Библия › Codex 01 › ΠΡΑΞΕΙΣ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

τον μεν πρωτο̅ λογον εποιηϲαμην περι παντω̅ ω θεοφιλε ων ηρξατο ο ι̅ϲ̅ ποιειν τε και διδαϲκιν αχρι ηϲ ημεραϲ εντιλαμενοϲ τοιϲ αποϲτολοιϲ δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου ουϲ εξελεξατο ανελημφθη οιϲ και παρεϲτηϲεν εαυτον ζωντα μετα το παθει̅ αυτον εν πολλοιϲ τεκμηριοιϲ δι ημερων τεϲϲερακοντα οπτανομενοϲ αυτοιϲ ϗ λεγων τα περι τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ και ϲυναλιζομενοϲ παρηγγειλε̅ αυτοιϲ απο ιεροϲολυμων μη χωριζεϲθαι αλλα περιμενιν την επαγγελιαν του πατροϲ ην ηκουϲατε μου οτι ιωαννηϲ μεν εβαπτιϲεν υδατι υμειϲ δε εν π̅ν̅ι̅ βαπτιϲθηϲεϲθαι αγιω ου μετα πολλαϲ ταυταϲ ημεραϲ οι μεν ουν ελθο̅τεϲ ηρωτων αυτον λεγοντεϲ κ̅ε̅ ει εν τω χρονω τουτω αποκαθιϲτανειϲ την βαϲιλειαν τω ι̅η̅λ̅ ειπεν δε προϲ αυτουϲ ουχ υμων εϲτιν γνωναι χρονουϲ η καιρουϲ ουϲ ο πατηρ εθετο εν τη ιδια εξουϲια αλλα λημψεϲθαι δυναμιν επελθο̅τοϲ του αγιου π̅ν̅ϲ̅ εφ υμαϲ και εϲεϲθε μου μαρτυρεϲ εν τε ιερουϲαλημ και εν παϲη τη ιουδαια και ϲαμαρια και εωϲ αιϲχατου τηϲ γηϲ και ταυτα ειποντω̅ βλεποντων αυτων επηρθη και νεφελη υπελαβε̅ αυτον απο των οφθαλμων αυτων και ωϲ ατενιζοντεϲ ηϲαν ειϲ τον ουρανον πορευομενου αυτου και ιδου ανδρεϲ δυο παριϲτηκιϲαν αυτοιϲ εν εϲθηϲεϲι λευκαιϲ οι και ειπαν ανδρεϲ γαλιλαιοι τι εϲτηκατε βλεποντεϲ ειϲ το̅ ουρανον ουτοϲ ο ι̅ϲ̅ ο αναλημφθειϲ αφ υμων ειϲ τον ουρανον ουτωϲ ελευϲεται ον τροπον εθεαϲαϲθαι αυτον πορευομενον ειϲ τον ουρανον τοτε υπεϲτρεψαν ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ απο ορουϲ του καλουμενου ελεωνοϲ ο εϲτι̅ εγγυϲ ι̅η̅λ̅μ̅ ϲαββατου εχον οδον και οτε ειϲηλθο̅ ειϲ το υπερωον ου ηϲαν καταμενοντεϲ ο τε πετροϲ και ιωαννηϲ και ιακωβοϲ και ανδρεαϲ φιλιπποϲ και θωμαϲ βαρθολομεοϲ και μαθθαιοϲ ιακωβοϲ αλφαιου και ϲιμων ζηλωτηϲ και ιουδαϲ ιακωβου ουτοι παντεϲ ηϲα̅ ομοθυμαδον προϲκαρτερουντεϲ ομοθυμαδο̅ τη προϲευχη ϲυ̅ γυναιξιν και μαρια τη μητρι του ι̅υ̅ και τοιϲ αδελφοιϲ αυτου και εν ταιϲ ημεραιϲ ταυταιϲ αναϲταϲ πετροϲ εν μεϲω των αδελφων ειπεν ην τε οχλοϲ ονοματων επι το αυτο ωϲει εκατον εικοϲι ανδρεϲ αδελφοι εδει πληρωθηναι την γραφην ην προειπεν το π̅ν̅α̅ το αγιον δια ϲτοματοϲ δ̅α̅δ̅ περι ιουδα του γενομενου οδηγου τοιϲ ϲυλλαβουϲιν ι̅ν̅ οτι κατηριθμημενοϲ εν ημιν και ελαχεν τον κληρον τηϲ διακονιαϲ ταυτηϲ ουτοϲ μεν ουν εκτηϲατο χωριο̅ εκ μιϲθου τηϲ αδικιαϲ και πρινηϲ γενομενοϲ ελακηϲεν μεϲοϲ και εξεχυθη παντα τα ϲπλαγχνα αυτου ο και γνωϲτον εγενετο παϲι τοιϲ κατοικουϲιν ι̅η̅λ̅μ̅ ωϲτε κληθηναι το χωριο̅ εκεινο τη διαλεκτω αυτων αχελδαμαχ τουτ εϲτι̅ χωριον αιματοϲ γεγραπται γαρ εν βιβλω ψαλμων γενηθητω η επαυλιϲ αυτου ερημοϲ και μη εϲτω ο κατοικων εν αυτη και την επιϲκοπην αυτου λαβετω ετεροϲ δι ουν των ϲυνελθοντων ημιν ανδρων εν παντι χρονω ω ειϲηλθε̅ και εξηλθεν εφ ημαϲ ο κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ αρξαμενοϲ απο του βαπτιϲματοϲ ιωαννου αχρι τηϲ ημεραϲ ηϲ ανελημφθη αφ ημων μαρτυρα τηϲ αναϲταϲεωϲ αυτου ϲυν ημιν γενεϲθαι ενα τουτων και εϲτηϲα̅ δυο ιωϲηφ τον καλουμενον βαρϲαββαν οϲ επεκληθη ιουϲτοϲ και ματθιαν και προϲευξαμενοι ειπαν ϲυ κ̅ε̅ καρδιογνωϲτα παντων αναδειξον ον εξελεξω εκ τουτων των δυο ενα λαβειν τον κληρον τηϲ διακονιαϲ ταυτηϲ ϗ αποϲτοληϲ αφ ηϲ παρεβη ιουδαϲ πορευθηναι ειϲ τον τοπον τον ιδιον και εδωκα̅ κληρουϲ αυτοιϲ και επεϲεν ο κληροϲ επι ματθιαν και κατεψηφιϲθη μετα των ενδεκα αποϲτολων

και εν τω ϲυμπληρουϲθαι την ημεραν τηϲ πεντηκοϲτηϲ ηϲαν ομου επι το αυτο και εγενετο αφνω εκ του ουρανου ηχοϲ ωϲπερ φερομενηϲ πνοηϲ βιαιαϲ και επληρωϲεν ολον το̅ οικον ου ηϲαν καθημενοι και ωφθηϲαν αυτοιϲ διαμεριζομεναι γλωϲϲει πυροϲ και εκαθιϲαν εφ ενα εκαϲτον αυτων και επληϲθηϲαν παντεϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και ηρξαντο λαλιν ετεραιϲ γλωϲϲαιϲ καθωϲ το π̅ν̅α̅ εδιδου αποφθεγγεϲθαι αυτοιϲ ηϲαν δε ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ κατοικουντεϲ α̅δρεϲ ευλαβειϲ απο παντοϲ εθνουϲ των υπο τον ουρανον γενομενηϲ δε τηϲ φωνηϲ ταυτηϲ ϲυνηλθε το πληθοϲ και ϲυνεχυθη οτι ηκουϲεν εκαϲτοϲ τη ιδια διαλεκτω λαλουντων αυτω̅ εξιϲταντο δε απα̅τεϲ και εθαυμαζο̅ λεγοντεϲ ουχ ιδου απαντεϲ ουτοι ειϲιν οι λαλουντεϲ γαλιλαιοι και πωϲ ημιϲ ακουομεν εκαϲτοϲ τη ιδια διαλεκτω ημω̅ εν η εγεννηθημεν παρθοι και μηδοι και οι κατοικουντεϲ την μεϲοποταμιαν ιουδαιαν τε και καππαδοκιαν ποντο̅ και την αϲιαν φρυγιαν τε και παμφυλιαν αιγυπτο̅ και τα μερη τηϲ λιβυηϲ τηϲ κατα κυρηνην και οι επιδημουντεϲ ρωμαιοι ιουδαιοι τε και προϲηλυτοι κρητεϲ και αραβεϲ ακουομεν λαλου̅των αυτων ταιϲ ημετεραιϲ γλωϲϲαιϲ τα μεγαλεια του θ̅υ̅ εξιϲταντο δε παντεϲ και διηπορου̅το αλλοϲ προϲ αλλον λεγοντεϲ τι θελοι τουτο ειναι ετεροι δε διαχλευαζοντεϲ ελεγον οτι γλευκουϲ μεμεϲτωμενοι ειϲιν ϲταθειϲ δε ο πετροϲ ϲυν τοιϲ ενδεκα επηρεν την φωνην αυτου και απεφθεγξατο αυτοιϲ ανδρεϲ ιουδαιοι και οι κατοικουντεϲ ι̅η̅λ̅μ̅ παντεϲ τουτο υμι̅ γνωϲτον εϲτω και ενωτιϲαϲθαι τα ρηματα μου ου γαρ ωϲ υμειϲ υπολαμβανεται ουτοι μεθυουϲιν εϲτι̅ γαρ ωρα τριτη τηϲ ημεραϲ αλλα τουτο εϲτιν το ειρημενον δια του προφητου ιωηλ και εϲτε εν ταιϲ εϲχαταιϲ ημεραιϲ λεγει ο θ̅ϲ̅ εκχεω απο του π̅ν̅ϲ̅ μου επι παϲαν ϲαρκα και προφητευϲουϲιν οι υιοι υμων και αι θυγατερεϲ υμων και οι νεανιϲκοι υμων οραϲειϲ οψονται και οι πρεϲβυτεροι υμων ενυπνιοιϲ ενυπνιαϲθηϲονται και γε επι ταϲ δουλαϲ μου και επι τουϲ δουλουϲ μου εν ταιϲ ημεραιϲ εκιναιϲ εκχεω απο του π̅ν̅ϲ̅ μου ϗ προφητευϲουϲι̅ και δωϲω τερατα εν τω ουρανω ανω και ϲημια επι τηϲ γηϲ κατω αιμα και πυρ και ατμιδα καπνου ο ηλιοϲ μεταϲτραφηϲεται ειϲ ϲκοτοϲ και η ϲεληνη ειϲ αιμα πριν ελθιν ημεραν κ̅υ̅ τη̅ μεγαλην {} ανδρεϲ ιϲδραηλειτε ακουϲατε τουϲ λογουϲ τουτουϲ ι̅ν̅ τον ναζοραιον ανδρα αποδεδιγμενον απο του θ̅υ̅ ειϲ υμαϲ δυναμεϲι και τεραϲι και ϲημιοιϲ οιϲ εποιηϲεν δι αυτου ο θ̅ϲ̅ εν μεϲω υμων καθωϲ αυτοι οιδαται τουτο̅ τη ωριϲμενη βουλη και προγνωϲει του θ̅υ̅ εκδοτον δια χειροϲ ανομων προϲπηξαντεϲ ανειλατε ον ο θ̅ϲ̅ ανεϲτηϲεν λυϲαϲ ταϲ ωδειναϲ του θανατου καθοτι ουκ η̅ δυνατον κρατιϲθαι αυτον υπ αυτου δ̅α̅δ̅ γαρ λεγει ειϲ αυτον προορωμη̅ τον κ̅ν̅ μου ενωπιον μου δια πα̅τοϲ οτι εκ δεξιω̅ μου εϲτιν ινα μη ϲαλευθω δια τουτο ηυφρανθη μου η καρδια και ηγαλλιαϲατο η γλωϲϲα μου ετι δε και η ϲαρξ μου καταϲκηνωϲει εφ ελπιδι οτι ουκ εγκαταλιψειϲ την ψυχην μου ειϲ αδην ουδε δωϲειϲ τον οϲιον ϲου ιδειν διαφθορα̅ εγνωριϲαϲ μοι οδουϲ ζωηϲ πληρωϲειϲ με ευφροϲυνηϲ μετα του προϲωπου ϲου ανδρεϲ αδελφοι εξον ειπειν μετα παρρηϲιαϲ προϲ υμαϲ περι του πατριαρχου δ̅α̅δ̅ οτι και ετελευτηϲε̅ και εταφη και το μνημα αυτου εϲτιν εν ημιν αχρι τηϲ ημεραϲ ταυτηϲ προφητηϲ ουν υπαρχων και ειδωϲ οτι ορκω ωμοϲεν αυτω ο θ̅ϲ̅ εκ καρπου τηϲ οϲφυοϲ αυτου καθιϲε επι τον θρονον αυτου προιδων ελαληϲεν περι τηϲ αναϲταϲεωϲ του χ̅υ̅ οτι ουτε ενκατελιφθη ειϲ αδην ουτε η ϲαρξ αυτου ειδεν