Библия › Codex 02 › ΙΩΑΝΝΟΥ Α΄

ΙΩΑΝΝΟΥ Α΄

ο ην απ αρχηϲ ο ακηκοαμεν ο εωρακαμεν τοιϲ οφθαλμοιϲ ημω̅ ο εθεαϲαμεθα και αι χειρεϲ ημω̅ εψηλαφηϲαν περι του λογου τηϲ ζωηϲ και η ζωη εφανερωθη και εορακαμεν και μαρτυρουμεν και απαγγελλομεν υμιν την ζωην την αιωνιο̅ ητιϲ ην προϲ τον π̅ρ̅α̅ και εφανερωθη ημιν ο εωρακαμε̅ και ακηκοαμεν απαγγελλομεν και υμιν ινα και υμειϲ κοινωνιαν εχητε μεθ ημω̅ και η κοινωνια δε η ημετερα μετα του π̅ρ̅ϲ̅ και μετα του υ̅υ̅ αυτου ι̅υ̅ χ̅υ̅ και ταυτα γραφομε̅ {ημειϲ} ινα η χαρα υμων η πεπληρωμενη και αυτη εϲτιν η αγγελια ην ακηκοαμεν απ αυτου και αναγελλομεν υμιν οτι ο θ̅ϲ̅ φωϲ εϲτιν και ϲκοτια εν αυτω ουκ εϲτι̅ ουδεμια εαν γαρ ειπωμεν οτι κοινωνιαν εχομεν μετ αυτου και εν τω ϲκοτει περιπατωμεν ψευδομεθα και ου ποιωμεν την αληθειαν εαν δε εν τω φωτι περιπατωμε̅ ωϲ αυτοϲ εϲτιν εν τω φωτι κοινωνιαν εχομεν μετ αλληλω̅ και το αιμα ι̅υ̅ χ̅υ̅ του υιου αυτου καθαριζει ημαϲ απο παϲηϲ αμαρτιαϲ εαν ειπωμεν οτι αμαρτιαν ουκ εχομεν εαυτουϲ πλανωμεν και η αληθεια εν ημιν ουκ εϲτιν εαν ομολογωμεν ταϲ αμαρτιαϲ ημων πιϲτοϲ εϲτιν και δικαιοϲ ινα αφη ημιν ταϲ αμαρτιαϲ και καθαριϲει ημαϲ απο παϲηϲ αδικειαϲ εαν ειπωμεν οτι ουχ ημαρτηκαμεν ψευϲτην ποιουμεν αυτον και ο λογοϲ αυτου ουκ εϲτιν εν ημιν

τεκνια μου ταυτα γραφω υμι̅ ινα μη αμαρτητε και εαν τιϲ αμαρτη παρακλητον εχομε̅ προϲ τον π̅ρ̅α̅ ι̅ν̅ χ̅ν̅ δικαιον και αυτοϲ εϲτιν ιλαϲμοϲ περι των αμαρτιων ημω̅ ου περι των ημετερων δε μονον αλλα και περι ολου του κοϲμου και εν τουτω γινωϲκωμεν οτι εγνωκαμεν αυτον εαν ταϲ εντολαϲ αυτου τηρωμεν ο λεγων οτι εγνωκα αυτον και ταϲ εντολαϲ αυτου μη τηρων ψευϲτηϲ εϲτιν εν τουτω η αληθεια ουκ εϲτι̅ οϲ δ αν τηρη αυτου τον λογο̅ αληθωϲ εν τουτω η αγαπη του θ̅υ̅ τετελειωται εν τουτω γινωϲκομεν οτι εν αυτω εϲμεν ο λεγων εν αυτω μενειν οφιλει καθωϲ εκεινοϲ περιεπατηϲεν και αυτοϲ περιπατειν αγαπητοι ουκ εντολην καινη̅ γραφω υμιν αλλ εντολην παλαιαν ην ειχετε απ αρχηϲ η εντολη η παλαια εϲτιν ο λογοϲ ον ηκουϲατε