Библия › Codex 02 › ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄
παυλοϲ αποϲτολοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ και ϲωϲθενηϲ ο αδελφοϲ τη εκκληϲια του θ̅υ̅ τη ουϲη εν κορινθω ηγιαϲμενοιϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ κλητοιϲ αγιοιϲ ϲυ̅ παϲιν τοιϲ επικαλουμενοιϲ το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ εν παντι τοπω αυτων {} και ημων χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ μου παντοτε περι υμων επι τη χαριτι {τη} τη δοθειϲη υμιν εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ οτι εν παντι επλουτιϲθητε εν αυτω εν παντι λογω και παϲη γνωϲει καθωϲ το μαρτυριον του χ̅υ̅ εβεβαιωθη εν υμιν ωϲτε υμαϲ μη υϲτερειϲθε εν μηδενι χαριϲματι απεκδεχομενουϲ την αποκαλυψιν του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ οϲ και βεβαιωϲει υμαϲ εωϲ τελουϲ ανεγκλητουϲ εν τη ημερα του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ πιϲτοϲ ο θ̅ϲ̅ δι ου εκληθητε ειϲ κοινωνιαν του υιου αυτου ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων παρακαλω δε υμαϲ αδελφοι δια του ονοματοϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ινα το αυτο λεγητε παντεϲ και μη η εν υμιν ϲχιϲματα ητε δε κατηρτιϲμενοι εν τω αυτω νοι και εν τη αυτη γνωμη εδηλωθη γαρ μοι περι υμων αδελφοι μου υπο των χλοηϲ οτι εριδεϲ εν υμιν ειϲιν λεγω δε τουτο οτι εκαϲτοϲ υμων λεγει εγω μεν ειμι παυλου εγω δε απολλω εγω δε κηφα εγω δε χ̅υ̅ μεμεριϲται ο χ̅ϲ̅ μη παυλοϲ εϲταυρωθη υπερ υμων η ειϲ το ονομα παυλου εβαπτιϲθητε ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ μου οτι ουδενα υμω̅ εβαπτιϲα ει μη κριϲπον και γαιον ινα μη τιϲ ειπη οτι ειϲ το εμον ονομα εβαπτιϲθητε εβαπτιϲα δε και τον ϲτεφανα οικον λοιπο̅ ουκ οιδα ει τινα αλλον εβαπτιϲα ου γαρ απεϲταλκεν με χ̅ϲ̅ βαπτιζειν αλλα ευαγγελιζεϲθε ουκ εν ϲοφια λογου ινα μη κενωθη ο ϲταυροϲ του χ̅υ̅ ο λογοϲ γαρ ο του ϲ̅ρ̅ο̅υ̅ τοιϲ μεν απολλυμενοιϲ μωρια εϲτιν τοιϲ δε ϲωζομενοιϲ ημιν δυναμιϲ θ̅υ̅ εϲτιν γεγραπται γαρ απολω την ϲοφιαν των ϲοφων και την ϲυνεϲιν των ϲυνετων αθετηϲω που ϲοφοϲ που γραμματευϲ που ϲυνζητητηϲ του αιωνοϲ τουτου ουχι εμωρανεν ο θ̅ϲ̅ την ϲοφιαν του κοϲμου επειδη γαρ εν τη ϲοφια του θ̅υ̅ ουκ εγνω ο κοϲμοϲ δια τηϲ ϲοφιαϲ τον θ̅ν̅ ευδοκηϲεν ο θ̅ϲ̅ δια τηϲ μωριαϲ του κηρυγματοϲ ϲωϲαι τουϲ πιϲτευονταϲ επειδη και ιουδαιοι ϲημεια αιτουϲιν και ελληνεϲ ϲοφιαν επιζητουϲι̅ ημειϲ δε κηρυϲϲομεν χ̅ν̅ εϲταυρωμενον ιουδαιοιϲ μεν ϲκανδαλον εθνεϲιν δε μωριαν αυτοιϲ δε τοιϲ κλητοιϲ ιουδαιοιϲ τε και ελληϲιν χ̅ν̅ θ̅υ̅ δυναμιν και θ̅υ̅ ϲοφιαν οτι το μωρον του θ̅υ̅ ϲοφωτερον των α̅ν̅ω̅ν̅ εϲτιν και το αϲθενεϲ του θ̅υ̅ ιϲχυροτερον των α̅ν̅ω̅ν̅ {�����} {������} γαρ την κληϲιν υμων αδελφοι οτι ου πολλοι ϲοφοι κατα ϲαρκα ου πολλοι δυνατοι ου πολλοι ευγενειϲ αλλα τα μωρα του κοϲμου εξιλεξατο ο θ̅ϲ̅ ινα καταιϲχυνη τα ιϲχυρα και τα αγενη του κοϲμου και τα εξουθενημενα εξελεξατο ο θ̅ϲ̅ τα μη οντα ινα τα οντα καταργηϲη οπωϲ μη καυχηϲητε παϲα ϲαρξ ενωπιον του θ̅υ̅ εξ αυτου δε υμειϲ εϲται εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ οϲ εγενηθη ϲοφια ημιν απο θ̅υ̅ δικαιοϲυνη τε και αγιαϲμοϲ και απολυτρωϲιϲ ινα καθωϲ γεγραπται ο καυχωμενοϲ εν κ̅ω̅ καυχαϲθω
καγω ελθων προϲ υμαϲ αδελφοι ηλθο̅ ου καθ υπεροχην λογου η ϲοφιαϲ καταγγελλων υμι̅ το μυϲτηριον του θ̅υ̅ ου γαρ εκρινα ειδεναι τι εν υμι̅ ει μη ι̅ν̅ χ̅ν̅ και τουτον εϲταυρωμενον καγω εν αϲθενεια και εν φοβω και εν τρομω πολλω εγενομην προϲ υμαϲ και ο λογοϲ μου και το κηρυγμα μου ουκ εν πιθοιϲ ανθρωπινηϲ ϲοφιαϲ λογοιϲ αλλ εν αποδιξει π̅ν̅ϲ̅ και δυναμεωϲ ινα η πιϲτιϲ υμων μη η εν ϲοφια α̅ν̅ω̅ν̅ αλλ εν δυναμει θ̅υ̅ ϲοφιαν δε λαλουμεν εν τοιϲ τελειοιϲ ϲοφιαν δε ου του αιωνοϲ τουτου ουδε τω̅ αρχοντων του αιωνοϲ τουτου των καταργουμενων αλλα λαλουμεν θ̅υ̅ ϲοφιαν εν μυϲτηριω τη̅ αποκεκρυμμενην ην προωριϲεν ο θ̅ϲ̅ προ τω̅ αιωνων ειϲ δοξαν ημων ην ουδειϲ των αρχοντω̅ του αιωνοϲ τουτου εγνωκεν ει γαρ εγνωϲαν ουκ α̅ τον κ̅ν̅ τηϲ δοξηϲ εϲταυρωϲα̅ καθωϲ γεγραπται α οφθαλμοϲ ουκ ειδεν και ουϲ ουκ ηκουϲεν και επι καρδιαν α̅ν̅ο̅υ̅ ουκ ανεβη οϲα ητοιμαϲεν ο θ̅ϲ̅ τοιϲ αγαπωϲιν αυτο̅ ημιν δε απεκαλυψεν ο θ̅ϲ̅ δια του π̅ν̅ϲ̅ το γαρ π̅ν̅α̅ παντα εραυνα και τα βαθη του θ̅υ̅ τιϲ γαρ οιδεν τα του α̅ν̅ο̅υ̅ ει μη το π̅ν̅α̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ το ε̅ αυτω ουτωϲ και τα του θ̅υ̅ ουδειϲ εγνωκεν ει μη το π̅ν̅α̅ του θ̅υ̅ ημειϲ δε ου το π̅ν̅α̅ του κοϲμου ελαβομε̅ αλλα το π̅ν̅α̅ το εκ του θ̅υ̅ ινα ειδωμεν τα υπο του θ̅υ̅ χαριϲθεντα ημιν α και λαλουμε̅ ουκ εν διδακτοιϲ ανθρωπινηϲ ϲοφιαϲ λογοιϲ αλλ εν διδακτοιϲ π̅ν̅ϲ̅ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ι̅ϲ̅ π̅ν̅ι̅κ̅α̅ ϲυνκρινοντεϲ ψυχικοϲ δε α̅ν̅ο̅ϲ̅ ου δεχετε τα του π̅ν̅ϲ̅ του θ̅υ̅ μωρια γαρ {} εϲτι̅ και ου δυναται γνωναι οτι π̅ν̅ι̅κ̅ω̅ϲ̅ ανακρινεται ο δε π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ϲ̅ ανακρινει τα παντα αυτοϲ δε υπ ουδενοϲ ανακρινεται τιϲ γαρ εγνω νουν κ̅υ̅ οϲ ϲυμβιβαϲει αυτον ημειϲ δε νουν χ̅υ̅ εχομεν
