Библия › Codex 02 › ΡΩΜΑΙΟΥΣ

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

παυλοϲ δουλοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ κλητοϲ αποϲτολοϲ αφωριϲμενοϲ ειϲ ευαγγελιον θ̅υ̅ ο προεπηγγειλατο δια των προφητω̅ αυτου εν γραφαιϲ αγιαιϲ περι του υιου αυτου του γενομενου εκ ϲπερματοϲ δ̅α̅δ̅ κατα ϲαρκα του οριϲθεντοϲ υ̅υ̅ θ̅υ̅ εν δυναμει κατα π̅ν̅α̅ αγιωϲυνηϲ εξ αναϲταϲεωϲ νεκρων ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων δι ου ελαβομεν χαριν και αποϲτολην ειϲ υπακοην πιϲτεωϲ εν παϲιν τοιϲ εθνεϲιν υπερ του ονοματοϲ αυτου εν οιϲ εϲτε και υμειϲ κλητοι ι̅υ̅ χ̅υ̅ παϲιν τοιϲ ουϲιν εν ρωμη αγαπητοιϲ θ̅υ̅ κλητοιϲ αγιοιϲ χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ πρωτο̅ μεν ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ μου δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ περι παντων υμω̅ οτι η πιϲτιϲ υμων καταγγελλεται εν ολω τω κοϲμω μαρτυϲ γαρ μου εϲτιν ο θ̅ϲ̅ ω λατρευω εν τω π̅ν̅ι̅ μου εν τω ευαγγελιω του υ̅υ̅ αυτου ωϲ αδιαλιπτωϲ μνιαν υμων ποιουμαι παντοτε επι των προϲευχων μου δεομενοϲ ει πωϲ ηδη ποτε ευοδωθηϲομαι εν τω θεληματι του θ̅υ̅ ελθει̅ προϲ υμαϲ επιποθω γαρ ιδει̅ υμαϲ ινα τι μεταδω χαριϲμα υμιν π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ ειϲ το ϲτηριχθηναι υμαϲ τουτ εϲτιν ϲυνπαρακληθηναι εν υμιν δια τηϲ εν αλληλοιϲ πιϲτεωϲ υμω̅ τε και εμου ου θελω δε υμαϲ αγνοειν αδελφοι οτι πολλακειϲ προεθεμην ελθειν προϲ υμαϲ και εκωλυθην αχρι του δευρο ινα τινα καρπον ϲχω και εν υμιν καθωϲ και ε̅ τοιϲ λοιποιϲ εθνεϲιν ελληϲι̅ τε και βαρβαροιϲ ϲοφοιϲ τε και ανοητοιϲ οφιλετηϲ ειμι ουτω το κατ εμε προθυμο̅ και υμιν τοιϲ εν ρωμη ευαγγελιϲαϲθαι ου γαρ επαιϲχυνομαι το ευαγγελιον δυναμιϲ γαρ θ̅υ̅ εϲτιν ειϲ ϲωτηριαν παντι τω πιϲτευοντι ιουδαιω τε πρωτον και ελληνι δικαιοϲυνη δε θ̅υ̅ εν αυτω αποκαλυπτεται εκ πιϲτεωϲ ειϲ πιϲτιν καθωϲ γεγραπται ο δε δικαιοϲ εκ πιϲτεωϲ ζηϲεται αποκαλυπτεται γαρ οργη θ̅υ̅ απ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ επι παϲαν αϲεβειαν και αδικιαν α̅ν̅ω̅ν̅ τω̅ την αληθειαν εν αδικια κατεχοντων διοτι το γνωϲτον του θ̅υ̅ φανερον εϲτιν εν αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ γαρ αυτοιϲ εφανερωϲεν τα γαρ αορατα αυτου απο κτιϲεωϲ κοϲμου τοιϲ ποιημαϲιν νοουμενα καθοραται η τε αιδιοϲ αυτου δυναμιϲ και θιοτηϲ ειϲ το ειναι αυτουϲ αναπολογητουϲ διοτι γνοντεϲ τον θ̅ν̅ ουχ ωϲ θ̅ν̅ εδοξαϲαν η υχαριϲτηϲαν αλλ εματαιωθηϲαν εν τοιϲ διαλογιϲμοιϲ αυτων και εϲκοτιϲθη η αϲυνετοϲ αυτων καρδια φαϲκοντεϲ ειναι ϲοφοι εμωρα̅θηϲαν και ηλλαξαν την δοξαν του αφθαρτου θ̅υ̅ εν ομοιωματι εικονοϲ φθαρτου α̅ν̅ο̅υ̅ και πετεινων και τετραποδων και ερπετων διο παρεδωκεν αυτουϲ ο θ̅ϲ̅ εν ταιϲ επιθυμιαιϲ των καρδιων αυτων {} του ατιμαζεϲθε τα ϲωματα αυτων εν αυτοιϲ οιτεινεϲ μετηλλαξα̅ την αληθειαν του θ̅υ̅ εν τω ψευδει και εϲεβαϲθηϲαν και ελατρευϲαν τη κτιϲει παρα τον κτιϲα̅τα οϲ εϲτιν ευλογητοϲ ειϲ τουϲ αιωναϲ αμην δια τουτο παρεδωκεν αυτουϲ ο θ̅ϲ̅ ειϲ παθη ατιμιαϲ αι τε γαρ θηλειαι αυτω̅ μετηλλαξαν την φυϲικην χρηϲιν ειϲ την παρα φυϲιν ομοιωϲ δε και οι αρρενεϲ αφεντεϲ την φυϲικην χρηϲιν τηϲ θηλειαϲ εξεκαυθηϲαν εν τη ορεξει αυτων ειϲ αλληλουϲ αρρενεϲ εν αρρεϲιν την αϲχημοϲυνην κατεργαζομενοι και την αντιμιϲθειαν ην εδει τηϲ πλανηϲ αυτων εν εαυτοιϲ απολαμβανοντεϲ και καθωϲ ουκ εδοκιμαϲαν τον θ̅ν̅ εχειν εν επιγνωϲει παρεδωκεν αυτουϲ ειϲ αδοκιμον νουν ποιειν τα μη καθηκοντα πεπληρωμενουϲ παϲη αδικια πονηρια κακια πλεονεξια μεϲτουϲ φθονου εριδοϲ φονου κακοηθειαϲ ψιθυριϲταϲ καταλαλουϲ θεοϲτυγειϲ υβριϲταϲ υπερηφανουϲ αλαζοναϲ εφευρεταϲ κακων γονευϲιν απιθειϲ αϲυνετουϲ αϲυνθετουϲ αϲτοργουϲ αναιλεημοναϲ οιτεινεϲ το δικαιωμα του θ̅υ̅ επιγνοντεϲ οτι οι τα τοιαυτα πραϲϲοντεϲ αξιοι θανατου ειϲι̅ ου μονον αυτα ποιουϲιν αλλα και ϲυνευδοκουϲιν τοιϲ πραϲϲουϲι̅

διο αναπολογητοϲ ει ω α̅ν̅ε̅ παϲ ο κρινων εν ω γαρ κρινειϲ το̅ ετερον ϲεαυτον κατακρινειϲ τα γαρ αυτα πραϲϲειϲ ο κρινων οιδαμεν δε οτι το κριμα του θ̅υ̅ εϲτιν κατα αληθειαν επι τουϲ τα τοιαυτα πραϲϲονταϲ λογιζη δε τουτω ω α̅ν̅ε̅ ο κρινων τουϲ τα τοιαυτα πραϲϲονταϲ και ποιω̅ αυτα οτι ϲυ εκφευξη το κριμα του θ̅υ̅ η του πλουτου τηϲ χρηϲτοτητοϲ αυτου και τηϲ ανοχηϲ και τηϲ μακροθυμιαϲ καταφρονειϲ αγνοων οτι το χρηϲτον του θ̅υ̅ ειϲ μετανοια̅ ϲε αγει κατα δε την ϲκληροτητα ϲου και αμετανοητον καρδια̅ θηϲαυριζειϲ ϲεαυτω οργην εν ημερα οργηϲ και ανταποδωϲεωϲ δικαιοκριϲιαϲ του θ̅υ̅ οϲ αποδωϲει εκαϲτω κατα τα εργα αυτου τοιϲ μεν καθ υπομονην εργου αγαθου δοξαν και τιμην και αφθαρϲιαν ζητουϲι̅ ζωην αιωνιον τοιϲ δε εξ ερηθειαϲ και απειθουϲι μεν τη αληθεια πειθομενοιϲ δε τη αδικεια οργη και θυμοϲ θλιψειϲ και ϲτενοχωρια επι παϲαν ψυχην α̅ν̅ο̅υ̅ του κατεργαζομενου το κακον ιουδαιου τε πρωτον και ελληνοϲ δοξα δε και τιμη και ειρηνη παντι τω εργαζομενω το αγαθον ιουδαιω τε πρωτον και ελληνι ου γαρ εϲτιν προϲωπολημψια παρα τω θ̅ω̅ οϲοι γαρ ανομωϲ ημαρτον ανομωϲ και απολουνται και οϲοι εν νομω ημαρτον δια νομου κριθηϲονται ου γαρ οι ακροαται νομου δικαιοι παρα τω θ̅ω̅ αλλ οι ποιηται νομου δικαιωθηϲονται οταν γαρ εθνη τα μη νομον εχοντα φυϲει τα του νομου ποιωϲιν ουτοι νομον μη εχοντεϲ εαυτοιϲ ειϲιν νομοϲ οιτεινεϲ ενδιγνυνται το εργον του νομου γραπτον εν ταιϲ καρδιαιϲ αυτω̅ ϲυνμαρτυρουϲηϲ αυτων τηϲ ϲυνειδηϲεωϲ και μεταξυ αλληλων των λογιϲμων κατηγορουντων η και απολογουμενων εν ημερα η κρινει ο θ̅ϲ̅ τα κρυπτα των α̅ν̅ω̅ν̅ κατα το ευαγγελιον μου δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ ει δε ϲυ ιουδαιοϲ επονομαζη και επαναπαυη νομω και καυχαϲαι εν θ̅ω̅ και γινωϲκειϲ το θελημα και δοκιμαζειϲ τα διαφεροντα κατηχουμενοϲ εκ του νομου πεποιθαϲ τε ϲεαυτον οδηγον ειναι τυφλω̅ φωϲ των εν ϲκοτει πεδευτη̅ αφρονων εχοντα την μορφωϲιν τηϲ γνωϲεωϲ και τηϲ αληθειαϲ εν τω νομω ο ουν διδαϲκων ετερον ϲεαυτο̅ ου διδαϲκειϲ ο κηρυϲϲων μη κλεπτειν κλεπτειϲ ο λεγων μη μοιχευειν μοιχευειϲ ο βδελυϲϲομενοϲ τα ιδωλα {ιεροϲωλειϲ} οϲ εν νομω καυχαϲαι δια τηϲ παραβαϲαϲεωϲ του νομου τον θ̅ν̅ ατιμαζειϲ το γαρ ονομα του θ̅υ̅ δι υμαϲ βλαϲφημειται εν τοιϲ εθνεϲιν καθωϲ γεγραπται {�������� ��� ���} ωφελει εαν νομον πραϲϲηϲ εαν δε παραβατηϲ νομου ηϲ η περιτομη ϲου ακροβυϲτια γεγονεν εαν ουν η ακροβυϲτια τα δικαιωματα του νομου φυλαϲϲη ουχ η ακροβυϲτεια αυτου ειϲ περιτομην λογιϲθηϲεται και κρινει η εκ φυϲεωϲ ακροβυϲτια τον νομον τελουϲα ϲε τον δια γραμματοϲ και περιτομηϲ παραβατην νομου ου γαρ ο εν τω φανερω ιουδαιοϲ εϲτιν ουδε η εν τω φανερω εν ϲαρκι περιτομη αλλ ο εν τω κρυπτω ιουδαιοϲ και περιτομη καρδιαϲ εν π̅ν̅ι̅ ου γραμματι ου ο επαινοϲ ουκ εξ α̅ν̅ω̅ν̅ αλλ εκ του θ̅υ̅