διαφθοραν τουτον τον ι̅ν̅ ανεϲτηϲεν ο θ̅ϲ̅ ου παντεϲ εϲμε̅ ημειϲ μαρτυρεϲ τη δεξια ουν του θ̅υ̅ υψωθειϲ την τε επαγγελιαν του π̅ν̅ϲ̅ του αγιου λαβων παρα του πατροϲ εξεχεεν τουτο ο υμειϲ βλεπετε και ακουετε ου γαρ δ̅α̅δ̅ ανεβη ειϲ τουϲ ουρανουϲ λεγει δε αυτοϲ ειπεν κ̅ϲ̅ τω κ̅ω̅ μου καθου εκ δεξιων μου εωϲ αν θω τουϲ εχθρουϲ ϲου υποποδιον των ποδων ϲου αϲφαλωϲ ουν γινωϲκετω παϲ οικοϲ ι̅η̅λ̅ οτι και κ̅ν̅ αυτον και χ̅ν̅ εποιηϲεν ο θ̅ϲ̅ τουτον τον ι̅ν̅ ον υμειϲ εϲταυρωϲατε ακουϲα̅τεϲ δε κατενυγηϲαν την καρδια̅ ειποντεϲ προϲ τον πετρον και τουϲ λοιπουϲ αποϲτολουϲ τι ποιηϲωμεν ανδρεϲ αδελφοι πετροϲ δε προϲ αυτουϲ μετανοηϲατε φηϲιν και βαπτιϲθητω εκαϲτοϲ υμω̅ επι τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ ειϲ αφεϲιν των αμαρτιων υμων και λημψεϲθαι την δωρεαν του αγιου π̅ν̅ϲ̅ υμιν γαρ εϲτιν η επαγγελια και τοιϲ τεκνοιϲ υμων και παϲι τοιϲ ειϲ μακραν οϲουϲ αν προϲκαλεϲητε κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ ημων ετεροιϲ τε λογοιϲ πλιοϲιν διεμαρτυρατο και παρεκαλει αυτουϲ λεγων ϲωθηται απο τηϲ γενεαϲ τηϲ ϲκολιαϲ ταυτηϲ οι μεν ουν αποδεξαμενοι τον λογον αυτου εβαπτιϲθηϲα̅ και προϲετεθηϲα̅ εν τη ημερα εκινη ψυχαι ωϲ τριϲχιλιαι ηϲαν δε προϲκαρτερουντεϲ τη διδαχη των αποϲτολων και τη κοινωνια τη κλαϲι του αρτου και ταιϲ προϲευχαιϲ εγινετο δε παϲη ψυχη φοβοϲ πολλα δε τερατα και ϲημια δια των αποϲτολων εγινετο εν ι̅η̅λ̅μ̅ φοβοϲ τε ην μεγαϲ επι πανταϲ και παντεϲ δε οι πιϲτευϲαντεϲ ηϲαν επι το αυτο και ειχο̅ απαντα κοινα ϗ τα κτηματα και ταϲ υπαρξειϲ επιπραϲκον και διεμεριζον αυτα παϲιν καθοτι α̅ τιϲ χριαν ειχεν καθ ημεραν τε προϲκαρτερουντεϲ ομοθυμαδο̅ εν τω ιερω κλω̅τεϲ τε κατ οικον αρτον μετελαμβανον τροφηϲ εν αγαλλιαϲει και αφελοτητι καρδιαϲ αινουντεϲ τον θ̅ν̅ και εχοντεϲ χαριν προϲ ολον τον λαον ο δε κ̅ϲ̅ προϲετιθει τουϲ ϲωζομενουϲ καθ ημεραν επι το αυτο

πετροϲ δε και ιωαννηϲ ανεβαινο̅ ειϲ το ιερον επι τη̅ ωραν τηϲ προϲευχηϲ την ενατην ϗ τιϲ ανηρ χωλοϲ εκ κοιλιαϲ μητροϲ αυτου υπαρχων εβαϲταζετο ον ετιθου̅ καθ ημεραν προϲ την θυραν του ιερου την λεγομενην ωραιαν του αιτιν ελεημοϲυνην παρα των ειϲπορευομενων ειϲ το ιερον οϲ ιδων πετρο̅ και ιωαννην μελλονταϲ ειϲιεναι ειϲ το ιερον ηρωτα ελεημοϲυνην λαβιν ατενιϲαϲ δε πετροϲ προϲ αυτον ϲυν τω ιωαννη ειπεν βλεψον ειϲ ημαϲ ο δε επειχεν αυτοιϲ προϲδοκων τι παρ αυτων λαβιν ειπεν δε πετροϲ αργυριον και χρυϲιο̅ ουκ υπαρχει μοι ο δε εχω τουτο ϲοι διδωμι εν τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ του ναζοραιου περιπατει και πιαϲαϲ αυτον τηϲ δεξιαϲ χειροϲ ηγειρεν αυτον παραχρημα δε εϲτερεωθηϲαν αι βαϲιϲ αυτου και ϲτα ϲφυδρα και εξαλλομενοϲ εϲτη και περιεπατει και ειϲηλθεν ϲυν αυτοιϲ ειϲ το ιερον περιπατω̅ και αλλομενοϲ και αινων τον θ̅ν̅ και ειδεν παϲ ο λαοϲ αυτον περιπατου̅τα και αινουντα το̅ θ̅ν̅ επεγινωϲκον δε {} οτι {} αυτοϲ ην ο προϲ την ελαιημοϲυνην καθημενοϲ επι την ωραιαν πυλην του ιερου και επληϲθηϲαν θαμβουϲ και εκϲταϲεωϲ επι τω ϲυμβεβηκοτι αυτω κρατουντοϲ δε αυτου τον πετρο̅ και τον ιωαννην ϲυνεδραμεν παϲ ο λαοϲ προϲ αυτουϲ επι τη ϲτοα τη καλουμενη ϲολομω̅τοϲ εκθαμβοι ιδω̅ δε ο πετροϲ απεκρινατο προϲ τον λαο̅ ανδρεϲ ιϲδραηλειται τι θαυμαζετε επι τουτω ει ημιν τι ατενιζεται ωϲ ιδια δυναμι η ευϲεβια {τ} του περιπατειν αυτον ο θ̅ϲ̅ αβρααμ και ο θ̅ϲ̅ ιϲαακ και ο θ̅ϲ̅ ιακωβ ο θ̅ϲ̅ τω π̅ρ̅ω̅ν̅ ημων εδοξαϲεν τον πατερα αυτου ι̅ν̅ ον υμειϲ μεν παρεδωκατε και ηρνηϲαϲθε κατα προϲωπον πιλατου κριναντοϲ εκινου απολλυειν υμειϲ δε τον αγιο̅ και δικαιον ηρνηϲαϲθε και ητηϲαϲθαι ανδρα φονεα χαριϲθηναι υμι̅ τον δε αρχηγον τηϲ ζωηϲ απεκτινατε ον ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν εκ νεκρων ου ημιϲ μαρτυρεϲ εϲμεν και τη πιϲτι του ονοματοϲ αυτου τουτον ον θεωρειτε και οιδαται εϲτερεωϲεν το ονομα αυτου και η πιϲτιϲ η δι αυτου εδωκε̅ αυτω την ολοκληριαν ταυτην απεναντι παντων υμων και νυν αδελφοι οιδα οτι κατα αγνοιαν επραξατε ωϲπερ και οι αρχο̅τεϲ υμων ο δε θ̅ϲ̅ α προκατηγγιλεν δια ϲτοματοϲ παντων των προφητων παθιν τον χ̅ν̅ αυτου επληρωϲεν ουτωϲ μετανοηϲαται ουν και επιϲτρεψαται προϲ το εξαλιφθηναι υμων ταϲ αμαρτιαϲ οπωϲ αν ελθωϲιν καιροι αναψυξεωϲ απο προϲωπου του κ̅υ̅ και αποϲτιλη τον προκεχειριϲμενο̅ υμιν χ̅ν̅ ι̅ν̅ ον δι ουρανον μεν δεξαϲθαι αχρι χρονω̅ αποκαταϲταϲεωϲ παντων ων ελαληϲεν ο θ̅ϲ̅ δια ϲτοματοϲ των αγιω̅ απ αιωνοϲ αυτου προφητων μωϲηϲ μεν ειπε̅ οτι προφητην υμιν αναϲτηϲει κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ ημων εκ των αδελφων υμων ωϲ εμε αυτου ακουϲεϲθε κατα παντα οϲα αν λαληϲη προϲ υμαϲ εϲται δε παϲα ψυχη ητιϲ εαν μη ακουϲη του προφητου εκεινου εξολοθρευθηϲεται εκ του λαου και παντεϲ δε οι προφηται απο ϲαμουηλ και των καθεξηϲ οι ελαληϲαν και κατηγγιλαν ταϲ ημεραϲ ταυταϲ υμειϲ εϲτε οι υιοι των προφητων και τηϲ διαθηκηϲ ηϲ διεθετο ο θ̅ϲ̅ προϲ τουϲ πατεραϲ ημω̅ λεγων προϲ αβρααμ και εν τω ϲπερματι ϲου ενευλογηθηϲονται παϲαι αι πατριαι τηϲ γηϲ υμι̅ πρωτον αναϲτηϲαϲ ο θ̅ϲ̅ τον παιδα αυτου απεϲτιλεν αυτον ευλογουντα υμαϲ εν τω αποϲτρεφιν εκαϲτον απο των πονηριων υμων

λαλουντων δε αυτω̅ προϲ τον λαον επεϲτηϲαν αυτοιϲ οι ιερειϲ και ο ϲτρατηγοϲ του ιερου και οι ϲαδδουκαιοι διαπονουμενοι δια το διδαϲκειν αυτουϲ τον λαον και καταγγελλιν εν τω ι̅υ̅ την αναϲταϲιν την εκ νεκρω̅ και επεβαλον αυτοιϲ ταϲ χιραϲ και εθεντο ειϲ τηρηϲι̅ ειϲ την {γαυριον} η̅ γαρ εϲπερα ηδη πολλοι δε των ακουϲαντων τον λογο̅ επιϲτευϲαν και εγενηθη αριθμοϲ τω̅ ανδρων χιλιαδεϲ πεντε εγενετο δε επι την αυριον ϲυναχθηναι αυτων τουϲ αρχονταϲ και τουϲ πρεϲβυτερουϲ και τουϲ γραμματειϲ ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ και ανναϲ ο αρχιερευϲ και καιαφαϲ και ιωαννηϲ και αλεξανδροϲ και οϲοι ηϲαν εκ γενουϲ αρχιερατικου και ϲτηϲαντεϲ αυτουϲ εν τω μεϲω επυνθανοντο εν ποια δυναμι η εν ποιω ονοματι τουτο {ποιειτε} υμιϲ τοτε πετροϲ πληϲθιϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου ειπεν προϲ αυτουϲ αρχο̅τεϲ του λαου και πρεϲβυτεροι ει ημιϲ ϲημερον ανακρινομεθα επι ευεργεϲια ανθρωπου αϲθενουϲ εν τινι ουτοϲ ϲεϲωται γνωϲτον εϲτω παϲιν υμιν και παν τω λαω ι̅ϲ̅λ̅ οτι εν τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ του ναζοραιου ον υμιϲ εϲταυρωϲατε ον ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν εκ νεκρων εν τουτω ουτοϲ παρεϲτηκεν ενωπιον υμων υγιηϲ ουτοϲ εϲτιν ο λιθοϲ ο εξουθενηθιϲ υφ υμων των οικοδομων ο γενομενοϲ ειϲ κεφαλην γωνιαϲ και ουκ εϲτιν εν αλλω ουδενι η ϲωτηρια ουδε γαρ ετερον ονομα εϲτιν υπο τον ουρανον το δεδομενον εν ανθρωποιϲ εν ω δει ϲωθηναι ημαϲ θεωρουντεϲ δε τη̅ του πετρου παρρηϲιαν και ιωαννου και καταλαβομενοι οτι ανθρωποι αγραμματοι ειϲι̅ και ιδιωται εθαυμαζον επεγινωϲκον τε αυτουϲ οτι ϲυν τω ι̅υ̅ ηϲαν τον τε ανθρωπον βλεποντεϲ ϲυν αυτοιϲ εϲτωτα τον τεθεραπευμενο̅ ουδεν ειχον αντειπιν κελευϲαντοϲ δε αυτουϲ εξω του ϲυνεδριου απελθει̅ ϲυνεβαλλον προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ τι ποιηϲωμε̅ τοιϲ ανθρωποιϲ τουτοιϲ οτι μεν γαρ γνωϲτον ϲημειον γεγονεν δι αυτων παϲι τοιϲ κατοικουϲιν ι̅η̅λ̅μ̅ φανερον και ου δυναμεθα αρνιϲθαι αλλ ινα μη επι πλειον διανεμηθη ειϲ τον λαον απιληϲωμεθα αυτοιϲ μηκετι λαλιν επι τω ονοματι τουτω μηδενι ανθρωπω̅ και καλεϲαντεϲ αυτουϲ παρηγγιλαν καθολου μη φθεγγεϲθαι μηδε διδαϲκειν επι τω ονοματι του ι̅υ̅ ο δε πετροϲ και ιωαννηϲ αποκριθεντεϲ ειπον προϲ αυτουϲ ει δικαιον εϲτι̅ ενωπιον του θ̅υ̅ υμων ακουειν μαλλον η του θ̅υ̅ κριναται ου δυναμεθα γαρ ημειϲ α ειδαμεν και ηκουϲαμεν μη λαλιν οι δε προϲαπιληϲαμενοι απελυϲαν αυτουϲ μηδεν ευριϲκοντεϲ το πωϲ κολαϲωνται αυτουϲ δια τον λαον οτι παντεϲ εδοξαζο̅ τον θ̅ν̅ επι τω γεγονοτι ετων γαρ ην πλειονων τεϲϲερακοντα ο ανθρωποϲ εφ ο̅ εγεγονει το ϲημιον τουτο τηϲ ιαϲεωϲ απολυθεντεϲ δε ηλθον προϲ τουϲ ιδιουϲ και ανηγγιλαν οϲα προϲ αυτουϲ οι αρχιεριϲ και οι πρεϲβυτεροι ειπα̅ οι δε ακουϲαντεϲ ομοθυμαδον ηρα̅ φωνην προϲ τον θ̅ν̅ και ειπαν δεϲποτα ϲυ ο ποιηϲαϲ τον ουρανον και την γην και την θαλαϲϲαν και παντα τα εν αυτοιϲ ο του πατροϲ ημων δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου ϲτοματοϲ δ̅α̅δ̅ παιδοϲ ϲου ειπων ινα τι εφρυαξαν εθνη και λαοι εμελετηϲαν καινα παρεϲτηϲαν οι βαϲιλειϲ τηϲ γηϲ και οι αρχοντεϲ ϲυνηχθηϲαν επι το αυτο κατα του κ̅υ̅ και κατα του χ̅υ̅ αυτου ϲυνηχθηϲαν γαρ επ αληθειαϲ εν τη πολι ταυτη επι το̅ αγιον παιδα ϲου ι̅ν̅ ον εχριϲαϲ ηρωδηϲ τε και ποντιοϲ πιλατοϲ ϲυν εθνεϲιν και λαοιϲ ι̅η̅λ̅ ποιηϲαι οϲα η χιρ ϲου και η βουλη ϲου προωριϲεν γενεϲθαι και τα νυν κ̅ε̅ επιδε επι ταϲ απιλαϲ αυτων και δοϲ τοιϲ δουλοιϲ ϲου μετα παρρηϲιαϲ παϲηϲ λαλιν το̅ λογον ϲου εν τω την χιρα ϲου εκτινιν {ϲε ιϲ} ιαϲιν και ϲημια και τερατα γεινεϲθαι δια του ονοματοϲ του αγιου παιδοϲ ϲου ι̅υ̅ και δεηθεντων αυτων εϲαλευθη ο τοποϲ εν ω ηϲα̅ ϲυνηγμενοι και επληϲθηϲαν πα̅τεϲ του αγιου π̅ν̅ϲ̅ και ελαλουν τον λογον του θ̅υ̅ μετα παρρηϲιαϲ του δε πληθουϲ τω̅ πιϲτευϲαντων ην καρδια και ψυχη μια και ουδε ειϲ τι των υπαρχοντω̅ αυτω ελεγεν ιδιον ειναι αλλ ην αυτοιϲ απαντα κοινα και δυναμι μεγαλη απεδιδουν το μαρτυριον οι αποϲτολοι τηϲ αναϲταϲεωϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ του κ̅υ̅ χαριϲ τε μεγαλη ην επι πα̅ταϲ αυτουϲ ουδε γαρ ενδεηϲ τιϲ ην εν αυτοιϲ οϲοι γαρ κτητορεϲ χωριω̅ η οικιων πωλου̅τεϲ εφερον ταϲ τιμαϲ των πιπραϲκομενων και ετιθου̅ παρα τουϲ ποδαϲ τω̅ αποϲτολων διεδιδετο δε εκαϲτω καθοτι αν τιϲ χριαν ειχεν ιωϲηφ δε ο επικληθειϲ βαρναβαϲ απο των αποϲτολων ο εϲτιν μεθερμηνευομενον υιοϲ παρακληϲεωϲ λευιτηϲ κυπριοϲ τω γενει υπαρχοντοϲ αυτω αγρου πωληϲαϲ ηνεγκεν το χρημα και εθηκεν προϲ τουϲ ποδαϲ των αποϲτολων

ανηρ δε τιϲ ανανιαϲ ονοματι ϲυν παμφιρη τη γυναικι αυτου επωληϲε̅ κτημα {} ενοϲφιϲατο απο τηϲ τιμηϲ ϲυνιδυηϲ και τηϲ γυναικοϲ και ενεγκαϲ μεροϲ τι παρα τουϲ ποδαϲ των αποϲτολων εθηκεν ειπεν δε ο πετροϲ ανανια δια τι επηρωϲεν ο ϲαταναϲ την καρδιαν ϲου ψευϲαϲθαι ϲε το π̅ν̅α̅ το αγιον και νοϲφιϲαϲθαι απο τηϲ τιμηϲ του χωριου ουχι {εμενο̅} ϲοι εμενεν και πραθεν εν τη ϲη εξουϲια υπηρχε̅ τι οτι εθου εν τη καρδια ϲου το πραγμα τουτο ουκ εψευϲω ανθρωποιϲ αλλα τω θ̅ω̅ ακουων δε ο ανανιαϲ τουϲ λογουϲ τουτουϲ πεϲων εξεψυξεν και εγενετο φοβοϲ μεγαϲ επι πα̅ταϲ τουϲ ακουονταϲ αναϲταντεϲ δε οι νεωτεροι ϲυνεϲτιλαν αυτον και εξενεγκαντεϲ εθαψαν εγενετο δε εωϲ ωρων τριων διαϲτημα και η γυνη αυτου μη ιδυια το γεγονοϲ ειϲηλθεν απεκριθη δε προϲ αυτην πετροϲ ειπε μοι ει τοϲουτου το χωριον απεδοϲθαι η δε ειπεν ναι τοϲουτου ο δε πετροϲ προϲ αυτην τι ουν οτι ϲυνεφωνηθη υμι̅ πειραϲαι το π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ ιδου οι ποδεϲ των θαψαντων τον ανδρα ϲου επι τη θυρα και εξοιϲουϲιν ϲε επεϲεν δε παραχρημα προϲ τουϲ ποδαϲ αυτου και εξεψυξεν ειϲελθοντεϲ δε οι νεανιϲκοι ευρον αυτην νεκραν και εξενεγκαντεϲ εθαψαν προϲ τον ανδρα αυτηϲ και εγενετο φοβοϲ μεγαϲ εφ ολην την εκκληϲιαν και επι πανταϲ τουϲ ακουονταϲ ταυτα δια δε των χιρων των αποϲτολω̅ εγινετο ϲημια και τερατα πολλα εν τω λαω και ηϲα̅ ομοθυμαδον απαντεϲ εν τη ϲτοα ϲαλομωντοϲ των δε λοιπων ουδιϲ ετολμα κολλαϲθαι αυτοιϲ αλλ εμεγαλυνεν αυτουϲ ο λαοϲ μαλλον δε προϲετιθε̅το πιϲτευοντεϲ τω κ̅ω̅ πληθη ανδρω̅ τε και γυναικων ωϲτε και ειϲ ταϲ πλατιαϲ εκφερει̅ τουϲ αϲθενιϲ και τιθεναι επι κλιναριων και κραβαττων ινα ερχομενου πετρου καν η ϲκια επιϲκιαϲη τινι αυτω ϲυνηρχετο δε και το πληθοϲ των περιξ πολεων ι̅η̅λ̅μ̅ φερο̅τεϲ αϲθενιϲ και οχλουμενουϲ υπο π̅ν̅α̅τ̅ω̅ν̅ ακαθαρτων οιτινεϲ εθεραπευοντο απαντεϲ αναϲταϲ δε ο αρχιερευϲ και παντεϲ οι ϲυν αυτω η ουϲα αιρεϲειϲ των ϲαδδουκαιων επληϲθηϲαν ζηλου και επεβαλο̅ ταϲ χιραϲ επι τουϲ αποϲτολουϲ και εθεντο αυτουϲ ε̅ τηρηϲει δημοϲια αγγελοϲ δε κ̅υ̅ δια νυκτοϲ ανοιξαϲ ταϲ θυραϲ τηϲ φυλακηϲ εξαγαγων τε αυτουϲ ειπεν πορευεϲθε και ϲταθεντεϲ λαλειτε εν τω ιερω τω λαω παντα τα ρηματα τηϲ ζωηϲ ταυτηϲ ακουϲαντεϲ δε ειϲηλθον υπο τον ορθρον ειϲ το ιερον και εδιδαϲκο̅ παραγενομενοϲ δε ο αρχιερευϲ και οι ϲυν αυτω ϲυνεκαλεϲαν το ϲυνεδριον και παϲαν την γερουϲιαν τω̅ υιων ι̅ϲ̅λ̅ και απεϲτιλαν ειϲ το δεϲμωτηριον αχθηναι αυτουϲ οι δε παραγενομενοι υπηρεται ουχ ευρον αυτουϲ εν τη φυλακη αναϲτρεψαντεϲ δε απηγγιλον λεγοντεϲ οτι το δεϲμωτηριον ευρομεν κεκλιϲμενον εν παϲη αϲφαλεια και τουϲ φυλακαϲ εϲτωταϲ επι των θυρων ανοιξαντεϲ δε εϲω ουδενα ευρομεν ωϲ δε ηκουϲαν τουϲ λογουϲ τουτουϲ ο τε ϲτρατηγοϲ του ιερου και οι αρχιερειϲ διηπορουν περι αυτων το τι αν γενοιτο τουτο παραγενομενοϲ δε τιϲ απηγγιλεν αυτοιϲ οτι ιδου ανδρεϲ ουϲ εθεϲθαι εν τη φυλακη ειϲι̅ εν τω ιερω {} διδαϲκο̅τεϲ τον λαον τοτε απελθων ο ϲτρατηγοϲ ϲυν τοιϲ υπηρεταιϲ ηγεν αυτουϲ ου μετα βιαϲ εφοβου̅το γαρ τον λαον μη λιθαϲθωϲιν αγαγο̅τεϲ δε αυτουϲ εϲτηϲαν εν τω ϲυνεδριω και επηρωτηϲεν αυτουϲ ο αρχιερευϲ λεγων παραγγελια παρηγγιλαμεν υμιν μη διδαϲκι̅ επι τω ονοματι τουτω και ιδου επληρωϲαται την ι̅η̅λ̅μ̅ τηϲ διδαχηϲ υμω̅ και βουλεϲθαι επαγαγειν εφ ημαϲ το αιμα του ανθρωπου τουτου αποκριθειϲ δε πετροϲ και οι αποϲτολοι ειπαν πιθαρχειν δι θ̅ω̅ μαλλον η ανθρωποιϲ ο δε θ̅ϲ̅ των πατερων ημων ηγειρεν ι̅ν̅ ον υμειϲ διεχιριϲαϲθε κρεμαϲαντεϲ επι ξυλου τουτον ο θ̅ϲ̅ αρχηγον και ϲωτηρα υψωϲεν τη δεξια αυτου του δουναι μετανοιαν τω ι̅ϲ̅λ̅ και αφεϲιν αμαρτιων και ημειϲ εϲμεν μαρτυρεϲ των ρηματων τουτων και το π̅ν̅α̅ το αγιον ο εδωκεν ο θ̅ϲ̅ τοιϲ πιθαρχουϲιν αυτω οι δε ακουϲαντεϲ διεπριοντο και εβουλευοντο αναιλειν αυτουϲ αναϲταϲ δε τιϲ εν τω ϲυνεδριω φαριϲαιοϲ ονοματι γαμαλιηλ νομοδιδαϲκαλοϲ τιμιοϲ παντι τω λαω εκελευϲεν εξω βραχυ τουϲ ανθρωπουϲ ποιηϲαι ειπεν τε προϲ αυτουϲ ανδρεϲ ιϲδραηλειται προϲεχετε εαυτοιϲ επι τοιϲ ανθρωποιϲ τουτοιϲ τι μελλεται πραττειν προ γαρ τουτω̅ των ημερων ανεϲτη θευδαϲ λεγω̅ ειναι τινα εαυτο̅ ω προϲεκλιθη α̅δρων αριθμοϲ ωϲει τετρακοϲιοι οϲ ανηρεθη και παντεϲ οϲοι επιθοντο αυτω διελυθηϲαν και εγενοντο ειϲ ουδεν μετα τουτον ανεϲτη ιουδαϲ ο γαλιλαιοϲ εν ταιϲ ημεραιϲ τηϲ απογραφηϲ και απεϲτηϲεν λαον οπιϲω αυτου κακινοϲ απωλετο και παντεϲ οϲοι επιθοντο αυτω διεϲκορπιϲθηϲα̅ και τα νυν λεγω {} αποϲτηται απο τω̅ ανθρωπων τουτων και αφετε αυτουϲ οτι εαν η εξ α̅θρωπων η βουλη αυτη η το εργον τουτο καταλυθηϲεται ει δε εκ θ̅υ̅ εϲτιν ου δυνηϲεϲθαι καταλυϲαι αυτουϲ μηποτε και θεομαχοι ευρεθητε επιϲθηϲαν δε αυτω και προϲκαλεϲαμενοι τουϲ αποϲτολουϲ δειραντεϲ παρηγγιλα̅ μη λαλιν επι τω ονοματι του ι̅υ̅ και απελυϲαν οι μεν ουν επορευοντο χαιροντεϲ απο προϲωπου του ϲυνεδριου οτι κατηξιωθηϲαν υπερ του ονοματοϲ ατιμαϲθηναι παϲαν τε ημεραν εν τω ιερω και κατ οικον ουκ επαυο̅το διδαϲκοντεϲ και ευαγγελιζομενοι τον χ̅ν̅ ι̅ν̅