καγω αδελφοι ουκ ηδυνηθη̅ λαληϲαι υμιν ωϲ π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ι̅ϲ̅ αλλ ωϲ ϲαρκινοιϲ ωϲ νηπιοιϲ εν χ̅ω̅ γαλα υμαϲ εποτιϲα ου βρωμα ουπω γαρ εδυναϲθε αλλ ουδε ετι νυν δυναϲθε ετι γαρ ϲαρκικοι εϲται {ου που} γαρ εν υμιν ζηλοϲ και ερειϲ ουχι ϲαρκικοι εϲτε και κατα α̅ν̅ο̅ν̅ περιπατειτε οταν γαρ λεγη τιϲ εγω μεν ειμι παυλου εγω δε απολλω ουκ α̅ν̅ο̅ι̅ εϲτε τι ουν εϲτι̅ απολλωϲ τι δε εϲτιν παυλοϲ διακονοι δι ων επιϲτευϲατε και εκαϲτω ωϲ ο κ̅ϲ̅ εδωκε̅ εγω εφυτευϲα απολλωϲ εποτιϲεν αλλα ο θ̅ϲ̅ ηυξανεν ωϲτε ο φυτευων εϲτιν τι ουτε ο ποτιζων αλλ ο αυξανων θ̅ϲ̅ ο φυτευων δε και ο ποτιζων εν ειϲιν εκαϲτοϲ δε τον ιδιον μιϲθον λημψεται κατα τον ιδιον κοπον θ̅υ̅ γαρ εϲμεν ϲυνεργοι θ̅υ̅ γεωργιον θ̅υ̅ οικοδομη εϲτε κατα την χαριν του θ̅υ̅ την δοθειϲαν μοι ωϲ ϲοφοϲ αρχιτεκτων θεμελιον εθηκα αλλοϲ δε εποικοδομει εκαϲτοϲ δε βλεπετω πωϲ εποικοδομει θεμελιον γαρ αλλο̅ ουδειϲ δυναται θειναι παρα τον κειμενον οϲ εϲτιν ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ ει δε τιϲ εποικοδομει επι το̅ θεμελιον χρυϲον αργυρο̅ λιθουϲ τιμιουϲ ξυλα χορτο̅ καλαμην εκαϲτου το εργο̅ φανερον γενηϲεται η γαρ ημερα δηλωϲει οτι εν πυρι αποκαλυπτεται και εκαϲτου το εργον οποιον εϲτιν το πυρ αυτο δοκιμαϲει ει τινοϲ το εργον μενει ο εποικοδομηϲεν μιϲθον λημψεται ει τινοϲ το εργον κατακαηϲεται ζημιωθηϲεται αυτοϲ δε ϲωθηϲεται ουτωϲ δε ωϲ δια πυροϲ ουκ οιδατε οτι ναοϲ θ̅υ̅ εϲτε και το π̅ν̅α̅ του θ̅υ̅ οικει εν υμι̅ ει τιϲ τον ναον του θ̅υ̅ φθιρει φθερει αυτον ο θ̅ϲ̅ ο γαρ ναοϲ του θ̅υ̅ αγιοϲ εϲτιν οιτεινεϲ εϲται υμειϲ μηδειϲ εαυτο̅ εξαπατατω ει τιϲ δοκει ϲοφοϲ ειναι εν υμιν εν τω αιωνι τουτω μωροϲ γενεϲθω ινα γενηται ϲοφοϲ η γαρ ϲοφια του κοϲμου τουτου μωρια παρα τω θ̅ω̅ εϲτιν γεγραπται γαρ ο δραϲϲομενοϲ τουϲ ϲοφουϲ εν τη πανουργεια αυτων και παλιν κ̅ϲ̅ γινωϲκει τουϲ διαλογιϲμουϲ των ϲοφων οτι ειϲιν ματαιοι ωϲτε μηδειϲ καυχαϲθω ε̅ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ παντα γαρ υμων εϲτι̅ ειτε παυλοϲ ειτε απολλωϲ ειτε κηφαϲ ειτε κοϲμοϲ ειτε ζωη ειτε θανατοϲ ειτε ενεϲτωτα ειτε μελλο̅τα παντα υμων υμειϲ δε χ̅υ̅ χ̅ϲ̅ δε θ̅υ̅
ουτωϲ ημαϲ λογιζεϲθω α̅ν̅ο̅ϲ̅ ωϲ υπηρεταϲ χ̅υ̅ και οικονομουϲ μυϲτηριων θ̅υ̅ ωδε λοιπον ζητειτε εν τοιϲ οικονομοιϲ ινα πιϲτοϲ τιϲ ευρεθη εμοι δε ειϲ ελαχιϲτον εϲτιν ινα υφ ημων ανακριθω η υπο ανθρωπινηϲ ημεραϲ αλλ ουδε εμαυτον ανακρινω ουδε̅ γαρ εμαυτω ϲυνοιδα αλλ ουκ εν τουτω δεδικαιωμαι ο δε ανακρινων με κ̅ϲ̅ εϲτιν ωϲτε μη προ καιρου τι κρινεται εωϲ αν ελθη ο κ̅ϲ̅ οϲ και φωτιϲει τα κρυπτα του ϲκοτουϲ και φανερωϲει ταϲ βουλαϲ των καρδιων και τοτε ο επαινοϲ γενηϲεται εκαϲτω απο του θ̅υ̅ ταυτα δε αδελφοι μετεϲχηματιϲα ειϲ εμαυτον και απολλων δι υμαϲ ινα εν ημιν μαθηται το μη υπερ α γεγραπται ινα μη ειϲ υπερ του ενοϲ φυϲιουϲθε κατα του ετερου τιϲ γαρ ϲε διακρινει τι δε εχειϲ ο ουκ ελαβεϲ ει δε και ελαβεϲ τι καυχαϲαι ωϲ μη λαβων ηδη κεκορεϲμενοι εϲτε ηδη επλουτηϲατε και οφελον γε εβαϲιλευϲατε ινα και ημειϲ υμιν ϲυνβαϲιλευϲωμε̅ δοκω γαρ ο θ̅ϲ̅ ημαϲ τουϲ αποϲτολουϲ εϲχατουϲ απεδιξεν ωϲ επιθανατιουϲ οτι θεατρον εγενηθημε̅ τω κοϲμω και αγγελοιϲ και α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ημειϲ μωροι δια χ̅ν̅ υμειϲ δε φρονιμοι εν χ̅ω̅ ημειϲ αϲθενειϲ υμειϲ δε ιϲχυροι υμειϲ ενδοξοι ημειϲ δε ατιμοι αχρι τηϲ αρτι ωραϲ και πινωμεν και διψωμεν και {κολαφιζομεθα} και αϲτατουμεν και κοπιωμεν εργαζομενοι ταιϲ ιδιαιϲ χερϲιν λοιδορουμενοι ευλογουμεν διωκομενοι ανεχομεθα δυϲφημουμενοι παρακαλουμεν ωϲ περικαθαρματα του κοϲμου εγενηθημε̅ παντων περιψημα εωϲ αρτι ουκ εντρεπων υμαϲ γραφω ταυτα αλλ ωϲ τεκνα μου αγαπητα νουθετων εαν γαρ μυριουϲ παιδαγωγουϲ εχητε εν χ̅ω̅ αλλ ου πολλουϲ π̅ρ̅α̅ϲ̅ εν γαρ χ̅ω̅ ι̅υ̅ δια του ευαγγελιου εγω υμαϲ εγεννηϲα παρακαλω ουν υμαϲ μιμηται μου γεινεϲθε δια τουτο αυτο επεμψα υμιν τιμοθεον οϲ εϲτιν μου τεκνον αγαπητο̅ και πιϲτον εν κ̅ω̅ οϲ υμαϲ αναμιμνηϲει ταϲ οδουϲ μου ταϲ εν χ̅ω̅ καθωϲ πανταχου εν παϲη εκκληϲια διδαϲκω ωϲ μη ερχομενου δε μου προϲ υμαϲ εφυϲιωθηϲαν τινεϲ ελευϲομαι δε ταχεωϲ προϲ υμαϲ εαν ο κ̅ϲ̅ θεληϲη και γνωϲομαι ου τον λογον των πεφυϲιωμενων αλλα την δυναμιν ου γαρ εν λογω η βαϲιλεια του θ̅υ̅ αλλ εν δυναμει τι θελετε εν ραβδω ελθω προϲ υμαϲ η εν αγαπη π̅ν̅ι̅ τε πραυτητοϲ
ολωϲ ακουετε εν υμιν πορνια και τοιαυτη πορνια ητιϲ ουδε εν τοιϲ εθνεϲιν ωϲτε γυναικα τινα του π̅ρ̅ϲ̅ εχειν και υμειϲ πεφυϲιωμενοι εϲτε και ουχι μαλλον επενθηϲατε ινα αρθη εκ μεϲου υμων ο το εργον τουτο πραξαϲ εγω μεν γαρ απων τω ϲωματι παρων δε τω π̅ν̅ι̅ ηδη κεκρικα ωϲ παρων τον ουτωϲ τουτο κατεργαϲαμενον εν τω ονοματι του κ̅υ̅ ι̅υ̅ ϲυναχθεντων υμων και του εμου π̅ν̅ϲ̅ ϲυν τη δυναμει του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ παραδουναι τον τοιουτον τω ϲατανα ειϲ ολεθρον τηϲ ϲαρκοϲ ινα το π̅ν̅α̅ ϲωθη εν τη ημερα του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ου καλον το καυχημα υμων ουκ οιδατε οτι μικρα ζυμη ολο̅ το φυραμα ζυμοι εκκαθαρατε την παλαιαν ζυμην ινα ητε νεον φυραμα καθωϲ εϲται αζυμοι και γαρ το παϲχα ημω̅ ετυθη χ̅ϲ̅ ωϲτε εορταζομε̅ μη εν ζυμη παλαια μηδε εν ζυμη κακιαϲ και πονηριαϲ αλλ εν αζυμοιϲ ηλικρινιαϲ και αληθειαϲ εγραψα υμι̅ εν τη επιϲτολη μη ϲυναναμιγνυϲθαι πορνοιϲ ου παντωϲ τοιϲ πορνοιϲ {�������} του κοϲμου τουτου η τοιϲ πλεονεκταιϲ και αρπαξιν η ειδωλολατραιϲ επει ωφιλεται αρα εκ του κοϲμου εξελθειν νυν δε εγραψα υμι̅ μη ϲυναναμιγνυϲθαι εαν τιϲ αδελφοϲ ονομαζομενοϲ η πορνοϲ η πλεονεκτηϲ η ειδωλολατρηϲ η λοιδοροϲ η μεθυϲοϲ η αρπαξ τω τοιουτω μη ϲυνεϲθιειν τι γαρ μοι τουϲ εξω κρινειν ουχι τουϲ εϲω υμειϲ κρινεται τουϲ δε εξω ο θ̅ϲ̅ κρινει εξαρατε το̅ πονηρον εξ υμων αυτων