τι ουν το περιϲϲον του ιουδαιου η τιϲ η ωφελεια τηϲ περιτομηϲ πολυ κατα παντα τροπον πρωτο̅ μεν γαρ οτι επιϲτευθηϲαν τα λογια του θ̅υ̅ τι γαρ ει ηπειθηϲαν τινεϲ μη η απιϲτεια αυτω̅ την πιϲτιν του θ̅υ̅ καταργηϲει μη γενοιτο γινεϲθω δε ο θ̅ϲ̅ αληθηϲ παϲ δε α̅ν̅ο̅ϲ̅ ψευϲτηϲ καθωϲ γεγραπται οπωϲ α̅ δικαιωθηϲ εν τοιϲ λογοιϲ ϲου και νικηϲειϲ εν τω κρινεϲθαι ϲε ει δε η αδικια ημων θ̅υ̅ δικαιοϲυνην ϲυνιϲτηϲιν τι ερουμεν μη αδικοϲ ο θ̅ϲ̅ ο επιφερων την οργην κατα α̅ν̅ο̅ν̅ λεγω μη γενοιτο επει πωϲ κρινει ο θ̅ϲ̅ τον κοϲμον ει δε η αληθεια του θ̅υ̅ εν τω εμω ψευϲματι επεριϲϲευϲεν ειϲ την δοξαν αυτου τι ετι καγω ωϲ αμαρτωλοϲ κρινομαι και μη καθωϲ βλαϲφημουμεθα και καθωϲ φαϲιν τινεϲ ημαϲ λεγειν οτι ποιηϲωμεν τα κακα ινα ελθη τα αγαθα ων το κριμα ενδικον εϲτιν τι ουν προεχωμεθα ου παντωϲ προητιαϲαμεθα γαρ ιουδαιουϲ τε πρωτον και ελληναϲ πανταϲ υφ αμαρτιαν ειναι καθωϲ γεγραπται οτι ουκ εϲτιν δικαιοϲ ουδε ειϲ ουκ εϲτιν ϲυνιων ουκ εϲτιν ο εκζητων τον θ̅ν̅ παντεϲ εξεκλειναν αμα ηχρεωθηϲαν ουκ εϲτιν ποιων χρηϲτοτητα ουκ εϲτιν εωϲ αινοϲ ταφοϲ ανεωγμενοϲ ο λαρυξ αυτω̅ ταιϲ γλωϲϲαιϲ αυτων εδολιουϲα̅ ιοϲ αϲπιδων υπο τα χειλη αυτω̅ ων το ϲτομα αραϲ και πικριαϲ γεμει οξειϲ οι ποδεϲ αυτων εκχεαι αιμα ϲυντριμμα και ταλαιπωρια ε̅ ταιϲ οδοιϲ αυτων και οδον ειρηνηϲ ουκ εγνωϲαν ουκ εϲτιν φοβοϲ θ̅υ̅ απεναντι των οφθαλμων αυτων οιδαμεν δε οτι οϲα ο νομοϲ λεγει τοιϲ εν τω νομω λαλει ινα παν ϲτομα φραγη και υποδικοϲ γενηται παϲ ο κοϲμοϲ τω θ̅ω̅ διοτι εξ εργων νομου ου δικαιωθηϲεται παϲα ϲαρξ ενωπιον αυτου δια γαρ νομου επιγνωϲιϲ αμαρτιαϲ νυνι δε χωρειϲ νομου δικαιοϲυνη θ̅υ̅ πεφανερωται μαρτυρουμενη υπο του νομου και των προφητων δικαιοϲυνη δε θ̅υ̅ δια πιϲτεωϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ ειϲ πανταϲ τουϲ πιϲτευονταϲ ου γαρ εϲτι̅ διαϲτολη παντεϲ γαρ ημαρτο̅ και υϲτερουνται τηϲ δοξηϲ του θ̅υ̅ δικαιουμενοι δωρεαν τη αυτου χαριτι δια τηϲ απολυτρωϲεωϲ τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ ον προεθετο ο θ̅ϲ̅ ιλαϲτηριον εν τω αυτου αιματι ειϲ ενδιξιν τηϲ δικαιοϲυνηϲ αυτου δια την παρεϲιν των προγεγονοτων αμαρτηματων εν τη ανοχη του θ̅υ̅ προϲ την ενδιξιν τηϲ δικαιοϲυνηϲ αυτου εν τω νυν καιρω ειϲ το ειναι αυτον δικαιο̅ και δικαιουντα τον εκ πιϲτεωϲ ι̅υ̅ που ουν η καυχηϲειϲ εξεκλειϲθη δια ποιου νομου των εργω̅ ουχι αλλα δια νομου πιϲτεωϲ λογιζομεθα γαρ δικαιουϲθαι πιϲτει α̅ν̅ο̅ν̅ χωρειϲ εργων νομου {μη} ιουδαιων ο θ̅ϲ̅ μονον ουχι και εθνων ναι και εθνων {ειερ} ειϲ ο θ̅ϲ̅ οϲ δικαιωϲει περιτομην εκ πιϲτεωϲ και ακροβυϲτειαν δια τηϲ πιϲτεωϲ νομον ουν καταργουμεν δια τηϲ πιϲτεωϲ μη γενοιτο αλλα νομον ιϲτανομε̅

τι ουν ερουμεν ευρηκεναι αβρααμ τον προπατορα ημω̅ κατα ϲαρκα ει γαρ αβρααμ εξ εργων εδικαιωθη εχει καυχημα αλλ ου προϲ θ̅ν̅ τι γαρ η γραφη λεγει επιϲτευϲεν δε αβρααμ τω θ̅ω̅ και ελογιϲθη αυτω ειϲ δικαιοϲυνην τω δε εργαζομενω ο μιϲθοϲ ου λογιζετε κατα χαριν αλλα κατα οφειλημα τω δε μη εργαζομενω πιϲτευοντι δε επι τον δικαιουντα τον αϲεβη λογιζετε η πιϲτιϲ αυτου ειϲ δικαιοϲυνην καθαπερ και δ̅α̅δ̅ λεγει τον μακαριϲμον του α̅ν̅ο̅υ̅ ω ο θ̅ϲ̅ λογιζετε δικαιοϲυνην χωρειϲ εργων μακαριοι ων αφεθηϲαν αι ανομιαι και ων επεκαλυφθηϲαν αι αμαρτιαι μακαριοϲ ανηρ ω ου μη λογιϲητε κ̅ϲ̅ αμαρτιαν ο μακαριϲμοϲ ουν ουτοϲ επι την περιτομην η και επι τη̅ ακροβυϲτιαν λεγομεν γαρ οτι ελογιϲθη τω αβρααμ η πιϲτιϲ ειϲ δικαιοϲυνην πωϲ ουν ελογιϲθη εν περιτομη οντι η εν ακροβυϲτια ουκ ε̅ περιτομη αλλ εν ακροβυϲτεια και ϲημειον ελαβεν περιτομην ϲφραγιδα δικαιοϲυνηϲ τηϲ πιϲτεωϲ τηϲ εν τη ακροβυϲτεια ειϲ το ειναι αυτον π̅ρ̅α̅ παντων των πιϲτευο̅των δι ακροβυϲτειαϲ ειϲ το λογιϲθηναι αυτοιϲ ειϲ δικαιοϲυνην και π̅ρ̅α̅ περιτομηϲ τοιϲ ουκ εκ περιτομηϲ μονον αλλα και τοιϲ ϲτοιχουϲιν τοιϲ ιχνεϲιν τηϲ εν ακροβυϲτεια πιϲτεωϲ του π̅ρ̅ϲ̅ ημων αβρααμ ου γαρ δια νομου η επαγγελεια τω αβρααμ η τω ϲπερματι αυτου το κληρονομον αυτον ειναι κοϲμου αλλα δια δικαιοϲυνηϲ πιϲτεωϲ ει γαρ οι εκ νομου κληρονομοι κεκενωται η πιϲτιϲ και κατηργηται η επαγγελεια ο γαρ νομοϲ οργην κατεργαζετε ου δε ουκ εϲτιν νομοϲ ουδε παραβαϲειϲ δια τουτο εκ πιϲτεωϲ ινα η κατα χαριν ειϲ το ειναι βεβαιαν την επαγγελειαν παντι τω ϲπερματι ου τω εκ του νομου μονον αλλα και τω εκ πιϲτεωϲ αβρααμ οϲ εϲτιν π̅η̅ρ̅ παντων ημων καθωϲ γεγραπται οτι π̅ρ̅α̅ πολλων εθνων τεθεικα ϲε κατεναντι ου επιϲτευϲεν θ̅υ̅ του ζωοποιουντοϲ τουϲ νεκρουϲ και καλουντοϲ τα μη οντα ωϲ οντα οϲ παρ ελπιδα επ ελπιδι επιϲτευϲεν ειϲ το γενεϲθαι αυτον π̅ρ̅α̅ πολλων εθνων κατα το ειρημενον ουτωϲ εϲται το ϲπερμα ϲου και μη αϲθενηϲαϲ τη πιϲτει κατενοηϲεν το εαυτου ϲωμα ηδη νενεκρωμενον εκατο̅ταετηϲ που υπαρχων και τη̅ νεκρωϲιν τηϲ μητραϲ ϲαρραϲ ειϲ δε την επαγγελειαν του θ̅υ̅ ου διεκριθη τη απιϲτεια αλλ ενεδυναμωθη τη πιϲτει δουϲ δοξαν τω θ̅ω̅ και πληροφορηθειϲ οτι ο επηγγελται δυνατοϲ εϲτιν και ποιηϲαι διο και ελογιϲθη αυτω ειϲ δικαιοϲυνην ουκ εγραφη δε δι αυτον μονον οτι ελογιϲθη αυτω αλλα και δι ημαϲ οιϲ μελλει λογιζεϲθαι τοιϲ πιϲτευουϲιν επι τον εγειροντα ι̅ν̅ τον κ̅ν̅ ημων εκ νεκρων οϲ παρεδοθη δια τα παραπτωματα ημων και ηγερθη δια την δικαιωϲιν ημων

