Библия › Codex 02 › ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄

παυλοϲ αποϲτολοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ και τιμοθεοϲ ο αδελφοϲ τη εκκληϲια του θ̅υ̅ τη ουϲη εν κορινθω ϲυν τοιϲ αγιοιϲ παϲιν τοιϲ ουϲιν εν ολη τη αχαια χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευλογητοϲ ο θ̅ϲ̅ και π̅η̅ρ̅ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ ο π̅η̅ρ̅ των οικτειρμων και θ̅ϲ̅ παϲηϲ παρακληϲεωϲ ο παρακαλων ημαϲ επι παϲη τη θλιψει ημων ειϲ το δυναϲθαι ημαϲ παρακαλειν τουϲ εν παϲη θλιψει δια τηϲ παρακληϲεωϲ ηϲ παρακαλουμεθα αυτοι υπο του θ̅υ̅ οτι καθωϲ περιϲϲευει τα παθηματα του χ̅υ̅ ειϲ ημαϲ ουτωϲ δια του χ̅υ̅ περιϲϲευει και η παρακληϲειϲ ημω̅ ειτε δε θλιβομεθα υπερ τηϲ υμω̅ παρακληϲεωϲ και ϲωτηριαϲ ειτε παρακαλουμεθα υπερ τηϲ υμων παρακληϲεωϲ τηϲ ενεργουμενηϲ εν υπομονη τω̅ αυτων παθηματων ων και ημειϲ παϲχομεν και η ελπιϲ ημων βεβαια υπερ υμων ειδοτεϲ οτι ωϲ κοινωνοι εϲτε των παθηματων ουτωϲ και τηϲ παρακληϲεωϲ ου γαρ θελομεν υμαϲ αγνοειν αδελφοι περι τηϲ θλιψεωϲ ημων τηϲ γενομενηϲ εν τη αϲια οτι καθ υπερβολην υπερ δυναμιν εβαρηθημεν ωϲτε εξαπορηθηναι ημαϲ και του ζη̅ αλλ αυτοι εν εαυτοιϲ το αποκριμα του θανατου εϲχηκαμεν ινα μη πεποιθοτεϲ ωμε̅ εφ εαυτοιϲ αλλ επι τω θ̅ω̅ τω εγειροντι τουϲ νεκρου οϲ εκ τηλικουτου θανατου ερρυϲατο ημαϲ ειϲ ον ηλπικαμεν οτι και ετι ρυϲεται ϲυνυπουργουντων και ημων υπερ υμων τη δεηϲει ινα εκ πολλων προϲωπων το ειϲ ημαϲ χαριϲμα δια πολλων ευχαριϲτηθη υπερ ημων η γαρ καυχηϲειϲ ημων αυτη εϲτιν το μαρτυριον τηϲ ϲυνειδηϲεωϲ ημων οτι εν αγιοτητι και εν ειλικρινια του θ̅υ̅ ουκ εν ϲοφια ϲαρκικη αλλ εν χαριτι θ̅υ̅ ανεϲτραφημεν εν τω κοϲμω περιϲϲοτερωϲ δε προϲ υμαϲ ου γαρ αλλα γραφομεν υμιν αλλ αναγινωϲκετε η και επιγινωϲκεται ελπιζω δε οτι εωϲ τελουϲ επιγνωϲεϲθε καθωϲ και επεγνωτε ημαϲ απο μερουϲ οτι καυχημα υμων εϲμεν καθαπερ και {υμειϲ ημων} εν τη ημερα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ και ταυτη τη πεποιθηϲει εβουλομην προτερον προϲ υμαϲ ελθειν ινα δευτεραν χαριν {ϲχ������} και δι υμων απελθειν ειϲ μακαιδονιαν και παλιν απο μακεδονιαϲ ελθειν προϲ υμαϲ και υφ υμων προπεμφθηναι ειϲ την ιουδαιαν τουτο δε βουλομενοϲ μητι αρα τη ελαφρια εχρηϲαμην η α βουλευομαι κατα ϲαρκα βουλευομαι ινα η παρ εμοι το ναι ναι