Библия › Codex 02 › ΙΑΚΩΒΟΥ

ΙΑΚΩΒΟΥ

ιακωβοϲ θ̅υ̅ και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ δουλοϲ ταιϲ δωδεκα φυλαιϲ ταιϲ εν τη διαϲπορα χαιρειν παϲαν χαραν ηγηϲαϲθε αδελφοι μου οταν πειραϲμοιϲ περιπεϲητε πυκιλοιϲ γινωϲκοντεϲ οτι το δοκιμιον υμω̅ τηϲ πιϲτεωϲ κατεργαζετε υπομονην η δε υπομονη εργον τελειον εχετω ινα ητε τελειοι και ολοκληροι εν μηδενι λειπομενοι ει δε τιϲ υμων λειπετε ϲοφιαϲ αιτειτω παρα του θ̅υ̅ του διδο̅τοϲ παϲιν απλωϲ και μη ονιδιζοντοϲ και δοθηϲεται αυτω αιτειτω δε εν πιϲτει μηδεν διακρινομενοϲ ο γαρ διακρινομενοϲ εοικεν κλυδωνι θαλαϲϲηϲ ανεμιζομενω και ριπιζομενω μη γαρ οιεϲθω ο α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκεινοϲ οτι λημψεται τι παρα του {θ̅υ̅} ανηρ διψυχοϲ ακαταϲτατοϲ εν παϲαιϲ ταιϲ οδοιϲ αυτου καυχαϲθω δε ο αδελφοϲ ο ταπεινοϲ εν τω υψει αυτου ο δε πλουϲιοϲ εν τη ταπεινωϲει αυτου οτι ωϲ α̅θοϲ χορτου παρελευϲεται ανετειλεν γαρ ο ηλιοϲ ϲυν τω καυϲωνι και εξηρανεν τον χορτον και το ανθοϲ αυτου εξεπεϲεν και η ευπρεπεια του προϲωπου αυτου απωλετο ουτωϲ και ο πλουϲιοϲ εν ταιϲ ποριαιϲ αυτου μαρανθηϲεται μακαριοϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ οϲ υπομενει πειραϲμον οτι δοκιμοϲ γενομενοϲ λημψεται τον ϲτεφανον τηϲ ζωηϲ ον επηγγειλατο τοιϲ αγαπωϲιν αυτον μηδειϲ πειραζομενοϲ λεγετω οτι απο θ̅υ̅ πειραζομαι ο γαρ θ̅ϲ̅ απειραϲτοϲ εϲτιν κακων πειραζει δε αυτοϲ ουδενα εκαϲτοϲ δε πειραζεται υπο τηϲ ιδιαϲ επιθυμιαϲ εξελκομενοϲ και δελεαζομενοϲ ειτα η επιθυμια ϲυλλαβουϲα τικτει αμαρτιαν η δε αμαρτια αποτελεϲθειϲα αποκυει θανατο̅ μη πλαναϲθε αδελφοι μου αγαπητοι παϲα δοϲιϲ αγαθη και παν δωρημα τελειον ανωθεν εϲτιν καταβαινων απο του π̅ρ̅ϲ̅ των φωτων παρ ω ουκ ενι παραλλαγη η τροπηϲ αποϲκιαϲμα βουληθειϲ απεκυηϲεν ημαϲ λογω αληθειαϲ ειϲ το ειναι ημαϲ απαρχην τινα των εαυτου κτιϲματω̅ ιϲτε δε αδελφοι μου αγαπητοι και {εϲτωϲ} παϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ταχυϲ ειϲ το ακουϲαι βραδυϲ ειϲ το λαληϲαι βραδυϲ ειϲ οργην οργη γαρ ανδροϲ δικαιοϲυνην θ̅υ̅ ουκ εργαζετε διο αποθεμενοι παϲαν ρυπαρια̅ και περιϲϲευμα κακιαϲ εν {πραυτι} δεξαϲθαι τον ενφυτον λογον τον δυναμενον ϲωϲαι ταϲ ψυχαϲ υμων γινεϲθαι δε ποιηται λογου και μη μονον {ακροται} παραλογιζομενοι εαυτουϲ η τιϲ ακροατηϲ λογου εϲτιν και ου ποιητηϲ ουτοϲ εοικεν