τολμα τιϲ εξ υμων πραγμα εχω̅ προϲ τον ετερον κρινεϲθαι επι των αδικων και ουχι επι των αγιων η ουκ οιδατε οτι οι αγιοι τον κοϲμον κρινουϲιν και ει εν υμιν κρινετε ο κοϲμοϲ αναξιοι εϲτε κρητηριων ελαχιϲτω̅ [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] ηδη μεν ουν ηττημα υμιν εϲτι̅ οτι κριματα εχετε μεθ εαυτων δια τι ουχι μαλλον αδικειϲθε δια τι ουχι μαλλον αποϲτερειϲθε αλλα υμειϲ αδικειτε και αποϲτερειτε και τουτο αδελφουϲ η ουκ οιδατε οτι {οι} αδικοι θ̅υ̅ βαϲιλειαν ου κληρονομηϲουϲιν μη πλαναϲθε ουτε πορνοι ουτε ειδωλολατραι ουτε μοιχοι ουτε μαλακοι ουτε αρϲενοκοιται ουτε κλεπται ουτε πλεονεκται ου μεθυϲοι ου λοιδοροι ουχ αρπαγεϲ βαϲιλειαν θ̅υ̅ κληρονομηϲουϲιν και ταυτα τινεϲ ητε αλλα απελουϲαϲθε αλλα ηγιαϲθητε αλλα εδικαιωθητε εν τω ονοματι του κ̅υ̅ ι̅υ̅ και εν τω π̅ν̅ι̅ του θ̅υ̅ ημων παντα μοι εξεϲτιν αλλ ου παντα ϲυμφερει παντα μοι εξεϲτιν αλλ ουκ εγω εξουϲιαϲθηϲομαι υπο τινοϲ τα βρωματα τη κοιλια και η κοιλια τοιϲ βρωμαϲιν ο δε θ̅ϲ̅ και ταυτην και ταυτα καταργηϲει το δε ϲωμα ου τη πορνια αλλα τω κ̅ω̅ και ο κ̅ϲ̅ τω ϲωματι ο δε θ̅ϲ̅ και τον κ̅ν̅ ηγειρεν και ημαϲ εξεγιρει δια τηϲ δυναμεωϲ αυτου ουκ οιδατε οτι τα ϲωματα ημων μελη χ̅υ̅ εϲτιν αραϲ ουν τα μελη του χ̅υ̅ ποιηϲω πορνηϲ μελη μη γενοιτο η ουκ οιδατε οτι ο κολλωμενοϲ τη πορνη εν ϲωμα εϲτιν εϲονται γαρ οι δυο ειϲ ϲαρκα μιαν ο δε κολλωμενοϲ τω κ̅ω̅ εν π̅ν̅α̅ εϲτιν φευγετε την πορνιαν παν αμαρτημα ο εαν ποιηϲη α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκτοϲ του ϲωματοϲ εϲτιν ο δε πορνευων ειϲ το ιδιον ϲωμα αμαρτανει η ουκ οιδατε οτι {το ϲωμα} υμων ναοϲ του εν υμιν αγιου π̅ν̅ϲ̅ εϲτιν ου εχετε απο θ̅υ̅ και ουκ εϲται εαυτω̅ ηγοραϲθητε γαρ τιμηϲ δοξαϲατε δη τον θ̅ν̅ εν τω ϲωματι υμω̅
περι δε ων εγραψατε μοι καλο̅ α̅ν̅ω̅ γυναικοϲ μη απτεϲθαι δια δε ταϲ πορνιαϲ εκαϲτοϲ την εαυτου γυναικα εχετω και εκαϲτη τον ιδιον ανδρα εχετω τη γυναικει ο ανηρ τη̅ οφιλην αποδιδετω ομοιωϲ και η γυνη τω ανδρι η γυνη του ιδιου ϲωματοϲ ουκ εξουϲιαζει αλλα ο ανηρ ομοιωϲ δε και ο ανηρ του ιδιου ϲωματοϲ ουκ εξουϲιαζει αλλα η γυνη μη αποϲτερειτε αλληλουϲ ει μητι αν εκ ϲυμφωνου προϲ καιρον ινα ϲχολαϲητε τη προϲευχη και παλιν επι το αυτο ητε ινα μη πειραζη υμαϲ ο ϲαταναϲ δια την ακραϲιαν υμω̅ τουτο δε λεγω κατα ϲυγνωμη̅ ου κατ επιταγην θελω δε πα̅ταϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ειναι ωϲ και εμαυτον αλλ εκαϲτοϲ ιδιον εχει χαριϲμα εκ θ̅υ̅ ο μεν ουτωϲ ο δε ουτωϲ λεγω δε τοιϲ αγαμοιϲ και ταιϲ χηραιϲ οτι καλο̅ αυτοιϲ εαν μεινωϲιν ωϲ καγω ει δε ουκ εγκρατευονται γαμηϲατωϲαν κρειϲϲον γαρ εϲτιν γαμειν η πυρουϲθαι τοιϲ δε γεγαμηκοϲιν παραγγελλω ουκ εγω αλλα ο κ̅ϲ̅ γυναικα απο ανδροϲ μη χωριζεϲθαι εαν δε και χωριϲθη μενετω αγαμοϲ η τω ανδρι καταλλαγητω και ανδρα γυναικα μη αφιεναι τοιϲ δε λοιποιϲ λεγω εγω ουχ ο κ̅ϲ̅ ει τιϲ αδελφοϲ γυναικα εχει απιϲτον και αυτη ϲυνευδοκει οικειν μετ αυτου μη αφιετω αυτη̅ και γυνη ητιϲ εχει ανδρα απιϲτο̅ και ουτοϲ ϲυνευδοκει οικειν μετ αυτηϲ μη αφιετω τον ανδρα ηγιαϲται γαρ ο ανηρ ο απιϲτοϲ εν τη γυναικι και ηγιαϲται η γυνη η απιϲτοϲ εν τω αδελφω επει αρα τα τεκνα υμων ακαθαρτα εϲτιν νυν δε αγια εϲτι̅ ει δε ο απιϲτοϲ χωριζεται χωριζεϲθω ου δεδουλωται ο αδελφοϲ η η αδελφη εν τοιϲ τοιουτοιϲ εν δε ειρηνη κεκληκεν υμαϲ ο θ̅ϲ̅ τι γαρ οιδαϲ γυναι ει τον ανδρα ϲωϲειϲ ει τι οιδαϲ ανερ ει την γυναικα ϲωϲειϲ ει μη εκαϲτω ωϲ ο κ̅ϲ̅ εμεριϲε̅ εκαϲτον ωϲ κεκληκεν ο θ̅ϲ̅ ουτωϲ περιπατειτω και ουτωϲ εν ταιϲ εκκληϲιαιϲ παϲαιϲ διαταϲϲομαι περιτετμημενοϲ τιϲ εκληθη μη επιϲπαϲθω εν ακροβυϲτια κεκληται τιϲ μη περιτεμνεϲθω η περιτομη ουδεν εϲτιν και η ακροβυϲτεια ουδεν εϲτιν αλλα τηρηϲιϲ εντολων θ̅υ̅ εκαϲτοϲ εν τη κληϲει η εκληθη εν τουτω μενετω δουλοϲ εκληθηϲ μη ϲοι μελετω αλλ ει και δυναϲαι ελευθεροϲ γενεϲθαι μαλλον χρηϲαι ο γαρ εν κ̅ω̅ κληθειϲ δουλοϲ απελευθεροϲ κ̅υ̅ εϲτιν ομοιωϲ ο ελευθεροϲ κληθειϲ δουλοϲ εϲτιν χ̅υ̅ τιμηϲ ηγοραϲθητε μη γεινεϲθαι δουλοι α̅ν̅ω̅ν̅ εκαϲτοϲ εν ω εκληθη αδελφοι εν τουτω μενετω παρα τω θ̅ω̅ περι δε των παρθενων επιταγην κ̅υ̅ ουκ εχω γνωμην δε διδωμι ωϲ ηλεημενοϲ υπο κ̅υ̅ πιϲτοϲ ειναι νομιζω ου̅ τουτο καλον υπαρχειν δια τη̅ ενεϲτωϲαν αναγκην οτι καλον α̅ν̅ω̅ το ουτωϲ ειναι δεδεϲαι γυναικι μη ζειτι λυϲι̅ {������� ��� �������� �� ����� �������} {��� �� ��� ������ ��� ���������� ��� ���� � �������� ��� �������� ������ �� �� ����� ������� �� �������� ��� �� ���� ��������} τουτο δε φημι αδελφοι ο καιροϲ ϲυνεϲταλμενοϲ εϲτιν το λοιπον ινα και οι εχοντεϲ γυναικαϲ ωϲ μη εχοντεϲ ωϲι̅ και οι κλαιοντεϲ ωϲ μη κλαιοντεϲ και οι χαιροντεϲ ωϲ μη χαιροντεϲ και οι αγοραζοντεϲ ωϲ μη κατεχοντεϲ και οι χρωμενοι το̅ κοϲμον ωϲ μη καταχρωμενοι παραγει γαρ το ϲχημα του κοϲμου τουτου θελω δε υμαϲ αμεριμνουϲ ειναι ο αγαμοϲ μεριμνα τα του κ̅υ̅ πωϲ αρεϲη τω κ̅ω̅ ο δε γαμηϲαϲ μεριμνα τα του κοϲμου πωϲ αρεϲη τη γυναικι και μεμεριϲται και η γυνη η αγαμοϲ και η παρθενοϲ η αγαμοϲ μεριμνα τα του κ̅υ̅ ινα η αγια τω ϲωματι και τω π̅ν̅ι̅ η δε γαμηϲαϲα μεριμνα τα του κοϲμου πωϲ αρεϲη τω ανδρι τουτο δε προϲ το υμων αυτω̅ ϲυμφορον λεγω ουχ ινα βροχον υμιν επιβαλω αλλα προϲ το ευϲχημον και ευπαρεδρον τω κ̅ω̅ απεριϲπαϲτωϲ ει δε τιϲ αϲχημονειν επι την παρθενον αυτου νομιζει εαν η υπερακμοϲ και τουτο οφιλει γεινεϲθαι ο θελει ποιειτω ουχ αμαρτανει γαμειτωϲαν οϲ δε εϲτηκεν εν τη καρδια αυτου εδραιοϲ μη εχων αναγκην εξουϲιαν εχει περι του ιδιου θεληματοϲ και τουτο κεκρικεν εν τη ιδια καρδια τηρειν την εαυτου παρθενον καλωϲ ποιηϲει ωϲτε και ο γαμειζω̅ την εαυτου παρθενον καλωϲ ποιει και ο μη γαμιζων κριϲϲον ποιηϲει γυνη δεδεται εφ οϲον χρονον ζη ο ανηρ αυτηϲ εαν δε αποθανη ο ανηρ ελευθερα εϲτιν ω θελει γαμηθηναι μονον εν κ̅ω̅ μακαριωτερα δε εϲτιν εαν ουτω μεινη κατα την εμην γνωμην δοκω δε καγω π̅ν̅α̅ θ̅υ̅ εχειν