εν δε ταιϲ ημεραιϲ ταυταιϲ πληθυνο̅των των μαθητω̅ εγενετο γογγυϲμοϲ των ελληνιϲτων προϲ τουϲ εβραιουϲ οτι παρεθεωρουντο εν τη διακονια τη καθημερινη αι χηραι αυτων προϲκαλεϲαμενοι δε οι δωδεκα το πληθοϲ των μαθητων ειπον ουκ αρεϲτον εϲτιν ημαϲ καταλιψανταϲ τον λογον του θ̅υ̅ διακονιν τραπεζαιϲ επιϲκεψαϲθαι δε αδελφοι ανδραϲ εξ υμων μαρτυρουμενουϲ επτα πληρειϲ π̅ν̅ϲ̅ ϲοφιαϲ ουϲ καταϲτηϲομε̅ επι τηϲ χριαϲ ταυτηϲ ημειϲ δε τη προϲευχη και τη διακονια του λογου προϲκαρτερηϲομεν και ηρεϲε̅ ο λογοϲ ενωπιον παντοϲ του πληθουϲ και εξελεξα̅τον ϲτεφανον α̅δρα πληρηϲ π̅ν̅ϲ̅ και πιϲτεωϲ αγιου και φιλιππον και προχορον και νικανορα και τιμωνα και παρμεναν και νικολαον προϲηλυτον αντιοχεα ουϲ εϲτηϲαν ενωπιο̅ των αποϲτολων και προϲευξαμενοι επεθηκαν αυτοιϲ ταϲ χειραϲ και ο λογοϲ του θ̅υ̅ ηυξανεν και επληθυνετο ο αριθμοϲ τω̅ μαθητων εν ιερουϲαλημ ϲφοδρα πολυϲ τε οχλοϲ τω̅ ιουδαιων υπηκουον τη πιϲτι ϲτεφανοϲ δε πληρηϲ χαριτοϲ και δυναμεωϲ εποιει τερατα και ϲημια μεγαλα εν τω λαω ανεϲτηϲαν δε τινεϲ εκ τηϲ ϲυναγωγηϲ των λεγομενων λιβερτινων και κυρηναιων και αλεξανδρεων και των απο κιλικιαϲ και αϲιαϲ ϲυνζητουντεϲ τω ϲτεφανω και ουκ ιϲχυον αντιϲτηναι τη ϲοφια και τω π̅ν̅ι̅ ω ελαλει τοτε υπεβαλον ανδραϲ λεγοντεϲ οτι ακηκοαμεν αυτου λεγοντοϲ ρηματα {βλαϲφημιαϲ ιϲ} μωυϲην και τον θ̅ν̅ ϲυνεκινηϲαν τε τον λαον ϗ τουϲ πρεϲβυτερουϲ και τουϲ γραμματειϲ και ϲυνηρπαϲαν αυτον και ηγαγον ειϲ το ϲυνεδριον εϲτηϲαν τε μαρτυραϲ ψευδειϲ λεγοντεϲ ο ανθρωποϲ ουτοϲ ου παυεται λαλων ρηματα κατα του τοπου του αγιου και του νομου ακηκοαμεν γαρ αυτου λεγοντοϲ οτι ι̅ϲ̅ ο ναζωραιοϲ ουτοϲ καταλυϲει τον τοπον τουτον και αλλαξει τα εθη α παρεδωκεν ημιν μωυϲηϲ και ατενιϲα̅τεϲ {} αυτον παντεϲ οι καθεζομενοι εν τω ϲυνεδριω ειδον το προϲωπο̅ αυτου ωϲει προϲωπον αγγελου

ειπεν δε ο αρχιερευϲ ει ταυτα ουτωϲ εχει ο δε εφη ανδρεϲ αδελφοι και πατερεϲ ακουϲατε ο θ̅ϲ̅ τηϲ δοξηϲ ωφθη τω πατρι ημω̅ αβρααμ οντι εν τη μεϲοποταμια πριν η κατοικηϲαι αυτον εν χαρραν και ειπεν προϲ αυτον εξελθε εκ τηϲ γηϲ ϲου και εκ τηϲ ϲυγγενιαϲ ϲου και δευρο ειϲ την γην ην εαν ϲοι διξω τοτε εξελθων εκ γηϲ χαλδαιων κατωκηϲεν εν χαρραν κακειθεν μετα το αποθανιν το̅ πατερα αυτου μετωκιϲεν αυτον ειϲ την γην ταυτην ειϲ η̅ υμειϲ νυν κατοικιτε και ουκ εδωκεν αυτω κληρονομιαν εν αυτη ουδε βημα ποδοϲ και επηγγιλατο δουναι αυτην ειϲ καταϲχεϲιν αυτω και τω ϲπερματι αυτου μετ αυτον ουκ οντοϲ αυτω τεκνου ελαληϲεν δε αυτω ο θ̅ϲ̅ οτι εϲται το ϲπερμα ϲου παροικον εν γη αλλοτρια και δουλωϲουϲι̅ αυτο και κακωϲουϲιν ετη τετρακοϲια και το εθνοϲ ω εαν δουλευϲωϲιν κρινω εγω ο θ̅ϲ̅ ειπεν και μετα ταυτα εξελευϲο̅ται και λατρευϲουϲι̅ μοι εν τω τοπω τουτω και εδωκε̅ αυτω διαθηκην περιτομηϲ και ουτωϲ εγεννηϲεν τον ιϲαακ και περιετεμεν αυτον τη ημερα τη εβδομη και ιϲαακ τον ιακωβ και ιακωβ τουϲ δωδεκα πατριαρχαϲ και οι πατριαρχαι ζηλωϲαντεϲ τον ιωϲηφ απεδο̅το ειϲ αιγυπτον και ην ο θ̅ϲ̅ μετ αυτου και εξιλατο αυτον εκ παϲων των θλιψεων αυτου και εδωκεν αυτω χαριν και ϲοφιαν εναντι φαραω βαϲιλεωϲ αιγυπτου και κατεϲτηϲεν αυτον ηγουμενον επ αιγυπτον και εφ ολον τον οικον αυτου ηλθεν δε λιμοϲ εφ ολην την αιγυπτον και χαναα̅ και θλιψειϲ μεγαλη και ουχ ευριϲκο̅ χορταϲματα οι πατερεϲ ημων ακουϲαϲ δε ιακωβ οντα ϲιτια ειϲ αιγυπτο̅ εξαπεϲτιλαν τουϲ πατεραϲ ημων πρωτον και εν τω δευτερω ανεγνωριϲθη ιωϲηφ τοιϲ αδελφοιϲ αυτου ϗ φανερον εγενετο φαραω το γενοϲ αυτου αποϲτιλαϲ δε ιωϲηφ μετεκαλεϲατο ιακωβ τον πατερα αυτου και παϲαν την ϲυγγενειαν εν ψυχαιϲ εβδομηκο̅τα πεντε και κατεβη ιακωβ ειϲ αιγυπτον και ετελευτηϲεν αυτοϲ και οι πατερεϲ ημων και μετετεθηϲαν ειϲ ϲυχεμ και ετεθηϲαν εν τω μνηματι ω ωνηϲατο αβρααμ τιμηϲ αργυριου παρα των υιων εμμωρ εν ϲυχεμ καθωϲ δε ηγγιζε̅ ο χρονοϲ τηϲ επαγγελιαϲ ηϲ ομολογηϲεν ο θ̅ϲ̅ τω αβρααμ ηυξηϲεν ο λαοϲ και επληθυ̅θη εν αιγυπτω αχριϲ ου ανεϲτη βαϲιλευϲ ετεροϲ επ εγυπτον οϲ ουκ ηδει τον ιωϲηφ ουτοϲ καταϲοφιϲαμενοϲ το γενοϲ ημων εκακωϲε̅ τουϲ πατεραϲ του ποιειν τα βρεφη εκθετα αυτων ειϲ το μη ζωογονειϲθαι εν ω καιρω εγεννηθη μωυϲηϲ και ην αϲτιοϲ τω θ̅ω̅ οϲ ανετραφη μηναϲ τρειϲ εν τω οικω του πατροϲ {μου} εκτεθεντοϲ δε αυτου ανειλατο αυτον η θυγατηρ φαραω και ανεθρεψατο αυτον εαυτη ειϲ υιον και επεδευθη μωυϲηϲ εν παϲη ϲοφια αιγυπτιων ην δε δυνατοϲ εν λογοιϲ και εργοιϲ αυτου ωϲ δε επληρουτο αυτω τεϲϲερακο̅ταετηϲ χρονοϲ ανεβη επι την καρδιαν αυτου επιϲκεψαϲθαι τουϲ αδελφουϲ αυτου τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ και ιδων τινα αδικουμενον ημυνατο και εποιηϲεν εκδικηϲιν τω καταπονουμενω παταξαϲ τον αιγυπτιον ενομιζεν δε ϲυνιεναι τουϲ αδελφουϲ οτι ο θ̅ϲ̅ δια χειροϲ αυτου διδωϲι ϲωτηριαν αυτοιϲ {ου} δε ου ϲυνηκαν τη τε επιουϲη ημερα ωφθη αυτοιϲ μαχομενοιϲ και ϲυνηλλαϲϲεν αυτουϲ ειϲ ειρηνην ειπω̅ ανδρεϲ αδελφοι εϲτε ινα τι αδεικειτε αλληλουϲ ο δε {����ων} τον πληϲιον απωϲατο αυτον ειπων τιϲ ϲε κατεϲτηϲεν αρχο̅τα και δικαϲτην εφ ημων μη αναιλειν με ϲυ θελειϲ ον τροπον ανειλεϲ εχθεϲ τον αιγυπτιον εφυγεν δε μωυϲηϲ εν τω λογω τουτω και εγενετο παροικοϲ εν γη μαδιαμ ου εγεννηϲεν υιουϲ δυο και πληρωθεντων ετων τεϲϲερακοντα ωφθη αυτω εν τη ερημω του ορουϲ ϲινα αγγελοϲ εν φλογι πυροϲ βατου ο δε μωυϲηϲ ιδω̅ εθαυμαζεν το οραμα προϲερχομενου δε αυτου κατανοηϲαι εγενετο φωνη κ̅υ̅ εγω ο θ̅ϲ̅ των πατερων ϲου ο θ̅ϲ̅ αβρααμ και ιϲαακ και ιακωβ εντρομοϲ δε μωυϲηϲ γενομενοϲ ουκ ετολμηϲεν κατανοηϲαι ειπε̅ δε αυτω ο κ̅ϲ̅ λυϲον το υποδημα των ποδων ϲου ο γαρ τοποϲ εφ ω εϲτηκαϲ γη αγια εϲτιν ιδων ειδον την κακωϲιν του λαου μου του εν αιγυπτω και του ϲτεναγμου αυτων ηκουϲα και κατεβην εξελεϲθαι αυτουϲ και νυ̅ δευρο αποϲτιλω ϲε ειϲ αιγυπτον τουτον τον μωυϲην ον ηρνηϲαντο ειποντεϲ τιϲ ϲε κατεϲτηϲεν αρχο̅τα και δικαϲτην εφ ημων τουτον ο θ̅ϲ̅ {} αρχοντα και δικαϲτην απεϲταλκεν εν χειρι αγγελου του οφθεντοϲ αυτω εν τη βατω ουτοϲ εξηγαγεν αυτουϲ ποιηϲαϲ τερατα και ϲημια εν γη αιγυπτω και εν ερυθρα θαλαϲϲη και εν τη ερημω ετη τεϲϲερακοντα ουτοϲ εϲτιν ο μωυϲηϲ ο ειπαϲ τοιϲ υιοιϲ ι̅η̅λ̅ προφητην υμιν αναϲτηϲι ο θ̅ϲ̅ εκ των αδελφων ωϲ εμε ουτοϲ εϲτιν ο γενομενοϲ εν τη εκκληϲια εν τη ερημω μετα του αγγελου του λαλουντοϲ αυτω εν τω ορι ϲινα και των πατερω̅ υμων