και το ου ου πιϲτοϲ δε ο θ̅ϲ̅ οτι ο λογοϲ ημω̅ ο προϲ υμαϲ ουκ εϲτιν ναι και ου ο του θ̅υ̅ γαρ υ̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ ο εν υμιν δι ημων κηρυχθειϲ δι εμου και ϲιλουανου και τιμοθεου ουκ εγενετο ναι και ου αλλα ναι εν αυτω γεγονεν οϲαι γαρ επαγγελειαι του θ̅υ̅ εν αυτω το ναι διο και δι αυτου το αμην τω θ̅ω̅ προϲ δοξαν δι ημων ο δε βεβαιων ημαϲ ϲυν υμιν ειϲ χ̅ν̅ και χριϲαϲ ημαϲ θ̅ϲ̅ και ϲφραγιϲαμενοϲ ημαϲ και δουϲ τον αραβωνα του π̅ν̅ϲ̅ εν ταιϲ καρδιαιϲ ημων εγω δε μαρτυρα το̅ θ̅ν̅ επικαλουμαι επι την εμη̅ ψυχην οτι φειδομενοϲ υμω̅ ουκετι ηλθον ειϲ κορινθο̅ ουχ οτι κυριευομεν υμων τηϲ πιϲτεωϲ αλλα ϲυνεργοι εϲμεν τηϲ χαραϲ υμων τη γαρ πιϲτει εϲτηκατε

εκρινα δε εμαυτω τουτο το μη παλιν εν λυπη προϲ υμαϲ ελθει̅ ει γαρ εγω λυπω υμαϲ και τιϲ ο εφραινων με ει μη ο λυπουμενοϲ εξ εμου και εγραψα τουτο ινα μη ελθων λυπην ϲχω αφ ων εδει με χαιρειν πεποιθωϲ επι πανταϲ υμαϲ οτι η εμη χαρα παντων υμων εϲτι̅ εκ γαρ πολληϲ θλιψεωϲ και ϲυνοχηϲ καρδιαϲ εγραψα υμι̅ δια πολλων δακρυων ουχ ινα λυπηθητε αλλα την αγαπην ινα γνωτε ην εχω περιϲϲοτερωϲ ειϲ υμαϲ ει δε τιϲ λελυπηκεν ουκ εμε λελυπηκε̅ αλλα απο μερουϲ ινα μη επιβαρω πανταϲ υμαϲ ικανον τω τοιουτω η επιτιμια αυτη η υπο των πλειονων ωϲτε τουναντιον υμαϲ χαριϲαϲθαι και παρακαλεϲαι μη πωϲ τη περιϲϲοτερα λυπη καταποθη ο τοιουτοϲ διο παρακαλω υμαϲ κυρωϲαι ειϲ αυτον αγαπη̅ ειϲ τουτο γαρ και εγραψα ινα γνω την δοκιμην υμων η ειϲ παντα υπηκοοι εϲτε ω δε τι χαριζεϲθε καγω και γαρ ο καιχαριϲμαι ει τι κεχαριϲμαι δι υμαϲ εν προϲωπω χ̅υ̅ ινα μη πλεονεκτηθωμεν υπο του ϲατανα ου γαρ αυτου τα νοηματα αγνοουμεν ελθων δε ειϲ τη̅ τρωαδα ειϲ το ευαγγελιον του χ̅υ̅ και θυραϲ μοι ανεωγμενηϲ ε̅ κ̅ω̅ ουκ εϲχηκα ανεϲιν τω π̅ν̅ι̅ μου τω μη ευρειν με τιτον τον αδελφον μου αλλα αποταξαμενοϲ αυτοιϲ εξηλθον ειϲ μακαιδονιαν τω δε θ̅ω̅ χαριϲ τω παντοτε θριαμβευοντι ημαϲ εν τω χ̅ω̅ και την οϲμην τηϲ γνωϲεωϲ αυτου φανερουντι δι ημων εν παντι τοπω οτι χ̅υ̅ ευωδια εϲμεν τω θ̅ω̅ εν τοιϲ ϲωζομενοιϲ και εν τοιϲ απολλυμενοιϲ οιϲ μεν οϲμη εκ θανατου ειϲ θανατον οιϲ δε οϲμη εκ ζωηϲ ειϲ ζωην και προϲ ταυτα τιϲ ικανοϲ ου γαρ εϲμε̅ ωϲ οι πολλοι καπηλευοντεϲ το̅ λογον του θ̅υ̅ αλλ ωϲ εξ ιλικρινιαϲ αλλ ωϲ εκ θ̅υ̅ κατεναντι θ̅υ̅ εν χ̅ω̅ λαλουμεν