περι δε των ειδωλοθυτων οιδαμεν οτι παντεϲ γνωϲι̅ εχομεν η γνωϲιϲ φυϲιοι η δε αγαπη οικοδομει ει τιϲ δοκει εγνωκεναι τι ουπω εγνω καθωϲ δει γνωναι ει δε τιϲ αγαπα τον θ̅ν̅ ουτοϲ εγνωϲται υπ αυτου περι τηϲ βρωϲεωϲ ουν των ειδωλοθυτων οιδαμεν οτι ουδε̅ ειδωλον εν κοϲμω και οτι ουδειϲ θ̅ϲ̅ ει μη ειϲ και γαρ ειπερ ειϲιν λεγομενοι θεοι ειτε εν ο̅υ̅ν̅ω̅ ειτε επι γηϲ ωϲπερ ειϲιν θεοι {ολλοι} και κυριοι πολλοι αλλ ημιν ειϲ θ̅ϲ̅ ο π̅η̅ρ̅ εξ ου τα πα̅τα και ημειϲ ειϲ αυτον και ειϲ κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ δι ου τα παντα και ημειϲ δι αυτου αλλ ουκ εν παϲιν η γνωϲειϲ τινεϲ δε τη ϲυνηθεια του ειδωλου εωϲ αρτι ωϲ ειδωλοθυτον εϲθιουϲιν και η ϲυνειδηϲειϲ αυτων αϲθενηϲ ουϲα μολυνεται βρωμα δε ημαϲ ου παραϲτηϲει τω θ̅ω̅ ουτε εαν μη φαγωμεν {������������ ���� ��� ������� �����������} βλεπετε δε μη πωϲ η εξουϲια υμων αυτη προϲκομμα γενηται τοιϲ αϲθενεϲιν εαν γαρ τιϲ ειδη ϲε τον εχοντα γνωϲιν εν ιδωλιω κατακειμενο̅ ουχι η ϲυνειδηϲειϲ αυτου αϲθενουϲ οντοϲ οικοδομηθηϲεται ειϲ το τα ειδωλοθυτα εϲθιειν απολλυται ουν ο αϲθενων εν τη ϲη γνωϲει ο αδελφοϲ δι ον χ̅ϲ̅ απεθανεν ουτωϲ δε αμαρτανοντεϲ ειϲ τουϲ αδελφουϲ και τυπτοντεϲ αυτων την ϲυ̅ειδηϲιν αϲθενουϲαν ειϲ χ̅ν̅ αμαρτανετε διοπερ ει βρωμα ϲκανδαλιζει τον αδελφον μου ου μη φαγω κρεα ειϲ τον αιωνα ινα μη τον αδελφον μου ϲκανδαλιϲω
ουκ ειμι ελευθεροϲ ουκ ειμι αποϲτολοϲ ουχι ι̅ν̅ τον κ̅ν̅ ημων εωρακα ου το εργον μου υμειϲ εϲτε εν κ̅ω̅ [отсутствует] η εμη απολογια τοιϲ εμε ανακρινουϲιν εϲτιν αυτη μη ουκ εχομεν εξουϲιαν φαγειν και πιειν μη ουκ εχομεν εξουϲια̅ αδελφην γυναικα περιαγειν ωϲ και οι λοιποι αποϲτολοι και οι αδελφοι του κ̅υ̅ και κηφαϲ η μονοϲ εγω και βαρναβαϲ ουκ εχομεν εξουϲιαν μη εργαζεϲθαι τιϲ ϲτρατευετε ιδιοιϲ οψωνιοιϲ ποτε τιϲ φυτευει αμπελωνα και τον καρπον αυτου ουκ εϲθιει η τιϲ ποιμαινει ποιμνην και εκ του γαλακτοϲ τηϲ ποιμνηϲ ουκ εϲθιει μη κατα α̅ν̅ο̅ν̅ ταυτα λαλω η και ο νομοϲ ταυτα ου λεγει εν γαρ τω μωϲεωϲ νομω γεγραπται ου φιμωϲειϲ βουν αλοωντα μη των βοων μελει τω θ̅ω̅ η δι ημαϲ παντωϲ λεγει δι ημαϲ γαρ εγραφη οτι οφιλει επ ελπιδι ο αροτριων αροτριαν και ο αλοων εφ ελπιδι του μετεχειν ει ημειϲ υμιν τα π̅ν̅ι̅κ̅α̅ εϲπειραμεν μεγα ει ημειϲ υμων τα ϲαρκικα θεριϲομεν ει αλλοι τηϲ υμων εξουϲιαϲ μετεχουϲιν ου μαλλον ημειϲ αλλ ουκ εχρη μεθα τη εξουϲια ταυτη αλλα πα̅τα ϲτεγομεν ινα μη τινα εγκοπην δωμεν τω ευαγγελιω του χ̅υ̅ ουκ οιδατε οτι οι τα ιερα εργαζομενοι εκ του ιερου εϲθιουϲιν οι τω θυϲιαϲτηριω παρεδρευοντεϲ τω θυϲιαϲτηριω ϲυμμεριζονται ουτωϲ και ο κ̅ϲ̅ διεταξεν τοιϲ το ευαγγελιον καταγγελλουϲιν εκ του ευαγγελιου ζην εγω δε ου κεχρημαι ουδενι τουτων ουκ εγραψα δε ταυτα ινα ουτωϲ γενηται εν εμοι καλον γαρ μοι μαλλον αποθανειν η το καυχημα μου ουθειϲ μη καινωϲει εαν γαρ ευαγγελιζωμαι ουκ εϲτι̅ μοι καυχημα αναγκη γαρ μοι επικειται ουαι γαρ μοι εϲτιν εα̅ μη ευαγγελιζωμαι ει γαρ εκω̅ τουτο πραϲϲω μιϲθον εχω ει δε ακων οικονομιαν πεπιϲτευμαι τιϲ ουν μου εϲτιν ο μιϲθοϲ ινα ευαγγελιζομενοϲ αδαπανον θηϲω το ευαγγελιον ειϲ το μη καταχραϲθαι τη εξουϲια μου εν τω ευαγγελιω ελευθεροϲ γαρ ων εκ παντων παϲι̅ εμαυτον εδουλωϲα ινα τουϲ πλειοναϲ κερδηϲω και εγενομην τοιϲ ιουδαιοιϲ ωϲ ιουδαιοϲ ινα ιουδαιουϲ κερδηϲω τοιϲ υπο νομον ωϲ υπο νομον μη ων αυτοϲ υπο νομον ινα τουϲ υπο νομον κερδηϲω τοιϲ ανομοιϲ ωϲ ανομοϲ μη ων ανομοϲ θ̅υ̅ αλλ εννομοϲ χ̅υ̅ ινα κερδανω τουϲ ανομουϲ εγενομην τοιϲ αϲθενεϲιν αϲθενηϲ ινα τουϲ αϲθενειϲ κερδηϲω τοιϲ παϲιν γεγονα παντα ινα παντωϲ τιναϲ ϲωϲω παντα δε ποιω δια το ευαγγελιον ινα ϲυνκοινωνοϲ αυτου γενωμαι ουκ οιδατε οτι οι εν ϲταδιω τρεχοντεϲ παντεϲ μεν τρεχουϲιν ειϲ δε λαμβανει το βραβειο̅ ουτωϲ τρεχετε ινα καταλαβητε παϲ δε ο αγωνιζομενοϲ παντα εγκρατευεται εκεινοι με̅ ουν ινα φθαρτον ϲτεφανον λαβωϲιν ημειϲ δε αφθαρτο̅ εγω τοινυν ουτωϲ τρεχω ωϲ ουκ αδηλωϲ ουτωϲ πυκτευω ωϲ ουκ αερα δερων αλλ υπωπιαζω μου το ϲωμα και δουλαγωγω μη πωϲ αλλοιϲ κηρυξαϲ αυτοϲ αδοκιμοϲ γενωμαι