ανδρι κατανοουντι το προϲωπον τηϲ γενεϲεωϲ αυτου εν εϲοπτρω κατενοηϲεν γαρ εαυτον και απεληλυθεν και ευθεωϲ επελαθετο οποιοϲ ην ο δε παρακυψαϲ ειϲ νομον τελειον τον τηϲ ελευθεριαϲ και παραμειναϲ ουκ ακροατηϲ επιληϲμονηϲ γενομενοϲ αλλα ποιητηϲ εργου ουτοϲ μακαριοϲ εν τη ποιηϲει αυτου εϲται ει τιϲ δοκει θρηϲκοϲ ειναι μη χαλιναγωγω̅ γλωϲϲαν αυτου αλλα απατω̅ καρδιαν αυτου τουτου ματαιοϲ η θρηϲκεια θρηϲκεια γαρ καθαρα και αμιαντοϲ παρα τω θ̅ω̅ και τω π̅ρ̅ι̅ αυτη εϲτιν επιϲκεπτεϲθαι ορφανουϲ και χηραϲ εν τη θλιψει αυτω̅ αϲπειλον ϲεαυτον τηρειν απο του κοϲμου

αδελφοι μου μη εν προϲωπολημψιαιϲ εχετε την πιϲτιν του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ τηϲ δοξηϲ εαν γαρ ειϲελθη ειϲ την ϲυναγωγην υμων ανηρ χρυϲοδακτυλιοϲ εν αιϲθητι λαμπρα ειϲελθη δε και πτωχοϲ εν ρυπαρα αιϲθητι και επιβλεψητε επι τον φορουντα την εϲθητα την λαμπραν και ειπητε ϲυ καθου ωδε καλωϲ και τω πτωχω ειπητε ϲυ ϲτηθι εκει η καθου υπο το υποποδιον των ποδων ϲου ου διεκριθητε εν εαυτοιϲ και εγενεϲθαι κριται διαλογιϲμων πονηρω̅ ακουϲαται αδελφοι μου αγαπητοι ουχ ο θ̅ϲ̅ εξελεξατο τουϲ πτωχουϲ {τω κοϲμω} πλουϲιουϲ εν πιϲτει και κληρονομουϲ τηϲ επαγγελειαϲ ηϲ επηγγειλατο τοιϲ αγαπωϲιν αυτον υμειϲ δε ητιμαϲατε τον πτωχον ουχι οι πλουϲιοι καταδυναϲτευουϲιν υμαϲ και αυτοι ελκουϲιν υμαϲ ειϲ κρητηρια και αυτοι βλαϲφημουϲιν το καλον ονομα το επικληθεν εφ υμαϲ ει με̅τοι νομον τελειτε βαϲιλεικο̅ κατα την γραφην {αγαπηϲειϲ τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον} αγαπηϲειϲ τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον καλωϲ ποιειτε ει δε προϲωπολημπτειτε αμαρτιαν εργαζεϲθε ελεγχομενοι υπο του νομου ωϲ παραβαται οϲτιϲ γαρ ολον τον νομον πληρωϲει πταιϲη δε εν ενι γεγονεν παντων ενοχοϲ ο γαρ ειπαϲ μη μοιχευϲηϲ ειπεν και μη φονευϲηϲ ει δε ου μοιχευειϲ φονευειϲ δε εγενου αποϲτατηϲ νομου ουτωϲ λαλειτε και ουτωϲ ποιειτε ωϲ δια νομου ελευθεριαϲ μελλοντεϲ κρινεϲθαι η γαρ κριϲιϲ αναιλεοϲ τω μη ποιηϲαντι ελεοϲ κατακαυχαϲθω δε ελεοϲ κριϲεωϲ τι το οφελοϲ αδελφοι μου εα̅ πιϲτιν τιϲ λεγη εχειν εργα δε μη ερχη μη δυναται η πιϲτιϲ ϲωϲαι αυτον εαν δε αδελφοϲ η αδελφη γυμνοι υπαρχωϲιν η λειπομενοι ωϲιν τηϲ εφημερου τροφηϲ και ειπη τιϲ αυτοιϲ εξ υμων υπαγετε εν ειρηνη θερμενεϲθε και {ορταζεϲθε} μη δωτε δε αυτοιϲ τα επιτηδια