϲιαϲ αυτων επιλαβομενοι τον παυλον και τον ϲιλα̅ ειλκυϲαν ειϲ την αγοραν επι τουϲ αρχονταϲ και προϲαγαγο̅τεϲ αυτουϲ τοιϲ ϲτρατηγοιϲ ειπαν ουτοι οι α̅ν̅ο̅ι̅ εκταραϲϲουϲιν {υμων} την πολιν ιουδαιοι υπαρχοντεϲ και καταγγελλουϲιν εθη α ουκ εξεϲτιν ημιν παραδεχεϲθαι ουδε ποιειν ρωμαιοιϲ ουϲιν και ϲυνεπεϲτη ο οχλοϲ κατ αυτων και οι ϲτρατηγοι περιρηξαντεϲ αυτων τα ιματια εκελευον ραβδιζειν πολλαϲ τε επιθε̅τεϲ αυτοιϲ πληγαϲ εβαλον ειϲ φυλακην παραγγειλαντεϲ τω δεϲμοφυλακι αϲφαλωϲ τηρει̅ αυτουϲ οϲ παραγγελειαν τοιαυτην λαβων ελαβεν αυτουϲ ειϲ την εϲωτεραν φυλακη̅ και τουϲ ποδαϲ ηϲφαλιϲατο αυτων ειϲ το ξυλον κατα δε το μεϲονυκτιον παυλοϲ και ϲιλαϲ προϲευχομενοι υμνου̅ τον θ̅ν̅ επηκροωντο δε αυτων οι δεϲμιοι αφνω δε ϲιϲμοϲ εγενετο μεγαϲ ωϲτε ϲαλευθηναι τα θεμελια του δεϲμωτηριου ηνοιχθηϲαν δε παραχρημα αι θυραι παϲαι και παντων τα δεϲμα ανεθη εξυπνοϲ δε γενομενοϲ ο δεϲμοφυλαξ και ιδων ανεωγμεναϲ ταϲ θυραϲ τηϲ φυλακηϲ ϲπαϲαμενοϲ μαχαιραν ημελλεν εαυτον αναιρειν νομιζω̅ εκπεφυγεναι τουϲ δεϲμιουϲ εφωνηϲεν δε μεγαλη φωνη ο παυλοϲ λεγων μηδεν πραξηϲ ϲεαυτω κακον απαντεϲ γαρ εϲμεν ενθαδε αιτηϲαϲ δε φωτα ειϲεπηδηϲεν και εντρομοϲ γενομενοϲ προϲεπεϲε̅ τω παυλω και τω ϲιλα και προαγαγων αυτουϲ εξω εφη κυριοι τι με δει ποιειν ινα ϲωθω οι δε ειπαν πιϲτευϲον επι τον κ̅ν̅ ι̅ν̅ και ϲωθηϲη ϲυ και ο οικοϲ ϲου και ελαληϲαν αυτω τον λογο̅ του κ̅υ̅ ϲυν παϲιν τοιϲ εν τη οικια αυτου και παραλαβων {αυτων} εν εκεινη τη ωρα τηϲ νυκτοϲ ελουϲεν απο των πληγω̅ και εβαπτιϲθη αυτοϲ και οι οικιοι αυτου παντεϲ παραχρημα αναγαγων τε αυτουϲ ειϲ τον οικον αυτου παρεθηκεν τραπεζαν και ηγαλλιαϲατο πανοικει πεπιϲτευκωϲ τω θ̅ω̅ ημεραϲ δε γενομενηϲ απεϲτειλαν οι ϲτρατηγοι τουϲ ραβδουχουϲ λεγοντεϲ {απεϲτειλαν} τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ εκεινουϲ απηγγειλεν δε ο δεϲμοφυλαξ τουϲ λογουϲ τουτουϲ προϲ τον παυλον οτι απεϲταλκαν οι ϲτρατηγοι ινα απολυθητε νυν ουν εξελθοντεϲ πορευεϲθαι εν ειρηνη ο δε παυλοϲ εφη προϲ αυτουϲ δειραντεϲ ημαϲ δημοϲια ακατακριτουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ρωμαιουϲ υπαρχονταϲ εβαλον ειϲ φυλακην και νυν λαθρα ημαϲ εκβαλλουϲιν ου γαρ αλλα ελθοντεϲ αυτοι ημαϲ εξαγαγετωϲαν απηγγειλαν δε τοιϲ ϲτρατηγοιϲ οι ραβδουχοι τα ρηματα ταυτα εφοβηθηϲαν δε ακουϲαντεϲ οτι ρωμαιοι ειϲι̅ και ελθοντεϲ παρεκαλεϲαν αυτουϲ και εξαγαγοντεϲ ηρωτουν απελθειν απο τηϲ πολεωϲ εξελθοντεϲ δε εκ τηϲ φυλακηϲ ειϲηλθον προϲ την λυδιαν και ιδοντεϲ παρεκαλεϲαν τουϲ αδελφουϲ και εξηλθον
διοδευϲαντεϲ δε την αμφιπολιν και την απολλωνιαν ηλθον ειϲ θεϲϲαλονικην οπου ην ϲυναγωγη των ιουδαιων κατα δε το ιωθοϲ τω παυλω ειϲηλθεν προϲ αυτουϲ και επι ϲαββατα τρια διελεξατο αυτοιϲ απο των γραφων διανοιγων και παρατιθεμενοϲ οτι τον χ̅ν̅ εδει παθειν και αναϲτηναι εκ νεκρω̅ και οτι ουτοϲ εϲτιν χ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ον εγω καταγγελλω υμιν και τινεϲ εξ αυτων επειϲθηϲαν και προϲεκληρωθηϲαν τω παυλω και τω ϲιλα των τε ϲεβομενων και ελληνων πληθοϲ πολυ γυναικων τε των πρωτων ουκ ολιγαι ζηλωϲαντεϲ δε οι ιουδαιοι και προϲλαβομενοι των αγοραιων ανδραϲ τιναϲ πονηρουϲ και οχλοποιηϲαντεϲ εθορυβουν την πολιν και επιϲτα̅τεϲ τη οικια ιαϲωνοϲ εζητου̅ {αυτο�} προαγαγειν ειϲ τον δημον μη ευροντεϲ δε αυτουϲ εϲυρον ιαϲονα και τιναϲ αδελφουϲ επι τουϲ πολιταρχαϲ βοωνταϲ οτι οι την οικουμενην αναϲτατωϲαντεϲ ουτοι και ενθαδε παρειϲι̅ ουϲ υποδεδεκται ιαϲων και ουτοι παντεϲ απεναντι των δογματων καιϲαροϲ πραϲϲουϲι βαϲιλεα ετερο̅ λεγοντεϲ ειναι ι̅ν̅ εταραξαν δε τον οχλον και τουϲ πολιταρχαϲ ακουονταϲ ταυτα και λαβοντεϲ το ικανον παρα του ιαϲονοϲ και των λοιπω̅ απελυϲαν αυτουϲ οι δε αδελφοι εξεπεμψαν τον τε παυλον και τον ϲιλαν ειϲ βεροια̅ οιτεινεϲ παραγενομενοι ειϲ την ϲυναγωγην των ιουδαιων απηεϲαν ουτοι δε ηϲαν ευγενεϲτεροι των εν θεϲϲαλονικη οιτεινεϲ εδεξαντο τον λογον μετα παϲηϲ προθυμιαϲ καθ ημεραν ανακρινοντεϲ ταϲ γραφαϲ ει εχοι ταυτα ουτωϲ πολλοι μεν ουν εξ αυτων επιϲτευϲαν και των ελληνιδω̅ γυναικων των ευϲχημονω̅ και ανδρων ουκ ολιγοι ωϲ δε εγνωϲαν οι απο τηϲ θεϲϲαλονικηϲ ιουδαιοι οτι και εν τη βεροια κατηγγελη υπο του παυλου ο λογοϲ του θ̅υ̅ ηλθον κακει ϲαλευοντεϲ και ταραϲϲο̅τεϲ τουϲ οχλουϲ ευθεωϲ δε τοτε τον παυλον εξαπεϲτειλα̅ οι αδελφοι πορευεϲθαι εωϲ επι την θαλαϲϲαν υπεμεινεν τε ο τε ϲιλαϲ και ο τιμοθεοϲ εκει οι δε καθιϲτανοντεϲ το̅ παυλον ηγαγον εωϲ αθηνων και λαβοντεϲ εντολην προϲ το̅ ϲιλαν και τιμοθεον ινα ωϲ ταχιϲτα ελθωϲιν προϲ αυτον εξηεϲαν εν δε ταιϲ αθηναιϲ {εκδεχομενουϲ} αυτουϲ του παυλου παρωξυνετο το π̅ν̅α̅ αυτου εν αυτω θεωρουντοϲ κατειδωλον ουϲαν την πολιν διελεγετο μεν ουν εν τη ϲυναγωγη τοιϲ ιουδαιοιϲ και τοιϲ ϲεβομενοιϲ και εν τη αγορα κατα παϲαν ημεραν προϲ τουϲ παρατυγχανονταϲ τινεϲ δε και των επικουριων και ϲτοικων φιλοϲοφων ϲυνεβαλλον αυτω και τινεϲ ελεγον τι αν θελοι ο ϲπερμολογοϲ ουτοϲ λεγειν οι δε ξενων δαιμονιων δοκει {καταγγελευϲ} ειναι οτι τον ι̅ν̅ και τη̅ αναϲταϲιν ευηγγελιζετο αυτοιϲ επιλαβομενοι τε αυτου επι το̅ αριον παγον ηγον λεγοντεϲ δυναμεθα γνωναι τιϲ η καινη αυτη η υπο ϲου λαλουμενη διδαχη ξενιζοντα γαρ τινα ειϲφερειϲ ειϲ ταϲ ακοαϲ ημων βουλομεθα ουν γνωναι τινα θελει ταυτα ειναι αθηναιοι δε παντεϲ και οι επιδημουντεϲ ξενοι ειϲ ουδεν ετερον ηυκαιρουν η λεγειν τι η ακουειν τι καινοτερον ϲταθειϲ δε παυλοϲ εμ μεϲω του αριου παγου εφη ανδρεϲ αθηναιοι κατα παντα ωϲ διϲιδαιμονεϲτερουϲ υμαϲ θεωρω διερχομενοϲ γαρ και αναθεωρων τα ϲεβαϲματα υμων ευρον και βωμον εν ω επεγεγραπτο αγνωϲτω θ̅ω̅ {ο} ουν αγνοουντεϲ ευϲεβειτε {τουτο} εγω κατεγγελλω υμιν ο θ̅ϲ̅ {} ποιηϲαϲ τον κοϲμον και παντα τα εν αυτω ουτοϲ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και γηϲ υπαρχων κ̅ϲ̅ ουκ εν χειροποιητοιϲ ναοιϲ κατοικει ουδε υπο χειρων ανθρωπινων θεραπευεται προϲδεομενοϲ τινοϲ αυτοϲ διδουϲ παϲι {ζοην} και πνοην και τα παντα {��������} τε εξ ενοϲ παν εθνοϲ α̅ν̅ω̅ν̅ κατοικειν επι παντοϲ προϲωπου τηϲ γηϲ οριϲαϲ προϲτεταγμενουϲ καιρουϲ και ταϲ οροθεϲιαϲ τηϲ κατοικειαϲ αυτων ζητειν τον θ̅ν̅ ει αρα γε ψηλαφηϲιαν αυτο̅ η ευροιεν καιτοι ου μακραν απο ενοϲ εκαϲτου {υμων} υπαρχοντα εν αυτω γαρ ζωμεν και κεινουμεθα και εϲμεν ωϲ και τεινεϲ των καθ υμαϲ ποιητων ειρηκαϲιν του γαρ και γενοϲ εϲμεν γενοϲ ουν υπαρχοντεϲ του θ̅υ̅ ουκ οφιλομεν νομιζειν χρυϲιω η αργυριω η λιθω χαραγματι τεχνηϲ και ενθυμηϲεωϲ α̅ν̅ο̅υ̅ το θειο̅ ειναι ομοιον τουϲ μεν ου̅ χρονουϲ τηϲ αγνοιαϲ υπεριδων ο θ̅ϲ̅ τα νυν παραγγελλει τοιϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ πανταϲ πανταχου μετανοειν καθοτι εϲτηϲεν ημεραν εν η μελλει κρινειν την οικουμενην εν δικαιοϲυνη εν ανδρι ω ωριϲεν πιϲτιν παραϲχων παϲι̅ αναϲτηϲαϲ αυτον εκ νεκρων ακουϲαντεϲ δε αναϲταϲιν νεκρων οι μεν εχλευαζον οι δε ειπον ακουϲομεθα ϲου περι τουτου και παλιν ουτωϲ ο παυλοϲ εξηλθεν εκ μεϲου αυτων τινεϲ δε ανδρεϲ κολληθεντεϲ αυτω επιϲτευϲαν εν οιϲ και διονυϲιοϲ ο αρεοπαγιτηϲ και γυνη ονοματι δαμαριϲ και ετεροι ϲυν αυτοιϲ