ου θελω γαρ υμαϲ αγνοειν αδελφοι οτι οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ ημων παντεϲ υπο την νεφελην ηϲαν και παντεϲ δια τηϲ θαλαϲϲηϲ διηλθον και παντεϲ ειϲ τον μωϲην εβαπτιϲθηϲαν εν τη νεφελη και εν τη θαλαϲϲη και πα̅τεϲ το πνευματικον εφαγο̅ βρωμα και παντεϲ το πνευματικον επιον πομα επινο̅ γαρ εκ πνευματικηϲ ακολουθουϲηϲ πετραϲ η δε πετρα η̅ ο χ̅ϲ̅ αλλ ουκ εν τοιϲ πλειοϲι̅ αυτων ηυδοκηϲεν ο θ̅ϲ̅ κατεϲτρωθηϲαν γαρ εν τη ερημω ταυτα δε τυποι ημων εγενηθηϲαν ειϲ το μη ειναι ημαϲ επιθυμηταϲ κακων καθωϲ κακεινοι επεθυμηϲαν μηδε ιδωλολατραι γεινεϲθε καθωϲ τινεϲ εξ αυτων ωϲπερ γεγραπται εκαθειϲεν ο λαοϲ φαγει̅ και πιειν και ανεϲτηϲαν παιζει̅ μηδε πορνευωμεν καθωϲ τινεϲ αυτων επορνευϲαν και επεϲαν εν μια ημερα εικοϲι τρειϲ χιλιαδεϲ μηδε εκπειραζωμεν τον θ̅ν̅ καθωϲ τεινεϲ αυτω επειραϲαν και υπο των οφεων απωλλυντο μηδε γογγυζετε καθωϲ τινεϲ αυτων εγογγυϲαν και απωλλυντο υπο του ολοθρευτου ταυτα δε τυπικωϲ ϲυνεβαινον εκεινοιϲ εγραφη δε προϲ νουθεϲιαν ημων ειϲ ουϲ τα τελη των αιωνων κατηντηϲεν ωϲτε ο δοκων εϲταναι βλεπετω μη πεϲη πειραϲμοϲ υμαϲ ουκ ηλειφεν ει μη ανθρωπινοϲ πιϲτοϲ δε ο θ̅ϲ̅ οϲ ουκ εαϲει υμαϲ πειραϲθηναι υπερ ο δυναϲθε αλλα ποιηϲει ϲυν τω πειραϲμω και την εκβαϲιν του δυναϲθαι υπενεγκειν διοπερ αγαπητοι μου φευγετε απο τηϲ ειδωλολατρειαϲ ωϲ φρονιμοιϲ λεγω κρινατε υμειϲ ο φημι το ποτηριο̅ τηϲ ευλογιαϲ ο ευλογουμεν ουχι κοινωνια εϲτιν του αιματοϲ του χ̅υ̅ τον αρτον ον κλωμεν ουχι κοινωνια εϲτιν του ϲωματοϲ του χ̅υ̅ οτι ειϲ αρτοϲ εν ϲωμα οι πολλοι εϲμεν οι γαρ παντεϲ εκ του ενοϲ αρτου μετεχομε̅ βλεπετε τον ι̅η̅λ̅ κατα ϲαρκα ουχ οι εϲθιοντεϲ ταϲ θυϲιαϲ κοινωνοι του θυϲιαϲτηριου ειϲιν τι ουν φημι οτι ειδωλοθυτον τι εϲτιν αλλ οτι α θυουϲιν τα εθνη δαιμονιοιϲ και ου θ̅ω̅ θυουϲιν ου θελω δε υμαϲ κοινωνουϲ των δαιμονιων γινεϲθαι ου δυναϲθε ποτηριον κ̅υ̅ πινει̅ και ποτηριον δαιμονιων ου δυναϲθαι τραπεζηϲ κ̅υ̅ μετεχειν και τραπεζηϲ δαιμονιων η παραζηλουμεν τον κ̅ν̅ μη ιϲχυροτεροι αυτου εϲμε̅ παντα εξεϲτιν αλλ ου παντα ϲυμφερει παντα εξεϲτιν αλλ ου πα̅τα οικοδομει μηδειϲ τα εαυτου ζητειτω αλλα τα του ετερου παν το εν μακελλω πωλουμενο̅ εϲθιετε μηδεν ανακρινοντεϲ δια την ϲυνειδηϲιν του γαρ κ̅υ̅ η γη και το πληρωμα αυτηϲ ει τιϲ καλει υμαϲ των απιϲτων και θελετε πορευεϲθαι παντα τα παρατιθεμενα υμιν εϲθιετε μηδεν ανακρινοντεϲ δια τη̅ ϲυνειδηϲιν εαν δε τιϲ υμιν ειπη τουτο ιεροθυτον εϲτιν μη εϲθιετε δι εκεινον τον μηνυϲαντα και την ϲυνειδηϲιν ϲυνειδηϲιν δε λεγω ουχι την εαυτου αλλα την του ετερου ινα τι γαρ η ελευθερια μου κρινεται υπο αλληϲ ϲυνειδηϲεωϲ ει εγω χαριτι μετεχω τι βλαϲφημουμαι υπερ ου εγω ευχαριϲτω ειτε ουν εϲθιετε ειτε πινετε ειτε τι ποιειτε πα̅τα ειϲ δοξαν θ̅υ̅ ποιειτε απροϲκοποι και ιουδαιοιϲ γεινεϲθε και ελληϲιν και τη εκκληϲια του θ̅υ̅ καθωϲ καγω παντα παϲι̅ αρεϲκω μη ζητων το εμαυτου ϲυμφορον αλλα το των πολλω̅ ινα ϲωθωϲιν
μιμηται μου γινεϲθε καθωϲ καγω χ̅υ̅ επαινω δε υμαϲ οτι παντα μου μεμνηϲθε {} καθωϲ παρεδωκα υμιν ταϲ παραδοϲειϲ κατεχεται θελω δε υμαϲ ειδεναι οτι παντοϲ ανδροϲ η κεφαλη ο χ̅ϲ̅ εϲτιν κεφαλη δε γυναικοϲ ο ανηρ κεφαλη δε του χ̅υ̅ ο θ̅ϲ̅ παϲ ανηρ προϲευχομενοϲ η προφητευων κατα κεφαληϲ εχων καταιϲχυνει την κεφαλην αυτου και παϲα γυνη προϲευχομενη η προφητευουϲα ακατακαλυπτω τη κεφαλη καταιϲχυνει την κεφαλην αυτηϲ εν γαρ εϲτιν και το αυτο τη εξυρημενη ει γαρ ου κατακαλυπτεται γυνη και κειραϲθω ει δε αιϲχρον γυναικι το κειραϲθαι η ξυραϲθαι κατακαλυπτεϲθω ανηρ μεν γαρ ουκ οφιλει κατακαλυπτεϲθαι την κεφαλην εικων και δοξα θ̅υ̅ υπαρχων η γυνη δε δοξα ανδροϲ εϲτιν ου γαρ εϲτιν ανηρ εκ γυναικοϲ αλλα γυνη εξ ανδροϲ και γαρ ουκ εκτιϲθη ανηρ δια την γυναικα αλλα γυνη δια τον ανδρα δια τουτο οφιλει η γυνη εξουϲιαν εχειν επι τηϲ κεφαληϲ δια τουϲ αγγελουϲ πλην ουτε γυνη χωρειϲ ανδροϲ ουτε ανηρ χωρειϲ γυναικοϲ εν κ̅ω̅ ωϲπερ γαρ η γυνη εκ του ανδροϲ ουτωϲ και ο ανηρ δια τηϲ γυναικοϲ τα δε παντα εκ του θ̅υ̅ εν υμιν αυτοιϲ κρινατε πρεπον εϲτιν γυναικα ακατακαλυπτον τω θ̅ω̅ προϲευχεϲθαι ουδε η φυϲιϲ αυτη διδαϲκει υμαϲ οτι ανηρ με̅ εαν κομα ατιμια αυτω εϲτιν γυνη δε εαν κομα δοξα αυτη εϲτι̅ οτι η κομη αντι περιβολαιου δεδοται αυτη ει δε τιϲ δοκει φιλονεικοϲ ειναι ημειϲ τοιαυτην ϲυνηθειαν ουκ εχομε̅ ουδε αι εκκληϲιαι του θ̅υ̅ τουτο δε παραγγελλω ουκ επαινων οτι ουκ ειϲ το κρειϲϲο̅ αλλα ειϲ το ηϲϲον ϲυνερχεϲθαι πρωτον μεν γαρ ϲυνερχομενων υμων εν εκκληϲια ακουω ϲχιϲματα εν υμιν υπαρχειν και μεροϲ τι πιϲτευω δει γαρ και αιρεϲειϲ εν υμιν ειναι ινα οι δοκιμοι φανεροι γενωνται εν υμιν ϲυνερχομενων ουν υμων επι το αυτο ουκ εϲτιν κυριακον δειπνον φαγειν εκαϲτοϲ γαρ το ιδιον δειπνον προϲλαμβανει εν τω φαγειν και οϲ μεν πινα οϲ δε μεθυει μη γαρ οικιαϲ ουκ εχεται ειϲ το εϲθιει̅ και πινειν η τηϲ εκκληϲιαϲ του θ̅υ̅ καταφρονειτε και καταιϲχυνεται τουϲ μη εχονταϲ τι ειπω υμιν επαινεϲω υμαϲ εν τουτω ουκ επαινω εγω γαρ παρελαβον απο του κ̅υ̅ ο και παρεδωκα υμιν οτι ο κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ εν τη νυκτι η παρεδιδετο ελαβεν αρτον και ευχαριϲτηϲαϲ εκλαϲεν και ειπεν τουτο μου εϲτιν το ϲωμα το υπερ υμων τουτο ποιειται ειϲ την εμην αναμνηϲιν ωϲαυτωϲ και το ποτηριον μετα το δειπνηϲαι λεγων τουτο το ποτηριον η καινη διαθηκη εϲτιν εν τω αιματι μου τουτο ποιειτε οϲακιϲ εαν εϲθιητε τον αρτον τουτον και το ποτηριον πινητε τον θανατον του κ̅υ̅ καταγγελλετε αχριϲ ου ελθη ωϲτε οϲ αν εϲθιη τον αρτον και πινη το ποτηριον του κ̅υ̅ αναξιωϲ ενοχοϲ εϲται του ϲωματοϲ και του αιματοϲ του χ̅υ̅ δοκιμαζετω δε α̅ν̅ο̅ϲ̅ εαυτον και ουτωϲ εκ του αρτου εϲθιετω και εκ του ποτηριου πινετω ο γαρ εϲθιων και πινων κριμα εαυτω εϲθιει και πινει μη διακρινων το ϲωμα δια τουτο εν υμιν πολλοι αϲθενειϲ και αρρωϲτοι και κοιμω̅ται ικανοι ει δε εαυτουϲ διεκρινομεν ουκ αν εκρινομεθα κρινομενοι δε υπο κ̅υ̅ παιδευομεθα ινα μη ϲυν τω κοϲμω κατακριθωμεν ωϲτε αδελφοι μου ϲυνερχομενοι ειϲ το φαγειν αλληλουϲ εκδεχεϲθαι ει τιϲ πινα εν οικω εϲθιετω ινα μη ειϲ κριμα ϲυνερχηϲθε τα δε λοιπα ωϲ αν ελθω διαταξωμαι