παλιν εντολην καινην γραφω υμιν ο εϲτιν εν αυτω αληθεϲ και εν ημιν οτι η ϲκια παραγεται και το φωϲ το αληθεινον ηδη φαινει ο λεγω̅ εν τω φωτι ειναι και τον αδελφον αυτου μειϲων εν τη ϲκοτια εϲτιν εωϲ αρτι ο αγαπων τον αδελφον αυτου εν τω φωτι μενει και ϲκα̅δαλον ουκ εϲτιν εν αυτω ο δε μειϲων τον αδελφον αυτου εν τη ϲκοτια εϲτιν και εν τη ϲκοτια περιπατει και ουκ οιδεν που υπαγει οτι η ϲκοτια ετυφλωϲεν τουϲ οφθαλμουϲ αυτου γραφω υμι̅ τεκνια οτι αφεωνται υμιν αι αμαρτιαι δια το ονομα αυτου γραφω υμιν π̅ρ̅ε̅ϲ̅ οτι εγνωκατε τον απ αρχηϲ γραφω υμιν νεανιϲκοι οτι νενικατε τον πονηρον εγραψα υμιν παιδια οτι εγνωκατε τον π̅ρ̅α̅ εγραψα υμι̅ π̅ρ̅ε̅ϲ̅ οτι εγνωκατε τον απ αρχηϲ εγραψα υμιν νεανιϲκοι οτι ιϲχυροι εϲτε και ο λογοϲ του θ̅υ̅ εν υμιν μενει και νενικηκατε τον πονηρον μη αγαπατε τον κοϲμον μηδε τα εν τω κοϲμω εαν τιϲ αγαπα τον κοϲμον ουκ εϲτιν η αγαπη του θ̅υ̅ εν αυτω οτι παν το εν τω κοϲμω η επιθυμια τηϲ ϲαρκοϲ και η επιθυμια των οφθαλμων και η αλαζονια του βιου ουκ εϲτι̅ εκ του π̅ρ̅ϲ̅ αλλ εκ του κοϲμου εϲτιν και ο κοϲμοϲ παραγεται και η επιθυμια ο δε ποιω̅ το θελημα του θ̅υ̅ μενει ειϲ τον αιωνα παιδια εϲχατη ωρα εϲτιν και καθωϲ ηκουϲατε ο αντιχριϲτοϲ ερχεται και νυν αντιχριϲτοι πολλοι γεγοναϲιν οθεν γινωϲκωμεν οτι εϲχατη ωρα εϲτιν εξ ημων εξηλθαν αλλ ουκ ηϲαν εξ ημων ει γαρ ηϲαν εξ ημων μεμενηκειϲαν αν μεθ ημων αλλ ινα φανερωθωϲιν οτι ουκ ειϲιν πα̅τεϲ εξ ημων και υμειϲ χριϲμα εχετε απο του αγιου και οιδατε παντα ουκ εγραψα υμιν οτι ουκ οιδατε την αληθειαν αλλ οτι οιδατε αυτην και οτι παν ψευδοϲ εκ τηϲ αληθειαϲ ουκ εϲτιν τιϲ εϲτιν ο ψευϲτηϲ ει μη ο αρνουμενοϲ οτι ι̅ϲ̅ ουκ εϲτιν ο χ̅ϲ̅ ουτοϲ εϲτιν ο αντιχριϲτοϲ ο αρνουμενοϲ τον π̅ρ̅α̅ και το̅ υ̅ν̅ παϲ ο αρνουμενοϲ τον υ̅ν̅ ουδε τον π̅ρ̅α̅ εχει ο ομολογων τον υιον και τον π̅ρ̅α̅ εχει υμειϲ ο ηκουϲατε απ αρχηϲ εν υμιν μενετω εαν εν υμιν μεινη ο απ αρχηϲ ηκουϲατε και υμειϲ εν τω υιω και εν τω π̅ρ̅ι̅ μενειτε και αυτη εϲτιν η επαγγελεια ην αυτοϲ επηγγειλατο ημιν την ζωην την αιωνιον ταυτα εγραψα υμι̅ περι των πλανουντων υμαϲ και υμειϲ το χριϲμα ο ελαβετε απ αυτου μενει εν {ημιν} και ου χριαν εχετε ινα τιϲ διδαϲκη υμαϲ αλλ ωϲ το αυτο χριϲμα διδαϲκει υμαϲ περι παντων και αληθεϲ εϲτιν και ουκ εϲτι̅ ψευδοϲ καθωϲ εδιδαξεν υμαϲ μενετε εν αυτω και νυν τεκνια μενετε εν αυτω ινα εα̅ φανερωθη ϲχωμεν παρρηϲια̅ και μη αιϲχυνθωμεν απ αυτου εν τη παρουϲια αυτου εαν ιδητε οτι δικαιοϲ εϲτιν γινωϲκετε οτι και παϲ ο ποιων την δικαιοϲυνην εξ αυτου γεγεννηται

ιδετε ποταπην αγαπην εδωκεν ημιν ο π̅η̅ρ̅ ινα τεκνα θ̅υ̅ κληθωμεν και εϲμε̅ δια τουτο ο κοϲμοϲ ου γινωϲκει ημαϲ οτι ουκ εγνω αυτο̅ αγαπητοι νυν τεκνα θ̅υ̅ εϲμε̅ και ουπω εφανερωθη τι εϲομεθα οιδαμεν οτι εαν φανερωθη ομοιοι αυτω εϲομεθα οτι οψομεθα αυτον καθωϲ εϲτιν και παϲ ο εχων την ελπιδα ταυτην επ αυτω αγνιζει εαυτον καθωϲ εκεινοϲ αγνοϲ εϲτιν παϲ ο ποιων την αμαρτιαν και την ανομια̅ ποιει και η αμαρτια εϲτιν η ανομια και οιδατε οτι εκεινοϲ εφανερωθη ινα ταϲ αμαρτιαϲ αρη και αμαρτια εν αυτω ουκ εϲτι̅ παϲ ο εν αυτω μενων ουχ αμαρτανει παϲ ο αμαρτανων ουχ εωρακεν αυτον ουδε εγνωκεν αυτον παιδια μη τιϲ πλανατω υμαϲ ο ποιων τη̅ δικαιοϲυνην δικαιοϲ εϲτι̅ καθωϲ εκεινοϲ δικαιοϲ εϲτι̅ ο δε ποιων την αμαρτιαν εκ του διαβολου εϲτιν οτι απ αρχηϲ ο διαβολοϲ αμαρτανει ειϲ τουτο εφανερωθη ο υιοϲ του θ̅υ̅ ινα λυϲη τα εργα του διαβολου παϲ ο γεγεννημενοϲ εκ του θ̅υ̅ αμαρτιαν ου ποιει οτι ϲπερμα αυτου εν αυτω μενει και ου δυναται αμαρτανειν οτι εκ του θ̅υ̅ γεγεννηται εν τουτω φανερα εϲτιν τα τεκνα του θ̅υ̅ και τα τεκνα του διαβολου παϲ ο μη ποιων την δικαιοϲυνην ουκ εϲτιν εκ του θ̅υ̅ και ο μη αγαπων τον αδελφον αυτου οτι αυτη εϲτιν η αγγελεια ην ηκουϲατε απ αρχηϲ ινα αγαπωμεν αλληλουϲ ου καθωϲ καιν εκ του πονηρου ην και εϲφαξεν τον αδελφον αυτου και χαριν τινοϲ εϲφαξεν αυτον οτι τα εργα αυτου πονηρα ην τα δε του αδελφου αυτου δικαια μη θαυμαζετε αδελφοι ει μιϲει υμαϲ ο κοϲμοϲ ημειϲ οιδαμεν οτι μεταβεβηκαμεν εκ του