δικαιωθεντεϲ ουν εκ πιϲτεωϲ ειρηνην εχωμεν προϲ τον θ̅ν̅ δια του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ δι ου και την προϲαγωγη̅ εϲχηκαμεν εν τη πιϲτει ειϲ την χαραν ταυτην εν η εϲτηκαμεν και καυχωμεθα επ ελπιδι τηϲ δοξηϲ του θ̅υ̅ ου μονον δε αλλα και καυχωμεθα εν ταιϲ θλιψεϲιν ειδοτεϲ οτι η θλιψειϲ υπομονην κατεργαζεται η δε υπομονη δοκιμη̅ η δε δοκιμη ελπιδα η δε ελπιϲ ου καταιϲχυνει οτι η αγαπη του θ̅υ̅ εκκεχυται εν ταιϲ καρδιαιϲ ημων δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου του δοθεντοϲ ημιν ετι γαρ χ̅ϲ̅ οντων ημων αϲθενων ετι κατα καιρον υπερ αϲεβων απεθανεν μολιϲ γαρ υπερ δικαιου τιϲ αποθανειται υπερ γαρ του αγαθου ταχα τιϲ και τολμα αποθανειν ϲυνιϲτηϲιν δε την εαυτου αγαπην ειϲ ημαϲ ο θ̅ϲ̅ οτι ετι αμαρτωλων οντων ημων χ̅ϲ̅ υπερ ημων απεθανεν πολλω ου̅ μαλλον δικαιωθεντεϲ νυν εν τω αιματι αυτου ϲωθηϲομεθα δι αυτου απο τηϲ οργηϲ ει γαρ εχθροι οντεϲ κατηλλαγημεν τω θ̅ω̅ δια του κ̅υ̅ ημω̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ δι ου νυν την καταλλαγην ελαβομεν δια τουτο ωϲπερ δι ενοϲ α̅ν̅ο̅υ̅ η αμαρτια ειϲ τον κοϲμον ειϲηλθεν και δια τηϲ αμαρτιαϲ ο θανατοϲ και ουτωϲ ειϲ πανταϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ο θανατοϲ διηλθεν εφ ω πα̅τεϲ ημαρτον αχρι γαρ νομου αμαρτια ην εν κοϲμω αμαρτια δε ουκ ελλογατο μη οντοϲ νομου αλλ εβαϲιλευϲεν ο θανατοϲ απο αδαμ μεχρι μωϲεωϲ και επι τουϲ μη αμαρτηϲανταϲ επι τω ομοιωματι τηϲ παραβαϲεωϲ αδαμ οϲ εϲτι̅ τυποϲ του μελλοντοϲ αλλ ουχ ωϲ το παραπτωμα ουτωϲ και το χαριϲμα ει γαρ τω του ενοϲ παραπτωματι οι πολλοι απεθανον πολλω ου̅ μαλλον η χαριϲ του θ̅υ̅ και η δωρεα εν χαριτι τη του ενοϲ α̅ν̅ο̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ειϲ τουϲ πολλουϲ επεριϲϲευϲεν και ουχ ωϲ δι ενοϲ αμαρτηϲαντοϲ το δωρημα το μεν γαρ κριμα εξ ενοϲ ειϲ κατακριμα το δε χαριϲμα εκ πολλων παραπτωματω̅ ειϲ δικαιωμα ει γαρ εν ενι παραπτωματι ο θανατοϲ εβαϲιλευϲεν δια του ενοϲ πολλω μαλλον οι την περιϲϲιαν τηϲ χαριτοϲ και τηϲ δωρεαϲ τηϲ δικαιοϲυνηϲ λαμβανοντεϲ εν ζωη βαϲιλευϲουϲιν δια του ενοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ αρα ουν ωϲ δι ενοϲ παραπτωματοϲ ειϲ πανταϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ειϲ κατακριμα ουτωϲ και δι ενοϲ δικαιωματοϲ ειϲ πανταϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ειϲ δικαιωϲιν ζωηϲ ωϲπερ γαρ δια τηϲ παρακοηϲ του ενοϲ α̅ν̅ο̅υ̅ αμαρτωλοι κατεϲταθηϲαν οι πολλοι ουτωϲ και δια τηϲ υπακοηϲ του ενοϲ δικαιοι καταϲταθηϲονται οι πολλοι νομοϲ δε παρειϲηλθεν ινα πλεοναϲη το παραπτωμα ου δε επλεοναϲεν η αμαρτια υπερεπεριϲϲευϲε̅ η χαριϲ ινα ωϲπερ εβαϲιλευϲε̅ η αμαρτια εν τω θανατω ουτωϲ και η χαριϲ βαϲιλευϲη δια δικαιοϲυνηϲ ειϲ ζωην αιωνιον δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων

τι ουν ερουμε̅ επιμενωμεν τη αμαρτια ινα η χαριϲ πλεοναϲη μη γενοιτο οιτινεϲ απεθανομεν τη αμαρτια πωϲ ετι ζηϲομεν εν αυτη η αγνοειτε οτι οϲοι εβαπτιϲθημε̅ ειϲ χ̅ν̅ ι̅ν̅ ειϲ τον θανατον αυτου εβαπτιϲθημεν ϲυνεταφημε̅ ουν αυτω δια του βαπτιϲματοϲ ειϲ τον θανατον ινα ωϲπερ ηγερθη χ̅ϲ̅ εκ νεκρων δια τηϲ δοξηϲ του π̅ρ̅ϲ̅ ουτωϲ και ημειϲ εν καινοτητι ζωηϲ περιπατηϲωμεν ει γαρ ϲυμφυτοι γεγοναμεν τω ομοιωματι του θανατου αυτου αλλα και τηϲ αναϲταϲεωϲ εϲομεθα τουτο γινωϲκοντεϲ οτι ο παλαιοϲ ημω̅ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ϲυνεϲταυρωθη ινα καταργηϲη το ϲωμα τηϲ αμαρτιαϲ του μηκετι δουλευειν ημαϲ τη αμαρτια ο γαρ αποθανω̅ δεδικαιωται απο τηϲ αμαρτιαϲ ει δε απεθανομεν ϲυν χ̅ω̅ πιϲτευομεν οτι και ϲυνζηϲομεν αυτω ειδοτεϲ οτι χ̅ϲ̅ εγερθειϲ εκ νεκρων ουκετι αποθνηϲκει θανατοϲ αυτου ουκετι κυριευει ο γαρ απεθανεν τη αμαρτια απεθανεν εφαπαξ ο δε ζη ζη τω θ̅ω̅ ουτωϲ και υμειϲ λογιζεϲθαι εαυτουϲ νεκρουϲ μεν τη αμαρτια ζωνταϲ δε τω θ̅ω̅ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ μη ουν βαϲιλευετω η αμαρτια ε̅ τω θνητω υμων ϲωματι ειϲ το υπακουειν ταιϲ επιθυμιαιϲ αυτου μηδε παριϲτανετε τα μελη υμων οπλα αδικιαϲ τη αμαρτια αλλα παραϲτηϲατε εαυτουϲ τω θ̅ω̅ ωϲει εκ νεκρων ζωνταϲ και τα μελη υμων οπλα δικαιοϲυνηϲ τω θ̅ω̅ αμαρτια γαρ υμω̅ ου κυριευϲει ου γαρ εϲτε υπο νομον αλλ υπο χαριν τι ουν αμαρτηϲωμεν οτι ουκ εϲμεν υπο νομον αλλ υπο χαριν μη γενοιτο ουκ οιδατε οτι ω παριϲτανετε εαυτουϲ δουλουϲ ειϲ υπακοην δουλοι εϲται ω υπακουετε ητοι αμαρτιαϲ ειϲ θανατο̅ η υπακοηϲ ειϲ δικαιοϲυνην χαριϲ δε τω θ̅ω̅ οτι ητε δουλοι τηϲ αμαρτιαϲ υπηκουϲαται δε εκ καθαραϲ καρδιαϲ ειϲ ον παρεδοθητε τυπον διδαχηϲ ελευθερωθεντεϲ δε απο τηϲ αμαρτιαϲ εδουλωθητε τη δικαιοϲυνη ανθρωπινον λεγω δια την αϲθενειαν τηϲ ϲαρκοϲ υμων ωϲπερ γαρ παρεϲτηϲατε τα μελη υμων δουλα τη ακαθαρϲια και τη ανομια ειϲ την ανομιαν ουτω νυν παραϲτηϲατε τα μελη υμων οπλα τη δικαιοϲυνη ειϲ αγιαϲμον οτε γαρ δουλοι ητε τηϲ αμαρτιαϲ ελευθεροι ητε τη δικαιοϲυνη τινα ουν καρπον ειχετε τοτε εφ οιϲ νυ̅ επαιϲχυνεϲθε το γαρ τελοϲ εκεινων θανατοϲ νυνι δε ελευθερωθεντεϲ απο τηϲ αμαρτιαϲ δουλωθεντεϲ δε τω θ̅ω̅ εχετε τον καρπον υμω̅ ειϲ αγιαϲμον το δε τελοϲ ζωη̅ αιωνιον τα γαρ οψωνια τηϲ αμαρτιαϲ θανατοϲ το δε χαριϲμα του θ̅υ̅ ζωη αιωνιοϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τω κ̅ω̅ ημων