μετα ταυτα χωριϲθειϲ ο παυλοϲ εκ των αθηνων ηλθεν ειϲ κορι̅θον και ευρων τινα ιουδαιον ονοματι ακυλαν ποντικον τω γενει προϲφατωϲ εληλυθοτα απο τηϲ ιταλιαϲ και πριϲκιλλαν γυναικα αυτου δια το διατεταχεναι κλαυδιον χωριζεϲθαι πανταϲ τουϲ ιουδαιουϲ απο τηϲ ρωμηϲ προϲηλθεν αυτοιϲ και δια το ομοτεχνον ειναι εμενεν παρ αυτοιϲ και ηργαζετο ηϲαν γαρ ϲκηνοποιοι τη τεχνη διελεγετο δε εν τη ϲυναγωγη κατα παν ϲαββατον επειθεν τε ιουδαιουϲ και ελληναϲ ωϲ δε κατηλθον απο τηϲ μακαιδονιαϲ ο τε ϲιλαϲ και ο τιμοθεοϲ ϲυνειχετο τω λογω ο παυλοϲ διαμαρτυρομενοϲ ειναι τον χ̅ν̅ ι̅ν̅ αντιταϲϲομενων δε αυτων και βλαϲφημουντων εκτιναξαμενοϲ τα ιματια ειπεν προϲ αυτουϲ το αιμα υμων επι την κεφαλη̅ υμων καθαροϲ εγω απο του νυ̅ ειϲ τα εθνη πορευϲομαι και μεταβαϲ εκειθεν ειϲηλθεν ειϲ οικιαν τινοϲ ιουϲτου ϲεβομενου τον θ̅ν̅ ου η οικια ην ϲυνομοροουϲα τη ϲυναγωγη {������} δε ο αρχιϲυναγωγοϲ επιϲτευϲε̅ τω κ̅ω̅ ϲυν ολω τω οικω αυτου και πολλοι των κορινθιων ακουοντεϲ επιϲτευον και εβαπτιζοντο ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ εν οραματι τω παυλω μη φοβου αλλα λαλει και μη ϲιωπηϲηϲ διοτι εγω ειμι μετα ϲου και ουδειϲ επιθηϲεται ϲοι του κακωϲαι ϲε διοτι λαοϲ εϲτι μοι πολυϲ εν τη πολει ταυτη εκαθειϲεν δε ενιαυτον και μηναϲ εξ διδαϲκων εν αυτοιϲ τον λογον του θ̅υ̅ γαλλιωνοϲ δε ανθυπατου οντοϲ τηϲ αχαιαϲ κατεπεϲτηϲαν ομοθυμαδον οι ιουδαιοι τω παυλω και ηγαγον αυτον επι το βημα λεγοντεϲ οτι παρα τον νομο̅ αναπιθει ουτοϲ τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ϲεβεϲθαι τον θ̅ν̅ μελλοντοϲ δε του παυλου ανοιγειν το ϲτομα ειπεν ο γαλλιων προϲ τουϲ ιουδαιουϲ η μεν {η} αδικημα τι η ραδιουργημα πονηρον ω ιουδαιοι κατα λογον ανεϲχομην υμων ει δε ζητηματα εϲτιν περι λογου και ονοματων και νομου του καθ υμαϲ οψεϲθαι αυτοι κριτηϲ εγω τουτων ου βουλομε ειναι και απηλαϲεν αυτουϲ απο του βηματοϲ επιλαβομενοι δε πα̅τεϲ ϲωϲθενην τον αρχιϲυναγωγον ετυπτον εμπροϲθεν του βηματοϲ και ουδεν τουτων τω γαλλιωνι εμελεν ο δε παυλοϲ ετι προϲμειναϲ ημεραϲ ικαναϲ τοιϲ αδελφοιϲ αποταξαμενοϲ εξεπλει ειϲ την ϲυριαν και ϲυ̅ αυτω πριϲκιλλα και ακυλαϲ κειραμενοϲ εν κενχρεαιϲ την κεφαλην ειχεν γαρ ευχην κατη̅τηϲαν δε ειϲ εφεϲον κακεινουϲ κατελειπεν εκει αυτοϲ δε ειϲελθων ειϲ την ϲυναγωγην διελεξατο τοιϲ ιουδαιοιϲ ερωτω̅των δε αυτων επι πλειονα χρονον μειναι ουκ επενευϲε̅ αλλα αποταξαμενοϲ και ειπω̅ παλιν ανακαμψω προϲ υμαϲ του θ̅υ̅ θελοντοϲ ανηχθη απο τηϲ εφεϲου και κατελθων ειϲ καιϲαριαν αναβαϲ και αϲπαϲαμενοϲ την εκκληϲιαν κατεβη ειϲ αντιοχειαν και ποιηϲαϲ χρονον τινα εξηλθεν διερχομενοϲ καθεξηϲ την γαλατικην χωραν και φρυγιαν ϲτηριζων πανταϲ τουϲ μαθηταϲ ιουδαιοϲ δε τιϲ απολλωϲ ονοματι αλεξανδρευϲ τω γενει ανηρ λογιοϲ κατηντηϲεν ειϲ εφεϲον δυνατοϲ ων εν ταιϲ γραφαιϲ ουτοϲ ην κατηχημενοϲ την οδον του κ̅υ̅ και ζεων τω π̅ν̅ι̅ ελαλει και εδιδαϲκεν ακριβωϲ τα περι του ι̅υ̅ επιϲταμενοϲ μονον το βαπτιϲμα ιωαννου ουτοϲ τε ηρξατο παρρηϲιαζεϲθαι εν τη ϲυναγωγη ακουϲαντεϲ δε αυτου πριϲκιλλα και ακυλαϲ προϲελαβοντο αυτον και ακριβεϲτερον αυτω εξεθε̅το την οδον του θ̅υ̅ βουλομενου δε αυτου διελθειν ειϲ την αχαια̅ προτρεψαμενοι οι αδελφοι εγραψαν τοιϲ μαθηταιϲ αποδεξαϲθαι αυτον οϲ παραγενομενοϲ ϲυνεβαλλετο πολυ τοιϲ πεπιϲτευκοϲιν δια τηϲ χαριτοϲ ευτονωϲ γαρ τοιϲ ιουδαιοιϲ διακατηλλεγχετο δημοϲια επιδιγνυϲ δια των γραφων ειναι τον χ̅ν̅ ι̅ν̅
εγενετο δε εν τω τον {απολλω} ειναι εν κορινθω παυλον διελθοντα τα ανωτερικα μερη κατελθειν ειϲ εφεϲο̅ και ευρειν τιναϲ μαθηταϲ ειπεν τε προϲ αυτουϲ ει π̅ν̅α̅ αγιο̅ ελαβετε πιϲτευϲαντεϲ οι δε προϲ αυτον αλλ ουδ ει π̅ν̅α̅ αγιο̅ εϲτιν ηκουϲαμεν ο δε ειπε̅ ειϲ τι ουν εβαπτιϲθητε οι δε ειπαν ειϲ το ιωαννου βαπτιϲμα ειπεν δε παυλοϲ ιωαννηϲ εβαπτιϲεν βαπτιϲμα μετανοιαϲ τω λαω λεγων ειϲ τον ερχομενον μετ αυτον ινα πιϲτευϲωϲι̅ τουτ εϲτιν ειϲ τον ι̅ν̅ ακουϲαντεϲ δε εβαπτιϲθηϲαν ειϲ το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ και επιθεντοϲ αυτοιϲ του παυλου χειραϲ ηλθε το π̅ν̅α̅ το αγιον επ αυτουϲ ελαλουν τε γλωϲϲαιϲ και επροφητευον ηϲαν δε οι παντεϲ ανδρεϲ ωϲει δωδεκα ειϲελθων δε ειϲ την ϲυναγωγην επαρρηϲιαζετο επι μηναϲ τρειϲ διαλεγομενοϲ και πειθων τα περι τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ ωϲ δε τινεϲ εϲκληρυνοντο και ηπειθουν κακολογουντεϲ τη̅ οδον ενωπιον του πληθουϲ αποϲταϲ απ αυτων αφωριϲεν τουϲ μαθηταϲ καθ ημεραν διαλεγομενοϲ εν τη ϲχολη τυρα̅νου τουτο δε εγενετο επι ετη δυο ωϲτε πανταϲ τουϲ κατοικουνταϲ την αϲιαν ακουϲαι τον λογον του κ̅υ̅ ιουδαιουϲ τε και ελληναϲ δυναμειϲ τε ου ταϲ τυχουϲαϲ ο θ̅ϲ̅ εποιει δια των χειρων παυλου ωϲτε και επι τουϲ αϲθενουνταϲ αποφερεϲθαι απο του χρωτοϲ αυτου ϲουδαρια η ϲιμικινθια και απαλλαϲϲεϲθαι απ αυτω̅ ταϲ νοϲουϲ τα τε π̅ν̅α̅τ̅α̅ τα πονηρα εκπορευεϲθαι επεχειρηϲαν δε τεινεϲ και τω̅ περιερχομενων ιουδαιων εξορκιϲτων ονομαζειν επι τουϲ εχονταϲ τα πνευματα τα πονηρα το ονομα του {ι̅υ̅} ι̅υ̅ λεγο̅τεϲ ορκιζω υμαϲ τον ι̅ν̅ ον παυλοϲ κηρυϲϲει ηϲαν δε τινεϲ ϲκευια ιουδαιου αρχιερεωϲ επτα υιοι τουτο ποιουντεϲ αποκριθεν δε το π̅ν̅α̅ το πονηρον ειπεν αυτοιϲ τον ι̅ν̅ γινωϲκω και τον παυλον επιϲταμαι υμειϲ δε τεινεϲ εϲτε και εφαλομενοϲ ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ επ αυτουϲ εν ω ην το π̅ν̅α̅ το πονηρον κατακυριευϲαν αμφοτερων ιϲχυϲεν κατ αυτων ωϲτε γυμνουϲ και τετραυματιϲμενουϲ εκφυγειν αυτουϲ εκ του οικου εκεινου τουτο δε εγενετο γνωϲτον παϲιν ιουδαιοιϲ τε και ελληϲιν τοιϲ κατοικουϲιν {} εφεϲον και επεϲεν φοβοϲ επι πανταϲ αυτουϲ και εμεγαλυνετο το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ πολλοι τε των πεπιϲτευκοτω̅ ηρχοντο εξομολογουμενοι και αναγγελλοντεϲ ταϲ πραξειϲ αυτων ικανοι δε των τα περιεργα πραξαντων ϲυνενεγκαντεϲ ταϲ βιβλουϲ κατεκαιο̅ ενωπιον παντων και ϲυνεψηφιϲαν ταϲ τιμαϲ αυτων και ευρον αργυριου μυριαδαϲ πεντε ουτωϲ κατα κρατοϲ του κ̅υ̅ ο λογοϲ ηυξανε και ιϲχυε̅ ωϲ δε επληρωθη ταυτα εθετο ο παυλοϲ εν τω π̅ν̅ι̅ διελθειν την μακαιδονιαν και την αχαιαν πορευεϲθαι ειϲ ιεροϲολυμα ειπων οτι μετα το γενεϲθαι με εκει δι με και ρωμην ιδειν αποϲτειλαϲ δε ειϲ την μακαιδονιαν δυο των διακονουν αυτω̅ τιμοθεον και εραϲτον αυτοϲ επεϲχεν χρονον ειϲ την αϲια̅ εγενετο δε κατα τον καιρον εκεινον ταραχοϲ ουχ ολιγοϲ περι τηϲ οδου δημητριοϲ γαρ τιϲ ονοματι αργυροκοποϲ ποιων ναουϲ αργυρουϲ αρτεμιδοϲ {παρειχε} τοιϲ τεχνιταιϲ ουκ ολιγην εργαϲιαν ουϲ ϲυναθροιϲαϲ και τουϲ περι τα τοιαυτα