του ϲωματοϲ τι το οφελοϲ ουτωϲ και η πιϲτιϲ εαν μη {} εργα νεκρα εϲτιν καθ εαυτην αλλα ερει τιϲ ϲυ πιϲτιϲ εχειϲ καγω εργα εχω {ειξον} μοι τη̅ πιϲτιν ϲου χωρειϲ των εργω̅ καγω δειξω ϲοι εκ των εργω̅ μου την πιϲτιν μου ϲυ πιϲτευειϲ οτι ειϲ εϲτιν ο θ̅ϲ̅ καλωϲ ποιειϲ και τα δαιμονια πιϲτευουϲιν και φριϲϲουϲιν θελειϲ δε γνωναι ω α̅ν̅ε̅ καινε οτι η πιϲτιϲ χωρειϲ των εργω̅ νεκρα εϲτιν αβρααμ ο π̅η̅ρ̅ ημω̅ ουκ εξ εργων εδικαιωθη ανενεγκαϲ ιϲαακ τον υιον αυτου επι το θυϲιαϲτηριον βλεπειϲ οτι η πιϲτιϲ ϲυνεργει τοιϲ εργοιϲ αυτου και εκ των εργων η πιϲτιϲ ετελιωθη και επληρωθη η γραφη η λεγουϲα επιϲτευϲεν δε αβρααμ τω θ̅ω̅ και ελογιϲθη αυτω ειϲ δικαιοϲυνην και φιλοϲ θ̅υ̅ εκληθη οραται οτι εξ εργων δικαιουται α̅ν̅ο̅ϲ̅ και ουκ εκ πιϲτεωϲ μονο̅ ομοιωϲ δε και ρααβ η πορνη ουκ εξ εργων εδικαιωθη υποδεξαμενη τουϲ αγγελουϲ και ετερα οδω εκβαλουϲα ωϲπερ γαρ το ϲωμα χωρειϲ π̅ν̅ϲ̅ νεκρον εϲτιν ουτωϲ και η πιϲτιϲ χωρειϲ των εργων νεκρα εϲτιν

μη πολλοι διδαϲκαλοι γινεϲθε αδελφοι μου ειδοτεϲ οτι μειζον κριμα λημψομεθα πολλα γαρ πταιομεν απαντεϲ ει τιϲ εν λογω ου πταιει ουτοϲ τελειοϲ ανηρ δυνατοϲ χαλιναγωγηϲαι και ολον το ϲωμα ει δε των ιππων τουϲ χαλινουϲ ειϲ το ϲτομα βαλλομεν προϲ το πειθεϲθαι ημιν αυτουϲ και ολον το ϲωμα μεταγομεν αυτω̅ ιδου και τα πλοια τηλικαυτα οντα και υπο ϲκληρων ανεμων ελαυνομενα μεταγεται υπο ελαχιϲτου πηδαλιου οπου αν η ορμη του ευθυνοντοϲ βουληται ωϲαυτωϲ και η γλωϲϲα μικρο̅ μελοϲ εϲτιν και μεγαλα αυχει ιδου {ολιγον} πυρ ηλικην υλη̅ αναπτει και η γλωϲϲα πυρ ο κοϲμοϲ τηϲ αδικειαϲ η γλωϲϲα καθιϲταται εν τοιϲ μελεϲιν ημων η ϲπιλουϲα ολον το ϲωμα και φλογιζουϲα τον τροχο̅ τηϲ γενεϲεωϲ και φλογιζομενη υπο τηϲ γεεννηϲ παϲα γαρ φυϲιϲ θηριων τε και πετινων ερπετων και εναλιων δαμαζετε και δεδαμαϲται τη φυϲι τη {ανθρωπινων} την δε γλωϲϲαν ουδειϲ δυναται δαμαϲαι α̅ν̅ω̅ν̅ ακαταϲτατον κακον μεϲτη ιου θανατηφορου εν αυτη ευλογουμεν τον κ̅ν̅ και π̅ρ̅α̅ και εν αυτη καταρωμεθα τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ τουϲ καθ ομοιωϲιν θ̅υ̅ γεγενημενουϲ εκ του αυτου ϲτοματοϲ εξερχεται ευλογια και καταρα ου χρη αδελφοι μου ταυτα ουτωϲ γινεϲθαι μητι η πη εκ τηϲ αυτηϲ οπηϲ βρυει το γλυκυ και το πικρον μη δυναται αδελφοι μου ϲυκη ελαιαϲ ποιηϲαι η αμπελοϲ ϲυκα ουτε αλυκο̅ γλυκυ ποιηϲαι υδωρ τιϲ ϲοφοϲ και επιϲτημων εν υμιν διξατω εκ τηϲ καληϲ αναϲτροφηϲ τα εργα αυτου εν πραυτητι ϲοφιαϲ ει δε αρα ζηλον πικρον εχετε και ερειθειαν εν τη καρδια υμων μη καυχαϲθε και ψευδεϲθε κατα τηϲ αληθειαϲ ουκ εϲτι̅ αυτη η ϲοφια ανωθεν κατερχομενη αλλ επιγιοϲ ψυχικη δαιμονιωδηϲ οπου γαρ ζηλοϲ και εριθεια εκει και ακαταϲταϲια και παν φαυλον πραγμα η δε ανωθεν ϲοφια πρωτον με̅ αγνη εϲτιν επειτα ειρηνεικη επιεικηϲ ευπιθηϲ μεϲτη ελεουϲ και καρπων αγαθων αδιακριτοϲ ανυποκριτοϲ καρποϲ δε δικαιοϲυνηϲ εν ειρηνη ϲπειρετε τοιϲ ποιουϲιν ειρηνην

ποθεν πολεμοι εν υμιν και ποθεν μαχαι ουκ εντευθεν εκ των ηδονω̅ υμων των ϲτρατευομενω̅ εν τοιϲ μελεϲιν υμων επιθυμειτε και ουκ εχεται φονευετε και ζηλουτε και ου δυναϲθε επιτυχειν μαχεϲθε και πολεμειτε {ουχ} εχετε δια το μη αιτειϲθε υμαϲ αιτειτε και ου λαμβανετε διοτι κακωϲ αιτειϲθε ινα εν ταιϲ ηδοναιϲ υμων δαπανηϲητε μοιχαλιδεϲ ουκ οιδατε οτι η φιλια του κοϲμου εχθρα του θ̅υ̅ εϲτιν οϲ αν ουν βουληθη φιλοϲ ειναι του κοϲμου εχθροϲ του θ̅υ̅ καθιϲταται η δοκειτε οτι καινωϲ η γραφη λεγει προϲ φθονον επιποθει το π̅ν̅α̅ ο κατωκειϲεν εν ημι̅ μειζονα δε διδωϲιν χαριν διο λεγει ο θ̅ϲ̅ υπερηφανοιϲ αντιταϲϲεται ταπεινοιϲ δε διδωϲιν χαριν υποταγητε ουν τω θ̅ω̅ αντιϲτητε δε τω διαβολω και φευξεται αφ υμω̅ εγγειϲατε τω θ̅ω̅ και εγγιει υμιν καθαριϲατε χειραϲ αμαρτωλοι και αγνιϲατε καρδιαϲ διψυχοι ταλαιπωρηϲατε και πενθηϲατε κλαυϲατε ο γελωϲ υμων ειϲ πενθοϲ μεταϲτραφητω και η χαρα ειϲ κατηφειαν ταπινωθητε ενωπιον κ̅υ̅ και υψωϲει υμαϲ μη καταλαλειτε αδελφοι μου αλληλων ο καταλαλων αδελφου η κρινων τον αδελφον αυτου καταλαλει νομου και κρινει νομον η δε νομον κρινειϲ ουκ ει ποιητηϲ νομου αλλα κριτηϲ ειϲ εϲτιν ο νομοθετηϲ και κριτηϲ δυναμενοϲ ϲωϲαι και απολεϲαι ϲυ δε τιϲ ει ο κρινων τον πληϲιον αγε νυν οι λεγοντεϲ ϲημερον και αυριον πορευϲωμεθα ειϲ τηνδε την πολιν και ποιηϲωμεν ενιαυτον ενα και εμπορευϲομεθα και κερδηϲομεν οιτεινεϲ ουκ επιϲταϲθε τα τηϲ αυριον ποια γαρ η ζωη υμων ατμιϲ εϲται η προϲ ολιγον φαινομενη επειτα και αφανιζομενη αντι του λεγειν υμαϲ εαν ο κ̅ϲ̅ θεληϲη και ζηϲομεν και ποιηϲομε̅ τουτο η κεινο νυν δε καυχαϲθε εν ταιϲ αλαζονιαιϲ υμω̅ παϲα καυχηϲειϲ τοιαυτη πονηρα εϲτιν ειδοτι ουν καλον {ποιηϲαι} και μη ποιουντι αμαρτια αυτω εϲτι̅