η αγνοειται αδελφοι γινωϲκουϲιν γαρ νομο̅ λαλω οτι ο νομοϲ κυριευει του α̅ν̅ο̅υ̅ εφ οϲον χρονον ζη η γαρ υπανδροϲ γυνη τω ζωντι ανδρι δεδεται νομω εαν δε αποθανη ο ανηρ κατηργηται απο του νομου του ανδροϲ αρα ουν ζωντοϲ του ανδροϲ μοιχαλιϲ χρηματιϲει η γυνη εαν γενηται ανδρι ετερω εαν δε αποθανη ο ανηρ ελευθερα εϲτιν απο του νομου του μη ειναι αυτην μοιχαλιδα γενομενην ανδρι ετερω ωϲτε αδελφοι μου και υμειϲ εθανατωθητε τω νομω δια του ϲωματοϲ του χ̅υ̅ ειϲ το γενεϲθαι υμαϲ ετερω τω εκ νεκρων εγερθεντι ινα καρποφορηϲωμεν τω θ̅ω̅ οτε γαρ ημεν εν τη ϲαρκι τα παθηματα των αμαρτιων τα δια του νομου ενηργειτο εν τοιϲ μελεϲιν ημων ειϲ το καρποφορηϲαι τω θανατω νυνι δε κατηργηθημεν απο του νομου αποθανοντεϲ εν ω κατειχομεθα ωϲτε δουλευειν ημαϲ εν καινοτητι π̅ν̅ϲ̅ και ου παλαιοτητι γραμματοϲ τι ουν ερουμεν ο νομοϲ αμαρτια μη γενοιτο αλλα την αμαρτιαν ουκ {εγνω} ει μη δια νομου την τε γαρ επιθυμιαν ουκ ηδει̅ ει μη ο νομοϲ ελεγεν ουκ επιθυμηϲειϲ αφορμην δε λαβουϲα η αμαρτια δια τηϲ ε̅τοληϲ κατειργαϲατο εν εμοι παϲαν επιθυμιαν χωριϲ γαρ νομου αμαρτια νεκρα εγω δε εζων χωρειϲ νομου ποτε ελθουϲηϲ δε τηϲ εντοληϲ η αμαρτια ανεζηϲεν εγω δε απεθανον και ευρεθη μοι η εντολη η ειϲ ζωην αυτη ειϲ θανατον η γαρ αμαρτια αφορμην λαβουϲα δια τηϲ εντοληϲ εξηπατηϲεν με και δι αυτηϲ απεκτεινεν ωϲτε ο μεν νομοϲ αγιοϲ και η εντολη αγια και δικαια και αγαθη το ουν αγαθον εμοι εγενετο θανατοϲ μη γενοιτο αλλα η αμαρτια ινα φανη αμαρτια δια του αγαθου μοι κατεργαζομενη θανατον ινα γενηται καθ υπερβολην αμαρτωλοϲ η αμαρτια δια τηϲ εντοληϲ οιδαμεν δε οτι ο νομοϲ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ϲ̅ εϲτιν {��� ��} ϲαρκινοϲ ειμι πεπραμενοϲ υπο την αμαρτιαν ο {���} κατεργαζομαι ου γινωϲκω ου γαρ ο θελω τουτο πραϲϲω αλλ ο μιϲω τουτο ποιω ει δε ο ου θελω τουτο ποιω ϲυμφημι τω νομω οτι καλοϲ νυνι δε ουκετι εγω κατεργαζομαι αυτο αλλ η οικουϲα εν εμοι αμαρτια οιδα γαρ οτι ουκ οικει εν εμοι τουτ εϲτιν εν τη ϲαρκι μου αγαθον το γαρ θελειν παρακειται μοι το δε κατεργαζεϲθαι το καλον ου ου γαρ ο θελω ποιω αγαθον αλλ ο ου θελω κακον τουτο πραϲϲω ει δε ο ου θελω εγω τουτο ποιω ουκετι εγω κατεργαζομαι αυτο αλλ η οικουϲα εν εμοι αμαρτια ευριϲκω αρα τον νομον τω θελοντι εμοι ποιειν το καλον οτι εμοι το κακον παρακειται ϲυνηδομαι γαρ τω νομω του θ̅υ̅ κατα το̅ εϲω α̅ν̅ο̅ν̅ βλεπω δε ετερο̅ νομον εν τοιϲ μελεϲιν μου αντιϲτρατευομενον και αιχμαλωτιζοντα τω νομω του νοοϲ μου τω οντι εν τοιϲ μελεϲιν μου ταλαιπωροϲ εγω α̅ν̅ο̅ϲ̅ τιϲ με ρυϲεται εκ του ϲωματοϲ του θανατου τουτου ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων αρα ουν αυτοϲ εγω τω μεν νοει δουλευω νομω θ̅υ̅ τη δε ϲαρκι νομω αμαρτιαϲ

ουδεν αρα νυν κατακριμα τοιϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ μη κατα ϲαρκα περιπατουϲιν ο γαρ νομοϲ του π̅ν̅ϲ̅ τηϲ ζωηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ ηλευθερωϲεν με απο του νομου τηϲ αμαρτιαϲ και του θανατου το γαρ αδυνατον του νομου εν ω ηϲθενει δια τηϲ ϲαρκοϲ ο θ̅ϲ̅ τον εαυτου υ̅ν̅ πεμψαϲ εν ομοιωματι ϲαρκοϲ αμαρτιαϲ και περι αμαρτιαϲ κατεκρινεν την αμαρτιαν εν τη ϲαρκι ινα το δικαιωμα του νομου πληρωθη εν ημιν τοιϲ μη κατα ϲαρκα περιπατουϲιν αλλα κατα π̅ν̅α̅ οι γαρ κατα ϲαρκα οντεϲ τα τηϲ ϲαρκοϲ φρονουϲιν οι δε κατα π̅ν̅α̅ τα του π̅ν̅ϲ̅ το γαρ φρονημα τηϲ ϲαρκοϲ θανατοϲ το δε φρονημα του π̅ν̅ϲ̅ ζωη και ειρηνη διοτι το φρονημα τηϲ ϲαρκοϲ εχθρα ειϲ θ̅ν̅ τω γαρ νομω του θ̅υ̅ ουχ υποταϲϲεται ουδε γαρ δυναται οι δε εν ϲαρκι οντεϲ θ̅ω̅ αρεϲαι ου δυνανται υμειϲ δε ουκ εϲται εν ϲαρκι αλλ εν π̅ν̅ι̅ ειπερ π̅ν̅α̅ θ̅υ̅ οικει εν υμιν ει δε τιϲ π̅ν̅α̅ χ̅υ̅ ουκ εχει ουτοϲ ουκ εϲτιν αυτου ει δε χ̅ϲ̅ εν υμιν το μεν ϲωμα νεκρον δια αμαρτιαν το δε π̅ν̅α̅ ζωη δια δικαιοϲυνην ει δε το π̅ν̅α̅ του εγειραντοϲ τον ι̅ν̅ εκ νεκρων οικει εν υμιν ο εγειραϲ εκ νεκρω̅ χ̅ν̅ ι̅ν̅ ζωοποιηϲει τα θνητα ϲωματα υμων δια του ενοικουντοϲ αυτου π̅ν̅ϲ̅ εν υμιν αρα ουν αδελφοι οφιλετε εϲμεν ου τη ϲαρκι του κατα ϲαρκα ζην ει γαρ κατα ϲαρκα ζητε μελλετε αποθνηϲκειν ει δε π̅ν̅ι̅ ταϲ πραξειϲ του ϲωματοϲ θανατουτε ζηϲεϲθαι οϲοι γαρ π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ αγονται ουτοι υιοι θ̅υ̅ ειϲιν ου γαρ ελαβετε π̅ν̅α̅ δουλειαϲ παλιν ειϲ φοβο̅ αλλα ελαβετε π̅ν̅α̅ υιοθεϲιαϲ εν ω κραζομεν αββα ο π̅η̅ρ̅ αυτο το π̅ν̅α̅ ϲυνμαρτυρει τω π̅ν̅ι̅ ημω̅ οτι εϲμεν τεκνα θ̅υ̅ ει δε τεκνα και κληρονομοι κληρονομοι μεν θ̅υ̅ ϲυνκληρονομοι δε χ̅υ̅ ειπερ ϲυνπαϲχωμεν ινα και ϲυ̅δοξαϲθωμεν λογιζομαι δε οτι ουκ αξια τα παθηματα του νυ̅ καιρου προϲ την μελλουϲαν δοξαν αποκαλυφθηναι ειϲ ημαϲ η γαρ αποκαραδοκια τηϲ κτιϲεωϲ την αποκαλυψιν των υιων του θ̅υ̅ απεκδεχεται τη γαρ ματαιοτητι η κτιϲειϲ υπεταγη ουχ εκουϲα αλλα δια τον υποταξαντα επ ελπιδι οτι και αυτη η κτιϲειϲ ελευθερωθηϲεται απο τηϲ δουλειαϲ τηϲ φθοραϲ ειϲ την ελευθερια̅ τηϲ δοξηϲ των τεκνων του θ̅υ̅ οιδαμεν δε οτι παϲα η κτιϲειϲ ϲυϲτεναζει και ϲυνωδινει αχρι του νυν ου μονον δε αλλα και αυτοι την απαρχην του π̅ν̅ϲ̅ εχοντεϲ ημειϲ και αυτοι εν εαυτοιϲ ϲτεναζομεν υιοθεϲια̅ απεκδεχομενοι την απολυτρωϲιν του ϲωματοϲ ημων τη γαρ ελπιδι εϲωθημεν ελπιϲ δε βλεπομενη ουκ εϲτιν ελπιϲ ο γαρ βλεπει τιϲ τι και υπομενει ει δε ο ου βλεπομεν ελπιζομεν δι υπομονηϲ απεκδεχομεθα ωϲαυτωϲ δε και το π̅ν̅α̅ ϲυναντιλαμβανετε τη αϲθενεια ημων το γαρ τι προϲευξωμεθα καθο δει ουκ οιδαμεν αλλ αυτο το π̅ν̅α̅ υπερεντυγχανει ϲτεναγμοιϲ αλαλητοιϲ ο δε ερευνων ταϲ καρδιαϲ οιδεν τι το φρονημα του π̅ν̅ϲ̅ οτι κατα θ̅ν̅ εντυγχανει υπερ αγιων οιδαμεν δε οτι τοιϲ αγαπωϲιν τον θ̅ν̅ παντα ϲυνεργει ο θ̅ϲ̅ ειϲ αγαθον τοιϲ κατα προθεϲιν κλητοιϲ ουϲιν οτι ουϲ προεγνω και προωριϲε̅ ϲυμμορφουϲ τηϲ εικονοϲ του υιου αυτου ειϲ το ειναι αυτον πρωτοτοκον εν πολλοιϲ αδελφοιϲ ουϲ δε προεγνω τουτουϲ και εκαλεϲεν και ουϲ εκαλεϲεν τουτουϲ και εδικαιωϲεν και ουϲ εδικαιωϲε̅ τουτουϲ και εδοξαϲεν τι ουν ερουμεν προϲ ταυτα ει ο θ̅ϲ̅ υπερ ημων τιϲ καθ ημων οϲ γε του ιδιου υιου ουκ εφειϲατο αλλ υπερ ημων παντων παρεδωκεν αυτον πωϲ ουχι και ϲυ̅ αυτω τα παντα ημιν χαριϲεται τιϲ εγκαλεϲει κατα εκλεκτων θ̅υ̅ θ̅ϲ̅ ο δικαιων τιϲ ο κατακρινω̅ χ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ο αποθανων μαλλον δε εγερθειϲ εκ νεκρων οϲ εϲτι̅ εν δεξια του θ̅υ̅ οϲ και εντυγχανει υπερ ημων τιϲ ημαϲ χωριϲη απο τηϲ αγαπηϲ του χ̅υ̅ θλιψιϲ η ϲτενοχωρια η διωγμοϲ η λιμοϲ η γυμνοτηϲ η κινδυνοϲ η μαχαιρα καθωϲ γεγραπται οτι ενεκεν ϲου θανατουμεθα ολην την ημεραν ελογιϲθημεν ωϲ προβατα ϲφαγηϲ αλλ εν τουτοιϲ παϲι̅ υπερνικωμεν δια του αγαπηϲαντοϲ ημαϲ πεπειϲμαι γαρ οτι ουτε θανατοϲ ουτε ζωη ουτε αγγελοι ουτε αρχαι ουτε ενεϲτωτα ουτε μελλοντα ουτε δυναμειϲ ουτε υψωμα ουτε βαθοϲ ουτε τιϲ κτιϲειϲ ετερα δυνηϲεται ημαϲ χωριϲαι απο τηϲ αγαπηϲ του θ̅υ̅ τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων

αληθειαν λεγω εν χ̅ω̅ ου ψευδομαι ϲυνμαρτυρουϲηϲ μοι τηϲ ϲυνειδηϲεωϲ μου εν π̅ν̅ι̅ αγιω οτι λυπη μοι εϲτι̅ μεγαλη και αδιαλειπτοϲ οδυνη τη καρδια μου ηυχομην γαρ αναθεμα ειναι αυτοϲ εγω απο του χ̅υ̅ υπερ των αδελφων μου των ϲυγγενων μου κατα ϲαρκα οιτεινεϲ ειϲιν ιϲραηλειται ων οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ και εξ ων ο χ̅ϲ̅ το κατα ϲαρκα ο ω̅ επι παντων θ̅ϲ̅ ευλογητοϲ ειϲ τουϲ αιωναϲ αμην ουχ οιον δε οτι εκπεπτωκε̅ ο λογοϲ του θ̅υ̅ ου γαρ παντεϲ οι εξ ι̅η̅λ̅ ουτοι ι̅η̅λ̅ ουδ οτι ειϲι̅ ϲπερμα αβρααμ παντεϲ τεκνα αλλ εν ιϲαακ κληθηϲεται ϲοι ϲπερμα τουτ εϲτιν ου τα τεκνα τηϲ ϲαρκοϲ ταυτα τεκνα του θ̅υ̅ αλλα τα τεκνα τηϲ επαγγελειαϲ λογιζετε ειϲ ϲπερμα επαγγελειαϲ γαρ ο λογοϲ ουτοϲ κατα τον καιρον τουτον ελευϲομαι και εϲται τη ϲαρρα υιοϲ ου μονον δε αλλα και ρεβεκκα εξ ενοϲ κοιτην εχουϲα ιϲαακ του π̅ρ̅ϲ̅ ημων μηπω γαρ γε̅νηθεντων μηδε πραξαντω̅ τι αγαθον η φαυλον ινα η κατ εκλογην προθεϲειϲ του θ̅υ̅ μενη ουκ εξ εργων αλλ εκ του καλου̅τοϲ ερρεθη αυτη οτι ο μειζω̅ δουλευϲει τω ελαϲϲονι καθωϲ γεγραπται τον ιακωβ ηγαπηϲα τον δε ηϲαυ εμειϲηϲα τι ουν ερουμεν μη αδικια παρα τω θ̅ω̅ μη γενοιτο τω γαρ μωϲη λεγει ελεηϲω ον αν ελεω και οικτειρηϲω ον αν οικτειρω αρα ουν ου του θελοντοϲ ουδε του τρεχοντοϲ αλλα του ελεω̅τοϲ θ̅υ̅ λεγει γαρ η γραφη τω φαραω οτι ειϲ αυτο τουτο εξηγειρα ϲε οπωϲ ενδιξωμαι εν ϲοι την δυναμιν μου και οπωϲ διαγγελη το ονομα μου εν παϲη τη γη αρα ουν ον θελει ελεει ον δε θελει ϲκληρυνει ερειϲ μοι ουν τι ετι μεμφεται τω γαρ βουληματι αυτου τιϲ ανθεϲτηκεν ω ανθρωπε μενουνγε ϲυ τιϲ ει ο ανταποκρινομενοϲ τω θ̅ω̅ μη ερει το πλαϲμα τω πλαϲαντι τι με εποιηϲαϲ ουτωϲ η ουκ εχει εξουϲιαν ο κεραμευϲ του πηλου εκ του αυτου φυραματοϲ ποιηϲαι ο μεν ειϲ τιμην ϲκευοϲ ο δε ειϲ ατιμιαν ει δε θελω̅ ο θ̅ϲ̅ ενδειξαϲθε την οργην και γνωριϲαι το δυνατον αυτου ηνεγκεν εν πολλη μακροθυμια ϲκευη οργηϲ κατηρτιϲμενα ειϲ απωλεια̅ και ινα γνωριϲη τον πλουτο̅ τηϲ δοξηϲ αυτου επι ϲκευη ελεουϲ α προητοιμαϲεν ειϲ δοξαν ουϲ και εκαλεϲεν ημαϲ ου μονον εξ ιουδαιων αλλα και εξ εθνων ωϲ και εν τω ωϲηε λεγει καλεϲω τον ου λαον μου λαον μου και την ουκ ηγαπημενην ηγαπημενην και εϲται εν τω τοπω ου ερρεθη αυτοιϲ ου λαοϲ μου υμειϲ εκει κληθηϲονται υιοι θ̅υ̅ ζωντοϲ ηϲαιαϲ δε κραζει υπερ του ι̅η̅λ̅ εαν η ο αριθμοϲ των υιων ι̅η̅λ̅ ωϲ η αμμοϲ τηϲ θαλαϲϲηϲ το υπολειμμα ϲωθηϲεται λογον γαρ ϲυντελων και ϲυντεμνων ποιηϲει κ̅ϲ̅ επι τηϲ γηϲ και καθωϲ προειρηκεν ηϲαιαϲ ει μη κ̅ϲ̅ ϲαβαωθ εγκατελειπεν ημιν ϲπερμα ωϲ ϲοδομα αν εγενηθημεν και ωϲ γομορρα αν ομοιωθημεν τι ουν ερουμεν οτι εθνη τα μη διωκοντα δικαιοϲυνη̅ κατελαβεν δικαιοϲυνην δικαιοϲυνην δε την εκ πιϲτεωϲ ι̅η̅λ̅ δε διωκων νομον δικαιοϲυνηϲ ειϲ νομον ουκ εφθαϲεν δια τι οτι ουκ εκ πιϲτεωϲ αλλ ωϲ εξ εργων προϲεκοψαν τω λιθω του προϲκομματοϲ καθωϲ γεγραπται ιδου τιθημι εν ϲιω λιθον προϲκομματοϲ και πετραν ϲκανδαλου και ο πιϲτευων επ αυτω ου καταιϲχυ̅θηϲεται

αδελφοι η μεν ευδοκια τηϲ εμηϲ καρδιαϲ και η δεηϲειϲ προϲ τον θ̅ν̅ υπερ αυτων ειϲ ϲωτηριαν μαρτυρω γαρ αυτοιϲ οτι ζηλον θ̅υ̅ εχουϲιν αλλ ου κατ επιγνωϲιν αγνοουντεϲ δε την του θ̅υ̅ δικαιοϲυνην και την ιδιαν ζητου̅τεϲ ϲτηϲαι τη δικαιοϲυνη του θ̅υ̅ ουχ υπεταγηϲαν τελοϲ γαρ νομου χ̅ϲ̅ ειϲ δικαιοϲυνην παντι τω πιϲτευοντι μωϲηϲ γαρ γραφει οτι την δικαιοϲυνην την εκ πιϲτεωϲ ο ποιηϲαϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ζηϲεται εν αυτη η δε εκ πιϲτεωϲ δικαιοϲυνη ουτωϲ λεγει μη ειπηϲ εν τη καρδια ϲου τιϲ αναβηϲεται ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ τουτ εϲτιν χ̅ν̅ καταγαγειν η τιϲ καταβηϲεται ειϲ την αβυϲϲον τουτ εϲτιν χ̅ν̅ εκ νεκρων αναγαγειν αλλα τι λεγει εγγυϲ ϲου το ρημα εϲτι̅ εν τω ϲτοματι ϲου και εν τη καρδια ϲου τουτ εϲτιν το ρημα τηϲ πιϲτεωϲ ο κηρυϲϲομεν οτι εαν ομολογηϲηϲ εν τω ϲτοματι ϲου κ̅ν̅ ι̅ν̅ χ̅ν̅ και πιϲτευϲηϲ εν τη καρδια ϲου οτι ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν αυτον εκ νεκρων ϲωθηϲη καρδια γαρ πιϲτευεται ειϲ δικαιοϲυνην ϲτοματι δε ομολογειται ειϲ ϲωτηριαν λεγει γαρ η γραφη παϲ ο πιϲτευω̅ επ αυτω ου καταιϲχυνθηϲεται ου γαρ εϲτιν διαϲτολη ιουδαιου τε και ελληνοϲ ο γαρ αυτοϲ κ̅ϲ̅ παντων πλουτων ειϲ πανταϲ τουϲ επικαλουμενουϲ αυτον παϲ γαρ οϲ αν επικαλεϲητε το ονομα κ̅υ̅ ϲωθηϲεται πωϲ ουν επικαλεϲωνται ειϲ ο̅ ουκ επιϲτευϲαν πωϲ δε πιϲτευϲουϲιν ου ουκ ηκουϲαν πωϲ δε {������ϲιν} χωρειϲ κηρυϲϲο̅τοϲ πωϲ δε κηρυξωϲιν εαν μη αποϲταλωϲιν καθωϲ γεγραπται ωϲ ωραιοι οι ποδεϲ των ευαγγελιζομενων αγαθα αλλ ου παντεϲ υπηκουϲαν τω ευαγγελιω ηϲαιαϲ γαρ λεγει κ̅ε̅ τιϲ επιϲτευϲεν τη ακοη ημω̅ αρα η πιϲτιϲ εξ ακοηϲ η δε ακοη δια ρηματοϲ θ̅υ̅ αλλα λεγω μη ουκ ηκουϲαν μενουνγε ειϲ παϲαν την γην εξηλθεν ο φθογγοϲ αυτων και ειϲ τα περατα τηϲ οικουμενηϲ τα ρηματα αυτων αλλα λεγω μη ι̅η̅λ̅ ουκ εγνω πρωτοϲ μωϲηϲ λεγει εγω παραζηλωϲω υμαϲ επ ουκ εθνει επ εθνει αϲυνετω παροργιω υμαϲ ηϲαιαϲ δε αποτολμα και λεγει ευρεθην τοιϲ εμε μη ζητουϲι̅ εμφανηϲ εγενομην τοιϲ εμε μη επερωτωϲιν προϲ δε τον ι̅η̅λ̅ λεγει ολην την ημεραν εξεπεταϲα ταϲ χειραϲ μου προϲ λαον απειθουντα και αντιλεγοντα