εργαταϲ ειπεν ανδρεϲ επιϲταϲθε οτι εκ ταυτηϲ τηϲ εργαϲιαϲ η ευπορια ημιν εϲτι̅ και θεωρειτε και ακουετε οτι ου μονον εφεϲου αλλα και ϲχεδον παϲηϲ τηϲ αϲιαϲ ο παυλοϲ ουτοϲ πειϲαν μετεϲτηϲεν ικανον οχλον λεγων οτι ουκ ειϲι̅ θεοι οι δια χειρων γινομενοι ου μονον δε τουτο το μεροϲ κινδυνευει ημιν ειϲ απελεγμο̅ ελθειν αλλα και το τηϲ μεγαληϲ θεαϲ αρτεμιδοϲ ιερον ειϲ ουθε̅ λογιϲθηϲεται {μελλει} τε και καθερειϲθε τηϲ μεγαλειοτητοϲ αυτηϲ ην ολη η αϲια και η οικουμενη ϲεβεται ακουϲαντεϲ δε και γενομενοι πληρηϲ θυμου εκραζον λεγοντεϲ μεγαλη η αρτεμιϲ εφεϲιων και επληϲθη η πολιϲ τηϲ ϲυγχυϲεωϲ ωρμηϲαν τε ομοθυμαδον ειϲ το θεατρον ϲυναρπαϲαντεϲ γαιον και αριϲταρχον μακεδοναϲ ϲυνεκδημουϲ παυλου παυλου δε βουλομενου ειϲελθει̅ ειϲ τον δημον ουκ ειων αυτο̅ οι μαθηται τινεϲ δε και των αϲιαρχων οντεϲ αυτω φιλοι πεμψαντεϲ προϲ αυτον παρεκαλουν μη δουναι εαυτον ειϲ το θεατρον αλλοι μεν ουν αλλο τι εκραζον ην γαρ η εκκληϲια ϲυνκεχυμενη και οι πλειουϲ ουκ ηδειϲαν τινοϲ ενεκα ϲυνεληλυθειϲαν εκ δε του οχλου ϲυνεβιβαϲαν αλεξανδρον προβαλοντων αυτο̅ των ιουδαιων ο ουν αλεξανδροϲ καταϲειϲαϲ την χειρα ηθελε̅ απολογειϲθε τω δημω επιγνοντεϲ δε οτι ιουδαιοϲ εϲτι̅ φωνη εγενετο μια εκ παντω̅ ωϲ επι ωραϲ δυο κραζοντεϲ μεγαλη η αρτεμιϲ εφεϲιων καταϲτειλαϲ δε ο γραμματευϲ τον οχλον φηϲιν ανδρεϲ εφεϲιοι τιϲ γαρ εϲτιν α̅ν̅ω̅ν̅ οϲ ου γινωϲκει την εφεϲιων πολιν νεωκορον ουϲαν τηϲ μεγαληϲ αρτεμιδοϲ και του διοπετουϲ αναντιρρητων ουν τουτων οντων δεον εϲτιν υμαϲ κατεϲταλμενουϲ υπαρχειν και μηδε̅ προπετεϲ πραϲϲειν ηγαγετε γαρ τουϲ ανδραϲ τουτουϲ ουτε ιεροϲυλουϲ ουτε βλαϲφημουνταϲ την θεον ημων ει μεν ουν {δημητριοιϲ} και οι ϲυν αυτω τεχνιται εχουϲιν προϲ τινα λογον αγοραιοι αγονται και ανθυπατοι ειϲιν εγκαλειτωϲαν αλληλοιϲ ει δε τι περι ετερων επιζητειτε εν τη εννομω εκκληϲια επιλυθηϲεται και γαρ κινδυνευομεν εγκαλειϲθαι ϲταϲεωϲ περι τηϲ ϲημερον μηδενοϲ αιτιου υπαρχοντοϲ περι ου ου δυνηϲομεθα αποδουναι λογον περι τηϲ ϲυϲτροφηϲ ταυτηϲ και ταυτα ειπων απελυϲεν την εκκληϲια̅
μετα δε το παυϲαϲθαι τον θορυβο̅ προϲκαλεϲαμενοϲ ο παυλοϲ τουϲ μαθηταϲ και παρακαλεϲαϲ αϲπαϲαμενοϲ εξηλθεν πορευεϲθαι ειϲ την μακαιδονιαν διελθων δε τα μερη εκεινα και παρακαλεϲαϲ αυτουϲ λογω πολλω ηλθεν ειϲ την ελλαδα ποιηϲαϲ τε μηναϲ τρειϲ γενομενηϲ επιβουληϲ αυτω υπο τω̅ ιουδαιων μελλοντι αναγεϲθαι ειϲ την ϲυριαν εγενετο γνωμηϲ του υποϲτρεφειν δια μακαιδονιαϲ ϲυνειπετο δε αυτω αχρι τηϲ αϲιαϲ ϲωπατροϲ πυρρου βεροιαιοϲ θεϲϲαλονικεων δε αριϲταρχοϲ και ϲεκου̅δοϲ και γαιοϲ ο δερβαιοϲ και τιμοθεοϲ αϲιανοι δε τυχικοϲ και τροφιμοϲ ουτοι δε προϲελθοντεϲ εμενον ημαϲ εν τρωαδι ημειϲ δε εξεπλευϲαμεν μετα ταϲ ημεραϲ των αζυμων απο φιλιππων και ηλθομεν προϲ αυτουϲ ειϲ την τρωαδα αχρι ημερων πεντε οπου διετριψαμεν ημεραϲ επτα εν δε τη μια των ϲαββατων ϲυνηγμενων ημων κλαϲαι αρτον ο παυλοϲ διελεγετο αυτοιϲ μελλων εξιεναι τη επαυριον παρετεινεν τε τον λογον μεχρι μεϲονυκτιου ηϲαν δε λαμπαδεϲ ικαναι εν τω υπερωω ου ημε̅ ϲυνηγμενοι καθεζομενοϲ δε τιϲ νεανιαϲ ονοματι ευτυχοϲ επι τηϲ θυριδοϲ καταφερομενοϲ υπνω βαθει διαλεγομενου του παυλου επι πλειον κατενεχθειϲ απο του υπνου επεϲεν απο του τριϲτεγου κατω και ηρθη νεκροϲ καταβαϲ δε ο παυλοϲ επεπεϲεν αυτω και ϲυνπεριλαβω̅ ειπεν μη θορυβειϲθε η γαρ ψυχη αυτου εν αυτω εϲτιν αναβαϲ δε και κλαϲαϲ τον αρτον και γευϲαμενοϲ εφ ικανον τε ομειληϲαϲ αχρι αυγηϲ ουτωϲ εξηλθεν ηγαγον δε τον παιδα ζωντα και παρεκληθηϲαν ου μετριωϲ ημειϲ δε προϲελθο̅τεϲ επι το πλοιον ανηχθημε̅ επι την αϲϲον εκειθεν μελλο̅τεϲ αναλαμβανειν τον παυλο̅ ουτωϲ γαρ διατεταγμενοϲ η̅ μελλων αυτοϲ παιζευειν ωϲ δε ϲυνεβαλλεν ημιν ειϲ τη̅ αϲϲον αναλαβοντεϲ αυτον ηλθομεν ειϲ μιτυλινην κακειθεν αποπλευϲαντεϲ τη επιουϲη κατηντηϲαμεν αντικρυϲ χιου τη δε ετερα παρεβαλομε̅ ειϲ ϲαμον τη δε εχομενη ηλθομεν ειϲ μιλητον κεκρικει γαρ ο παυλοϲ παραπλευϲαι την εφεϲον οπωϲ μη γενηται αυτω χρονοτριβηϲαι εν τη αϲια εϲπευδεν γαρ ει δυνατον ειη αυτω την ημεραν τηϲ πεντηκοϲτηϲ γενεϲθαι ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ απο δε τηϲ μιλητου πεμψαϲ ειϲ εφεϲον μετεκαλεϲατο τουϲ πρεϲβυτερουϲ τηϲ εκκληϲιαϲ ωϲ δε παρεγενοντο προϲ αυτο̅ ομου οντων αυτων ειπεν αυτοιϲ υμειϲ επιϲταϲθαι απο πρωτηϲ ημεραϲ αφ ηϲ επεβην ειϲ την αϲιαν πωϲ μεθ υμων το̅ παντα χρονον εγενομην δουλευων τω κ̅ω̅ μετα παϲηϲ ταπεινοφροϲυνηϲ και δακρυω̅ και πειραϲμων των ϲυμβαντων μοι εν ταιϲ επιβουλαιϲ των ιουδαιων ωϲ ουδεν υπεϲτειλαμην των ϲυμφεροντω̅ του μη αναγγειλαι υμιν και διδαξαι υμαϲ δημοϲια και κατ οικουϲ διαμαρτυρομενοϲ ιουδαιοιϲ τε και ελληϲιν την ειϲ τον θ̅ν̅ μετανοιαν και πιϲτιν ειϲ τον κ̅ν̅ ημων ι̅ν̅ χ̅ν̅ και νυν ιδου δεδεμενοϲ εγω τω π̅ν̅ι̅ πορευομαι ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ τα εν αυτη ϲυναντηϲαντα μοι μη ειδωϲ πλην οτι το π̅ν̅α̅ το αγιον κατα πολιν διεμαρτυρατο μοι λεγον οτι δεϲμα και θλιψειϲ με μενουϲιν αλλ ουδενοϲ λογον εχω ουδε ποιουμαι την ψυχην τιμιαν εμαυτω ωϲ τελειωϲαι τον δρομον μου και την διακονιαν ην ελαβο̅ παρα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ διαμαρτυραϲθαι το ευαγγελιον τηϲ χαριτοϲ του θ̅υ̅ και νυν ιδου εγω οιδα οτι ουκετι οψεϲθαι το προϲωπον μου υμειϲ παντεϲ εν οιϲ διηλθο̅ κηρυϲϲων την βαϲιλειαν διοτι μαρτυρομαι υμιν εν τη ϲημερον ημερα οτι καθαροϲ εγω απο του αιματοϲ παντων ου γαρ υπεϲτειλαμην του μη αναγγειλαι υμιν παϲαν την βουλην του θ̅υ̅ προϲεχετε εαυτοιϲ και παντι τω ποιμνιω εν ω υμαϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον εθετο επιϲκοπουϲ ποιμαινειν την εκκληϲιαν του κ̅υ̅ ην περιεποιηϲατο δια του αιματοϲ του ιδιου εγω οιδα οτι ειϲελευϲονται μετα την αφιξιν μου λυκοι βαρειϲ ειϲ υμαϲ μη φειδομενοι του ποιμνιου και εξ υμων αυτων αναϲτηϲονται ανδρεϲ λαλουντεϲ διεϲτραμμενα του αποϲπα̅ τουϲ μαθηταϲ οπιϲω εαυτων διο γρηγορειτε μνημονευοντεϲ οτι τριετιαν νυκταν και ημεραν ουκ επαυϲαμην μετα δακρυων νουθετων ενα εκαϲτον και τα νυν παρατιθεμε υμαϲ τω θ̅ω̅ και τω λογω τηϲ χαριτοϲ αυτου τω δυναμενω οικοδομηϲαι και δουναι την κληρονομιαν αυτου εν τοιϲ ηγιαϲμενοιϲ παϲιν αργυριου η χρυϲιου η ιματιϲμου ουθενοϲ επεθυμηϲα αυτοι οιδατε οτι ταιϲ χριαιϲ μου και τοιϲ ουϲιν μετ εμου υπηρετηϲαν αι χειρεϲ αυται παντα υπεδειξα υμιν οτι ουτωϲ κοπιωνταϲ δει των αϲθενουντων αντιλαμβανεϲθε μνημονευειν {} τω̅ λογων του κ̅υ̅ {ι̅υ̅} οτι αυτοϲ ειπε̅ μακαριον εϲτιν μαλλον διδοναι η λαμβανειν και ταυτα ειπω̅ θειϲ τα γονατα αυτου ϲυν παϲιν αυτοιϲ προϲηυξατο ικανοϲ δε κλαυθμοϲ εγενετο παντων και επιπεϲοντεϲ επι τον τραχηλο̅ του παυλου κατεφιλουν αυτο̅ οδυνωμενοι μαλιϲτα επι τω λογω ω ειρηκει οτι ουκετι μελλουϲι̅ το προϲωπον αυτου θεωρειν προεπεμπον δε αυτον ειϲ το πλοιο̅