περι δε των π̅ν̅ι̅κ̅ω̅ν̅ αδελφοι ου θελω υμαϲ αγνοειν οιδατε οτι οτε εθνη ητε προϲ τα ειδωλα τα αφωνα ωϲ αν ηγεϲθαι απαγομενοι διο γνωριζω υμιν οτι ουδειϲ εν π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ λαλων λεγει αναθεμα ι̅ϲ̅ και ουδειϲ δυναται ειπειν κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ει μη εν π̅ν̅ι̅ αγιω διαιρεϲειϲ δε χαριϲματων ειϲιν το δε αυτο π̅ν̅α̅ και διαιρεϲειϲ διακονιων ειϲι̅ και {} αυτοϲ κ̅ϲ̅ και διαιρεϲειϲ ενεργηματων ειϲιν ο δε αυτοϲ θ̅ϲ̅ ο ενεργων τα παντα εν παϲι̅ εκαϲτω δε διδοται η φανερωϲειϲ του π̅ν̅ϲ̅ προϲ το ϲυμφερο̅ ω μεν γαρ δια του π̅ν̅ϲ̅ διδοται λογοϲ ϲοφιαϲ αλλω δε λογοϲ γνωϲεωϲ κατα το αυτο π̅ν̅α̅ ετερω δε πιϲτιϲ εν τω αυτω π̅ν̅ι̅ αλλω δε χαριϲματα ιαματω̅ εν τω ενι π̅ν̅ι̅ αλλω δε ενεργηματα δυναμεων αλλω δε προφητεια αλλω δε διακριϲειϲ π̅ν̅ω̅ν̅ ετερω δε γενη γλωϲϲων αλλω δε διερμηνια γλωϲϲων παντα δε ταυτα ενεργει το εν και το αυτο π̅ν̅α̅ διαιρουν ιδια εκαϲτω καθωϲ βουλεται καθαπερ γαρ το ϲωμα εν εϲτιν και μελη πολλα εχει παντα δε τα μελη του ϲωματοϲ πολλα οντα εν εϲτιν ϲωμα ουτωϲ και ο χ̅ϲ̅ και γαρ εν ενι π̅ν̅ι̅ ημειϲ παντεϲ ειϲ εν ϲωμα εβαπτιϲθημεν ειτε ιουδαιοι ειτε ελληνεϲ ειτε δουλοι ειτε ελευθεροι και πα̅τεϲ εν ϲωμα εϲμεν και γαρ το ϲωμα ουκ εϲτιν εν μελοϲ αλλα πολλα εαν ειπη ο πουϲ οτι ουκ ειμι χειρ ουκ ειμι εκ του ϲωματοϲ ου παρα τουτο ουκ εϲτιν εκ του ϲωματοϲ και εα̅ ειπη το ουϲ οτι ουκ ειμι οφθαλμοϲ ουκ ειμι εκ του ϲωματοϲ ου παρα τουτο ουκ εϲτιν εκ του ϲωματοϲ ει ολον το ϲωμα οφθαλμοϲ που η ακοη ει ολο̅ ακοη που η οϲφρηϲιϲ νυν δε ο θ̅ϲ̅ εθετο τα μελη εν εκαϲτον αυτων εν τω ϲωματι καθωϲ ηθεληϲεν ει δε ην τα παντα εν μελοϲ που το ϲωμα νυν δε πολλα μεν μελη εν δε ϲωμα ου δυναται ο οφθαλμοϲ ειπειν τη χειρι χρειαν ϲου ουκ εχω η παλιν η κεφαλη τοιϲ ποϲιν χρειαν υμων ουκ εχω αλλα πολλω μαλλον τα δοκουντα μελη του ϲωματοϲ αϲθενεϲτερα υπαρχειν αναγκαια εϲτιν και α δοκουμεν ατιμοτερα ειναι του ϲωματοϲ τουτοιϲ τιμην περιϲϲοτεραν περιτιθεμεν και τα αϲχημονα ημων ευϲχημοϲυνην περιϲϲοτεραν εχει τα δε ευϲχημονα ημων ου χριαν εχει αλλα ϲυνεκεραϲεν ο θ̅ϲ̅ το ϲωμα τω υϲτερουμενω περιϲϲοτερα̅ δουϲ τιμην ινα μη η ϲχιϲμα εν τω ϲωματι αλλα το αυτο υπερ αλληλων μεριμνωϲιν τα μελη και ειτε παϲχει μελοϲ ϲυνπαϲχει παντα τα μελη ειτε δοξαζεται μελοϲ ϲυνχαιρει παντα τα μελη υμειϲ δε εϲται ϲωμα χ̅υ̅ και μελη εκ μερουϲ και ουϲ μεν εθετο ο θ̅ϲ̅ εν τη εκκληϲια πρωτον αποϲτολουϲ δευτερον προφηταϲ τριτον διδαϲκαλουϲ επειτα δυναμειϲ επειτα χαριϲματα ιαματων αντιλημψειϲ κυβερνηϲειϲ γενη γλωϲϲων μη παντεϲ αποϲτολοι μη παντεϲ προφηται μη παντεϲ διδαϲκαλοι μη παντεϲ δυναμειϲ μη παντεϲ χαριϲματα εχουϲιν ιαματω̅ μη παντεϲ γλωϲϲαιϲ λαλουϲι̅ μη παντεϲ διερμηνευουϲιν ζηλουται δε τα χαριϲματα τα μειζονα και ετι καθ υπερβολην οδον υμιν διγνυμι
εαν ταιϲ γλωϲϲαιϲ των α̅ν̅ω̅ν̅ λαλω και των αγγελων αγαπη̅ δε μη εχω γεγονα χαλκοϲ ηχω̅ η κυμβαλον αλαλαζων καν εχω προφητειαν και ιδω τα μυϲτηρια {ταυτα} και παϲαν τη̅ γνωϲιν καν εχω παϲαν την πιϲτιν ωϲτε ορη μεθιϲτανει̅ αγαπην δε μη εχω ουθεν ωφελουμαι καν ψωμιϲω παντα τα υπαρχοντα μου καν παραδω το ϲωμα μου ινα καυχηϲωμαι αγαπην δε μη εχω ουθεν ωφελουμαι η αγαπη μακροθυμει χρηϲτευεται η αγαπη ου ζηλοι η αγαπη ου περπορευεται ου φυϲιουται ουκ αϲχημονει ου ζητει τα εαυτηϲ ου παροξυνεται ου λογιζεται το κακον ου χαιρει επι τη αδικια ϲυγχαιρει δε τη αληθεια παντα ϲτεγει παντα πιϲτευει παντα ελπιζει παντα υπομενει η αγαπη ουδεποτε πιπτει ειτε δε προφητια καταργηθηϲονται ειτε γλωϲϲαι παυϲονται ειτε γνωϲειϲ καταργηθηϲονται εκ μερουϲ γαρ γινωϲκομεν και εκ μερουϲ προφητευομε̅ οταν δε ελθη το τελειον το εκ μερουϲ καταργηθηϲεται οτε ημην νηπιοϲ ελαλουν ωϲ νηπιοϲ εφρονουν ωϲ νηπιοϲ ελογιζομην ωϲ νηπιοϲ οτε γεγονα ανηρ κατηργηκα τα του νηπιου βλεπομεν γαρ αρτι δι εϲοπτρου εν αινιγματι τοτε δε προϲωπον προϲ προϲωπο̅ αρτι γεινωϲκω εκ μερουϲ τοτε δε επιγνωϲομαι καθωϲ και επεγνωϲθην νυνι δε μενει πιϲτιϲ ελπιϲ αγαπη τα τρια ταυτα μειζων δε τουτων η αγαπη
διωκετε την αγαπην ζηλουται δε τα π̅ν̅ι̅κ̅α̅ μαλλον δε ινα προφητευητε {ου} γαρ λαλων γλωϲϲη ουκ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ λαλει αλλα τω θ̅ω̅ ουδειϲ γαρ ακουει π̅ν̅ι̅ δε λαλει μυϲτηρια ο δε προφητευων α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ λαλει οικοδομην και παρακληϲιν και παραμυθιαν ο λαλων γλωϲϲη εαυτον οικοδομει ο δε προφητευων εκκληϲιαν οικοδομει θελω δε υμαϲ πανταϲ γλωϲϲαιϲ λαλειν μαλλον δε ινα προφητευητε μειζων δε ο προφητευων η ο λαλων γλωϲϲαιϲ εκτοϲ ει μη διερμηνευη ινα η εκκληϲια οικοδομην λαβη νυν δε αδελφοι εαν ελθω προϲ υμαϲ γλωϲϲαιϲ λαλων τι υμαϲ ωφεληϲω εαν μη υμιν λαληϲω η εν αποκαλυψει η εν γνωϲει η εν προφητεια η εν διδαχη ομωϲ τα αψυχα φωνην διδοντα ειτε αυλοϲ ειτε κιθαρα εαν διαϲτολην τοιϲ φθογγοιϲ μη δω πωϲ γνωϲθηϲεται το αυλουμενον η το κιθαριζομενον και γαρ εαν αδηλον