λεγω ουν μη απωϲατο ο θ̅ϲ̅ τον λαον αυτου ον προεγνω μη γενοιτο και γαρ εγω ιϲραηλειτηϲ ειμι εκ ϲπερματοϲ αβρααμ φυληϲ βενιαμειν ουκ απωϲατο ο θ̅ϲ̅ το̅ λαον αυτου ον προεγνω η ουκ οιδατε εν ηλια τι λεγει η γραφη ωϲ εντυγχανει τω θ̅ω̅ κατα του ι̅η̅λ̅ κ̅ε̅ τουϲ προφηταϲ ϲου απεκτειναν τα θυϲιαϲτηρια ϲου κατεϲκαψαν καγω υπελειφθην μονοϲ και ζητουϲι̅ την ψυχην μου αλλα τι λεγει αυτω ο χρηματιϲμοϲ κατελειπον εμαυτω επτακιϲχειλιουϲ ανδραϲ οιτινεϲ ουκ εκαμψαν τονυ τη βααλ ουτωϲ ουν και εν τω νυν καιρω λιμμα κατ εκλογην χαριτοϲ γεγονεν ει δε χαριτι ουκετι εξ εργων επι η χαριϲ ουκετι γεινεται χαριϲ τι ουν ο επιζητει ι̅η̅λ̅ τουτο ουκ επετυχεν η δε εκλογη επετυχεν οι δε λοιποι επωρωθηϲαν καθωϲ γεγραπται εδωκεν αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ π̅ν̅α̅ κατανυξεωϲ οφθαλμουϲ του μη βλεπειν και ωτα του μη ακουειν εωϲ τηϲ ϲημερον ημεραϲ και δ̅α̅δ̅ λεγει γενηθητω η τραπεζα αυτων ειϲ παγιδα και ειϲ θηραν και ειϲ ϲκανδαλον και ειϲ ανταποδομα αυτοιϲ ϲκοτιϲθητωϲα̅ οι οφθαλμοι αυτων του μη βλεπειν και τον νωτον αυτω̅ δια παντοϲ ϲυγκαμψον λεγω ουν μη επταιϲαν ινα πεϲωϲιν μη γενοιτο αλλα τω αυτων παραπτωματι η ϲωτηρια τοιϲ εθνεϲιν ειϲ το παραζηλωϲαι αυτουϲ [отсутствует] υμιν δε λεγω τοιϲ εθνεϲιν εφ οϲον μεν ουν ειμι εθνων αποϲτολοϲ την {διαονιαν} μου δοξαζω ει πωϲ παραζηλωϲω μου την ϲαρκα και ϲωϲω τιναϲ εξ αυτων ει γαρ η αποβολη αυτων καταλλαγη κοϲμου τιϲ η προϲλημψιϲ ει μη ζωη εκ νεκρων ει γαρ η απαρχη αγια και το φυραμα και ει η ριζα αγια και οι κλαδοι ει δε τινεϲ των κλαδων εξεκλαϲθηϲαν ϲυ δε αγριελεοϲ ω̅ ενεκεντριϲθηϲ εν αυτοιϲ και ϲυνκοινωνοϲ τηϲ ριζηϲ και τηϲ πιοτητοϲ τηϲ ελαιαϲ εγενου μη κατακαυχω των κλαδων ει δε κατακαυχαϲε ου ϲυ την ριζαν βαϲταζειϲ αλλ η ριζα ϲε ερειϲ ουν εξεκλαϲθηϲαν κλαδοι ινα εγω ενκεντριϲθω καλωϲ τη απιϲτεια εξεκλαϲθηϲαν ϲυ δε τη πιϲτει εϲτηκαϲ μη υψηλα φρονει αλλα φοβου ει γαρ ο θ̅ϲ̅ των κατα φυϲι̅ κλαδων ουκ εφιϲατο ουδε ϲου φειϲεται ειδε ουν χρηϲτοτητα και αποτομιαν θ̅υ̅ επι με̅ τουϲ πεϲονταϲ αποτομια επι δε ϲε χρηϲτοτηϲ θ̅υ̅ εαν επιμεινηϲ τη χρηϲτοτητι επει και ϲυ εκκοπηϲη κακεινοι δε εαν μη επιμινωϲιν τη απιϲτεια ενκεντριϲθηϲονται δυνατοϲ γαρ εϲτιν ο θ̅ϲ̅ παλι̅ εγκεντριϲαι αυτουϲ ει γαρ ϲυ εκ τηϲ κατα φυϲιν εξεκοπηϲ {αγριελευ} και παρα φυϲιν ενεκεντριϲθηϲ ειϲ καλλιελαιον ποϲω μαλλον ουτοι οι κατα φυϲιν εγκεντριϲθηϲονται τη ιδια ελαια ου γαρ θελω υμαϲ αγνοειν αδελφοι το μυϲτηριον τουτο ινα {} ητε εν εαυτοιϲ φρονιμοι οτι πωρωϲιϲ απο μερουϲ τω ι̅η̅λ̅ γεγονεν αχριϲ ου το πληρωμα των εθνων ειϲελθη και ουτωϲ παϲ ι̅η̅λ̅ ϲωθηϲεται καθωϲ γεγραπται ηξει εκ ϲιων ο ρυομενοϲ αποϲτρεψει αϲεβειαϲ απο ιακωβ και αυτη αυτοιϲ η παρ εμου διαθηκη οταν αφελωμαι ταϲ αμαρτιαϲ αυτων κατα μεν το ευαγγελιον εχθροι δι υμαϲ κατα δε την εκλογη̅ αγαπητοι δια τουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ αμεταμελητα γαρ τα χαριϲματα και η κληϲιϲ του θ̅υ̅ ωϲπερ γαρ ποτε υμειϲ ηπειθηϲατε τω θ̅ω̅ νυν δε ηλεηθητε τη τουτων απιθεια ουτωϲ και ουτοι νυν ηπειθηϲαν τω υμετερω ελεει ινα και αυτοι ελεηθωϲιν ϲυνεκλειϲεν γαρ ο θ̅ϲ̅ τουϲ πανταϲ ειϲ απιθειαν ινα τουϲ πανταϲ ελεηϲη ω βαθοϲ πλουτου και ϲοφιαϲ και γνωϲεωϲ θ̅υ̅ ωϲ ανεξεραυνητα τα κριματα αυτου και ανεξιχνιαϲτοι αι οδοι αυτου τιϲ γαρ εγνω νουν κ̅υ̅ η τιϲ ϲυμβουλοϲ αυτου εγενετο η τιϲ προεδωκεν αυτω και ανταποδοθηϲεται αυτω οτι εξ αυτου και δι αυτου και ειϲ αυτον τα παντα αυτω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ αμην

παρακαλω ουν υμαϲ αδελφοι δια των οικτειρμων του θ̅υ̅ παραϲτηϲαι τα ϲωματα υμων θυϲιαν ζωϲαν αγιαν τω θ̅ω̅ ευαρεϲτον την λογικην λατρειαν υμων και μη ϲυϲχηματιζεϲθαι τω αιωνι τουτω αλλα μεταμορφουϲθαι τη ανακαινωϲει του νοοϲ ειϲ το δοκιμαζειν υμαϲ τι το θελημα του θ̅υ̅ το αγαθον και ευαρεϲτον και τελειον λεγω γαρ δια τηϲ χαριτοϲ τηϲ δοθειϲηϲ μοι παντι τω οντι εν υμι̅ μη υπερφρονειν παρ ο δει φρονειν αλλα φρονειν ειϲ το ϲωφρονειν εκαϲτω ωϲ εμεριϲε̅ ο θ̅ϲ̅ μετρον πιϲτεωϲ καθαπερ γαρ εν ενι ϲωματι μελη πολλα εχομεν τα δε μελη παντα ου την αυτην εχει πραξιν ουτωϲ οι πολλοι εν ϲωμα εϲμε̅ εν χ̅ω̅ το δε καθ ειϲ αλληλων μελη εχοντεϲ δε χαριϲματα κατα την χαριν την δοθειϲαν ημι̅ διαφορα ειτε προφητειαν κατα την αναλογιαν τηϲ πιϲτεωϲ ειτε διακονιαν εν τη διακονια ειτε διδαϲκαλειαν εν τη διδαϲκαλεια ειτε ο παρακαλων εν τη παρακληϲει ο μεταδιδουϲ εν απλοτητι ο προιϲταμενοϲ εν ϲπουδη ο ελεων εν ιλαροτητι η αγαπη ανυποκριτοϲ αποϲτυγουντεϲ το πονηρον κολλωμενοι τω αγαθω τη φιλαδελφια ειϲ αλληλουϲ φιλοϲτοργοι τη τιμη αλληλουϲ προηγουμενοι τη ϲπουδη μη οκνηροι τω π̅ν̅ι̅ ζεοντεϲ τω κ̅ω̅ δουλευοντεϲ τη ελπιδι χαιροντεϲ τη θλιψει {υπομενοϲ} τη προϲευχη προϲκαρτερουντεϲ ταιϲ χρειαιϲ των αγιων κοινωνουντεϲ την φιλοξενιαν διωκοντεϲ ευλογειτε τουϲ διωκονταϲ υμαϲ ευλογειτε και μη καταραϲθε χαιρειν μετα χαιροντων και κλεειν μετα κλαιοντων το αυτο ειϲ αλληλουϲ φρονουντεϲ μη τα υψηλα φρονουντεϲ αλλα τοιϲ ταπινοιϲ ϲυναπαγομενοι μη γεινεϲθε φρονιμοι παρ εαυτοιϲ μηδενι κακον αντι κακου αποδιδοντεϲ προνοουμενοι καλα ενωπιον {} των α̅ν̅ω̅ν̅ ει δυνατον το εξ υμων μετα παντων α̅ν̅ω̅ν̅ ειρηνευοντεϲ μη εαυτουϲ εκδικουντεϲ αγαπητοι αλλα δοτε τοπον τη οργη γεγραπται γαρ εμοι εκδικηϲειϲ εγω ανταποδωϲω λεγει κ̅ϲ̅ αλλα εαν πινα ο εχθροϲ ϲου ψωμιζε αυτον εαν διψα ποτιζε αυτον τουτο γαρ ποιων ανθρακαϲ πυροϲ ϲωρευϲειϲ επι την κεφαλην αυτου μη νικου υπο του κακου αλλα νικα εν τω αγαθω το κακον