ωϲ δε εγενετο ημαϲ {} αποϲπαϲθε̅ταϲ απ αυτων ευθυδρομηϲαντεϲ ηλθομεν ειϲ την κω τη δε εξηϲ ειϲ την ροδον κακειθεν ειϲ πατερα και ευροντεϲ πλοιο̅ διαπερων ειϲ φοινικην επιβα̅τεϲ ανηχθημεν αναφανεντεϲ δε την κυπρον καταλειποντεϲ αυτην ευωνυμον {} ειϲ ϲυρια̅ και κατηλθομεν ειϲ τυρον εκειϲε γαρ το πλοιον ην αποφορτιζομενον τον γομον ανευροντεϲ δε τουϲ μαθηταϲ επεμειναμεν αυτοιϲ ημεραϲ επτα οιτεινεϲ τω παυλω ελεγον δια του π̅ν̅ϲ̅ μη επιβαινειν ειϲ ιεροϲολυμα οτε δε εγενετο εξαρτιϲαι ημαϲ ταϲ ημεραϲ επορευομεθα προπεμποντω̅ ημαϲ παντων ϲυν γυναιξι και τεκνοιϲ εωϲ εξω τηϲ πολεωϲ και θεντεϲ τα γονατα επι τον αιγιαλον προϲευξαμενοι απηϲπαϲμεθα αλληλουϲ και ανεβημεν ειϲ το πλοιον εκεινοι δε υπεϲτρεψαν ειϲ τα ιδια ημειϲ δε τον πλουν διανοιϲαντεϲ απο τυρου κατεβημεν ειϲ πτολεμαιδα και αϲπαϲαμενοι τουϲ αδελφουϲ επεμειναμεν ημεραν μιαν παρ αυτοιϲ τη δε επαυριον εξελθοντεϲ ηλθομεν ειϲ καιϲαριαν και ειϲελθοντεϲ ειϲ τον οικον φιλιππου του ευαγγελιϲτου οντοϲ εκ των επτα εμειναμεν παρ αυτω τουτω δε ηϲαν θυγατερεϲ τεϲϲαρεϲ παρθενοι προφητευουϲαι επιμενοντω̅ δε ημεραϲ πλειουϲ κατηλθεν τιϲ απο τηϲ ιουδαιαϲ προφητηϲ ονοματι αγαβοϲ και ελθων προϲ ημαϲ και αραϲ την ζωνη̅ του παυλου δηϲαϲ εαυτου ταϲ χειραϲ και τουϲ ποδαϲ ειπεν ταδε λεγει το π̅ν̅α̅ το αγιον το̅ ανδρα ου εϲτιν η ζωνη αυτη ουτωϲ δηϲουϲιν εν ι̅λ̅η̅μ̅ οι ιουδαιοι και παραδωϲου ειϲ χειραϲ εθνων ωϲ δε ηκουϲαμεν ταυτα παρεκαλουμεν ημειϲ τε και οι εντοπιοι του μη αναβαινειν αυτον ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ τοτε απεκριθη ο παυλοϲ και ειπεν τι ποιειτε κλαιοντεϲ και ϲυνθρυπτοντεϲ μου την καρδιαν εγω γαρ ου μονον δεθηναι αλλα και αποθανειν ετοιμωϲ εχω ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ υπερ του ονοματοϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ μη πειθομενου δε αυτου ηϲυχαϲαμεν ειποντεϲ του κ̅υ̅ το θελημα γεινεϲθω μετα δε ταϲ ημεραϲ ταυταϲ επιϲκευαϲαμενοι αναιβαινομε̅ ειϲ ιεροϲολυμα ϲυνηλθον δε και των μαθητων απο καιϲαριαϲ ϲυν ημιν αγοντεϲ παρ ω ξενιϲθωμεν μναϲωνι {} κυπριω αρχαιω μαθητη γενομενων δε ημων ειϲ ιεροϲολυμα αϲμενωϲ απεδεξαντο ημαϲ οι αδελφοι τη τε επιουϲη ειϲηει ο παυλοϲ ϲυν ημιν προϲ ιακωβον παντεϲ τε παρεγενο̅το οι πρεϲβυτεροι και αϲπαϲαμενοϲ αυτουϲ εξηγειτο καθ εν εκαϲτον {αυτων} ων εποιηϲεν ο θ̅ϲ̅ εν τοιϲ εθνεϲιν δια τηϲ διακονειαϲ αυτου οι δε ακουϲα̅τεϲ εδοξαζον τον θ̅ν̅ ειπον τε αυτω θεωρειϲ αδελφε ποϲαι μυριαδεϲ ειϲιν εν τοιϲ ιουδαιοιϲ των πεπιϲτευκοτω̅ και παντεϲ ζηλωται του νομου υπαρχουϲιν κατηχηθηϲαν δε περι ϲου οτι αποϲταϲιαν διδαϲκειϲ απο μωϲεωϲ τουϲ κατα τα εθνη ιουδαιουϲ λεγω̅ μη περιτεμνειν αυτουϲ τα τεκνα μηδε τοιϲ εθεϲι περιπατει̅ τι ουν εϲτιν παντωϲ δει ϲυνελθειν πληθοϲ ακουϲονται γαρ οτι εληλυθαϲ τουτο ουν ποιηϲον ο ϲοι λεγομεν ειϲι̅ ημιν ανδρεϲ τεϲϲαρεϲ ευχη̅ εχοντεϲ εφ εαυτων τουτουϲ {παραβων} αγνιϲθητι ϲυν {αυτουϲ} και δαπανηϲον επ αυτουϲ ινα ξυρηϲωνται την κεφαλη̅ και γνωϲονται παντεϲ οτι ω̅ κατηχηνται περι ϲου ουδεν εϲτιν αλλα και ϲτοιχειϲ και αυτοϲ φυλαϲϲων τον νομον περι δε των πεπιϲτευκοτω̅ εθνων ημειϲ {επεκρειναμε̅} κριναντεϲ φυλαϲϲεϲθαι αυτουϲ το τε ειδωλοθυτον και αιμα και πνικτον και πορνειαν τοτε ο παυλοϲ παραλαβων τουϲ ανδραϲ τη εχομενη ημερα ϲυν αυτοιϲ αγνιϲθειϲ ειϲηει ειϲ το ιερον διαγγελλων τη̅ εκπληρωϲιν των ημερων του αγνιϲμου εωϲ ου προϲηνεχθη υπερ ενοϲ εκαϲτου αυτω̅ η προϲφορα ωϲ δε εμελλον αι επτα ημεραι ϲυντελειϲθε οι απο τηϲ αϲιαϲ ιουδαιοι θεαϲαμενοι αυτον εν τω ιερω ϲυνεχεον παντα τον οχλον και επεβαλαν επ αυτον ταϲ χειραϲ κραζοντεϲ ανδρε ιϲραηλειτε βοηθειτε ουτοϲ εϲτιν ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ο κατα του λαου και του νομου και του τοπου του αγιου τουτου πανταϲ πανταχη διδαϲκων ετι τε και ελληναϲ ειϲηγαγεν ειϲ το ιερον και κεκοινωκεν τον αγιον τοπον τουτο̅ ηϲαν γαρ προεωρακοτεϲ τροφιμον τον εφεϲιον εν τη πολει ϲυν αυτω ον ενομιζον οτι ειϲ το ιερον ειϲηγαγεν ο παυλοϲ εκεινηθη τε η πολειϲ ολη και εγενετο ϲυνδρομη του λαου και επιλαβομενοι του παυλου ειλκον αυτον εξω του ιερου και ευθεωϲ εκλειϲθηϲαν αι θυραι ζητουντων τε αυτο̅ αποκτειναι ανεβη φαϲειϲ τω χειλιαρχω τηϲ ϲπειρηϲ οτι ολη ϲυνχυννεται ι̅λ̅η̅μ̅ οϲ εξαυτηϲ παραλαβων ϲτρατιωταϲ και εκατονταρχαϲ κατεδραμεν επ αυτουϲ οι δε ιδοντεϲ τον χιλιαρχον και τουϲ ϲτρατιωταϲ επαυϲαντο τυπτοντεϲ τον παυλον τοτε εγγιϲαϲ ο χιλιαρχοϲ επελαβετο αυτου και εκελευϲε δεθηναι αλυϲεϲι δυϲι και επυ̅θανετο τιϲ ειη και τι εϲτιν πεποιηκωϲ αλλοι δε αλλο τι επεφωνουν εν τω οχλω μη δυναμενου δε αυτου γνωναι το αϲφαλεϲ δια τον θορυβον εκελευϲεν αγεϲθαι αυτον ειϲ την παρεμβολην οτε δε εγενετο επι τουϲ αναβαθμουϲ ϲυνεβη βαϲταζεϲθαι αυτον υπο των ϲτρατιωτων δια την βιαν του οχλου ηκολουθει γαρ το πληθοϲ του λαου κραζοντεϲ αιρε αυτον μελλων τε ειϲαγεϲθαι ειϲ την παρεμβολην ο παυλοϲ λεγει τω χιλιαρχω ει εξεϲτιν μοι ειπειν τι προϲ ϲε ο δε εφη ελληνιϲτι γινωϲκειϲ ουκ αρα ϲυ ει ο αιγυπτιοϲ ο προ τουτων των ημερων αναϲτατωϲαϲ και εξαγαγων ειϲ την ερημον τουϲ τετρακιϲχιλιουϲ ανδραϲ των ϲικαριω̅ ειπεν δε ο παυλοϲ εγω α̅ν̅ο̅ϲ̅ με̅ ειμι ιουδαιοϲ ταρϲευϲ τηϲ κιλικιαϲ ουκ αϲημου πολεωϲ πολειτηϲ δεομαι δε ϲου επιτρεψον μοι λαληϲαι προϲ τον λαον επιτρεψαντοϲ δε αυτου ο παυλοϲ εϲτωϲ επι των αναβαθμων κατεϲιϲε τη χειρι τω λαω πολληϲ δε ϲιγηϲ γεναμενηϲ προϲεφωνηϲεν τη ιδια διαλεκτω λεγων
ανδρεϲ αδελφοι και π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ακουϲατε μου τηϲ προϲ υμαϲ νυνι απολογιαϲ ακουϲαντεϲ δε οτι τη εβραιδι διαλεκτω προϲεφωνει {αυτ��} μαλλον παρεϲχο̅ ηϲυχιαν και φηϲιν εγω ειμι ανηρ ιουδαιοϲ γεγενημενοϲ εν ταρϲω τηϲ κιλικιαϲ ανατεθραμμενοϲ δε εν τη πολει ταυτη παρα τουϲ ποδαϲ γαμαλιηλ πεπαιδευμενοϲ κατα ακριβεια̅ του πατρωου νομου ζηλωτηϲ υπαρχων του θ̅υ̅ καθωϲ παντεϲ υμειϲ εϲτε ϲημερον οϲ ταυτη̅ την οδον εδιωξα αχρι θανατου δεϲμευων και παραδιδουϲ ειϲ φυλακαϲ ανδραϲ τε και γυναικαϲ ωϲ και ο αρχιερευϲ μαρτυρει μοι και παν το πρεϲβυτεριον παρ ω̅ και επιϲτολαϲ δεξαμενοϲ προϲ τουϲ αδελφουϲ ειϲ δαμαϲκον επορευομην αξων και τουϲ εκειϲε ονταϲ δεδεμενουϲ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ινα τιμωρηθωϲιν εγενετο δε μοι πορευομενω και εγγιζοντι τη δαμαϲκω περι μεϲημβριαν εξαιφνηϲ εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ περιαϲτραψαι φωϲ ικανον περι εμε επεϲα τε ειϲ το εδαφοϲ και ηκουϲα φωνηϲ λεγουϲηϲ μοι ϲαουλ ϲαουλ τι με διωκειϲ εγω δε απεκριθην τιϲ ει κ̅ε̅ ειπεν τε προϲ εμε εγω ειμι ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ ον ϲυ διωκειϲ οι δε ϲυν εμοι οντεϲ το μεν φωϲ εθεαϲαντο την δε φωνην ουκ ηκουϲαν του λαλουντοϲ μοι ειπον δε τι ποιηϲω κ̅ε̅ ο δε κ̅ϲ̅ ειπε̅ προϲ με