ϲαλπιξ φωνην δω τιϲ παραϲκευαζεται ειϲ πολεμον ουτωϲ και υμειϲ δια τηϲ γλωϲϲηϲ εαν μη ευϲημον λογον δωτε πωϲ γνωϲθηϲεται το λαλουμενον εϲεϲθαι γαρ ειϲ αερα λαλουντεϲ τοϲαυτα ει τυχοι γενη φωνων ειϲιν εν κοϲμω και ουδεν αφωνον εαν ουν μη ιδω τηϲ δυναμιν τηϲ φωνηϲ εϲομαι τω λαλουντι βαρβαροϲ και ο λαλων εν εμοι βαρβαροϲ ουτωϲ και υμειϲ επι ζηλωται εϲται π̅ν̅ω̅ν̅ προϲ την οικοδομην τηϲ εκκληϲιαϲ ζητειτε ινα προφητευητε διο ο λαλων γλωϲϲη προϲευχεϲθω ινα διερμηνευη εαν γαρ προϲευχωμαι γλωϲϲη το πνευμα μου προϲευχεται ο δε νουϲ μου ακαρποϲ εϲτιν τι ουν εϲτιν προϲευξωμαι τω π̅ν̅ι̅ προϲευξωμαι δε και τω νοι ψαλω τω π̅ν̅ι̅ ψαλω δε και τω νοι επει εαν ευλογηϲ π̅ν̅ι̅ ο αναπληρων τον τοπον του ιδιωτου πωϲ ερει το αμην επι τη ϲη ευχαριϲτεια επειδη τι λεγειϲ ουκ οιδεν ϲυ μεν γαρ καλωϲ ευχαριϲτειϲ αλλ ο ετεροϲ ουκ οικοδομειται ευχαριϲτω τω θ̅ω̅ παντων υμω̅ μαλλον γλωϲϲη αλλα εν εκκληϲια θελω πεντε λογουϲ τω νοι μου λαληϲαι ινα και αλλουϲ κατηχηϲω η μυριουϲ λογουϲ εν γλωϲϲη αδελφοι μη παιδεια γεινεϲθε ταιϲ φρεϲιν αλλα τη κακια νηπιαζετε ταιϲ δε φρεϲιν τελειοι γεινεϲθαι εν τω νομω γεγραπται οτι εν ετερογλωϲϲοιϲ και εν χειλεϲιν ετερων λαληϲω τω λαω τουτω και ουδ ουτωϲ ειϲακουϲονται μου λεγει κ̅ϲ̅ ωϲτε αι γλωϲϲαι ειϲ ϲημειο̅ ειϲιν ου τοιϲ πιϲτευουϲιν αλλα τοιϲ απιϲτοιϲ η δε προφητεια ου τοιϲ απιϲτοιϲ αλλα τοιϲ πιϲτευουϲιν εαν ουν ϲυνελθη η εκκληϲια ολη επι το αυτο και παντεϲ λαλωϲιν γλωϲϲαιϲ ειϲελθωϲιν δε ιδιωται η απιϲτοι ουκ ερουϲιν οτι μενεϲθαι εαν δε παντεϲ προφητευωϲιν ειϲελθη τε τιϲ απιϲτοϲ η ιδιωτηϲ ελεγχεται υπο παντων ανακρινεται υπο παντων τα κρυπτα τηϲ καρδιαϲ αυτου φανερα γεινεται και ουτωϲ πεϲων επι προϲωπο̅ προϲκυνηϲει τω θ̅ω̅ απαγγελλων οτι οντωϲ ο θ̅ϲ̅ εν υμι̅ εϲτιν τι ουν εϲτιν αδελφοι οταν ϲυνερχηϲθε εκαϲτοϲ ψαλμον εχει αποκαλυψιν εχει γλωϲϲαν εχει ερμηνιαν εχει παντα προϲ οικοδομην γεινεϲθω ειτε γλωϲϲη τιϲ λαλει κατα δυο η το πλειϲτον τρειϲ και ανα μεροϲ και ειϲ διερμηνευετω εαν δε μη η διερμηνευτηϲ ϲιγατω εν εκκληϲια εαυτω δε λαλειτω και τω θ̅ω̅ προφηται δε δυο η τρειϲ λαλειτωϲαν και οι αλλοι διακρινετωϲαν εαν δε αλλω αποκαλυφθη καθημενω ο πρωτοϲ ϲιγατω δυναϲθε γαρ καθ ενα παντεϲ προφητευειν ινα πα̅τεϲ μανθανωϲιν και παντεϲ παρακαλωνται και πνευματα προφητων προφηταιϲ υποταϲϲεται ου γαρ εϲτιν ο θ̅ϲ̅ ακαταϲταϲιαϲ αλλα ειρηνηϲ ωϲ εν παϲαιϲ ταιϲ εκκληϲιαιϲ των αγιων αι γυναικεϲ εν ταιϲ εκκληϲιαιϲ ϲιγατωϲαν ου γαρ επιτρεπετε αυταιϲ λαλει̅ αλλα υποταϲϲεϲθωϲαν τοιϲ ανδραϲιν καθωϲ και ο νομοϲ λεγει ει δε {τιϲ μανθαν����} θελωϲιν εν οικω τουϲ ιδιουϲ ανδραϲ επερωτατωϲαν αιϲχρον γαρ εϲτιν γυναικι λαλειν εν εκκληϲια η αφ υμων ο λογοϲ του θ̅υ̅ εξηλθε̅ η ειϲ υμαϲ μονουϲ κατηντηϲε̅ ει τιϲ δοκει προφητηϲ ειναι η π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ϲ̅ επιγινωϲκετω α γραφω υμιν οτι θ̅υ̅ εϲτιν εντολη ει δε τιϲ αγνοει {αγνοειτω} ωϲτε αδελφοι μου ζηλουται το προφητευειν και το λαλειν μη κωλυεται γλωϲϲαιϲ παντα δε ευϲχημονωϲ και κατα ταξι̅ γεινεϲθω
γνωριζω δε υμι̅ αδελφοι το ευαγγελιον ο ευηγγελιϲαμην υμιν ο και παρελαβετε εν ω και εϲτηκατε δι ου και ϲωζεϲθαι τινι λογω ευηγγελιϲαμην υμιν ει κατεχετε εκτοϲ ει μη εικη επιϲτευϲατε παρεδωκα γαρ υμιν εν πρωτοιϲ ο και παρελαβον οτι χ̅ϲ̅ απεθανε̅ υπερ των αμαρτιων ημων κατα ταϲ γραφαϲ και οτι εταφη και οτι εγηγερται τη ημερα τη τριτη κατα ταϲ γραφαϲ και οτι ωφθη κηφα επειτα τοιϲ δωδεκα επειτα ωφθη επανω πεντακοϲιοιϲ αδελφοιϲ εφαπαξ εξ ων οι πλειονεϲ μενουϲιν εωϲ αρτι τινεϲ δε {} εκοιμηθηϲαν επειτα ωφθη ιακωβω επειτα τοιϲ αποϲτολοιϲ παϲιν εϲχατον δε παντων ωϲπερει τω εκτρωματι ωφθη καμοι εγω γαρ ειμι ο ελαχιϲτοϲ των αποϲτολων οϲ ουκ ειμι ικανοϲ καλειϲθαι αποϲτολοϲ διοτι εδιωξα την εκκληϲιαν του θ̅υ̅ χαριτι δε θ̅υ̅ ειμι ο ειμι και η χαρειϲ αυτου η ειϲ εμε ου κενη εγενηθη αλλα περιϲϲοτερον αυτων παντων εκοπιαϲα ουκ εγω δε αλλα η χαριϲ του θ̅υ̅ η ϲυν εμοι ειτε ουν εγω ειτε εκεινοι ουτωϲ κηρυϲϲομεν και ουτωϲ επιϲτευϲατε ει δε χ̅ϲ̅ κηρυϲϲεται οτι εκ νεκρων εγηγερται πωϲ λεγουϲιν εν υμιν τινεϲ οτι αναϲταϲιϲ νεκρων ουκ εϲτιν ει δε αναϲταϲιϲ νεκρων ουκ εϲτιν ουδε χ̅ϲ̅ εγηγερται ει δε χ̅ϲ̅ ουκ εγηγερται καινον αρα και το κηρυγμα ημων καινη και η πιϲτιϲ υμων ευριϲκομεθα δε και ψευδομαρτυρεϲ του θ̅υ̅ οτι εμαρτυρηϲαμεν κατα του θ̅υ̅ οτι ηγειρεν το̅ χ̅ν̅ ον ουκ ηγειρεν ειπερ αρα νεκροι ουκ εγειρονται ει γαρ νεκροι ουκ εγειρονται ουδε χ̅ϲ̅ εγηγερται ει δε χ̅ϲ̅ ουκ εγηγερται ματαια η πιϲτιϲ υμων και ετι εϲται εν ταιϲ αμαρτιαιϲ υμω̅ αρα και οι κοιμηθεντεϲ εν χ̅ω̅ απωλοντο ει εν τη ζωη ταυτη εν χ̅ω̅ ηλπικοτεϲ εϲμεν μονον ελεεινοτεροι παντων α̅ν̅ω̅ν̅ εϲμεν νυνι δε χ̅ϲ̅ εγηγερται εκ νεκρων απαρχη τω̅ κεκοιμημενων επειδη γαρ δι α̅ν̅ο̅υ̅ θανατοϲ και δι α̅ν̅ο̅υ̅ αναϲταϲιϲ νεκρων ωϲπερ γαρ ε̅ τω αδαμ παντεϲ αποθνηϲκουϲι̅ ουτωϲ και εν τω χ̅ω̅ παντεϲ {ζωοποιηϲονται} εκαϲτοϲ δε εν τω ιδιω ταγματι απαρχη χ̅ϲ̅ επειτα οι του χ̅υ̅ εν τη παρουϲια αυτου ειτα το τελοϲ οταν παραδιδω την βαϲιλειαν τω θ̅ω̅ και π̅ρ̅ι̅ οταν καταργηϲη παϲαν αρχην και παϲαν εξουϲια̅ και δυναμιν δει γαρ αυτον βαϲιλευειν αχρι ου θη πανταϲ τουϲ εχθρουϲ αυτου υπο τουϲ ποδαϲ αυτου εϲχατοϲ εχθροϲ καταργειται ο θανατοϲ παντα γαρ υπεταξεν υπο τουϲ ποδαϲ αυτου