αρχομεθα παλι̅ εαυτουϲ ϲυνιϲτανειν ει μη χρηζομεν ωϲπερ τινεϲ ϲυϲτατικω̅ επιϲτολων προϲ υμαϲ η εξ υμω̅ η επιϲτολη ημων υμειϲ εϲτε ενγεγραμμενη εν ταιϲ καρδιαιϲ ημων γινωϲκομενη και αναγινωϲκομενη υπο παντων α̅ν̅ω̅ν̅ φανερουμενοι οτι εϲται επιϲτολη χ̅υ̅ διακονηθειϲα υφ ημων ενγεγραμμενη ου μελανι αλλα π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ ζωντοϲ ουκ εν πλαξιν λιθιναιϲ αλλ εν πλαξιν καρδιαιϲ ϲαρκιναιϲ πεποιθηϲιν δε τοιαυτην εχω δια του χ̅υ̅ προϲ τον θ̅ν̅ ουχ οτι ικανοι εϲμεν λογιϲαϲθαι τι αφ εαυτων ωϲ εξ εαυτων αλλ η ικανοτηϲ ημων εκ του θ̅υ̅ οϲ και ικανωϲεν ημαϲ διακονουϲ καινηϲ διαθηκηϲ ου γραμματοϲ αλλα π̅ν̅ϲ̅ το γαρ γραμμα αποκτενει το δε π̅ν̅α̅ ζωοποιει ει δε η διακονια του θανατου εν γραμμαϲιν εντετυπωμενη λιθοιϲ εγενηθη εν δοξη ωϲτε μη δυναϲθαι ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το προϲωπον μωϲεωϲ δια την δοξαν του προϲωπου αυτου την καταργουμενην πωϲ ουχι μαλλον η διακονια του π̅ν̅ϲ̅ εϲται εν δοξη ει γαρ τη διακονια τηϲ κατακριϲεωϲ δοξα πολλω μαλλον περιϲϲευει η διακονια τηϲ δικαιοϲυνηϲ δοξη και γαρ ου δεδοξαϲται το δεδοξαϲμενον εν τουτω τω μερει εινεκεν τηϲ υπερβαλλουϲηϲ δοξηϲ ει γαρ το καταργουμενον δια δοξηϲ πολλω μαλλον το μενον εν δοξη εχοντεϲ ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρηϲια χρωμεθα και ου καθαπερ μωϲηϲ ετιθει καλυμμα επι το προϲωπον αυτου προϲ το μη ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το προϲωπον του καταργουμενου αλλ επωρωθη τα νοηματα αυτων αχρι γαρ τηϲ ϲημερον ημεραϲ το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωϲει τηϲ παλαιαϲ διαθηκηϲ μενει μη ανακαλυπτομενον οτι ε̅ χ̅ω̅ καταργειται αλλ εωϲ ϲημερον ηνικα αν αναγινωϲκηται μωϲηϲ καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται ηνικα δε εαν επιϲτρεψη προϲ κ̅ν̅ περιαιρειτε το καλυμμα ο δε κ̅ϲ̅ το π̅ν̅α̅ εϲτιν ου δε το π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ ελευθερια ημειϲ δε παντεϲ ανακεκαλυμμενω προϲωπω την δοξαν κ̅υ̅ κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα μεταμορφουμενοι απο δοξηϲ ειϲ δοξα̅ καθαπερ απο κ̅υ̅ π̅ν̅ϲ̅