θανατου ειϲ τη̅ ζωην οτι αγαπωμεν τουϲ αδελφουϲ ο μη αγαπων μενει εν τω θανατω παϲ ο μιϲων τον αδελφον αυτου ανθρωποκτονοϲ εϲτι̅ και οιδατε οτι παϲ ανθρωποκτονοϲ ουκ εχει ζωην αιωνιον εν εαυτω μενουϲα̅ εν τουτω εγνωκαμεν την αγαπην οτι εκεινοϲ υπερ ημων την ψυχην αυτου εθηκεν και ημειϲ οφειλομεν υπερ των αδελφων ταϲ ψυχαϲ θειναι οϲ δ αν εχη τον βιον του κοϲμου και θεωρη τον αδελφον αυτου χριαν εχοντα και κλειϲη τα ϲπλαγχνα αυτου απ αυτου πωϲ η αγαπη του θ̅υ̅ μενει εν αυτω τεκνια μη αγαπωμεν λογω μηδε τη γλωϲϲη αλλα εν εργω και αληθεια εν τουτω γνωϲομεθα οτι εκ τηϲ αληθειαϲ εϲμεν και εμπροϲθεν αυτου πιϲομεν {τη̅ καρδιαν} ημων οτι αν καταγινωϲκη ημων η καρδια μειζων εϲτιν ο θ̅ϲ̅ τηϲ καρδιαϲ ημων και γεινωϲκει παντα αγαπητοι αν η καρδια μη καταγινωϲκει ημων παρρηϲιαν εχομε̅ προϲ τον θ̅ν̅ και ο εαν αιτωμεν λαμβανωμεν απ αυτου οτι ταϲ εντολαϲ αυτου τηρωμεν και τα αρεϲτα ενωπιον αυτου ποιουμεν και αυτη εϲτιν η εντολη αυτου ινα πιϲτευωμεν τω ονοματι αυτου ι̅υ̅ χ̅ω̅ και αγαπωμεν αλληλουϲ καθωϲ εδωκεν εντολην ημι̅ και ο τηρων ταϲ εντολαϲ αυτου εν αυτω μενει και αυτοϲ εν αυτω και εν τουτω γινωϲκομεν οτι μενει εν ημιν εκ του π̅ν̅ϲ̅ ου ημιν εδωκε̅

αγαπητοι μη παντι πνευματι πιϲτευετε αλλα δοκιμαζετε τα πνευματα ει εκ του θ̅υ̅ εϲτιν οτι πολλοι ψευδοπροφηται εξεληλυθαϲιν ειϲ τον κοϲμον εν τουτω γινωϲκετε το π̅ν̅α̅ του θ̅υ̅ παν π̅ν̅α̅ ο ομολογει ι̅ν̅ χ̅ν̅ εν ϲαρκι εληλυθοτα εκ του θ̅υ̅ εϲτιν και παν πνευμα ο μη ομολογει τον ι̅ν̅ εκ του θ̅υ̅ ουκ εϲτιν και τουτο εϲτι̅ το του αντιχριϲτου ο ακηκοαται οτι ερχεται και νυν ε̅ τω κοϲμω εϲτιν ηδη υμειϲ εκ του θ̅υ̅ εϲται τεκνια και νενικηκατε αυτουϲ οτι μειζων εϲτιν ο εν υμιν η ο εν τω κοϲμω αυτοι εκ του κοϲμου ειϲιν δια τουτο εκ του κοϲμου λαλουϲι̅ και ο κοϲμοϲ αυτων ακουει ημειϲ εκ του θ̅υ̅ εϲμεν ο γινωϲκων τον θ̅ν̅ ακουει ημων εν τουτω γινωϲκομεν το π̅ν̅α̅ τηϲ αληθειαϲ και το π̅ν̅α̅ τηϲ πλανηϲ αγαπητοι αγαπωμεν αλληλουϲ οτι η αγαπη εκ του θ̅υ̅ εϲτιν και παϲ ο αγαπων