παϲα ψυχη εξουϲιαιϲ υπερεχουϲαιϲ υποταϲϲεϲθω ου γαρ εϲτιν εξουϲια ει μη υπο θ̅υ̅ αι δε ουϲαι υπο θ̅υ̅ τεταγμεναι ειϲιν ωϲτε ο αντιταϲϲομενοϲ τη εξουϲια τη του θ̅υ̅ διαταγη ανθεϲτηκεν οι δε α̅θεϲτηκοτεϲ εαυτοιϲ κριμα λημψονται οι γαρ αρχοντεϲ ουκ ειϲιν {φοβωϲ} τω αγαθω εργω αλλα τω κακω θελειϲ δε μη φοβειϲθε την εξουϲιαν το αγαθον ποιει και εξειϲ επαινον εξ αυτηϲ θ̅υ̅ γαρ διακονοϲ εϲτιν ϲοι ειϲ το αγαθον εαν δε το κακον ποιηϲ φοβου ου γαρ εικη την μαχαιραν φορει θ̅υ̅ γαρ διακονοϲ εϲτιν εκδικοϲ ειϲ οργην τω το κακο̅ πραϲϲοντι διο αναγκη υποταϲϲεϲθαι ου μονον δια την οργην αλλα και δια την ϲυνειδηϲι̅ δια τουτο γαρ και φορουϲ τελειται λειτουργοι γαρ θ̅υ̅ ειϲιν ειϲ αυτο τουτο προϲκαρτερουντεϲ αποδοτε παϲιν ταϲ οφιλαϲ τω τον φορον τον φορον τω το τελοϲ το τελοϲ τω τον φοβον τον φοβον τω την τιμην την τιμην μηδενι μηδεν οφειλεται ει μη το αλληλουϲ αγαπαν ο γαρ αγαπων τον ετερον νομο̅ πεπληρωκεν το γαρ ου μοιχευϲειϲ ου φονευϲειϲ ου κλεψειϲ ουκ επιθυμηϲειϲ και ει τιϲ ετερα εϲτιν εντολη εν τουτω τω λογω ανακεφαλαιουται εν τω αγαπηϲειϲ τον πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον πληρωμα ου̅ νομου η αγαπη και τουτο {ιδοντεϲ} τον καιρον οτι ωρα ηδει υμαϲ εξ υπνου εγερθηναι νυν γαρ εγγυτερον ημων η ϲωτηρια η οτε επιϲτευϲαμε̅ η νυξ προεκοψεν η δε ημερα ηγγιϲεν αποθωμεθα ουν τα εργα του ϲκοτουϲ ενδυϲωμεθα δε τα εργα του φωτοϲ ωϲ εν ημερα ευϲχημονωϲ περιπατηϲωμεν μη κωμοιϲ και μεθαιϲ μη κοιταιϲ και αϲελγειαιϲ μη εριδει και ζηλω αλλα ενδυϲαϲθαι τον κ̅ν̅ ι̅ν̅ χ̅ν̅ και τηϲ ϲαρκοϲ προνοιαν μη ποιειϲθαι ειϲ επιθυμιαν

τον δε αϲθενουντα τη πιϲτει προϲλαμβανεϲθαι μη ειϲ διακριϲειϲ διαλογιϲμων οϲ μεν πιϲτευει φαγειν παντα ο δε αϲθενων λαχανα εϲθιει ο εϲθιων τον μη εϲθιοντα μη κρινετω ο δε μη εϲθιω̅ τον εϲθιοντα μη κρινετω ο θ̅ϲ̅ γαρ αυτον προϲελαβετο ϲυ τιϲ ει ο κρινων αλλοτριον οικετην τω ιδιω κ̅ω̅ ϲτηκει η πιπτει ϲταθηϲεται δε δυνατει γαρ ο κ̅ϲ̅ ϲτηϲαι αυτο̅ οϲ μεν γαρ κρινει ημεραν παρ ημεραν οϲ δε κρινει παϲαν ημεραν εκαϲτοϲ τω ιδιω νοι πληροφορειϲθω ο φρονων την ημεραν κ̅ω̅ φρονει και ο εϲθιων κ̅ω̅ εϲθιει ευχαριϲτει γαρ τω κ̅ω̅ και ο μη εϲθιων κ̅ω̅ ουκ εϲθιει και ευχαριϲτει τω θ̅ω̅ ουδειϲ γαρ ημων εαυτω ζη και ουδειϲ εαυτω αποθνηϲκει εαν τε γαρ ζωμεν τω κ̅ω̅ ζωμεν εα̅ τε αποθνηϲκομεν τω κ̅ω̅ αποθνηϲκομεν εαν τε ουν ζωμεν εαν τε αποθνηϲκομεν του κ̅υ̅ εϲμεν ειϲ τουτο γαρ χ̅ϲ̅ απεθανεν και εζηϲεν ινα και νεκρων και ζωντων κυριευϲη ϲυ δε τι κρινειϲ τον αδελφον ϲου η και ϲυ τι εξουθενειϲ τον αδελφον ϲου παντεϲ γαρ παραϲτηϲομεθα τω βηματι του θ̅υ̅ γεγραπται γαρ ζω εγω λεγει κ̅ϲ̅ οτι εμοι καμψει παν γονυ και παϲα γλωϲϲα εξομολογηϲεται τω θ̅ω̅ αρα ουν εκαϲτοϲ ημων περι εαυτου λογον δωϲει τω θ̅ω̅ μηκετι ουν αλληλουϲ κρινωμεν αλλα τουτο κρινατε μαλλον το μη τιθεναι προϲκομμα τω αδελφω η ϲκανδαλον οιδα και πεπειϲμαι εν κ̅ω̅ ι̅υ̅ οτι ουδεν κοινον δι αυτου ει μη τω λογιζομενω τι κοινον ειναι εκεινω κοινον ει γαρ δια βρωμα ο αδελφοϲ ϲου λυπειτε ουκετι κατα αγαπη̅ περιπατειϲ μη τω βρωματι ϲου εκεινον απολλυε υπερ ου χ̅ϲ̅ απεθανεν μη βλαϲφημειϲθω ουν υμω̅ το αγαθον ου γαρ εϲτιν η βαϲιλεια του θ̅υ̅ βρωϲειϲ και ποϲειϲ αλλα δικαιοϲυνη και ειρηνη και χαρα εν π̅ν̅ι̅ αγιω ο γαρ εν τουτω δουλευω̅ χ̅ω̅ ευαρεϲτοϲ τω θ̅ω̅ και δοκιμοϲ τοιϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ αρα ουν τα τηϲ ειρηνηϲ διωκομεν και τα τηϲ οικοδομηϲ τηϲ ειϲ αλληλουϲ μη ενεκεν βρωματοϲ καταλυε το εργον του θ̅υ̅ παντα μεν καθαρα αλλα κακο̅ τω α̅ν̅ω̅ τω δια προϲκομματοϲ εϲθιοντι καλον το μη φαγειν κρεα μηδε πιειν οινον μηδε εν ω ο αδελφοϲ ϲου προϲκοπτει ϲυ πιϲτιν ην εχειϲ κατα ϲεαυτον εχε ενωπιον του θ̅υ̅ μακαριοϲ ο μη κρινων εαυτον εν ω δοκιμαζει ο δε διακρινομενοϲ εαν φαγη κατακεκριται οτι ουκ εκ πιϲτεωϲ παν δε ο ουκ εκ πιϲτεωϲ αμαρτια εϲτι̅ τω δε δυναμενω υμαϲ ϲτηριξαι κατα το ευαγγελιον μου και το κηρυγμα ι̅υ̅ χ̅υ̅ κατα αποκαλυψιν μυϲτηριου χρονοιϲ αιωνιοιϲ ϲεϲιγημενου φανερωθεντοϲ δε νυν δια τε γραφων προφητικων κατ επιταγην του αιωνιου θ̅υ̅ ειϲ υπακοην πιϲτεωϲ ειϲ παντα τα εθνη γνωριϲθεντοϲ μονω ϲοφω θ̅ω̅ δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ ω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ αμην