οϲ εδεξατο λογια ζωντα δουναι υμιν ω ουκ ηθεληϲαν υπηκοοι γενεϲθαι οι πατερεϲ ημων αλλα απωϲαντο και εϲτραφηϲαν {και} εν ταιϲ καρδιεϲ αυτω̅ ειϲ αιγυπτον ειπο̅τεϲ τω ααρων ποιηϲον ημιν θεουϲ οι προπορευϲονται ημων ο γαρ μωυϲηϲ ουτοϲ ο ανθρωποϲ οϲ εξηγαγεν ημαϲ εκ γηϲ αιγυπτου ουκ οιδαμεν τι εγενετο αυτω και εμοϲχοποιηϲαν εν ταιϲ ημεραιϲ εκειναιϲ και ανηγαγον θυϲιαν τω ειδωλω και ευφραινοντο εν τοιϲ εργοιϲ τω̅ χειρων αυτων εϲτρεψεν δε ο θ̅ϲ̅ και παρεδωκεν αυτουϲ λατρευειν τη ϲτρατια του ουρανου καθωϲ γεγραπται εν βιβλω των προφητων μη ϲφαγια και θυϲιαϲ προϲηνεγκατε μοι ετη τεϲϲερακοντα εν τη ερημω οικοϲ ι̅η̅λ̅ και ανελαβετε την ϲκηνη̅ του μολοχ και το αϲτρον του θ̅υ̅ υμω̅ ρομφαν τουϲ τυπουϲ ουϲ εποιηϲατε προϲκυνιν αυτοιϲ και μετοικιω υμαϲ επεκινα βαβυλωνοϲ η ϲκηνη του μαρτυριου ην τοιϲ πατραϲιν ημων εν τη ερημω καθωϲ εταξατο ο λαλων τω μωυϲη ποιηϲαι αυτη κατα τον τυπο̅ ον εωρακει ην και ειϲηγαγον διαδεξαμενοι οι πατερεϲ ημων μετα ι̅υ̅ εν τη καταϲχεϲει τω̅ εθνων ων εξεωϲεν ο θ̅ϲ̅ απο προϲωπου των πατερων ημων εωϲ των ημερων δ̅α̅δ̅ οϲ ευρεν χαριν ενωπιον του θ̅υ̅ ϗ ευριν ϲκηνωμα τω οικω ιακωβ ϲαλομων δε ωκοδομηϲεν αυτω οικον αλλ ουχ ο υψιϲτοϲ εν χιροποιητοιϲ κατοικι καθωϲ ο προφητηϲ λεγει ο ουρανοϲ μοι θρονοϲ η δε γη υποποδιον τω̅ ποδων μου ποιο̅ οικον οικοδομηϲεται μοι λεγι κ̅ϲ̅ η τιϲ τοποϲ τηϲ καταπαυϲεωϲ μου ουχι η χειρ μου εποιηϲεν ταυτα παντα ϲκληροτραχηλοι και απεριτμητοι ταιϲ καρδιαιϲ υμων και τοιϲ ωϲιν υμειϲ αει τω π̅ν̅ι̅ τω αγιω αντιπιπτεται ωϲ οι πατερεϲ υμων και υμιϲ τινα τω̅ προφητων ουκ εδιωξαν οι πατερεϲ υμων και απεκτιναν τουϲ προκαταγγιλανταϲ περι τηϲ ελευϲεωϲ του δικαιου ου νυν υμειϲ προδοται και φονιϲ εγενεϲθαι οιτινεϲ ελαβετε τον νομον ειϲ διαταγαϲ αγγελω̅ και ουκ εφυλαξατε ακουοντεϲ δε διεπριοντο ταιϲ καρδιαιϲ αυτων και εβρυχον τουϲ οδονταϲ επ αυτον υπαρχων δε πληρηϲ πιϲτεωϲ και π̅ν̅ϲ̅ αγιου ατενιϲαϲ ειϲ το̅ ουρανον ειδεν δοξαν θ̅υ̅ και ι̅ν̅ εϲτωτα εκ δεξιων του θ̅υ̅ και ειπεν ιδου θεωρω τουϲ ουρανουϲ διηνοιγμενουϲ και τον υ̅ν̅ του ανθρωπου εϲτωτα εκ δεξιω̅ του θ̅υ̅ κραξαντεϲ δε φωνη μεγαλη ϲυνεϲχον τα ωτα αυτων και ωρμηϲαν ομοθυμαδο̅ επ αυτον και εκβαλοντεϲ εξω τηϲ πολεωϲ ελιθοβολουν και οι μαρτυρεϲ απεθεντο τα ιματια αυτων παρα τουϲ ποδαϲ νεανιου καλουμενου ϲαυλου και ελιθοβολουν το̅ ϲτεφανον επικαλουμενον και λεγοντα κ̅ε̅ ι̅υ̅ δεξαι το π̅ν̅α̅ μου θειϲ δε τα γονατα εκραξεν κ̅ε̅ μη ϲτηϲηϲ αυτοιϲ την αμαρτιαν ταυτην και τουτο ειπων εκοιμηθη

ϲαυλοϲ δε ην ϲυνευδοκω̅ τη αναιρεϲι αυτου εγενετο δε εν εκινη τη ημερα διωγμοϲ μεγαϲ επι την εκκληϲιαν την εν ιεροϲολυμοιϲ παντεϲ διεϲπαρηϲαν κατα ταϲ χωραϲ τηϲ ιουδαιαϲ και ϲαμαριαϲ πλην των αποϲτολων ϲυνεκομιϲαν δε τον ϲτεφανον ανδρεϲ ευλαβειϲ και εποιηϲαν κοπετον μεγαν επ αυτω ϲαυλοϲ δε ελυμαινετο την εκκληϲιαν κατα τουϲ οικουϲ ειϲπορευομενοϲ ϲυρων τε τουϲ ανδραϲ και γυναικαϲ παρεδιδου ειϲ φυλακην οι μεν ουν διαϲπαρεντεϲ ηλθον ευαγγελιζομενοι τον λογον φιλιπποϲ δε κατελθω̅ ειϲ την πολιν τηϲ καιϲαριαϲ εκηρυϲϲεν αυτοιϲ τον χ̅ν̅ προϲειχον δε οι οχλοι τοιϲ λεγομενοιϲ υπο του φιλιππου ομοθυμαδον ε̅ τω ακουειν αυτου και βλεπιν τα ϲημια α εποιει πολλοι γαρ των εχοντων π̅ν̅α̅τ̅α̅ ακαθαρτα βοωντα φωνη μεγαλη εξηρχοντο πολλοι δε παραλελυμενοι και χωλοι εθεραπευθηϲαν εγενετο δε πολλη χαρα εν τη πολι εκεινη ανηρ δε τιϲ ονοματι ϲιμων προυπηρχεν εν τη πολι μαγευων και εξιϲτανων το εθνοϲ τηϲ ϲαμαριαϲ λεγων ειναι τινα εαυτον μεγαν ω προϲειχαν παντεϲ απο μικρου εωϲ μεγαλου λεγοντεϲ ουτοϲ εϲτιν η δυναμιϲ του θ̅υ̅ η καλουμενη μεγαλη προϲειχον δε αυτω δια το ικανω χρονω ταιϲ μαγιαιϲ εξεϲτακεναι αυτουϲ οτε δε επιϲτευϲαν του φιλιππου ευαγγελιζομενου περι τηϲ βαϲιλιαϲ του κ̅υ̅ και του ονοματοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ εβαπτιζοντο ανδρεϲ τε και γυναικεϲ ο δε ϲιμων και αυτοϲ επιϲτευϲε̅ και βαπτιϲθειϲ η̅ προϲκαρτερων τω φιλιππω θεορων τε ϲημια και δυναμιϲ μεγαλαϲ γεινομεναϲ εξιϲταντο ακουϲαντεϲ δε οι εν ιεροϲολυμοιϲ αποϲτολοι οτι δεδεκται η ϲαμαρια τον λογον του χ̅υ̅ απεϲτιλαν προϲ αυτουϲ πετρον και ιωαννην οιτινεϲ καταβαντεϲ προϲηυξαντο περι αυτων οπωϲ λαβωϲιν π̅ν̅α̅ αγιον ουδεπω γαρ η̅ επ ουδενι αυτω̅ επιπεπτωκοϲ μονον δε εβαπτιϲμενοι υπηρχο̅ ειϲ το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ τοτε επετιθεϲαν ταϲ χιραϲ επ αυτουϲ και ελαμβανον π̅ν̅α̅ αγιο̅ ιδων δε ο ϲιμων οτι δια τηϲ επιθεϲεωϲ των χιρω̅ των αποϲτολω̅ διδοται το π̅ν̅α̅ προϲηνεγκεν αυτοιϲ χρηματα λεγων δοτε καμοι την εξουϲια̅ ταυτην ινα ω εα̅ επιθω ταϲ χιραϲ λαμβανη π̅ν̅α̅ αγιον πετροϲ δε ειπεν προϲ αυτουϲ το αργυριον ϲου ϲυν ϲοι ειη ειϲ απωλιαν οτι την δωρεαν του θ̅υ̅ ενομιϲαϲ δια χρηματων κταϲθαι ουκ εϲτιν ϲοι μεριϲ ουδε κληροϲ εν τω λογω τουτω η γαρ καρδια ϲου ουκ εϲτιν ευθια εναντι του θ̅υ̅ μετανοηϲον ου̅ απο τηϲ κακιαϲ ϲου ταυτηϲ και δεηθητι του κ̅υ̅ ει αρα αφεθηϲεται ϲοι η επινοια τηϲ καρδιαϲ ϲου ειϲ γαρ χολην πικριαϲ και ϲυ̅δεϲμον αδικιαϲ ορω ϲε οντα αποκριθειϲ δε ο ϲιμων ειπεν δεηθηται υμιϲ υπερ εμου προϲ τον κ̅ν̅ οπωϲ μηδεν επελθη επ εμε ων ειρηκατε οι μεν ουν διαμαρτυρομενοι και λαληϲαντεϲ τον λογον του κ̅υ̅ υπεϲτρεφον ειϲ ιεροϲολυμα πολλαϲ τε κωμαϲ των ϲαμαριτων ευηγγελιζοντο αγγελοϲ δε κ̅υ̅ ελαληϲεν προϲ φιλιππο̅ λεγων αναϲτηθι και πορευου κατα μεϲημβριαν επι την οδον την καλουμενην καταβαινουϲαν απο ιερουϲαλημ ειϲ γαζαν αυτη εϲτιν ερημοϲ και αναϲταϲ επορευθη και ιδου ανηρ αιθιοψ ευνουχοϲ δυναϲτηϲ κανδακηϲ βαϲιλιϲϲηϲ αιθιοπων οϲ ην επι παϲηϲ τηϲ γαζηϲ αυτηϲ εληλυθει προϲκυνηϲων ειϲ ιερουϲαλημ ην τε υποϲτρεφων και καθημενοϲ επι του αρματοϲ αυτου ανεγινωϲκεν το̅ προφητην ηϲαιαν ειπεν δε το π̅ν̅α̅ τω φιλιππω προϲελθε και κολληθητι τω αρματι τουτω προϲδραμων δε ο φιλιπποϲ ηκουϲεν αυτου αναγινωϲκο̅τοϲ ηϲαιαν τον προφητην και ειπεν αρα γε γινωϲκειϲ α αναγινωϲκειϲ ο δε ειπεν πωϲ γαρ αν δυναιμην εαν μη τιϲ οδηγηϲει με παρεκαλεϲεν τε τον φιλιππον αναβαντα καθιϲε ϲυν αυτω η δε περιοχη τηϲ γραφηϲ ην ανεγινωϲκε̅ ην αυτη ωϲ προβατον επι ϲφαγην ηχθη και ωϲ αμνοϲ εναντιον του κιραντοϲ αυτον αφωνοϲ ουτωϲ ουκ ανυγει το ϲτομα αυτου εν τη ταπινωϲει η κριϲιϲ αυτου ηρθη την γενεαν αυτου τιϲ διηγηϲεται οτι αιρεται απο τηϲ γηϲ η ζωη αυτου αποκριθειϲ δε ο ευνουχοϲ τω φιλιππω ειπεν δεομαι ϲου περι τινοϲ ο προφητηϲ λεγει τουτο περι εαυτου η περι ετερου τινοϲ ανοιξαϲ δε ο φιλιπποϲ το ϲτομα αυτου και αρξαμενοϲ απο τηϲ γραφηϲ ταυτηϲ και ευηγγελιϲατο αυτω τον ι̅ν̅ ωϲ δε επορευοντο κατα την οδον ηλθον επι τι υδωρ και φηϲιν ο ευνουχοϲ ιδου ιδωρ τι κωλυει με βαπτιϲθηναι [отсутствует] και εκελευϲεν ϲτηναι το αρμα και κατεβηϲαν αμφοτεροι ειϲ το υδωρ ο τε φιλιπποϲ και ο ευνουχοϲ και εβαπτιϲεν αυτον οτε δε ανεβηϲαν εκ του υδατοϲ π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ ηρπαϲεν τον φιλιππον και ουκ ειδεν αυτον ουκετι ο ευνουχοϲ επορευετο γαρ την οδον αυτου χαιρω̅ φιλιπποϲ δε ευρεθη ειϲ αζωτον και διερχομενοϲ ευηγγελιζετο ταϲ πολιϲ παϲαϲ εωϲ του ελθιν αυτον ειϲ καιϲαριαν