τον θ̅ν̅ εκ του θ̅υ̅ γεγεννηται και γινωϲκει το̅ θ̅ν̅ ο μη αγαπων ου γεινωϲκει τον θ̅ν̅ οτι ο θ̅ϲ̅ αγαπη εϲτιν εν τουτω εφανερωθη η αγαπη του θ̅υ̅ εν ημιν οτι τον υ̅ν̅ αυτου τον μονογενη απεϲταλκεν ο θ̅ϲ̅ ειϲ το̅ κοϲμον ινα ζηϲωμεν δι αυτου εν τουτω εϲτιν η αγαπη ουχ οτι ημειϲ ηγαπηϲαμε̅ τον θ̅ν̅ αλλ οτι εκεινοϲ ηγαπηϲεν ημαϲ και απεϲτειλεν τον υιον αυτου ιλαϲμο̅ περι των αμαρτιων ημω̅ αγαπητοι ει ουτωϲ ο θ̅ϲ̅ ηγαπηϲεν ημαϲ και ημειϲ οφιλομεν αλληλουϲ αγαπαν θ̅ν̅ ουδειϲ πωποτε τεθεαται εαν αγαπωμεν αλληλουϲ ο θ̅ϲ̅ εν ημιν μενει και η αγαπη αυτου εν ημιν τετελειωμενη εϲτιν εν τουτω γινωϲκομεν οτι εν αυτω μενομεν και αυτοϲ εν ημιν οτι εκ του π̅ν̅ϲ̅ αυτου εδωκεν ημιν και ημειϲ εθεαϲαμεθα και μαρτυρουμεν οτι ο π̅η̅ρ̅ απεϲταλκε̅ τον υιον ϲωτηρα του κοϲμου οϲ αν ομολογη οτι ι̅ϲ̅ εϲτι̅ ο υιοϲ του θ̅υ̅ ο θ̅ϲ̅ εν αυτω μενει και αυτοϲ εν τω θ̅ω̅ και ημειϲ εγνωκαμεν και πιϲτευομεν την αγαπην ην εχει ο θ̅ϲ̅ εν ημιν ο θ̅ϲ̅ αγαπη εϲτιν και ο μενω̅ εν τη αγαπη εν τω θ̅ω̅ μενει και ο θ̅ϲ̅ εν αυτω εν τουτω τετελειωται η αγαπη μεθ ημων ινα παρρηϲιαν εχωμεν εν τη ημερα τηϲ κριϲεωϲ οτι καθωϲ εκεινοϲ εϲτιν και ημειϲ εϲμεν εν τω κοϲμω τουτω φοβοϲ ουκ εϲτι̅ εν τη αγαπη αλλ η τελεια αγαπη εξω βαλλει τον φοβον οτι ο φοβοϲ κολαϲιν εχει ο δε φοβουμενοϲ ου τετελειωται εν τη αγαπη ημειϲ ουν αγαπωμεν οτι ο θ̅ϲ̅ πρωτοϲ ηγαπηϲεν ημαϲ εαν τιϲ ειπη οτι αγαπω τον θ̅ν̅ και τον αδελφον αυτου μειϲη ψευϲτηϲ εϲτι̅ ο γαρ μη αγαπων τον αδελφο̅ αυτου ον εωρακεν τον θ̅ν̅ ον ουχ εωρακεν πωϲ δυναται αγαπαν και ταυτην την εντολην εχομεν απο του θ̅υ̅ ινα ο αγαπων {} το̅ αδελφον αυτου

παϲ ο πιϲτευων οτι ι̅ϲ̅ εϲτιν ο χ̅ϲ̅ εκ του θ̅υ̅ γεγεννηται και παϲ ο αγαπων τον γεννηϲα̅τα αγαπα και τον γεγεννημενον εξ αυτου εν τουτω γινωϲκομεν οτι αγαπωμεν τα τεκνα του θ̅υ̅ οταν τον θ̅ν̅ αγαπωμεν και ταϲ εντολαϲ αυτου τηρωμεν και αι εντολαι αυτου βαριαι ουκ ειϲιν οτι πα̅ το γεγεννημενον εκ του θ̅υ̅ νικα τον κοϲμον και αυτη εϲτιν η νικη η νικηϲαϲα το̅ κοϲμον