δια τουτο εχοντεϲ την διακονιαν ταυτην καθωϲ ηλεηθημεν ουκ εγκακουμεν αλλα απειπαμεθα τα κρυπτα τηϲ αιϲχυνηϲ μη περιπατουντεϲ εν πανουργια μηδε δολουντεϲ το̅ λογον του θ̅υ̅ αλλα τη φανερωϲει τηϲ αληθειαϲ ϲυνιϲτανοντεϲ εαυτουϲ προϲ παϲαν ϲυνειδηϲιν α̅ν̅ω̅ν̅ ενωπιον του θ̅υ̅ ει δε και εϲτιν κεκαλυμμενον το ευαγγελιον ημων εν τοιϲ απολλυμενοιϲ εϲτιν κεκαλυμμενον εν οιϲ ο θ̅ϲ̅ του αιωνοϲ τουτου ετυφλωϲεν τα νοηματα των απιϲτων ειϲ το μη διαυγαϲαι τον φωτιϲμο̅ του ευαγγελιου τηϲ δοξηϲ του χ̅υ̅ οϲ εϲτιν εικων του θ̅υ̅ ου γαρ εαυτουϲ κηρυϲϲομεν αλλα ι̅ν̅ χ̅ν̅ κ̅ν̅ εαυτουϲ δε δουλουϲ υμων δια {ι̅ν̅} οτι ο θ̅ϲ̅ ο ειπω̅ εκ ϲκοτουϲ φωϲ λαμψει οϲ ελαμψεν εν ταιϲ καρδιαιϲ ημων προϲ φωτιϲμον τηϲ γνωϲεωϲ τηϲ δοξηϲ του θ̅υ̅ εν προϲωπω χ̅υ̅ εχομεν δε τον θηϲαυρον τουτον εν οϲτρακινοιϲ ϲκευεϲιν ινα η υπερβολη τηϲ δυναμεωϲ η του θ̅υ̅ και μη εξ ημων εν παντι θλιβομενοι αλλ ου ϲτενοχωρουμενοι απορουμενοι αλλ ουκ εξαπορουμενοι διωκομενοι αλλ ουκ εγκαταλειπομενοι καταβαλλομενοι αλλ ουκ απολλυμενοι παντοτε την νεκρωϲιν του ι̅υ̅ εν τω ϲωματι περιφεροντεϲ ινα και η ζωη του ι̅υ̅ φανερωθη εν τω ϲωματι ημων αει γαρ ημειϲ οι ζωντεϲ ειϲ θανατον παραδιδομεθα δια ι̅ν̅ ινα και η ζωη του ι̅υ̅ φανερωθη εν τη θνητη ϲαρκει ημων ωϲτε ο θανατοϲ εν ημιν ενεργειται η δε ζωη εν υμι̅ εχοντεϲ δε το αυτο πνευμα τηϲ πιϲτεωϲ κατα το γεγραμμενον [отсутствует]

[отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] [отсутствует] και τη υπερβολη των αποκαλυψεων διο ινα μη υπερερωμαι εδοθη μοι ϲκολοψ τη ϲαρκι αγγελοϲ {ϲατανα} ινα με κολαφιζη και υπερ τουτου τρειϲ το̅ κ̅ν̅ παρεκαλεϲα ινα αποϲτη απ εμου και ειρηκεν μοι αρκει ϲοι η χαριϲ μου η γαρ δυναμιϲ {} εν αϲθενια τελειτε ηδιϲτα ουν μαλλον καυχηϲομαι εν ταιϲ αϲθενιαιϲ μου ινα επιϲκηνωϲη επ εμε η δυναμειϲ του χ̅υ̅ διο ευδοκω εν αϲθενειαιϲ εν υβρεϲιν εν αναγκαιϲ εν ϲτενοχωριαιϲ υπερ χ̅υ̅ οταν γαρ αϲθενω τοτε δυνατοϲ ειμι γεγονα αφρων υμειϲ με ηναγκαϲατε εγω γαρ ωφειλον υφ ημων ϲυνιϲταϲθαι ουδεν γαρ υϲτερηϲα των υπερ λιαν αποϲτολων ει και ουδεν ειμι τα μεν ϲημεια του αποϲτολου κατειργαϲθη εν υμιν εν παϲη υπομονη ϲημειοιϲ και τεραϲιν και δυναμεϲιν τι γαρ εϲτι̅ ο ηττηθητε υπερ ταϲ λοιπαϲ εκκληϲιαϲ ει μη οτι αυτοϲ εγω ου κατεναρκηϲα υμων χαριϲαϲθαι μοι την αδικια̅ ταυτην ιδου τριτον τουτο ετοιμωϲ εχω ελθειν προϲ υμαϲ και ου καταναρκηϲω ου γαρ ζητω τα υμων αλλα υμαϲ ου γαρ οφιλει τα {τενα} τοιϲ γονευϲι̅ θηϲαυριζειν αλλα οι γονειϲ τοιϲ τεκνοιϲ εγω δε ηδιϲτα δαπανηϲω και εκδαπανηθηϲομαι υπερ των ψυχων υμω̅ ει περιϲϲοτερωϲ υμαϲ αγαπω ηϲϲον αγαπωμαι εϲτω δε εγω ου κατεβαρηϲα υμαϲ αλλα υπαρχων πανουργοϲ δολω υμαϲ ελαβον μη τινα ων απεϲταλκα προϲ υμαϲ δι αυτου επλεονεκτηϲα υμαϲ παρεκαλεϲα τιτον και ϲυναπεϲτειλα το̅ αδελφον μητι επλεονεκτηϲεν υμαϲ τιτοϲ ου τω αυτω π̅ν̅ι̅ περιεπατηϲαμεν ου τοιϲ αυτοιϲ ιχνεϲιν παλαι δοκειται οτι υμιν απολογουμεθα κατενα̅τι θ̅υ̅ εν χ̅ω̅ λαλουμεν τα δε παντα αγαπητοι υπερ τηϲ υμων οικοδομηϲ φοβουμαι γαρ μη πωϲ ελθων ουχ οιουϲ θελω ευρω υμαϲ καγω ευρεθω υμιν οιον ου θελετε μη πωϲ εριϲ ζηλοϲ θυμοι {ερειθιαι} καταλαλειαι ψιθυριϲμοι φυϲιωϲειϲ ακαταϲταϲειαι μη παλιν ελθο̅τοϲ μου ταπεινωϲη με ο θ̅ϲ̅ μου προϲ υμαϲ και πενθηϲω πολλουϲ των προημαρτηκοτων και μη μετανοηϲαντων επι τη ακαθαρϲια και πορνεια και αϲελγεια η επραξαν

ιδου τριτον τουτο ετοιμωϲ εχω ελθειν προϲ υμαϲ επι ϲτοματοϲ δυο μαρτυρων και τριων ϲταθηϲεται παν ρημα προειρηκα και προλεγω ωϲ παρω̅ το δευτερον και απων νυν τοιϲ προημαρτηκοϲιν και τοιϲ λοιποιϲ παϲιν οτι εαν ελθω ειϲ το παλιν ου φειϲομαι επι δοκιμην ζητειτε του εν εμοι λαλουντοϲ χ̅υ̅ οϲ ειϲ υμαϲ ουκ αϲθενει αλλα δυνατει εν υμιν και γαρ ει εϲταυρωθη εξ αϲθενειαϲ αλλα ζη εκ δυναμεωϲ θ̅υ̅ και γαρ ημειϲ αϲθενουμεν ϲυν αυτω αλλα ζηϲομεν ϲυν αυτω εκ δυναμεωϲ θ̅υ̅ ειϲ υμαϲ εαυτουϲ πειραζετε ει εϲτε εν τη πιϲτει η ουκ επιγινωϲκετε εαυτουϲ οτι χ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ εν υμι̅ εϲτιν ει μητι αδοκιμοι εϲτε ελπιζω δε οτι γνωϲεϲθε οτι ημειϲ ουκ εϲμεν αδοκιμοι ευχομεθα δε προϲ τον θ̅ν̅ μη ποιηϲαι υμαϲ κακον μηδε̅ ουχ ινα ημειϲ δοκιμοι φανωμεν αλλ ινα υμειϲ το καλον ποιητε ημειϲ δε ωϲ αδοκιμοι ωμεν ου γαρ δυναμεθα τι κατα τηϲ αληθειαϲ αλλ υπερ τηϲ αληθειαϲ χαιρομεν γαρ οταν ημειϲ αϲθενωμεν υμειϲ δε δυνατοι ητε τουτο και ευχομεθα την υμων καταρτιϲιν δια τουτο ταυτα απων γραφω ινα παρων μη αποτομωϲ χρηϲωμαι κατα την εξουϲιαν ην ο κ̅ϲ̅ εδωκεν μοι ειϲ οικοδομη̅ και ουκ ειϲ καθαιρεϲιν λοιπον αδελφοι χαιρετε καταρτιζετθαι παρακαλειϲθε ειρηνευετε και ο θ̅ϲ̅ τηϲ αγαπηϲ και ειρηνηϲ εϲται μεθ υμω̅ αϲπαϲαϲθε αλληλουϲ εν φιληματι αγιω αϲπαζονται υμαϲ οι αγιοι παντεϲ η χαριϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ και η αγαπη του θ̅υ̅ και η κοινωνια του αγιου π̅ν̅ϲ̅ μετα παντων υμων



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.