ο δε ϲαυλοϲ ενπνεων απιληϲ και φονου ειϲ τουϲ μαθηταϲ του κ̅υ̅ προϲελθων τω αρχιερει ητηϲατο επιϲτολαϲ παρ αυτου ειϲ δαμαϲκον προϲ ταϲ ϲυναγωγαϲ οπωϲ αν τιναϲ ευρη ονταϲ τηϲ οδου ανδραϲ τε και γυναικαϲ δεδεμενουϲ αγαγη ειϲ ιερουϲαλημ εν δε τω πορευεϲθαι εγενετο αυτο̅ εγγιζειν τη δαμαϲκω εξεφνηϲ τε αυτον περιηϲτραψεν φωϲ εκ του ουρανου και πεϲων επι την γην ηκουϲεν φωνην λεγουϲα̅ αυτω ϲαουλ ϲαουλ τι με διωκειϲ ειπεν δε τιϲ ει κ̅ε̅ ο δε ειπεν εγω ειμι ι̅ϲ̅ ον ϲυ διωκειϲ αλλα αναϲτηθι ϗ ειϲελθε ειϲ την πολιν και λαληθηϲεται ϲοι ο τι ϲε δει ποιειν οι δε ανδρεϲ οι ϲυνοδευοντεϲ αυτω ιϲτηκειϲαν ενεοι ακουοντεϲ μεν τηϲ φωνηϲ μηδενα δε ορωντεϲ ηγερθη δε ϲαυλοϲ απο τηϲ γηϲ ηνυγμενων δε των οφθαλμων αυτου ουδεν εβλεπεν χειραγωγου̅τεϲ δε αυτον ειϲηγαγον ειϲ δαμαϲκο̅ και ην ημεραϲ τριϲ μη βλεπων και ουκ εφαγεν ουδε επιεν ην δε τιϲ μαθητηϲ εν δαμαϲκω ονοματι ανανιαϲ και ειπεν προϲ αυτο̅ εν οραματι ο κ̅ϲ̅ ανανια ο δε ειπεν ιδου εγω κ̅ε̅ ο δε κ̅ϲ̅ προϲ αυτον αναϲταϲ πορευθητι επι τη̅ ρυμην την καλουμενην {���ιαν} και ζητηϲον εν οικια ιουδα ϲαυλον ονοματι ταρϲεα ιδου γαρ προϲευχεται και ιδεν ανδρα ανανιαν ονοματι ειϲελθοντα και επιθεντα αυτω χιραϲ οπωϲ αναβλεψη απεκριθη δε ανανιαϲ κ̅ε̅ ηκουϲα απο πολλων περι του ανδροϲ τουτου οϲα κακα τοιϲ αγιοιϲ ϲου εποιηϲεν εν ιερουϲαλημ και ωδε εχει εξουϲια̅ παρα των αρχιερεων δηϲαι πανταϲ τουϲ επικαλουμενουϲ το ονομα ϲου ειπεν δε προϲ αυτο̅ ο κ̅ϲ̅ πορευου οτι ϲκευοϲ εκλογηϲ εϲτιν μοι ουτοϲ του βαϲταϲαι το ονομα μου ενωπιο̅ εθνων τε και βαϲιλεων υιων τε ι̅ϲ̅λ̅ εγω γαρ υποδιξω αυτω οϲα δει αυτο̅ υπερ του ονοματοϲ μου παθειν απηλθεν δε ανανιαϲ και ειϲηλθεν ειϲ την οικιαν και επιθειϲ επ αυτον ταϲ χιραϲ ειπεν ϲαουλ αδελφε ο κ̅ϲ̅ απεϲταλκεν με ι̅ϲ̅ ο οφθειϲ ϲοι εν τη οδω {οπωϲ} αναβλεψηϲ και πληϲθηϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και ευθεωϲ απεπεϲαν απο των οφθαλμων αυτου ωϲ λεπιδεϲ ανεβλεψεν δε και αναϲταϲ εβαπτιϲθη και λαβων τροφη̅ ενιϲχυϲεν εγενετο δε μετα τω̅ εν δαμαϲκω μαθητων ημεραϲ τιναϲ και ευθεωϲ ε̅ ταιϲ ϲυναγωγαιϲ εκηρυϲϲεν τον ι̅ν̅ οτι ουτοϲ εϲτιν ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅ {εξιϲτατο} δε παντεϲ οι ακουοντεϲ και ελεγον ουχ ουτοϲ εϲτιν ο πορθηϲαϲ ειϲ ιερουϲαλημ τουϲ επικαλουμενουϲ το ονομα τουτο και ωδε ειϲ τουτο εληλυθει ινα δεδεμενουϲ αυτουϲ αγαγη επι τουϲ αρχιερειϲ ϲαυλοϲ δε μαλλον ενεδυναμουτο ϗ ϲυνεχυννε ιουδαιουϲ τουϲ κατοικουνταϲ εν δαμαϲκω ϲυμβιβαζων οτι ουτοϲ εϲτιν ο χ̅ϲ̅ ωϲ δε επληρουντο ημεραι ικαναι ϲυνεβουλευϲαντο οι ιουδαιοι ανελειν αυτον εγνωϲθη δε τω ϲαυλω η επιβουλη αυτων παρετηρουντο δε και ταϲ πυλαϲ ημεραϲ τε και νυκτοϲ οπωϲ αυτον αναιλωϲι̅ λαβοντεϲ δε οι μαθηται αυτου νυκτοϲ δια του τιχουϲ καθηκαν αυτον χαλαϲαντεϲ εν ϲφυριδι παραγενομενοϲ δε ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ επιραζεν κολλαϲθαι τοιϲ μαθηταιϲ και παντεϲ εφοβουντο αυτον μη πιϲτευοντεϲ οτι εϲτιν μαθητηϲ βαρναβαϲ δε επιλαβομενοϲ αυτον ηγαγεν προϲ τουϲ αποϲτολουϲ και διηγηϲατο αυτοιϲ πωϲ εν τη οδω ειδεν τον κ̅ν̅ και οτι ελαληϲεν αυτω {} πωϲ εν δαμαϲκω επαρρηϲιαϲατο ε̅ τω ονοματι του ι̅υ̅ και ην μετ αυτω̅ ειϲπορευομενοϲ και εκπορευομενοϲ ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ παρηϲιαζομενοϲ εν τω ονοματι του κ̅υ̅ ελαλει τε και ϲυνεζητει {τε} προϲ τουϲ ελληνιϲταϲ οι δε επεχιρουν ανελειν αυτον επιγνοντεϲ δε οι αδελφοι κατηγαγον αυτο̅ ειϲ καιϲαριαν και εξαπεϲτιλαν αυτο̅ ειϲ ταρϲον η μεν ουν εκκληϲια καθ οληϲ τηϲ ιουδαιαϲ και γαλιλαιαϲ και ϲαμαριαϲ ειχε̅ ειρηνην οικοδομουμενη και πορευομενη τω φοβω του κ̅υ̅ και τη παρακληϲει του αγιου π̅ν̅ϲ̅ επληθυνετο εγενετο δε πετρον διερχομενον δια παντων κατελθι̅ και προϲ τουϲ αγιουϲ τουϲ κατοικου̅ταϲ {εν} λυδδα ευρε̅ δε εκει ανθρωπον τινα ονοματι αινεαν εξ ετων οκτω κατακειμενον επι κραβακτου οϲ η̅ παραλελυμενοϲ και ειπεν αυτω ο πετροϲ αινεα ιαται ϲε ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ αναϲτηθι και ϲτρωϲον ϲεαυτω και ευθεωϲ ανεϲτη και ειδο̅ αυτον παντεϲ οι κατοικουντεϲ λυδδα και ϲαρρωνα οιτινεϲ επεϲτρεψα̅ επι τον κ̅ν̅ εν ιοππη δε τιϲ ην μαθητρια ονοματι ταβιθα η διερμηνευομενη λεγεται δορκαϲ αυτη ην πληρηϲ αγαθων εργων και ελαιημοϲυνων ων εποιει εγενετο δε εν ταιϲ ημεραιϲ εκιναιϲ αϲθενηϲαϲαν αυτην αποθανιν λουϲαντεϲ δε εθηκαν αυτην εν υπερωω εγγυϲ δε ουϲηϲ λυδδαϲ τη ιοππη οι μαθηται ακουϲαντεϲ οτι πετροϲ εϲτιν εν αυτη απεϲτιλα̅ δυο ανδραϲ προϲ αυτον παρακαλου̅τεϲ μη οκνηϲηϲ διελθιν εωϲ ημω̅ αναϲταϲ δε πετροϲ ϲυνηλθεν αυτοιϲ ον παραγενομενο̅ ανηγαγον ειϲ το υπερωον και παρεϲτηϲαν αυτω παϲαι αι χηραι κλεουϲαι και επιδικνυμεναι χιτωναϲ και ιματια οϲα εποιει μετ αυτων ουϲα η δορκαϲ εκβαλων δε εξω πανταϲ ο πετροϲ και θειϲ τα γονατα προϲηυξατο και επιϲτρεψαϲ προϲ το ϲωμα ειπεν ταβιθα αναϲτηθι η δε ηνοιξε τουϲ οφθαλμουϲ αυτηϲ και ιδουϲα τον πετρον ανεκαθιϲεν δουϲ δε αυτη χειρα ανεϲτηϲεν αυτη̅ φωνηϲαϲ δε τουϲ αγιουϲ και ταϲ χηραϲ παρεϲτηϲεν αυτην ζωϲαν γνωϲτον δε εγενετο καθ οληϲ τηϲ ιοππηϲ και επιϲτευϲαν πολλοι επι το̅ κ̅ν̅ εγενετο δε ημεραϲ ικαναϲ μιναι εν ιοππη παρα τινι ϲιμωνι βυρϲει

ανηρ δε τιϲ εν καιϲαρια ονοματι κορνηλιοϲ εκατο̅ταρχηϲ εκ ϲπειρηϲ τηϲ καλουμενηϲ ιταλικηϲ ευϲεβηϲ και φοβουμενοϲ τον θ̅ν̅ ϲυν παντι τω οικω αυτου ποιων ελεημοϲυναϲ πολλαϲ τω λαω και δεομενοϲ του θ̅υ̅ δια πα̅τοϲ {ωεδεν} οραματι φανερωϲ ωϲ περι ωραν ενατην τηϲ ημεραϲ αγγελον του θ̅υ̅ ειϲελθοντα προϲ αυτον και ειποντα αυτω κορνηλιε ο δε ατενιϲαϲ αυτω και εμφοβοϲ γενομενοϲ ειπε̅ τι εϲτιν κ̅ε̅ ειπεν δε αυτω αι προϲευχαι ϲου και αι ελεημοϲυναι ϲου ανεβηϲαν εμπροϲθεν του θ̅υ̅ και νυν πεμψον ανδραϲ ειϲ ιοππην και μεταπεμψαι ϲιμωνα οϲ επικαλειται πετροϲ ουτοϲ ξενιζεται παρα τινι ϲιμωνι βυρϲει ω εϲτιν οικια παρα θαλαϲϲαν ωϲ δε απηλθεν ο αγγελοϲ ο λαλων αυτω φωνηϲαϲ δυο των οικετω̅ και ϲτρατιωτην ευϲεβη των προϲκαρτερουντων αυτω και εξηγηϲαμενοϲ απαντα αυτοιϲ απεϲτιλεν αυτουϲ ειϲ την ιοππην τη δε επαυριον οδοιπορουντων αυτων και τη πολει εγγιζοντων ανεβη πετροϲ επι το δωμα προϲευξαϲθε περι ωραν εκτην εγενετο δε προϲπινοϲ και ηθελεν γευϲαϲθε παραϲκευαζοντω̅ δε αυτων εγενετο επ αυτον εκϲταϲιϲ και θεωρι τον ουρανον ανεωγμενον και καταβαινο̅ ϲκευοϲ τι ωϲ οθονην μεγαλην τεϲϲαρϲιν αρχαιϲ καθιεμενον επι τηϲ γηϲ εν ω υπηρχεν πα̅τα τα τετραποδα και ερπετα τηϲ γηϲ και πετινα του ουρανου και εγενετο φωνη προϲ αυτον αναϲταϲ πετρε θυϲον και φαγε ο δε πετροϲ ειπε̅ μηδαμωϲ κ̅ε̅ οτι ουδεποτε εφαγο̅ παν κοινον και ακαθαρτον και φωνη παλιν εκ δευτερου προϲ αυτον α ο θ̅ϲ̅ εκαθαριϲεν ϲυ μη κοινου τουτο δε εγενετο επι τρειϲ και ευθυϲ ανελημφθη το ϲκευοϲ ειϲ τον ουρανο̅ ωϲ δε εν εαυτω διηπορει ο πετροϲ τι αν ειη το οραμα ο ειδεν ιδου οι ανδρεϲ οι απεϲταλμενοι υπο του κορνηλιου διερωτηϲαντεϲ την οικιαν του ϲιμωνοϲ επεϲτηϲαν επι τον πυλωνα και