η πιϲτιϲ ημω̅ τιϲ εϲτιν ο νικων τον κοϲμο̅ ει μη ο πιϲτευων οτι ι̅ϲ̅ εϲτι̅ ο υιοϲ του θ̅υ̅ ουτοϲ εϲτιν ο ελθων δι υδατοϲ και αιματοϲ και π̅ν̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ ουκ εν τω υδατι μονον αλλα εν τω υδατι και εν τω π̅ν̅ι̅ και το π̅ν̅α̅ εϲτιν το μαρτυρουν οτι το π̅ν̅α̅ εϲτι̅ η αληθεια οτι τρειϲ ειϲιν οι μαρτυρουντεϲ το π̅ν̅α̅ και το υδωρ και το αιμα και οι τρειϲ ειϲ το εν ειϲιν ει την μαρτυρια̅ των α̅ν̅ω̅ν̅ λαμβανομεν η μαρτυρεια του θ̅υ̅ μειζων εϲτιν οτι αυτη εϲτιν η μαρτυρια του θ̅υ̅ οτι μεμαρτυρηκεν περι του υιου αυτου ο πιϲτευων ειϲ το̅ υιον του θ̅υ̅ εχει την μαρτυρια̅ του θ̅υ̅ εν αυτω ο μη πιϲτευω̅ τω υ̅ω̅ ψευϲτην πεποιηκε̅ αυτον οτι ουκ επιϲτευϲεν ειϲ την μαρτυριαν ην μεμαρτυρηκεν ο θ̅ϲ̅ περι του υιου αυτου και αυτη εϲτιν η μαρτυρια οτι ζωη̅ αιωνιον εδωκεν ημιν ο θ̅ϲ̅ και αυτη εϲτιν η ζωη εν τω υιω αυτου ο εχων τον υιον εχει την ζωην ο μη εχων τον υιο̅ του θ̅υ̅ την ζωην ουχ εχει ταυτα εγραψα υμιν ινα ειδητε οτι ζωην εχετε αιωνιον οι πιϲτευοντεϲ ειϲ το ονομα του υιου του θ̅υ̅ και αυτη εϲτιν η παρρηϲια ην εχωμεν προϲ αυτον οτι αν αιτωμεθα κατα το ονομα αυτου ακουει ημων ο αν αιτωμεθα οιδαμεν οτι εχομεν τα αιτηματα α ητηκαμεν παρ αυτου εαν τιϲ ιδη τον αδελφον αυτου αμαρτανοντα αμαρτιαν μη προϲ θανατον αιτηϲει και δωϲει αυτω ζωην τοιϲ μη αμαρτανουϲι̅ αμαρτιαν μη προϲ θανατον εϲτιν αμαρτια προϲ θανατον ου περι εκεινηϲ λεγω ινα ερωτηϲη παϲα αδικια αμαρτια εϲτι̅ και εϲτιν αμαρτια ου προϲ θανατο̅ οιδαμεν οτι παϲ ο γεγεννημενοϲ εκ του θ̅υ̅ ουχ αμαρτανει αλλ ο γεννηθειϲ εκ του θ̅υ̅ τηρει {αυτον} και ο πονηροϲ ουχ απτεται αυτου οιδαμεν οτι εκ του θ̅υ̅ εϲμεν και ο κοϲμοϲ ολοϲ εν τω πονηρω κειται και οιδαμεν οτι ο υιοϲ του θ̅υ̅ ηκει και εδωκεν ημιν διανοια̅ ινα γεινωϲκομεν τον αληθεινον θ̅ν̅ και εϲμεν εν τω αληθεινω εν τω υιω αυτου ουτοϲ εϲτιν ο αληθεινοϲ θ̅ϲ̅ και ζωη αιωνιοϲ τεκνια φυλαξατε εαυτουϲ απο των ειδωλω̅



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.