αναϲταϲ πορευου ειϲ δαμαϲκον κακει ϲοι λαληθηϲεται περι παντων ων τετακται ϲοι ποιηϲαι ωϲ δε ουκ ενεβλεπον απο τηϲ δοξηϲ του φωτοϲ εκεινου χειραγωγουμενοϲ απο τω̅ ϲυνοντων μοι ηλθον ειϲ δαμαϲκον ανανιαϲ δε τιϲ ανηρ κατα τον νομον {μαρτυρομενοϲ} υπο παντων των κατοικουντων ιουδαιων ελθων προϲ εμε και επιϲταϲ ειπεν μοι ϲαουλ αδελφε αναβλεψο̅ καγω αυτη τη ωρα εβλεψα ειϲ αυτο̅ ο δε ειπεν ο θ̅ϲ̅ των π̅ρ̅ω̅ν̅ ημω̅ προεχειρηϲατο ϲε γνωναι το θελημα αυτου {} ιδειν τον δικαιο̅ και ακουϲαι φωνην εκ ϲτοματοϲ αυτου οτι εϲη μαρτυϲ αυτω προϲ πανταϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ων εωρακαϲ και ηκουϲαϲ και νυν τι μελλειϲ αναϲταϲ βαπτιϲαι και απολουϲαι ταϲ αμαρτιαϲ ϲου επικαλεϲαμενοϲ το ονομα αυτου εγενετο δε μοι υποϲτρεψαντι ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ και προϲευχομενου μου εν τω ιερω γενεϲθαι με εν εκϲταϲει και ιδειν αυτον λεγοντα μοι ϲπευϲον και εξελθε εν ταχει εξ ι̅λ̅η̅μ̅ διοτι ου παραδεξονται ϲου μαρτυριαν περι εμου καγω ειπον κ̅ε̅ αυτοι επιϲτανται οτι εγω ημην φυλακιζων και δερων κατα ταϲ ϲυναγωγαϲ τουϲ πιϲτευονταϲ επι ϲε και οτε εξεχυννετο το αιμα του μαρτυροϲ ϲου και αυτοϲ ημη̅ εϲτωϲ και ϲυνευδοκων και φυλαϲϲων τα ιματια των αναιρουντων αυτον και ειπεν προϲ με πορευου οτι εγω ειϲ εθνη μακραν εξαποϲτελω ϲε ηκουον δε αυτου αχρι τουτου του λογου και επηραν την φωνην αυτων λεγοντεϲ αιρε απο τηϲ γηϲ τον τοιουτον ου γαρ καθηκεν αυτον ζην κραυγαζο̅των τε αυτων και ριπτουντων τα ειματια και κονιορτο̅ βαλλοντων ειϲ τον αερα εκελευϲεν ο χιλιαρχοϲ ειϲαγεϲθαι αυτον ειϲ την παρεμβολην ειπαϲ μαϲτιγξιν ανεταζεϲθαι αυτον ινα γνω δι ην αιτιαν ουτωϲ επεφωνουν αυτω ωϲ δε προετεινον αυτον τοιϲ ιμαϲιν ειπεν προϲ τον εϲτωτα εκατο̅ταρχον ο παυλοϲ ει α̅ν̅ο̅ν̅ ρωμεο̅ και ακατακριτον εξεϲτιν υμιν μαϲτιζειν ακουϲαϲ δε ο εκατονταρχηϲ προϲελθων τω χιλιαρχω απηγγειλεν λεγων τι μελλειϲ ποιειν ο γαρ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ ρωμαιοϲ εϲτιν προϲελθων δε ο χιλιαρχοϲ ειπεν αυτω λεγε μοι ϲυ ρωμαιοϲ ει ο δε εφη ναι απεκριθη ο χιλιαρχοϲ εγω πολλου κεφαλαιου την πολιτιαν ταυτην εκτηϲαμην ο δε παυλοϲ εφη εγω δε και γεγενημαι ευθεωϲ ουν απεϲτηϲαν απ αυτου οι μελλοντεϲ αυτον αναιταζειν και ο χιλιαρχοϲ δε εφοβηθη επιγνουϲ οτι ρωμαιοϲ εϲτι̅ και οτι αυτον ην {δεδ�κωϲ} τη δε επαυριον βουλομενοϲ γνωναι το αϲφαλεϲ το τι κατηγορειτε υπο των ιουδαιων ελυϲεν αυτον και εκελευϲεν ϲυνελθειν τουϲ αρχιερειϲ και πα̅ το ϲυνεδριον και καταγαγων τον παυλον εϲτηϲεν ειϲ αυτουϲ
ατενιϲαϲ δε τω ϲυνεδριω ο παυλοϲ ειπεν ανδρεϲ αδελφοι εγω παϲη ϲυνειδηϲει αγαθη πεπολειτευμαι τω θ̅ω̅ αχρι ταυτηϲ τηϲ ημεραϲ ο δε αρχιερευϲ ανανιαϲ επεταξεν τοιϲ παρεϲτωϲιν αυτω τυπτειν αυτου το ϲτομα τοτε ο παυλοϲ προϲ αυτον ειπεν τυπτειν ϲε μελλει ο θ̅ϲ̅ τοιχε κεκονιαμεναι και ϲυ καθη κρινων με κατα τον νομον και παρανομων κελευειϲ με τυπτεϲθαι οι δε παρεϲτωτεϲ ειπον τον αρχιερεα του θ̅υ̅ λοιδορειϲ εφη τε ο παυλοϲ ουκ ηδει̅ αδελφοι οτι εϲτιν αρχιερευϲ γεγραπται γαρ οτι αρχοντα του λαου ϲου ουκ ερειϲ κακωϲ γνουϲ δε ο παυλοϲ οτι το εν μεροϲ εϲτι̅ ϲαδδουκαιων το δε ετερον φαριϲαιων εκραξεν εν τω ϲυνεδριω ανδρεϲ αδελφοι εγω φαριϲαιοϲ ειμι υιοϲ φαριϲαιων περι ελπιδοϲ και αναϲταϲεωϲ νεκρων εγω κρινομαι τουτο δε αυτου ειποντοϲ εγενετο ϲταϲειϲ των φαριϲαιων και ϲαδδουκαιων και εϲχιϲθη το πληθοϲ ϲαδδουκαιοι μεν γαρ λεγουϲιν μη ειναι αναϲταϲιν μητε αγγελον μητε π̅ν̅α̅ φαριϲαιοι δε ομολογουϲιν τα αμφοτερα εγενετο δε κραυγη μεγαλη και αναϲταντεϲ τινεϲ των φαριϲαιων διεμαχοντο λεγοντεϲ ουδεν κακον ευριϲκομεν εν τω α̅ν̅ω̅ τουτω ει δε π̅ν̅α̅ ελαληϲεν αυτω η αγγελοϲ πολληϲ δε ϲταϲεωϲ γενομενηϲ φοβηθειϲ ο χιλιαρχοϲ μη διαϲπαϲθη ο παυλοϲ υπ αυτων εκελευϲεν το ϲτρατευμα καταβαν αρπαϲαι αυτον εκ μεϲου αυτων απαγειν τε ειϲ την παρεμβολην τη δε επιουϲη νυκτι επιϲταϲ αυτω ο κ̅ϲ̅ ειπεν θαρϲει ωϲ γαρ διεμαρτυρω τα περι εμου ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ουτω ϲε δει και ειϲ ρωμην μαρτυρηϲαι γενομενηϲ δε ημεραϲ ποιηϲαντεϲ ϲυϲτροφην οι ιουδαιοι ανεθεματιϲαν εαυτουϲ λεγοντεϲ μητε φαγειν μητε πιειν εωϲ ου αναιλωϲιν τον παυλον ηϲαν δε πλειουϲ τεϲϲερακοντα οι ταυτην την ϲυνωμοϲιαν ποιηϲαμενοι οιτεινεϲ προϲελθοντεϲ τοιϲ αρχιερευϲι̅ και τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ ειπαν αναθεματι ανεθεματιϲαμεν εαυτουϲ μηθενοϲ γευϲαϲθε εωϲ ου αποκτεινωμεν τον παυλον νυν ουν υμειϲ εμφανιϲατε τω χιλιαρχω ϲυν τω ϲυνεδριω οπωϲ καταγαγη αυτον ειϲ υμαϲ ωϲ {μελλοναϲ} διαγινωϲκειν ακριβεϲτερον τα περι αυτου ημειϲ δε προ του εγγιϲαι αυτον ετοιμοι εϲμε̅ του αναιλειν αυτον ακουϲαϲ δε ο υιοϲ τηϲ αδελφηϲ παυλου την ενεδραν παραγενομενοϲ και ειϲελθων ειϲ την ϲυναγωγην απηγγειλεν τω παυλω προϲκαλεϲαμενοϲ δε ο παυλοϲ ενα των εκατονταρχων εφη τον νεανιαν τουτον απαγαγε προϲ τον χιλιαρχον εχει γαρ απαγγειλαι τι αυτω ο μεν ουν παραλαβων αυτον ηγαγεν προϲ τον χιλιαρχον και φηϲιν ο δεϲμιοϲ παυλοϲ προϲκαλεϲαμενοϲ με ηρωτηϲεν τουτον τον νεανιϲκον αγαγειν προϲ ϲε εχοντα τι λαληϲαι ϲοι επιλαβομενοϲ δε τηϲ χειροϲ αυτου ο χιλιαρχοϲ και αναχωρηϲαϲ επυνθανετο κατ ιδια̅ τι εϲτιν ο εχειϲ απαγγειλαι μοι ειπεν δε οτι οι ιουδαιοι ϲυνεθεντο του ερωτηϲαι ϲε οπωϲ αυριον τον παυλον καταγαγηϲ ειϲ το ϲυνεδριον ωϲ μελλων τι ακριβεϲτερο̅ πυνθανεϲθαι περι αυτου ϲυ ουν μη πειϲθηϲ αυτοιϲ {ενεδρεουϲιν} γαρ αυτον εξ αυτων ανδρεϲ πλειουϲ τεϲϲερακοντα οιτεινεϲ ανεθεματιϲαν εαυτουϲ μητε φαγειν μητε πιειν εωϲ ου αναιλωϲιν αυτον και νυν ειϲιν ετοιμοι προϲδεχομενοι την απο ϲου επαγγελειαν ο μεν ουν χιλιαρχοϲ απελυϲεν τον νεανιϲκον παραγγειλαϲ μηδενι εκλαληϲαι οτι ταυτα ενεφανιϲαϲ προϲ με και προϲκαλεϲαμενοϲ δυο τιναϲ των εκατονταρχων ειπεν ετοιμαϲατε ϲτρατιωταϲ διακοϲιουϲ {�ωϲ} πορευθωϲιν εωϲ καιϲαριαϲ και ιππειϲ εβδομηκοντα και δεξιοβολουϲ διακοϲιουϲ απο τριτηϲ ωραϲ τηϲ νυκτοϲ κτηνη τε παραϲτηϲαι ινα επιβιβαϲαντεϲ τον παυλον διαϲωϲωϲι προϲ φιλικα τον ηγεμονα γραψαϲ επιϲτολην περιεχουϲαν τον τυπο̅ τουτον κλαυδιοϲ λυϲιαϲ τω κρατιϲτω ηγεμονι φιλικι χαιρειν τον ανδρα τουτον ϲυλλημφθεντα υπο των ιουδαιων και μελλο̅τα αναιρειϲθαι υπ αυτων επιϲταϲ ϲυν τω ϲτρατευματι εξιλαμη̅ μαθων οτι ρωμαιοϲ εϲτιν βουλομενοϲ τε επιγνωναι τη̅ αιτιαν δι ην ενεκαλουν αυτω κατηγαγον ειϲ το ϲυνεδριον αυτων ον ευρον εγκαλουμενο̅ περι ζητηματων του νομου αυτων μηδεν δε αξιον θανατου η δεϲμων εχοντα εγκλημα μηνυθειϲηϲ δε μοι επιβουληϲ ειϲ το̅ ανδρα εϲεϲθαι εξ αυτων επεμψα προϲ ϲε παραγγειλαϲ και τοιϲ κατηγοροιϲ λεγειν αυτουϲ επι ϲου οι μεν ουν ϲτρατιωται κατα το διατεταγμενον αυτοιϲ αναλαβο̅τεϲ τον παυλον ηγαγον δια νυκτοϲ ειϲ την αντιπατριδα τη δε επαυριον εαϲαντεϲ τουϲ ιππειϲ απερχεϲθαι ϲυν αυτω υπεϲτρεψαν ειϲ την παρεμβολην οιτεινεϲ ειϲελθοντεϲ ειϲ τη̅ καιϲαριαν και αναδοντεϲ τη̅ επιϲτολην τω ηγεμονι παρεϲτηϲαν και τον παυλον αυτω αναγνουϲ δε και {επερωτηθειϲ} εκ ποιαϲ επαρχειαϲ εϲτιν και πυθομενοϲ οτι απο κηλικιαϲ εϲτιν {δια τι ακουϲομαι} ϲου εφη οταν και οι κατηγοροι ϲου παραγενωνται κελευϲαϲ εν τω πραιτωριω του ηρωδου φυλαϲϲεϲθαι αυτον