φωνηϲαντεϲ επυνθανοντο ει ϲιμων ο επικαλουμενοϲ πετροϲ ενθαδε ξενιζεται του δε πετρου διενθυμενου περι του οραματοϲ ειπεν το π̅ν̅α̅ αυτω ιδου ανδρεϲ τριϲ ζητου̅τεϲ ϲε αλλα αναϲταϲ καταβηθι και πορευου ϲυν αυτοιϲ μηδεν διακρινομενοϲ οτι εγω απεϲταλκα αυτουϲ καταβαϲ δε πετροϲ προϲ τουϲ ανδραϲ ειπεν ιδου εγω ειμι ον ζητειτε τιϲ η αιτια δι ην παρεϲτε οι δε ειπαν κορνηλιοϲ εκατο̅ταρχηϲ ανηρ δικαιοϲ και φοβουμενοϲ τον θ̅ν̅ μαρτυρουμενοϲ τε υπο ολου του εθνουϲ τω̅ ιουδαιων εχρηματιϲθη υπο αγγελου αγιου μεταπεμψαϲθαι ϲε ειϲ τον οικον αυτου και ακουϲαι ρηματα παρα ϲου ειϲκαλεϲαμενοϲ ου̅ αυτουϲ εξενιϲεν τη δε επαυριον αναϲταϲ εξηλθεν ϲυν αυτοιϲ και τινεϲ των αδελφω̅ των απο ιοππηϲ ϲυνηλθον αυτω τη δε επαυριον ειϲηλθαν ειϲ την κεϲαριαν ο δε κορνηλιοϲ ην προϲδοκων αυτουϲ ϲυνκαλεϲαμενοϲ τουϲ ϲυγγενειϲ αυτου και τουϲ αναγκαιουϲ φιλουϲ ωϲ δε εγενετο του ειϲελθιν τον πετρο̅ ϲυναντηϲαϲ αυτω ο κορνηλιοϲ πεϲων επι τουϲ ποδαϲ προϲεκυνηϲε̅ ο δε πετροϲ ηγειρεν αυτον λεγων αναϲτηθι και εγω αυτοϲ ανθρωποϲ ειμι και ϲυνομιλων αυτω ειϲηλθεν και ευριϲκει ϲυνεληλυθοταϲ πολλουϲ εφη τε προϲ αυτουϲ υμιϲ επιϲταϲθαι ωϲ αθεμιτον εϲτιν ανδρι ιουδαιω κολλαϲθαι η προϲερχεϲθαι αλλοφυλω καμοι εδιξεν ο θ̅ϲ̅ μηδενα κοινον η ακαθαρτον λεγειν ανθρωπον διο και αναντιρρητωϲ ηλθον μεταπεμφθειϲ πυνθανομε ουν τινι λογω μετεπεμψαϲθαι με και ο κορνηλιοϲ εφη απο τεταρτηϲ ημεραϲ μεχρι ταυτηϲ τηϲ ωραϲ ημην τη̅ ενατην προϲευχομενοϲ εν τω οικω μου και ιδου ανηρ εϲτη ενωπιον εμου εν εϲθητι λαμπρα και φηϲι̅ κορνηλιε ειϲηκουϲθη ϲου η προϲευχη και αι ελεημοϲυναι ϲου εμνηϲθηϲαν ενωπιο̅ του θ̅υ̅ πεμψον ουν ειϲ ιοππην και μετακαλεϲαι ϲιμωνα οϲ επικαλειται πετροϲ ουτοϲ ξενιζεται εν οικια ϲιμωνοϲ βυρϲεωϲ παρα θαλαϲϲαν εξαυτηϲ ου̅ επεμψα προϲ ϲε ϲυ τε καλωϲ εποιηϲαϲ παραγενομενοϲ νυν ουν παντεϲ ημειϲ ενωπιον του θ̅υ̅ παρεϲμεν ακουϲαι παντα τα προϲτεταγμενα ϲοι υπο του κ̅υ̅ ανοιξαϲ δε πετροϲ το ϲτομα ειπεν επ αληθειαϲ καταλαμβανομαι οτι ουκ εϲτιν προϲωπολημπτηϲ ο θ̅ϲ̅ αλλ εν παντι εθνι ο φοβουμενοϲ αυτον και εργαζομενοϲ δικαιοϲυνην δεκτοϲ αυτω εϲτιν τον λογον {ον} απεϲτιλεν τοιϲ υιοιϲ ι̅ϲ̅η̅λ̅ ευαγγελιζομενοϲ ειρηνην δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ ουτοϲ εϲτιν παντω̅ κ̅ϲ̅ υμειϲ οιδατε το γενομενον ρημα καθ οληϲ τηϲ ιουδαιαϲ αρξαμενοϲ απο τηϲ γαλιλαιαϲ μετα το βαπτιϲμα ο εκηρυξεν ιωαννηϲ ι̅ν̅ τον απο ναζαρεθ ωϲ εχριϲεν αυτον ο θ̅ϲ̅ π̅ν̅ι̅ αγιω και δυναμει ωϲ διηλθεν ευεργετων και ιωμενοϲ πα̅ταϲ τουϲ καταδυναϲτευομενουϲ υπο του διαβολου οτι ο θ̅ϲ̅ ην μετ αυτου και ημιϲ μαρτυρεϲ παντων ω̅ εποιηϲεν εν τε τη χωρα των ιουδαιων και εν ιερουϲαλημ ον και ανιλαν κρεμαϲα̅τεϲ επι ξυλου τουτο̅ ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν εν τη τριτη ημερα και εδωκεν αυτον εμφανη γενεϲθαι ου παντι τω λαω αλλα μαρτυϲι τοιϲ προκεχιροτονημενοιϲ υπο του θ̅υ̅ ημιν οιτινεϲ ϲυνεφαγομεν ϗ ϲυνεπιομεν αυτω μετα το αναϲτηναι αυτον εκ νεκρω̅ και παρηγγιλεν ημιν κηρυξαι τω λαω και διαμαρτυραϲθαι οτι αυτοϲ εϲτιν ο ωριϲμενοϲ υπο του θ̅υ̅ κριτηϲ ζωντων και νεκρων τουτω παντεϲ οι προφηται μαρτυρουϲιν αφεϲιν αμαρτιων λαβιν δια του ονοματοϲ αυτου παντα τον πιϲτευοντα ειϲ αυτον ετι λαλουντοϲ του πετρου τα ρηματα ταυτα επεπεϲε το π̅ν̅α̅ το αγιον επι πανταϲ τουϲ ακουονταϲ τον λογον και εξεϲτηϲαν οι εκ περιτομηϲ πιϲτοι οϲοι ϲυνηλθα̅ τω πετρω οτι και επι τα εθνη η δωρεα του αγιου π̅ν̅ϲ̅ εκκεχυται ηκουον γαρ αυτων λαλου̅των γλωϲϲαιϲ και μεγαλυνοντων τον θ̅ν̅ τοτε απεκριθη πετροϲ μητι το υδωρ δυναται κωλυϲαι τιϲ του μη βαπτιϲθηναι τουτουϲ οιτινεϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον ελαβον ωϲ και ημειϲ προϲεταξεν δε αυτοιϲ εν τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ βαπτιϲθηναι τοτε ηρωτηϲαν αυτον επιμειναι ημεραϲ τιναϲ

ηκουϲαν δε οι αποϲτολοι και οι αδελφοι οι οντεϲ κατα την ιουδαιαν οτι και τα εθνη εδεξαντο τον λογον του θ̅υ̅ οτε δε ανεβη πετροϲ ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ διεκρινο̅το προϲ αυτον οι εκ περιτομηϲ λεγοντεϲ οτι ειϲηλθεϲ προϲ ανδραϲ ακροβυϲτιαν εχονταϲ και ϲυνεφαγεϲ αυτοιϲ αρξαμενοϲ δε πετροϲ εξετιθετο αυτοιϲ καθεξηϲ λεγων εγω ημην εν πολι ιοππη και ειδον εν εκϲταϲι οραμα καταβαινον ϲκευοϲ τι ωϲ οθονην μεγαλην τεϲϲαρϲιν αρχαιϲ καθιεμενην εκ του ουρανου και ηλθεν αχρι εμου ειϲ ην ατενιϲαϲ κατενοου̅ και ειδον τα τετραποδα τηϲ γηϲ και τα θηρια και τα {πετα} και τα πετινα του ουρανου ηκουϲα δε και φωνηϲ λεγουϲηϲ μοι αναϲταϲ πετρε θυϲον και φαγε ειπον δε μηδαμωϲ κ̅ε̅ οτι {��������κα} ουδεποτε ειϲηλθεν ειϲ το ϲτομα μου απεκριθη δε φωνη εκ δευτερου εκ του ουρανου α ο θ̅ϲ̅ εκαθαριϲεν ϲυ μη κοινου τουτο δε εγενετο επι τριϲ και ανεϲπαϲθη παλιν απαντα ειϲ τον ουρανον και ιδου εξαυτηϲ τριϲ ανδρεϲ επεϲτηϲα̅ επι την οικιαν εν η ημεν απεϲταλμενοι απο καιϲαριαϲ προϲ εμε ειπεν δε το π̅ν̅α̅ μοι ϲυνελθιν αυτοιϲ μηδεν διακρινο̅τα ηλθον δε ϲυν εμοι και οι εξ αδελφοι ουτοι και ειϲηλθομεν ειϲ τον οικον του ανδροϲ απηγγειλεν δε ημιν πωϲ ειδεν τον αγγελον εν τω οικω αυτου ϲταθε̅τα και ειποντα αποϲτιλον ειϲ ιοππην και μεταπεμψαι ϲιμωνα τον επικαλουμενον πετρον οϲ λαληϲι ρηματα προϲ ϲε εν οιϲ ϲωθηϲη ϲυ και παϲ ο οικοϲ ϲου εν δε τω αρξαϲθαι με λαλιν επεπεϲε το π̅ν̅α̅ το αγιον επ αυτουϲ ωϲπερ ϗ εφ ημαϲ εν αρχη εμνηϲθην δε του ρηματοϲ του κ̅υ̅ ωϲ ελεγεν ιωαννηϲ μεν εβαπτιϲεν υδατι υμειϲ δε βαπτιϲθηϲεϲθαι εν π̅ν̅ι̅ αγιω ει ουν την ιϲην δωρεαν δεδωκεν αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ ωϲ και ημιν πιϲτευϲαϲι̅ επι τον κ̅ν̅ ι̅ν̅ χ̅ν̅ εγω τιϲ ημην δυνατοϲ κωλυϲαι το̅ θ̅ν̅ ακουϲαντεϲ δε ταυτα ηϲυχαϲαν και εδοξαϲαν τον θ̅ν̅ λεγοντεϲ αρα και τοιϲ εθνεϲιν ο θ̅ϲ̅ την μετανοιαν ειϲ ζωην εδωκε̅ οι μεν ουν διαϲπαρεντεϲ απο τηϲ θλιψεωϲ τηϲ γενομενηϲ επι ϲτεφανω διηλθον εωϲ φοινικηϲ και κυπρου και αντιοχιαϲ μηδενι λαλου̅τεϲ τον λογον ει μη μονον ιουδαιοι ηϲαν δε τινεϲ εξ αυτων ανδρεϲ κυπριοι και κυρηναιοι οιτινεϲ ελθοντεϲ ειϲ αντιοχιαν ελαλουν και προϲ τουϲ ευαγγελιϲταϲ ευαγγελιζομενοι το̅ κ̅ν̅ ι̅ν̅ και ην χειρ κ̅υ̅ μετ αυτων πολυϲ τε αριθμοϲ ο πιϲτευϲαϲ επεϲτρεψεν επι τον κ̅ν̅ ηκουϲθη δε ο λογοϲ ειϲ τα ωτα τηϲ εκκληϲιαϲ τηϲ ουϲηϲ εν ιερουϲαλημ περι αυτων και εξαπεϲτιλαν βαρναβαν εωϲ αντιοχειαϲ οϲ παραγενομενοϲ και ιδων την χαριν την του θ̅υ̅ εχαρη και παρεκαλει πανταϲ τη προθεϲει τηϲ καρδιαϲ προϲμενιν τω κ̅ω̅ οτι ανηρ η̅ αγαθοϲ και πληρηϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και πιϲτεωϲ και προϲετεθη οχλοϲ ικανοϲ τω κ̅ω̅ εξηλθεν δε ειϲ ταρϲον αναζητηϲαι ϲαυλον και ευρω̅ ηγαγεν ειϲ αντιοχιαν εγενετο δε αυτοιϲ και ενιαυτον ολο̅ ϲυναχθηναι εν τη εκκληϲια και διδαξαι οχλον ικανον χρηματιϲαι τε πρωτωϲ εν αντιοχια τουϲ μαθηταϲ {χρηϲτιανουϲ} εν ταυταιϲ δε ταιϲ ημεραιϲ κατηλθον απο ιεροϲολυμω̅ προφηται ειϲ αντιοχειαν αναϲταϲ δε ειϲ εξ αυτων ονοματι αγαβοϲ εϲημανε̅ δια του π̅ν̅ϲ̅ λιμο̅ μεγαλην μελλι̅ εϲεϲθαι εφ ολην την οικουμενη̅ ητιϲ εγενετο επι κλαυδιου των δε μαθητων καθωϲ ευποριτο τιϲ ωριϲαν εκαϲτοϲ αυτων ειϲ διακονιαν πεμψαι τοιϲ κατοικουϲιν εν τη ιουδαια αδελφοιϲ ο και {ο} εποιηϲαν αποϲτιλαντεϲ προϲ τουϲ πρεϲβυτερουϲ δια χειροϲ βαρναβα και ϲαυλου