οταν δε ειπη οτι παντα υποτετακται δηλον οτι εκτοϲ του υποταξαντοϲ αυτω τα παντα οταν δε υποταγη αυτω τα παντα τοτε και αυτοϲ ο υ̅ϲ̅ υποταγηϲεται τω υποταξαντι αυτω τα πα̅τα ινα η ο θ̅ϲ̅ παντα εν παϲιν επει τι ποιηϲουϲιν οι βαπτιζομενοι υπερ των νεκρων ει ολωϲ νεκροι ουκ εγειρονται τι και βαπτιζονται υπερ αυτων τι και ημειϲ κινδυνευομεν παϲαν ωραν καθ ημεραν αποθνηϲκω νη την ημετεραν καυχηϲιν αδελφοι ην εχω εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τω κ̅ω̅ ημων ει κατα α̅ν̅ο̅ν̅ εθηριομαχηϲα εν εφεϲω τι μοι το οφελοϲ ει νεκροι ουκ εγειρονται φαγωμεν και πιωμεν αυριον γαρ αποθνηϲκομεν μη πλαναϲθε φθειρουϲιν ηθη χρηϲτα ομιλιαι κακαι εκνηψατε δικαιωϲ και μη αμαρτανετε αγνωϲιαν γαρ θ̅υ̅ τινεϲ εχουϲιν προϲ εντροπην υμιν λεγω αλλ ερει τιϲ πωϲ εγειρονται οι νεκροι ποιω δε ϲωματι ερχονται αφρων ϲυ ο ϲπειρειϲ ου ζωογονειτε εαν μη αποθανη και ο ϲπειριϲ ου το ϲωμα το γενηϲομενον ϲπιρειϲ αλλα γυμνον κοκκον ει τυχοι ϲιτου ει τινοϲ τω̅ λοιπων ο δε θ̅ϲ̅ διδωϲιν αυτω ϲωμα καθωϲ ηθεληϲε̅ και εκαϲτω των ϲπερματω̅ ιδιον ϲωμα ου παϲα ϲαρξ η αυτη ϲαρξ αλλα αλλη μεν α̅ν̅ω̅ν̅ αλλη δε ϲαρξ κτηνων αλλη δε πτηνων αλλη δε ιχθυω̅ και ϲωματα επουρανια και ϲωματα επιγεια αλλα ετερα μεν η των επουρανιων δοξα ετερα δε η των επιγειω̅ αλλη δοξα ηλιου και αλλη δοξα ϲεληνηϲ και αλλη δοξα αϲτερων αϲτηρ γαρ αϲτεροϲ διαφερει εν δοξη ουτωϲ και η αναϲταϲιϲ των νεκρων ϲπειρεται εν φθορα εγειρεται εν αφθαρϲια ϲπειρετε εν ατιμια εγειρεται εν δοξη ϲπειρετε εν αϲθενεια εγειρετε εν δυναμι ϲπειρεται ϲωμα ψυχικον εγειρεται ϲωμα π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ ει εϲτιν ϲωμα ψυχικον εϲτιν και π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ ουτωϲ και γεγραπται εγενετο ο πρωτοϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ αδαμ ειϲ ψυχην ζωϲαν ο εϲχατοϲ αδαμ ειϲ π̅ν̅α̅ ζωοποιουν αλλ ου πρωτον το π̅ν̅ι̅κ̅ο̅ν̅ αλλα το ψυχικον επειτα το π̅ν̅ι̅κ̅ο̅̅̅ ο πρωτοϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ εκ γηϲ χοικοϲ ο δευτεροϲ α̅ν̅ο̅ϲ̅ ο κ̅ϲ̅ εξ ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ οιοϲ ο χοικοϲ τοιουτοι και οι χοικοι και οιοϲ ο επουρανιοϲ τοιουτοι και οι επουρανιοι και καθωϲ εφορεϲαμε̅ την εικονα του χοικου φορεϲωμεν και την εικονα του επουρανιου τουτο δε φημι αδελφοι οτι ϲαρξ και αιμα βαϲιλειαν θ̅υ̅ κληρονομηϲαι ου δυνανται ουδε η φθορα την αφθαρϲιαν κληρονομει ιδου μυϲτηριον υμιν λεγω οι παντεϲ μεν {} κοιμηθηϲομεθα {οι} παντεϲ δε αλλαγηϲομεθα εν ατομω εν ριπει οφθαλμου εν τη εϲχατη ϲαλπιγγει ϲαλπιϲει γαρ και οι νεκροι αναϲτηϲονται αφθαρτοι και ημειϲ αλλαγηϲομεθα δει γαρ το φθαρτον τουτο ενδυϲαϲθαι αφθαρϲιαν και το θνητον τουτο ενδυϲαϲθαι αθαναϲιαν οταν δε το θνητον τουτο ενδυϲηται την αθαναϲιαν και το φθαρτον τουτο {ενδυϲαϲθαι} αφθαρϲιαν τοτε γενηϲεται ο λογοϲ ο γεγραμμενοϲ κατεποθη ο θανατοϲ ειϲ νικοϲ που ϲου θανατε το κεντρον {} το δε κεντρον του θανατου εϲτιν η αμαρτια η δε δυναμιϲ τηϲ αμαρτιαϲ ο νομοϲ τω δε θ̅ω̅ χαριϲ τω διδοντι ημιν το νικοϲ δια του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ωϲτε αδελφοι μου αγαπητοι εδραιοι γεινεϲθαι και αμετακεινητοι περιϲϲευοντεϲ εν τω εργω του κ̅υ̅ παντοτε ειδοτεϲ οτι ο κοποϲ υμων ουκ εϲτιν καινοϲ εν κ̅ω̅
περι δε τηϲ λογιαϲ τηϲ ειϲ τουϲ αγιουϲ ωϲπερ διεταξα ταιϲ εκκληϲιαιϲ τηϲ γαλατιαϲ ουτωϲ και υμειϲ ποιηϲαται κατα μιαν ϲαββατου εκαϲτοϲ υμων παρ εαυτω τιθετω θηϲαυριζων ο τι αν ευοδωθη ινα μη οταν ελθω τοτε λογιαι γεινωνται οταν δε παραγενωμαι ουϲ εαν δοκιμαϲητε δι επιϲτολων τουτουϲ πεμψω απενεγκειν την χαριν υμω̅ ειϲ ιεροϲολυμα εαν δε αξιον η του καμε πορευεϲθαι ϲυν εμοι πορευϲονται ελευϲομαι δε προϲ υμαϲ οταν μακαιδονιαν διελθω μακαιδονιαν γαρ διερχομαι προϲ υμαϲ δε τυχον παραμενω η και παραχειμαϲω ινα υμειϲ με προπεμψηται ου εαν πορευωμαι ου θελω γαρ υμαϲ αρτι εν παροδω ιδειν ελπιζω γαρ χρονον τινα επιμειναι προϲ υμαϲ εαν ο κ̅ϲ̅ επιτρεψη επιμενω δε εν εφεϲω εωϲ τηϲ πεντηκοϲτηϲ θυρα γαρ μοι ανεωγεν μεγαλη και ενεργηϲ και αντικειμενοι πολλοι εαν δε ελθη τιμοθεοϲ βλεπετε ινα αφοβωϲ γενηται προϲ υμαϲ το γαρ εργον κ̅υ̅ εργαζεται ωϲ καγω μη τιϲ ουν αυτον εξουθενηϲη προπεμψαται δε αυτο̅ εν ειρηνη ινα ελθη προϲ με εκδεχομαι γαρ αυτον μετα τω̅ αδελφων περι δε απολλω του αδελφου πολλα παρεκαλεϲα αυτον ινα ελθη προϲ υμαϲ μετα των αδελφων και παντωϲ ουκ ην θελημα ινα νυν ελθη ελευϲεται δε οταν ευκαιρηϲη γρηγορειτε ϲτηκετε εν τη πιϲτει ανδριζεϲθε και κραταιουϲθε παντα υμων εν αγαπη γεινεϲθω παρακαλω δε υμαϲ αδελφοι οιδαται την οικιαν ϲτεφανα οτι εϲτιν απαρχη τηϲ αχαιαϲ και ειϲ διακονιαν τοιϲ αγιοιϲ εταξαν εαυτουϲ ινα και υμειϲ υποταϲϲηϲθαι τοιϲ τοιουτοιϲ και παντι τω ϲυνεργουντι και κοπιωντι χαιρω δε επι τη παρουϲια ϲτεφανα και φορτουνατου και αχαικου οτι το υμων υϲτερημα αυτοι ανεπληρωϲαν ανεπαυϲαν γαρ το εμον π̅ν̅α̅ και το υμων επιγεινωϲκετε ουν τουϲ τοιουτουϲ [отсутствует] αϲπαζονται υμαϲ οι αδελφοι παντεϲ αϲπαϲαϲθαι αλληλουϲ εν φιληματι αγιω ο αϲπαϲμοϲ τη εμη χειρι παυλου ει τιϲ ου φιλει τον κ̅ν̅ ητω αναθεμα μαρανα θα η χαριϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ μεθ υμων η αγαπη μετα παντων υμων εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ αμην