οφιλομεν δε ημειϲ οι δυνατοι τα αϲθενηματα των αδυνατω̅ βαϲταζειν και μη εαυτοιϲ αρεϲκειν εκαϲτοϲ ημων τω πληϲιον αρεϲκετω ειϲ το αγαθον προϲ οικοδομην και γαρ ο χ̅ϲ̅ ουχ εαυτω ηρεϲεν αλλα καθωϲ γεγραπται οι ονιδιϲμοι των ονιδιζοντων ϲε επεπεϲαν επ εμε οϲα γαρ προεγραφη ειϲ την ημετεραν διδαϲκαλειαν προεγραφη ινα δια τηϲ υπομονηϲ και δια τηϲ παρακληϲεωϲ των γραφων την ελπιδα εχωμεν ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ υπομονηϲ και τηϲ παρακληϲεωϲ δωη υμιν το αυτο φρονειν εν αλληλοιϲ κατα ι̅ν̅ χ̅ν̅ ινα ομοθυμαδο̅ εν ενι ϲτοματι δοξαζητε το̅ θ̅ν̅ και π̅ρ̅α̅ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ διο προϲλαμβανεϲθαι αλληλουϲ καθωϲ και ο χ̅ϲ̅ προϲελαβετο υμαϲ ειϲ δοξαν του θ̅υ̅ λεγω γαρ χ̅ν̅ διακονον γεγενηϲθαι περιτομηϲ υπερ αληθειαϲ θ̅υ̅ ειϲ το βεβεωϲαι ταϲ επαγγελειαϲ των π̅ρ̅ω̅ν̅ τα δε εθνη υπερ ελεουϲ δοξαϲαι τον θ̅ν̅ καθωϲ γεγραπται δια τουτο εξομολογηϲομαι ϲοι εν εθνεϲιν και τω ονοματι ϲου ψαλω και παλιν λεγει ευφρανθητε εθνη μετα του λαου αυτου και παλιν αινειτε παντα τα εθνη τον κ̅ν̅ και αιπενεϲατωϲαν αυτον παντεϲ οι λαοι και παλιν ηϲαιαϲ λεγει εϲται η ριζα του ιεϲϲαι και ο ανιϲταμενοϲ αρχειν εθνων επ αυτω εθνη ελπιουϲιν ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ ελπιδοϲ πληρωϲαι υμαϲ παϲηϲ χαραϲ και ειρηνηϲ εν τω πιϲτευειν ειϲ το περιϲϲευειν υμαϲ εν τη ελπιδι εν δυναμει π̅ν̅ϲ̅ αγιου πεπειϲμαι δε αδελφοι μου και αυτοϲ εγω περι υμων οτι και αυτοι μεϲτοι εϲται αγαθωϲυνηϲ πεπληρωμενοι παϲηϲ γνωϲεωϲ δυναμενοι και αλληλουϲ νουθετειν τολμηροτερωϲ δε εγραψα υμι̅ απο μερουϲ ωϲ επαναμιμνηϲκων υμαϲ δια την χαριν την δοθειϲαν μοι υπο του θ̅υ̅ ειϲ το ειναι με λειτουργον χ̅υ̅ ι̅υ̅ ειϲ τα εθνη ιερουργουντα το ευαγγελιον του θ̅υ̅ ινα γενηται η προϲφορα των εθνων ευπροϲδεκτοϲ ηγιαϲμενη εν π̅ν̅ι̅ αγιω εχω ουν καυχηϲιν εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τα προϲ τον θ̅ν̅ ου γαρ τολμηϲω τι λαλειν ων ου κατειργαϲατο χ̅ϲ̅ δι εμου ειϲ υπακοην εθνων λογω και εργω εν δυναμει ϲημειων και τερατων εν δυναμει π̅ν̅ϲ̅ αγιου ωϲτε με απο ι̅λ̅η̅μ̅ και κυκλω μεχρι του ιλλυρικου πεπληρωκεναι το ευαγγελιον του χ̅υ̅ ουτωϲ δε φιλοτιμουμενον ευαγγελιζεϲθε ουχ οπου ωνομαϲθη χ̅ϲ̅ ινα μη επ αλλοτριον θεμελιον οικοδομω αλλα καθωϲ γεγραπται οιϲ ουκ ανηγγελη περι αυτου οψονται και οι ουκ ακηκοαϲιν ϲυνηϲουϲιν διο και ενεκοπτομην τα πολλα του ελθειν προϲ υμαϲ νυνι δε μηκετι τοπον εχων εν τοιϲ κλημαϲι τουτοιϲ επιποθεια̅ δε εχων ελθειν προϲ υμαϲ απο πολλων ετων ωϲ αν πορευωμαι ειϲ την ϲπανιαν ελπιζω γαρ πορευομενοϲ θεαϲαϲθε υμαϲ και υφ υμων προπεμφθηναι εκει εαν υμων πρωτον απο μερουϲ εμπληϲθω νυνι δε πορευομαι ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ διακονων τοιϲ αγιοιϲ ευδοκηϲαν γαρ μακαιδονια και αχαια κοινωνιαν τινα ποιηϲαϲθε ειϲ τουϲ πτωχουϲ των αγιων των εν ι̅λ̅η̅μ̅ ηυδοκηϲαν γαρ και οφιλεται ειϲιν αυτων ει γαρ τοιϲ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ι̅ϲ̅ αυτων εκοινωνηϲαν τα εθνη οφιλουϲιν και εν τοιϲ ϲαρκικοιϲ λειτουργηϲαι αυτοιϲ τουτο ουν επιτελεϲαϲ και ϲφραγιϲαμενοϲ αυτοιϲ τον καρπον τουτον απελευϲομαι δι υμων ειϲ ϲπανιαν οιδα δε οτι ερχομενοϲ προϲ υμαϲ εν πληρωματι ευλογιαϲ χ̅υ̅ ελευϲομαι παρακαλω δε υμαϲ αδελφοι δια του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ και δια τηϲ αγαπηϲ του π̅ν̅ϲ̅ ϲυναγωνιϲαϲθαι μοι εν ταιϲ προϲευχαιϲ υπερ εμου προϲ τον θ̅ν̅ ινα ρυϲθω απο των απειθου̅των εν τη ιουδαια και η διακονια μου η ειϲ ι̅λ̅η̅μ̅ ευπροϲδεκτοϲ τοιϲ αγιοιϲ γενηται ινα εν χαρα ελθων προϲ υμαϲ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ ϲυναναπαυϲωμαι υμιν ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ ειρηνηϲ μετα παντων υμω̅

ϲυνειϲτημει δε υμιν φοιβη̅ την αδελφην υμων ουϲαν διακονον τηϲ εκκληϲιαϲ τηϲ εγ κενχρεαιϲ ινα αυτη̅ προϲδεξηϲθε εν κ̅ω̅ αξιωϲ των αγιων και παραϲτητε αυτη εν ω αν υμων χρηζη πραγματι και γαρ αυτη προϲτατιϲ πολλων εγενηθη και εμου τε αυτου αϲπαϲαϲθε πριϲκαν και ακυλαν τουϲ ϲυνεργουϲ μου εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ οιτεινεϲ υπερ τηϲ ψυχηϲ μου τον εαυτων τραχηλον υπεθηκαν οιϲ ουκ εγω μονοϲ ευχαριϲτω αλλα και παϲαι αι εκκληϲιαι των εθνων και την κατ οικον αυτων εκκληϲιαν αϲπαϲαϲθε επενετον τον αγαπητον μου οϲ εϲτιν απαρχη τηϲ αϲιαϲ ειϲ χ̅ν̅ αϲπαϲαϲθε μαριαν ητιϲ πολλα εκοπιαϲεν ειϲ υμαϲ αϲπαϲαϲθε ανδρονικον και ιουνιαν τουϲ ϲυγγενειϲ μου και ϲυναιχμαλωτουϲ μου οιτεινεϲ ειϲιν επιϲημοι εν τοιϲ αποϲτολοιϲ οι και προ εμου γεγοναν εν χ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε αμπλιατον τον αγαπητον μου εν κ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε ουρβανον τον ϲυνεργον ημων εν χ̅ω̅ και ϲταχυν τον αγαπητον μου αϲπαϲαϲθαι απελλην τον δοκιμον εν χ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε τουϲ εκ των αριϲτοβουλου αϲπαϲαϲθε ηρωδιωνα τον ϲυγγενην μου αϲπαϲαϲθε τουϲ εκ των ναρκιϲϲου τουϲ ονταϲ εν κ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε τρυφεναν και τρυφωϲαν ταϲ κοπιωϲαϲ εν κ̅ω̅ αϲπαϲαϲθε ρουφον τον εκλεκτον εν κ̅ω̅ και την μ̅ρ̅α̅ αυτου και εμου αϲπαϲαϲθε αϲυγκριτον φλεγο̅τα ερμην πατροβαν ερμαν και τουϲ ϲυν αυτοιϲ αδελφουϲ αϲπαϲαϲθε φιλολογον και ιουλιαν νηρεαν και την αδελφην αυτου και ολυμπαν και τουϲ ϲυν αυτοιϲ πανταϲ αγιουϲ αϲπαϲαϲθε αλληλουϲ εν φιληματι αγιω {αϲπαονται} υμαϲ αι εκκληϲιαι παϲαι του χ̅υ̅ παρακαλω δε υμαϲ αδελφοι ϲκοπειν τουϲ ταϲ διχοϲταϲιαϲ και τα ϲκανδαλα παρα τη̅ διδαχην ην υμειϲ εμαθετε ποιουνταϲ και εκκλεινατε απ αυτων οι γαρ τοιουτοι τω κ̅ω̅ ημων χ̅ω̅ ου δουλευουϲι̅ αλλα τη εαυτων κοιλια και δια τηϲ χρηϲτολογιαϲ και ευλογιαϲ εξαπατωϲιν ταϲ καρδιαϲ των ακακων η γαρ υμων υπακοη ειϲ πανταϲ αφικετο εφ υμιν ουν χαιρω θελω δε υμαϲ ϲοφουϲ μεν ειναι ειϲ το αγαθον ακαιρεουϲ δε ειϲ το κακον ο δε θ̅ϲ̅ τηϲ ειρηνηϲ ϲυντριψαι τον ϲαταναν εν ταχει υπο τουϲ ποδαϲ ημω̅ η χαριϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ μεθ υμω̅ αϲπαζετε υμαϲ τιμοθεοϲ ο ϲυνεργοϲ μου και λουκιοϲ και ιαϲων και ϲωϲιπατροϲ οι ϲυγγενειϲ μου αϲπαζομαι υμαϲ εγω τερτιοϲ ο γραψαϲ την επιϲτολην εν κ̅ω̅ αϲπαζετε υμαϲ γαιοϲ ο ξενοϲ μου και οληϲ τηϲ εκκληϲιαϲ αϲπαζετε υμαϲ εραϲτοϲ ο οικονομοϲ τηϲ πολεωϲ και κουαρτοϲ ο αδελφοϲ [отсутствует] τω δε δυναμενω υμαϲ ϲτηριξαι κατα το ευαγγελιον μου και το κηρυγμα ι̅υ̅ χ̅υ̅ κατα αποκαλυψιν μυϲτηριου χρονοιϲ αιωνιοιϲ ϲεϲιγημενου φανερωθεντοϲ δε νυν δια τε γραφω̅ προφητικων κατ επιταγην του αιωνιου θ̅υ̅ ειϲ υπακοη̅ πιϲτεωϲ ειϲ παντα τα εθνη γνωριϲθεντοϲ μονω ϲοφω θ̅ω̅ δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ ω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ των αιωνων αμη̅



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.