μετα δε τιναϲ ημεραϲ κατεβη ο αρχιερευϲ ανανιαϲ μετα πρεϲβυτερων τινω̅ και ρητοροϲ τερτυλλου τινοϲ οιτεινεϲ ενεφανιϲαν τω ηγεμονι κατα του παυλου κληθεντοϲ δε αυτου ηρξατο κατηγορειν ο τερτυλλοϲ λεγω̅ πολληϲ ειρηνηϲ τυγχανοντεϲ δια ϲου και διορθωματων γινομενων τω εθνει τουτω δια τηϲ ϲηϲ προνοιαϲ παντη τε και πανταχου αποδεχομεθα κρατιϲτε φηλιξ μετα παϲηϲ ευχαριϲτειαϲ ινα δε μη επι {πλειον ϲε κοπτω} παρακαλω ακουϲαι ϲε ημων {} τη ϲη επιεικια ευροντεϲ γαρ τον ανδρα τουτον λοιπον και κεινουντα ϲταϲειϲ παϲι τοιϲ ιουδαιοιϲ τοιϲ κατα την οικουμενην πρωτοϲτατην τε τηϲ των ναζωραιων αιρεϲεωϲ οϲ και το ιερον επειραϲεν βεβηλωϲαι ον και εκρατηϲαμεν [отсутствует] παρ ου δυνηϲη ανακριναϲ περι παντων τουτων επιγνωναι ων ημειϲ κατηγορουμεν αυτου ϲυνεπεθεντο δε και οι ιουδαιοι φαϲκοντεϲ ταυτα ουτωϲ εχειν απεκριθη τε ο παυλοϲ νευϲαντοϲ αυτω του ηγεμονοϲ λεγειν εκ πολλων ετων οντα ϲε κριτη̅ τω εθνει τουτω επιϲταμενοϲ ευθυμωϲ τα περι εμαυτου απολογουμαι δυναμενου επιγνωναι οτι ου πλειουϲ ειϲιν μοι ημεραι δωδεκα αφ ηϲ ανεβην προϲκυνηϲων ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ και ουτε εν τω ιερω ευρον με προϲ τινα διαλεγομενον η επιϲταϲιν ποιουντα οχλου ουτε εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ ουτε κατα την πολιν ουτε παραϲτηϲαι δυνανται {ϲου} περι ω̅ νυνι κατηγορουϲιν μου ομολογω δε τουτο ϲοι οτι κατα τη̅ οδον ην λεγουϲιν αιρεϲιν ουτωϲ λατρευω τω πατρωω θ̅ω̅ πιϲτευω̅ παϲι τοιϲ κατα τον νομον και τοιϲ προφηταιϲ γεγραμμενοιϲ ελπιδα εχων ειϲ τον θ̅ν̅ ην και αυτοι ουτοι προϲδεχονται αναϲταϲιν μελλειν εϲεϲθε δικαιων τε και αδικων εν τουτω και αυτοϲ αϲκω απροϲκοπον ϲυνιδηϲιν εχειν προϲ τον θ̅ν̅ και τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ δια παντοϲ δι ετων δε πλειονων ελεημοϲυναϲ ποιηϲων ειϲ το εθνοϲ μου και προϲφοραϲ εν αιϲ ευρον με ηγνιϲμενον εν τω ιερω ου μετα οχλου ουδε μετα θορυβου τινεϲ δε απο τηϲ αϲιαϲ ιουδαιοι ουϲ εδει επι ϲου παρειναι και κατηγορειν ει τι εχοιεν προϲ εμε ει αυτοι ουτοι ειπατωϲαν τι ευρον αδικημα ϲταντοϲ μου επι του ϲυνεδριου η περι μιαϲ ταυτηϲ φωνηϲ ηϲ εκεκραξα εν αυτοιϲ εϲτωϲ οτι περι αναϲταϲεωϲ νεκρων εγω κρινομαι ϲημερον εφ υμων ανεβαλετο δε αυτουϲ ο φηλιξ ακρειβεϲτερον ειδωϲ τα περι τηϲ οδου ειπαϲ οταν λυϲιαϲ ο χιλιαρχοϲ καταβη διαγνωϲομαι τα καθ υμαϲ διαταξαμενοϲ τω εκατονταρχη τηρειϲθαι αυτον εχειν τε ανεϲι̅ και μηδενα κωλυειν των ιδιων αυτου υπηρετειν αυτω μετα δε τιναϲ ημεραϲ παραγενοϲ ο φηλιξ ϲουν δρουϲιλλη τη ιδια γυναικι αυτου ουϲη ιουδαια μετεπεμψατο τον παυλον και ηκουϲε̅ αυτου περι τηϲ ειϲ χ̅ν̅ πιϲτεωϲ διαλεγομενου δε αυτου περι δικαιοϲυνηϲ και εγκρατειαϲ και του κριματοϲ του μελλο̅τοϲ εμφοβοϲ δε γενομενοϲ ο φηλιξ απεκριθη το νυν εχον πορευου καιρον δε παραλαβων μετακαλεϲομαι ϲε αμα και ελπιζων οτι χρηματα δοθηϲεται αυτω υπο του παυλου διο και πυκνοτερον αυτο̅ μεταπεμπομενοϲ ωμιλει αυτω διετιαϲ δε πληρωθειϲηϲ ελαβεν διαδοχον ο φηλιξ πορκιον φηϲτον θελων τε χαριτα καταθεϲθαι τοιϲ ιουδαιοιϲ ο φιλιξ κατελειπεν το̅ παυλον δεδεμενον
φηϲτοϲ ουν επιβαϲ τη επαρχειω μετα τρειϲ ημεραϲ ανεβη ειϲ ιεροϲολυμα απο καιϲαρειαϲ ενεφανιϲαν τε αυτω οι αρχιερειϲ και οι πρωτοι των ιουδαιων κατα του παυλου και παρεκαλουν αυτο̅ αιτουμενοι χαριν κατ αυτου οπωϲ μεταπεμψηται αυτο̅ ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ενεδραν ποιουντεϲ αναιλειν αυτον κατα τη̅ οδον ο μεν ουν φηϲτοϲ απεκριθη τηρειϲθαι τον παυλο̅ ειϲ καιϲαριαν εαυτον δε μελλειν εν ταχει εκπορευεϲθαι οι ουν εν υμιν φηϲιν δυνατοι ϲυνκαταβαντεϲ ει τι εϲτι̅ εν τω ανδρι ατοπον κατηγορειτωϲαν αυτου διατριψαϲ δε εν αυτοιϲ ημεραϲ ου πλιουϲ οκτω η δεκα καταβαϲ ειϲ καιϲαριαν και τη επαυριον καθειϲαϲ επι του βηματοϲ εκελευϲε τον παυλον αχθηναι παραγενομενου δε αυτου περιεϲτηϲαν αυτον οι απο ιεροϲολυμων καταβεβηκοτεϲ ιουδαιοι πολλα και βαρεα αιτιωματα καταφεροντεϲ α ουκ ιϲχυον αποδειξε του παυλου απολογουμενου οτι ουτε ειϲ τον νομον των ιουδαιων ουτε ειϲ το ιερον ουτε ειϲ καιϲαρα τι ημαρτον ο φηϲτοϲ ουν θελων τοιϲ ιουδαιοιϲ χαριτα καταθεϲθαι αποκριθειϲ τω παυλω ειπεν θελειϲ ειϲ ιεροϲολυμα αναβαϲ εκει περι τουτων κριθηναι επ εμου ειπεν δε παυλοϲ επι του βηματοϲ καιϲαροϲ εϲτωϲ ειμι ου με δει κρινεϲθαι ιουδαιουϲ ουδεν ηδικηϲα ωϲ και ϲυ καλλιον επιγινωϲκειϲ ει μεν ουν αδικω και αξιον θανατου πεπραχα τι ου παραιτουμαι το αποθανει̅ ει δε ουδεν εϲτιν ων ουτοι κατηγορουϲιν μου ουδειϲ με δυναται αυτοιϲ χαριϲαϲθαι κεϲαρα επικαλουμαι τοτε ο φηϲτοϲ ϲυλλαληϲαϲ μετα του ϲυμβουλιου απεκριθη καιϲαρα επικεκληϲαι επι καιϲαρα πορευϲη ημερων δε διαγενομενων τινων αγριππαϲ ο βαϲιλευϲ και βερνικη κατηντηϲαν ειϲ καιϲαριαν αϲπαϲαμενοι τον φηϲτον ωϲ δε πλειουϲ ημεραϲ διετριβον εκει ο φηϲτοϲ τω βαϲιλει ανεθετο {} κατα τον παυλον λεγων ανηρ τιϲ εϲτιν καταλελιμμενοϲ υπο φηλικοϲ δεϲμιοϲ περι ου γενομενου μου ειϲ ιεροϲολυμα ενεφανιϲαν οι αρχιερειϲ και οι πρεϲβυτεροι των ιουδαιων αιτουμενοι κατ αυτου καταδικην προϲ ουϲ απεκριθην οτι ουκ εϲτιν εθοϲ ρωμαιοιϲ χαριζεϲθαι τινα α̅ν̅ο̅ν̅ πριν η ο κατηγορουμενοϲ κατα προϲωπον εχοι τουϲ κατηγορουϲ τοπον τε απολογιαϲ λαβοι περι του εγκληματοϲ ϲυνελθοντων ουν αυτων ενθαδε αναβολην μηδεμιαν ποιηϲαμενοϲ τη εξηϲ καθειϲαϲ επι του βηματοϲ εκελευϲα αχθηναι τον ανδρα περι ου ϲταθεντεϲ οι κατηγοροι ουδεμιαν αιτιαν εφερον ων εγω υπενοουν πονηραν ζητηματα δε τινα περι τηϲ ιδιαϲ διϲιδαιμονιαϲ ειχον προϲ αυτουϲ και περι τινοϲ ι̅υ̅ τεθνηκοτοϲ ον εφαϲκεν ο παυλοϲ ζη̅ απορουμενοϲ δε εγω την περι τουτων ζητηϲιν ελεγον ει βουλοιτο πορευεϲθαι ειϲ ιεροϲολυμα κακει κρινεϲθαι περι τουτων του δε παυλου επικαλεϲαμενου τηρηθηναι αυτο̅ ειϲ την του ϲεβαϲτου διαγνωϲι̅ εκελευϲα τηρειϲθαι αυτον εωϲ ου αναπεμψω αυτον προϲ καιϲαρα αγριππαϲ δε προϲ τον φηϲτον εβουλομην και αυτοϲ του α̅ν̅ο̅υ̅ ακουϲαι αυριον φηϲιν ακουϲη αυτου τη ουν επαυριον ελθο̅τοϲ του αγριππα και τηϲ βερνικηϲ μετα πολληϲ φανταϲιαϲ και ειϲελθοντων ειϲ το ακροατηριον ϲυν τε χιλιαρχοιϲ και ανδραϲιν τοιϲ κατ εξοχην τηϲ πολεωϲ και κελευϲαντοϲ του φηϲτου ηχθη ο παυλοϲ και φηϲιν ο φηϲτοϲ αγριππα βαϲιλευ και παντεϲ οι ϲυνπαροντεϲ ημιν ανδρεϲ θεωρειτε τουτον περι ου απαν το πληθοϲ των ιουδαιων ενετυχον μοι εν τε ιεροϲολυμοιϲ και ενθαδε βοωντεϲ μη δει̅ αυτον ζην μηκετι εγω δε κατελαβομην μηδεν αξιον αυτον θανατου πεπραχεναι αυτου δε τουτου επικαλεϲαμενου τον ϲεβαϲτον εκρινα πεμπειν περι ου αϲφαλεϲ τι γραψαι τω κ̅ω̅ ουκ εχω διο επηγαγον αυτον εφ υμων και μαλιϲτα επι ϲου βαϲιλευ αγριππα οπωϲ τηϲ ανακριϲεωϲ γενομενηϲ εχω τι γραψω αλογον γαρ μοι δοκει πεμποντα δεϲμιον μη και ταϲ κατ αυτου αιτιαϲ ϲημαναι
