1 ο ην απ αρχηϲ ο ακηκοαμεν ο εωρακαμεν τοιϲ οφθαλμοιϲ ημω̅ ο εθεαϲαμεθα και αι χειρεϲ ημω̅ εψηλαφηϲαν περι του λογου τηϲ ζωηϲ
2 και η ζωη εφανερωθη και εορακαμεν και μαρτυρουμεν και απαγγελλομεν υμιν την ζωην την αιωνιο̅ ητιϲ ην προϲ τον π̅ρ̅α̅ και εφανερωθη ημιν
3 ο εωρακαμε̅ και ακηκοαμεν απαγγελλομεν και υμιν ινα και υμειϲ κοινωνιαν εχητε μεθ ημω̅ και η κοινωνια δε η ημετερα μετα του π̅ρ̅ϲ̅ και μετα του υ̅υ̅ αυτου ι̅υ̅ χ̅υ̅
4 και ταυτα γραφομε̅ {ημειϲ}[1] ινα η χαρα υμων η πεπληρωμενη
5 και αυτη εϲτιν η αγγελια ην ακηκοαμεν απ αυτου και αναγελλομεν υμιν οτι ο θ̅ϲ̅ φωϲ εϲτιν και ϲκοτια εν αυτω ουκ εϲτι̅ ουδεμια
6 εαν γαρ ειπωμεν οτι κοινωνιαν εχομεν μετ αυτου και εν τω ϲκοτει περιπατωμεν ψευδομεθα και ου ποιωμεν την αληθειαν
7 εαν δε εν τω φωτι περιπατωμε̅ ωϲ αυτοϲ εϲτιν εν τω φωτι κοινωνιαν εχομεν μετ αλληλω̅ και το αιμα ι̅υ̅ χ̅υ̅ του υιου αυτου καθαριζει ημαϲ απο παϲηϲ αμαρτιαϲ
8 εαν ειπωμεν οτι αμαρτιαν ουκ εχομεν εαυτουϲ πλανωμεν και η αληθεια εν ημιν ουκ εϲτιν
9 εαν ομολογωμεν ταϲ αμαρτιαϲ ημων πιϲτοϲ εϲτιν και δικαιοϲ ινα αφη ημιν ταϲ αμαρτιαϲ και καθαριϲει ημαϲ απο παϲηϲ αδικειαϲ
10 εαν ειπωμεν οτι ουχ ημαρτηκαμεν ψευϲτην ποιουμεν αυτον και ο λογοϲ αυτου ουκ εϲτιν εν ημιν