αγε νυν οι {λεγοντεϲ} κλαυϲατε ολολυζοντεϲ επι ταιϲ ταλαιπωριαιϲ υμων ταιϲ επερχομεναιϲ ο πλουτοϲ υμω̅ ϲεϲηπεν και τα ιματια υμω̅ ϲητοβρωτα γεγονεν ο χρυϲοϲ υμων κατιωται και ο αργυροϲ και ο ιοϲ αυτων ειϲ μαρτυριον υμιν εϲται και φαγεται ταϲ ϲαρκαϲ υμων ο ιοϲ ωϲ πυρ εθηϲαυριϲατε εν ημεραιϲ εϲχαταιϲ ιδου ο μιϲθοϲ των εργατων των αμηϲαντων ταϲ χωραϲ υμων ο απεϲτερημενοϲ αφ υμων κραζει και αι βοαι των θεριϲαντων ειϲ τα ωτα κ̅υ̅ ϲαβαωθ ειϲεληλυθεν ετρυφηϲατε επι τηϲ γηϲ εϲπαταληϲατε εθρεψατε ταϲ καρδιαϲ υμων εν ημεραιϲ ϲφαγηϲ κατεδικαϲατε εφονευϲατε τον δικαιον ουκ αντιταϲϲεται υμιν μακροθυμηϲατε ουν αδελφοι εωϲ τηϲ παρουϲιαϲ του κ̅υ̅ ιδου ο γεωργοϲ εκδεχεται τον τιμιον καρπον τηϲ γηϲ μακροθυμων επ αυτω εωϲ λαβη υετον προιμον και οψιμον μακροθυμηϲατε και υμειϲ ϲτηριξατε ταϲ καρδιαϲ υμω̅ οτι η παρουϲια του κ̅υ̅ ηγγεικε̅ μη ϲτεναζετε αδελφοι μου κατ αλληλων ινα μη κριθητε ιδου ο κριτηϲ προ των θυρω̅ εϲτηκεν υποδειγμα αδελφοι τηϲ κακοπαθειαϲ και τηϲ μακροθυμιαϲ εχετε τουϲ προφηταϲ οι ελαληϲαν τω ονοματι κ̅υ̅ ιδου μακαριζομεν τουϲ υπομεινανταϲ την υπομονην ιωβ ηκουϲαται και το τελοϲ κ̅υ̅ ιδετε οτι πολυϲπλαγχνοϲ εϲτιν ο κ̅ϲ̅ και οικτειρμων προ παντων δε αδελφοι μου μη ομνυετε μητε τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ μητε την γην μητε αλλον ορκον τινα ητω δε υμων το ναι ναι και το ου ου ινα μη υπο κριϲιν πεϲητε κακοπαθει τιϲ εν υμιν προϲευχεϲθω ευθυμει τιϲ ψαλλετω αϲθενει τιϲ εν υμιν προϲκαλεϲαϲθω τουϲ πρεϲβυτερουϲ τηϲ εκκληϲιαϲ και προϲευξαϲθωϲαν επ αυτο̅ αλιψαντεϲ αυτον ελαιω εν τω ονοματι κ̅υ̅ και η ευχη τηϲ πιϲτεωϲ ϲωϲει τον καμνοντα και εγερει αυτον ο κ̅ϲ̅ καν αμαρτιαϲ η πεποιηκωϲ αφεθηϲεται αυτω εξομολογειϲθε ου̅ αλληλοιϲ ταϲ αμαρτιαϲ και προϲευχεϲθαι υπερ αλληλων οπωϲ ιαθητε πολυ ιϲχυι δεηϲειϲ δικαιου ενεργουμενη ηλιαϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ην ομοιοπαθηϲ ημιν και προϲευχη προϲηυξατο του μη βρεξαι και ουκ εβρεξεν επι τηϲ γηϲ ενιαυτουϲ τρειϲ και μηναϲ εξ και παλιν προϲηυξατο και ο ο̅υ̅ν̅ο̅ϲ̅ εδωκεν υετον και η γη εβλαϲτηϲεν τον καρπο̅ αυτηϲ αδελφοι μου εαν τιϲ εν υμιν πλανηθη απο τηϲ αληθειαϲ και επιϲτρεψη τιϲ αυτον γινωϲκετω οτι ο επιϲτρεψαϲ αμαρτωλον εκ πλανηϲ οδου αυτου ϲωϲει την ψυχην αυτου εκ θανατου και καλυψει πληθοϲ αμαρτιω̅



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.