αγριππαϲ δε προϲ το̅ παυλον εφη επιτρεπεται ϲοι περι ϲεαυτου λεγειν τοτε ο παυλοϲ εκτειναϲ την χειρα απελογειτο περι παντων ων εγκαλουμαι υπο ιουδαιων βαϲιλευ αγριππα ηγημαι εμαυτον μακαριον επι ϲου μελλων ϲημερον απολογειϲθε μαλιϲτα γνωϲτην οντα ϲε των κατα ιουδαιων εθνων τε και {ζηματω̅} επιϲταμενοϲ διο δαιομε μακροθυμωϲ ακουϲαι μου την μεν ουν βιωϲιν μου την εκ νεοτητοϲ την απ αρχηϲ γενομενην εν τω εθνει μου εν τε ιεροϲολυμοιϲ {ιαϲι} παντεϲ οι ιουδαιοι προγινωϲκοντεϲ με ανωθεν εαν θελωϲι μαρτυρειν οτι κατα την ακριβεϲτατην αιρεϲιν τηϲ ημετεραϲ θρηϲκειαϲ εζηϲα φαριϲαιοϲ και νυν επ ελπιδι τηϲ ειϲ τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ ημων επαγγελιαϲ γενομενηϲ υπο του θ̅υ̅ εϲτηκα κρινομενοϲ ειϲ ην το δωδεκαφυλον ημων εν εκτενια νυκτα και ημεραν λατρευον ελπιζει καταντηϲαι περι ηϲ ελπιδοϲ εγκαλουμαι υπο ιουδαιων τι απιϲτον κρινεται παρ υμιν ει ο θ̅ϲ̅ νεκρουϲ εγειρει εγω μεν ουν εδοξα εμαυτω προϲ το ονομα ι̅υ̅ του ναζωραιου δει̅ πολλα εναντια πραξαι ο και εποιηϲα εν ιεροϲολυμοιϲ και πολλουϲ τε των αγιων εγω εν φυλακαιϲ κατεκλειϲα την παρα των αρχιερεων εξουϲιαν λαβων αναιρουμενων τε αυτων κατηνεγκα ψηφον και κατα παϲαϲ ταϲ ϲυναγωγαϲ πολλακειϲ τιμωρων αυτουϲ ηναγκαζον βλαϲφημειν περιϲϲωϲ τε εμμαινομενοϲ αυτοιϲ εδιωκον εωϲ και ειϲ ταϲ εξω πολειϲ εν οιϲ πορευομενοϲ ειϲ δαμαϲκον μετ εξουϲιαϲ και επιτροπηϲ των αρχιερεων ημεραϲ μεϲηϲ κατα την οδον ιδον βαϲιλευ ουρανοθεν υπερ την λαμπροτητα του ηλιου περιλαμψαν με φωϲ και τουϲ ϲυν εμοι πορευομενουϲ παντων τε καταπεϲοντων ημων ειϲ την γην ηκουϲα φωνην λεγουϲαν προϲ με τη εβραιδι διαλεκτω ϲαουλ ϲαουλ τι με διωκειϲ ϲκληρο̅ ϲοι προϲ κεντρα λακτιζει̅ εγω δε ειπα τιϲ ει κ̅ε̅ ο δε κ̅ϲ̅ ειπε̅ εγω ειμι ι̅ϲ̅ ον ϲυ διωκειϲ αλλα αναϲτηθι και ϲτηθι επι τουϲ ποδαϲ ϲου ειϲ τουτο γαρ ωφθη̅ ϲοι προχειραϲθαι ϲε υπηρετη̅ και μαρτυρα ων τε ιδεϲ ων τε οφθηϲομαι ϲοι εξερουμενοϲ ϲε εκ του λαου και εκ των εθνω̅ ειϲ ουϲ εγω αποϲτελλω ϲε ανοιξαι οφθαλμουϲ αυτων του αποϲτρεψαι απο ϲκοτουϲ ειϲ φωϲ και τηϲ εξουϲιαϲ του ϲατανα επι τον θ̅ν̅ του λαβειν αυτουϲ αφεϲιν αμαρτιων και κληρον εν τοιϲ ηγιαϲμενοιϲ πιϲτει τη ειϲ εμε οθεν βαϲιλευ αγριππα ουκ εγενομην απειθηϲ τη ουρανιω οπταϲια αλλα τοιϲ εν δαμαϲκω πρωτον τε και εν ιεροϲολυμοιϲ παϲαν τε την χωραν τηϲ ιουδαιαϲ και τοιϲ εθνεϲιν απηγγελλον μετανοει̅ και επιϲτρεφειν επι τον θ̅ν̅ αξια τηϲ μετανοιαϲ εργα πραϲϲονταϲ ενεκα τουτων οι ιουδαιοι ϲυλλαβομενοι με εν τω ιερω επειρωντο διαχειρηϲαϲθαι επικουριαϲ ουν τυχω̅ τηϲ απο του θ̅υ̅ αχρι τηϲ ημεραϲ ταυτηϲ εϲτηκα μαρτυρομενοϲ μικρω τε και μεγαλω ουδε̅ εκτοϲ λεγων ων τε οι προφηται ελαληϲαν μελλοντων γεινεϲθαι και μωϲηϲ ει παθητοϲ ο χ̅ϲ̅ ει πρωτοϲ εξ αναϲταϲεωϲ νεκρων φωϲ μελλει καταγγελλειν τω τε λαω και τοιϲ εθνεϲιν ταυτα δε αυτου απολογουμενου ο φηϲτοϲ μεγαλη τη φωνη φηϲιν μαινη παυλε τα πολλα ϲε γραμματα επιϲταϲθε ειϲ μανιαν περιτρεπει ο δε παυλοϲ ου μαινομε φηϲιν κρατιϲτε φηϲτε αλλα αληθειαϲ και ϲωφροϲυνηϲ ρηματα αποφθεγγομαι επιϲταται γαρ περι τουτων ο βαϲιλευϲ προϲ ο̅ και παρρηϲιαζομενοϲ λαλω λανθανειν γαρ αυτον τι τουτω̅ ου πειθομαι ου γαρ εϲτιν εν γωνια πεπραγμενον τουτο πιϲτευειϲ βαϲιλευ αγριππα τοιϲ προφηταιϲ οιδα οτι πιϲτευειϲ ο δε αγριππαϲ προϲ τον παυλον εν ολιγω με πειθη χριϲτιανο̅ ποιηϲαι ο δε παυλοϲ ευξαιμη̅ αν τω θ̅ω̅ και εν ολιγω και εν μεγαλω ου μονον ϲε αλλα και πανταϲ τουϲ ακουονταϲ μου ϲημερον γενεϲθαι τοιουτουϲ οποιοϲ καγω ειμι παρεκτοϲ των δεϲμων τουτων ανεϲτη τε ο βαϲιλευϲ και ο ηγεμω̅ η τε βερνικη και οι ϲυνκαθημενοι αυτοιϲ και αναχωρηϲαντεϲ ελαλουν προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ οτι ουδεν αξιον θανατου η δεϲμων τι πραϲϲει ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ αγριππαϲ δε τω φηϲτω εφη απολελυϲθαι εδυνατο ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ ει μη επικεκλητο καιϲαρα
ωϲ δε εκριθη του αποπλειν ημαϲ ειϲ την ιταλειαν παρεδιδου τον τε παυλον και τειναϲ ετερουϲ δεϲμωταϲ εκατονταρχη ονοματι ιουλιω ϲπειρηϲ ϲεβαϲτηϲ επιβαντεϲ δε πλοιω αδραμυντηνω μελλοντι πλειν ειϲ τουϲ κατα την αϲιαν τοπουϲ ανηχθημεν οντοϲ ϲυν ημι̅ αριϲταρχου μακεδονοϲ θεϲϲαλονικεωϲ τη τε ετερα κατηχθημεν ειϲ ϲιδωνα φιλανθρωπωϲ τε ο ιουλιανοϲ τω παυλω χρηϲαμενοϲ επετρεψεν προϲ τουϲ φιλουϲ πορευθεντι επιμελειαϲ τυχειν κακειθεν αναχθεντεϲ υπεπλευϲαμεν την κυπρον δια το τουϲ ανεμουϲ ειναι εναντιουϲ το τε πελαγοϲ το κατα την κιλικιαν και παμφυλια̅ διαπλευϲαντεϲ κατηλθαμε̅ ειϲ λυϲτρα τηϲ λικυαϲ κακειθεν ευρων ο εκατονταρχηϲ πλοιον αλεξανδρινον πλεο̅ ειϲ την ιταλιαν ενεβιβαϲεν ημαϲ ειϲ αυτο εν ικαναιϲ δε ημεραιϲ βραδυπλοουντεϲ και μολιϲ γενομενοι κατα την κνιδον μη προϲεωντοϲ ημαϲ του ανεμου υπεπλευϲαμεν την κρητην κατα ϲαλμωνην μολιϲ τε παραλεγομενοι αυτην ηλθομεν ειϲ τοπον καλουμενον καλουϲ λιμεναϲ ω εγγυϲ πολιϲ ην αλαϲϲα ικανου δε χρονου διαγενομενου και οντοϲ ηδη επιϲφαλουϲ του πλοοϲ δια το και την νηϲτειαν ηδη παρεληλυθεναι παρηνει ο παυλοϲ λεγων αυτοιϲ ανδρεϲ θεωρω οτι μετα υβρεωϲ και πολληϲ ζημιαϲ ου μονον του φορτιου και του πλοιου αλλα και των ψυχων ημων μελλει̅ εϲεϲθαι τον πλουν ο δε εκατονταρχηϲ τω κυβερνητη και τω ναυκληρω μαλλον επιθετο η τοιϲ υπο παυλου λεγομενοιϲ ανευθετου δε του λιμενοϲ υπαρχοντοϲ προϲ παραχιμαϲιαν οι πλειονεϲ εθεντο βουλην αναχθηναι εκειθεν ει πωϲ δυνανται καταντηϲαντεϲ ειϲ φοινικα παραχειμαϲαι λιμενα τηϲ κρητηϲ βλεποντα κατα λιβα και κατα χωρον υποπνευϲαντοϲ δε νοτου δοξα̅τεϲ τηϲ προθεϲεωϲ κεκρατηκεναι αραντεϲ αϲϲον παρελεγοντο την κρητην μετ ου πολυ δε εβαλεν κατ αυτηϲ ανεμοϲ τυφωνικοϲ ο καλουμενοϲ ευρακυλων ϲυναρπαϲθεντοϲ δε του πλοιου και μη δυναμενου αντοφθαλμειν τω ανεμω επειδοντεϲ εφερομεθα νηϲιον δε τι υποδραμοντεϲ καλουμενον κλαυδα ιϲχυϲαμεν μολιϲ περικρατειϲ γενεϲθαι τηϲ ϲκαφηϲ ην αρα̅τεϲ βοηθειαιϲ εχρωντο υποζωννυντεϲ το πλοιον φοβουμενοι τε μη ειϲ την ϲυρτιν εκπεϲωϲιν χαλαϲαντεϲ το ϲκευοϲ ουτωϲ εφεροντο ϲφοδρωϲ τε χειμαζομενω̅ ημων τη εξηϲ εκβολην εποιουντο και τη τριτη αυτοχειρεϲ την ϲκευην του πλοιου ερριψα̅ μητε δε ηλιου μητε αϲτρων επιφαινοντων επι πλειοναϲ ημεραϲ χειμωνοϲ τε ουχ ολιγου επικειμενου λοιπο̅ περιηρειτο ελπιϲ παϲα του ϲωζεϲθαι ημαϲ πολληϲ τε αϲιτιαϲ υπαρχουϲηϲ ϲταθειϲ ο παυλοϲ εμ μεϲω αυτων ειπεν εδει μεν ω ανδρεϲ πειθαρχηϲανταϲ μοι μη αναγεϲθαι απο τηϲ κρητηϲ κερδηϲαι τε την υβριν ταυτην και την ζημιαν και τα νυν παραινω υμαϲ ευθυμειν αποβολη γαρ ψυχηϲ ουδεμια εϲται εξ υμων πλην του πλοιου παρεϲτη γαρ μοι ταυτη τη νυκτι του θ̅υ̅ ου ειμι εγω ω και λατρευω αγγελοϲ λεγω̅ μη φοβου παυλε καιϲαρι ϲε δει παραϲτηναι και ιδου κεχαριϲται ϲοι ο θ̅ϲ̅ πανταϲ τουϲ πλεονταϲ μετα ϲου διο ευθυμειτε ανδρεϲ πιϲτευω γαρ τω θ̅ω̅ οτι ουτωϲ εϲται καθ ον τροπο̅ λελαληται μοι ειϲ νηϲον δε τινα δει ημαϲ εκπεϲειν ωϲ δε τεϲϲαρεϲκαιδεκατη νυξ επεγενετο διαφερομενων ημων εν τω αδρια κατα μεϲο̅ τηϲ νυκτοϲ υπενοουν οι ναυται προϲαγειν τινα αυτοιϲ χωραν και βολιϲαντεϲ ευρον οργυιαϲ εικοϲι βραχυ δε διαϲτηϲαντεϲ και βαλιν βολιϲαντεϲ ευρον οργυιαϲ δεκαπεντε φοβουμενοι τε μηπω κατα τραχειϲ τοπουϲ εκπεϲωμε̅ εκ πρυμνηϲ ριψαντεϲ αγκυραϲ τεϲϲαραϲ ηυχοντο ημεραν γενεϲθαι των δε ναυτων ζητουντων εκφυγειν εκ του πλοιου και χαλαϲαντω̅ την ϲκαφην ειϲ την θαλαϲϲα̅ προφαϲει ωϲ εκ πρωρηϲ αγκυραϲ μελλοντων εκτινειν ειπεν ο παυλοϲ τω εκατονταρχη και τοιϲ ϲτρατιωταιϲ εαν μη ουτοι μεινωϲιν εν τω πλοιω υμειϲ ϲωθηναι ου δυναϲθαι τοτε απεκοψαν οι ϲτρατιωται τα ϲχοινια τηϲ ϲκαφηϲ και ιαϲα̅ αυτην εκπεϲειν αχρι δε ου ημερα εμελλεν γεινεϲθαι παρεκαλει ο παυλοϲ απανταϲ μεταλαβειν τροφηϲ λεγω̅ τεϲϲαρεϲκαιδεκατην ϲημερο̅ ημεραν προϲδοκωντεϲ αϲιτοι διατελειτε μηθεν προϲλαμβανομενοι διο παρακαλω υμαϲ μεταλαβειν τροφηϲ τουτο γαρ προϲ τηϲ ημετεραϲ ϲωτηριαϲ υπαρχει ουθενοϲ γαρ υμω̅ θριξ απο τηϲ κεφαληϲ απολειται ειπαϲ δε ταυτα και λαβων αρτον ευχαριϲτηϲε̅ τω θ̅ω̅ ενωπιον παντων και κλαϲαϲ ηρξατο εϲθιειν ευθυμοι δε γενομενοι παντεϲ και αυτοι προϲελαβον τροφηϲ ημεθα δε παϲαι ψυχαι εν τω πλοιω διακοϲιαι εβδομηκο̅τα πεντε κορεϲθεντεϲ δε τροφηϲ εκουφιζον το πλοιο̅ εκβαλλομενοι τον ϲιτον ειϲ την θαλαϲϲαν οτε δε ημερα εγενετο την γην ουκ επεγινωϲκον κολπον δε τινα κατενοουν εχοντα αιγιαλον προϲ ον εβουλοντο ει δυναιντο εξωϲαι το πλοιον και ταϲ αγκυραϲ περιελοντεϲ ειων ειϲ την θαλαϲϲαν αμα ανεντεϲ ταϲ ζευκτηριαϲ των πηδαλιων και επαραντεϲ τον αρτεμωνα τη πνευουϲη κατειχον ειϲ τον αιγιαλον περιπεϲοντεϲ δε ειϲ τοπον διθαλαϲϲον {επεκειν} την ναυν και η μεν πρωτη εριϲαϲα εμενεν αϲαλευτοϲ η δε πρυμνα ελυετο υπο τηϲ βιαϲ των δε ϲτρατιωτων βουλη εγενετο ινα τουϲ δεϲμωταϲ αποκτεινωϲιν μη τιϲ εκκολυμβηϲαϲ διαφυγη ο δε εκατονταρχηϲ βουλομενοϲ τον παυλον διαϲωϲαι εκωλυϲεν αυτουϲ του βουληματοϲ εκελευϲεν τε τουϲ δυναμενουϲ κολυμβαν απορριψανταϲ πρωτουϲ επι την γην εξιεναι και τουϲ λοιπουϲ ουϲ μεν επι ϲανιϲιν ουϲ δε επι τινων των απο του πλοιου και ουτωϲ εγενετο πανταϲ διαϲωθηναι επι την γην
και διαϲωθεντεϲ τοτε επεγνωμε̅ οτι μελιτη η νηϲοϲ καλειται οι τε βαρβαροι παρειχαν ου την τοιχουϲαν φιλανθρωπιαν ημιν αψαντεϲ γαρ πυραν προϲελαβοντο ημαϲ δια τον υετον το̅ εφεϲτωτα και δια το ψυχοϲ ϲυϲτρεψαντοϲ δε του παυλου φρυγανων τι πληθοϲ και επιθεντοϲ του παυλου επι την πυρα̅ εχιδνα απο τηϲ θερμηϲ εξελθουϲα καθηψε τηϲ χειροϲ αυτου ωϲ δε ιδον οι βαρβαροι κρεμαμενον το θηριον εκ τηϲ χειροϲ αυτου προϲ αλληλουϲ ελεγον παντωϲ φονευϲ εϲτιν ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ ουτοϲ ον διαϲωθεντα εκ τηϲ θαλαϲϲηϲ η δικη ζην ουκ ειαϲε̅ ο μεν ουν αποτιναξαμενοϲ το θηριον ειϲ το πυρ επαθεν ουδεν κακον οι δε προϲεδοκων αυτον μελλων πιπραϲθαι η καταπιπτειν αφνω νεκρον επι πολυ δε αυτων προϲδοκου̅των και θεωρουντων μηδε̅ ατοπον ειϲ αυτον γεινομενο̅ μεταβαλομενοι ελεγον ειναι αυτον θ̅ν̅ εν δε τοιϲ περι τον τοπον εκεινον υπηρχε̅ χωρια τω πρωτω τηϲ νηϲου ονοματι ποπλιω οϲ αναδεξαμενοϲ ημαϲ τρειϲ ημεραϲ φιλοφρονωϲ εξενιϲεν εγενετο δε τον π̅ρ̅α̅ του ποπλιου πυρετοιϲ και δυϲεντεριω ϲυ̅εχομενον κατακειϲθε προϲ ο̅ ο παυλοϲ ειϲελθων και προϲευξαμενοϲ επιθειϲ ταϲ χειραϲ αυτω ιαϲατο αυτον τουτου δε γενομενου και οι λοιποι οι εν τη νηϲω εχοντεϲ αϲθενειαϲ προϲηρχοντο και εθεραπευοντο οι και πολλαιϲ τιμαιϲ ετιμηϲαν ημαϲ και αναγομενοιϲ επεθεντο ταϲ προϲ ταϲ χρειαϲ μετα δε τρειϲ μηναϲ ανηχθημεν εν πλοιω παρακεχιμακοτι εν τη νηϲω αλεξανδρινω παραϲημω διοϲκουροιϲ και καταχθεντεϲ ειϲ ϲυρακουϲαϲ επεμειναμε̅ ημεραϲ τρειϲ οθεν περιελθο̅τεϲ κατηντηϲαμεν ειϲ ρηγιο̅ και μετα μιαν ημεραν επιγενομενου νοτου δευτερεοι ηλθομεν ειϲ {πουτιολουϲ} ου ευρο̅τεϲ αδελφουϲ παρεκληθημε̅ παρ αυτοιϲ επιμεινα ημεραϲ επτα και ουτωϲ ηλθαμεν ειϲ ρωμην κακειθεν οι αδελφοι ακουϲαντεϲ τα περι ημων ηλθον ειϲ απαντηϲιν ημν αχρι αππιου φορου και τριων ταβερνων ουϲ ιδων ο παυλοϲ ευχαριϲτηϲαϲ τω θ̅ω̅ ελαβε θαρϲοϲ οτε δε ειϲηλθαμε̅ ειϲ ρωμην επετραπη τω παυλω μενειν καθ εαυτον ϲυν τω φυλαϲϲοντι αυτον ϲτρατιωτη εγενετο δε μετα ημεραϲ τρειϲ ϲυνκαλεϲαϲθαι αυτον τουϲ ονταϲ των ιουδαιων πρωτουϲ ϲυνελθοντων δε αυτων ελεγε̅ προϲ αυτουϲ εγω ανδρεϲ αδελφοι ουδεν εναντιον ποιηϲαϲ τω λαω η τοιϲ εθεϲι τοιϲ πατρωοιϲ δεϲμιοϲ εξ ιεροϲολυμων παρεδοθην ειϲ ταϲ χειραϲ των {�����} οιτεινεϲ ανακριναντεϲ με εβουλοντο απολυϲαι δια το μηδεμιαν αιτιαν θανατου υπαρχειν εν εμοι αντιλεγοντων δε των ιουδαιω̅ ηνηγκαϲθην {επικαλεϲαθαι} καιϲαρα ουχ ωϲ του εθνουϲ μου εχων τι κατηγορειν δια ταυτην ουν την αιτιαν παρεκαλεϲα υμαϲ ιδειν και προϲλαληϲαι εινεκεν γαρ τηϲ ελπιδοϲ του ι̅η̅λ̅ την αλυϲιν ταυτη̅ περικειμαι οι δε προϲ αυτο̅ ειπαν ημειϲ ουτε γραμματα εδεξαμεθα περι ϲου απο τηϲ ιουδαιαϲ ουτε παραγενομενοϲ τιϲ τω̅ αδελφων απηγγειλεν η ελαληϲεν τι περι ϲου πονηρον αξιουμεν δε παρα ϲου ακουϲαι α φρονειϲ περι μεν γαρ τηϲ αιρεϲεωϲ ταυτηϲ γνωϲτον ημι̅ εϲτιν οτι πανταχου αντιλεγεται ταξαμενοι δε αυτω ημεραν ηλθαν προϲ αυτον ειϲ την ξενιαν πλειονεϲ οιϲ {εξεθετο} παρατειθεμενοϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ πειθων τε αυτουϲ περι του ι̅υ̅ απο τε του νομου μωϲεωϲ και των προφητων απο πρωι εωϲ εϲπεραϲ και οι μεν επιθοντο τοιϲ λεγομενοιϲ οι δε ηπειϲτου̅ αϲυμφωνοι δε οντεϲ προϲ αλληλουϲ απελυοντο ειποντοϲ του παυλου ρημα εν οτι καλωϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον ελαληϲεν προϲ τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ υμων δια ηϲαιου του προφητου λεγο̅ πορευθητι προϲ τον λαον τουτον και ειπον ακοη ακουϲητε και ου μη ϲυνητε και βλεπο̅τεϲ βλεψητε και ου μη ιδητε επαχυνθη γαρ η καρδια του λαου τουτου και τοιϲ ωϲιν αυτων βαρεωϲ ηκουϲαν και τουϲ οφθαλμουϲ αυτω̅ εκαμμυϲαν μηποτε ιδωϲιν τοιϲ οφθαλμοιϲ και τοιϲ ωϲιν ακουϲωϲιν και τη καρδια ϲυνωϲιν και επιϲτρεψουϲιν και ιαϲομαι αυτουϲ γνωϲτον ουν εϲτω υμιν οτι τοιϲ εθνεϲιν απεϲταλη τουτο το ϲωτηριον του θ̅υ̅ αυτοι και ακουϲονται [отсутствует] εμεινεν δε διαιτιαν ολην εν ιδιω μιϲθωματι και απεδεχετο πανταϲ τουϲ ειϲπορευομενουϲ προϲ αυτον κηρυϲϲων την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ και διδαϲκων τα περι του κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ μετα παϲηϲ παρρηϲιαϲ ακωλυτωϲ