κατ εκεινον δε το̅ καιρον επεβαλεν ο βαϲιλευϲ ηρωδηϲ ταϲ χιραϲ κακωϲαι τιναϲ των απο τηϲ εκκληϲιαϲ ανιλεν δε ιακωβον τον αδελφο̅ ιωαννου μαχαιρη ιδων δε οτι αρεϲτο̅ τοιϲ ιουδαιοιϲ προϲεθετο ϲυλλαβιν και πετρον ηϲαν δε ημεραι των αζυμω̅ ον και πιαϲαϲ εθετο ειϲ φυλακη̅ παραδουϲ τεϲϲαρϲιν τετραδιοιϲ ϲτρατιωτων φυλαϲϲει̅ αυτον βουλομενοϲ μετα το παϲχα αναγαγιν αυτον τω λαω ο μεν ουν πετροϲ ετηριτο εν τη φυλακη προϲευχη δε ην εκτενωϲ γινομενη υπο τηϲ εκκληϲιαϲ προϲ τον θ̅ν̅ περι αυτου οτε δε ημελλεν προϲαγειν αυτον ο ηρωδηϲ τη νυκτι εκεινη ην ο πετροϲ κοιμωμενοϲ μεταξυ δυο ϲτρατιωτων δεδεμενοϲ αλυϲεϲι̅ δυϲιν φυλακεϲ τε προ τηϲ θυραϲ ετηρουν την φυλακη̅ και ιδου αγγελοϲ κ̅υ̅ επεϲτη και φωϲ ελαμψεν εν τω οικηματι παταξαϲ δε την πλευραν του πετρου ηγειρεν αυτον λεγων αναϲτα εν ταχει και εξεπεϲαν αυτου αι αλυϲειϲ εκ των χειρων ειπεν τε ο αγγελοϲ προϲ αυτον ζωϲαι και υποδηϲαι τα ϲανδαλια ϲου εποιηϲεν δε ουτωϲ και λεγι αυτω περιβαλου το ιματιον ϲου και ακολουθι μοι και εξελθων ηκολουθι και ουκ ηδι οτι αληθεϲ εϲτι το γινομενον δια του αγγελου εδοκι οραμα βλεπι̅ διελθοντεϲ δε πρωτην φυλακην και δευτεραν ηλθαν επι την πυλην τη̅ ϲιδηραν την φερουϲαν ειϲ την πολιν ητιϲ αυτοματη ηνυγη αυτοιϲ και εξελθοντεϲ προηλθον ρυμη̅ μιαν και ευθεωϲ απεϲτη ο αγγελοϲ απ αυτου και ο πετροϲ εν εαυτω γενομενοϲ ειπεν νυν οιδα αληθωϲ οτι εξαπεϲτιλεν κ̅ϲ̅ τον αγγελον αυτου και εξειλατο με εκ χειροϲ ηρωδου και παϲηϲ τηϲ προϲδοκιαϲ του λαου των ιουδαιω̅ ϲυνιδων τε ηλθε̅ επι την οικιαν τηϲ μαριαϲ τηϲ μητροϲ ιωαννου του επικαλουμενου μαρκου ου ηϲαν ικανοι ϲυνηθροιϲμενοι και προϲευχομενοι κρουϲαντοϲ δε αυτου την θυραν του πυλωνοϲ προηλθε παιδιϲκη {υπακουουϲα} ονοματι ροδη και επιγνουϲα την φωνη̅ του πετρου απο τηϲ χαραϲ ουκ ηνυξε το̅ πυλωνα ειϲδραμουϲα δε απηγγιλεν εϲταναι τον πετρο̅ προ του πυλωνοϲ οι δε προϲ αυτην ειπαν μαινη η δε διιϲχυριζετο ουτωϲ εχειν οι δε ελεγο̅ αγγελοϲ εϲτιν αυτου ο δε πετροϲ επεμενε κρουων ανοιξαντεϲ δε ειδον αυτον και εξεϲτηϲαν καταϲιϲαϲ δε αυτοιϲ τη χιρι ϲιγαν διηγηϲατο πωϲ ο κ̅ϲ̅ αυτον εξηγαγε̅ εκ τηϲ φυλακηϲ ειπεν τε απαγγιλατε ιακωβω και τοιϲ αδελφοιϲ ταυτα ϗ εξελθων επορευθη ειϲ ετερον τοπον γενομενηϲ δε ημεραϲ ην ταραχοϲ ουχ ολιγοϲ εν τοιϲ ϲτρατιωταιϲ τι αρα ο πετροϲ εγενετο ηρωδηϲ δε επιζητηϲαϲ αυτον και μη ευρων ανακριναϲ τουϲ φυλακαϲ εκελευϲεν απαχθηναι και κατελθων απο τηϲ ιουδαιαϲ ειϲ καιϲαριαν διετριβεν ην δε θυμομαχων τυριοιϲ και ϲιδωνιοιϲ ομοθυμαδον δε παρηϲαν προϲ αυτον και πιϲαντεϲ βλαϲτον τον επι του κοιτωνοϲ του βαϲιλεωϲ ητουντο ειρηνην δια το τρεφεϲθαι αυτων την χωραν απο τηϲ βαϲιλικηϲ τακτη δε ημερα ο ηρωδηϲ ενδυϲαμενοϲ αιϲθητα βαϲιλικην καθιϲαϲ επι του βηματοϲ εδημηγορει προϲ αυτουϲ ο δε δημοϲ επεφωνει θ̅υ̅ φωνη και ουκ ανθρωπων παραχρημα δε επαταξεν αυτον αγγελοϲ κ̅υ̅ ανθ ων ουκ εδωκε τη̅ δοξαν τω θ̅ω̅ και γενομενοϲ ϲκωληκοβρωτοϲ εξεψυξεν ο δε λογοϲ του θ̅υ̅ ηυξανεν και επληθυνετο βαρναβαϲ δε και ϲαυλοϲ υπεϲτρεψαν ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ πληρωϲαντεϲ τη̅ διακονιαν ϲυνπαραλαβοντεϲ ιωαννην τον επικαλουμενον μαρκον

ηϲαν δε εν αντιοχια κατα την ουϲαν εκκληϲιαν προφηται και διδαϲκαλοι ο τε βαρναβαϲ ϗ ϲυμεων ο καλουμενοϲ νιγερ και λουκιοϲ ο κυρηναιοϲ μαναην τε ηρωδου του {τετρααρχου} ϲυντροφοϲ και ϲαυλοϲ λειτουργουντων δε αυτων τω κ̅ω̅ και νηϲτευοντω̅ ειπεν το π̅ν̅α̅ το αγιον αφοριϲατε δη μοι τον βαρναβαν και {τον} ϲαυλον ειϲ το εργον ο προϲκεκλημαι αυτουϲ τοτε νηϲτευϲαντεϲ και προϲευξαμενοι και επιθεντεϲ ταϲ χιραϲ αυτοιϲ απελυϲαν αυτοι μεν ουν εκπεμφθεντεϲ υπο του αγιου π̅ν̅ϲ̅ κατηλθον ειϲ ϲελευκιαν εκειθεν τε απεπλευϲαν ειϲ κυπρον και γενομενοι ειϲ ϲαλαμινη κατηγγελλον τον λογον του θ̅υ̅ εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ των ιουδαιων ειχον δε και ιωαννην υπηρετην διελθοντεϲ δε ολη̅ την νηϲον αχρι παφου ευρον ανδρα τινα μαγον ψευδοπροφητην ιουδαιον ω ονομα βαριηϲου οϲ η̅ ϲυν τω ανθυπατω ϲεργιω παυλω ανδρι ϲυνετω ουτοϲ προϲκαλεϲαμενοϲ βαρναβαν και ϲαυλον επεζητηϲεν ακουϲαι τον λογο̅ του θ̅υ̅ ανθιϲτατο δε αυτοιϲ ελυμαϲ ο μαγοϲ ουτωϲ γαρ μεθερμηνευεται το ονομα αυτου ζητων διαϲτρεψαι τον ανθυπατον απο τηϲ πιϲτεωϲ ϲαυλοϲ δε ο και παυλοϲ πληϲθειϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου ατενιϲαϲ ειϲ αυτον ειπεν ω πληρηϲ παντοϲ δολου και παϲηϲ ραδιουργιαϲ υιε διαβολου εχθρε παϲηϲ δικαιοϲυνηϲ ου παυϲη διαϲτρεφων ταϲ οδουϲ του κ̅υ̅ ταϲ ευθιαϲ και νυν ιδου χιρ κ̅υ̅ επι ϲε και εϲη τυφλοϲ μη βλεπων τον ηλιον αχρι καιρου παραχρημα τε επεϲεν επ αυτον αχλυϲ και ϲκοτοϲ και περιαγων εζητι χιραγωγουϲ τοτε ιδων ο ανθυπατοϲ το γεγονοϲ επιϲτευϲεν εκπληϲϲομενοϲ επι τη διδαχη του κ̅υ̅ αναχθεντεϲ δε απο τηϲ παφου οι περι παυλον ηλθον ειϲ περγην τηϲ παμφυλιαϲ ιωα̅νηϲ δε αποχωρηϲαϲ απ αυτων υπεϲτρεψαν ειϲ ιεροϲολυμα αυτοι δε διελθοντεϲ απο τηϲ περγηϲ παρεγενοντο ειϲ αντιοχειαν την πιϲιδιαν και ελθοντεϲ ειϲ την ϲυναγωγην τη ημερα των ϲαββατω̅ εκαθιϲαν μετα δε την αναγνωϲιν του νομου και των προφητων απεϲτιλαν οι αρχιϲυναγωγοι προϲ αυτουϲ λεγοντεϲ ανδρεϲ αδελφοι ει τιϲ εϲτιν εν υμι̅ λογοϲ παρακληϲεωϲ προϲ τον λαον λεγετε αναϲταϲ δε παυλοϲ και καταϲιϲαϲ τη χειρι ειπε̅ ανδρεϲ ιϲδραηλειται και οι φοβουμενοι τον θ̅ν̅ ακουϲατε ο θ̅ϲ̅ του λαου τουτου ι̅ϲ̅η̅λ̅ εξελεξατο τουϲ πατεραϲ ημων και τον λαον υψωϲεν εν τη παροικια εν γη αιγυπτου και μετα βραχειονοϲ υψηλου εξηγαγεν αυτουϲ εξ αυτηϲ και ωϲ τεϲϲερακο̅ταετη χρονον ετροποφορηϲεν αυτουϲ εν τη ερημω και καθελων εθνη επτα εν γη χανααν κατεκληρονομηϲεν την γην αυτων ωϲ ετεϲι τετρακοϲιοιϲ και πεντηκοντα και μετα ταυτα εδωκεν κριταϲ εωϲ ϲαμουηλ προφητου κακιθε̅ ητηϲαντο βαϲιλεα και εδωκεν αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ τον ϲαουλ υιον κειϲ ανδρα εκ φυληϲ βενιαμειν ετη τεϲϲερακοντα και μεταϲτηϲαϲ αυτον ηγειρεν τον δαυειδ αυτοιϲ ειϲ βαϲιλεα ω και ειπε̅ μαρτυρηϲαϲ ευρον δ̅α̅δ̅ τον του ιεϲϲαι ανδρα κατα την καρδιαν μου οϲ ποιηϲει παντα τα θεληματα μου τουτου ο θ̅ϲ̅ κατ επαγγελιαν ηγαγεν τω ι̅η̅λ̅ ϲωτηρα ι̅ν̅ προκηρυξαντοϲ ιωαννου προ προϲωπου τηϲ ειϲοδου αυτου βαπτιϲμα μετανοιαϲ παντι τω {ι̅η̅λ̅} ωϲ δε επληρου ιωαννηϲ τον δρομο̅ ελεγεν τι εμε υπονοειται ειναι ουκ ειμι εγω αλλ ειδου ερχετε μετ εμε ου ουκ ειμι αξιοϲ το υποδημα των ποδω̅ λυϲε ανδρεϲ αδελφοι υιοι γενουϲ αβρααμ και οι εν υμιν φοβουμενοι τον θ̅ν̅ ημιν ο λογοϲ τηϲ ϲωτηριαϲ ταυτηϲ εξαπεϲταλη οι γαρ κατοικουντεϲ εν ιερουϲαλημ και οι αρχοντεϲ αυτων τουτον αγνοηϲαντεϲ και ταϲ φωναϲ των προφητων ταϲ κατα παν ϲαββατον αναγινωϲκομεναϲ κριναντεϲ επληρωϲαν και μηδεμιαν αιτια̅ θανατου ευροντεϲ ητηϲαν τον πιλατον αναιρεθηναι αυτον ωϲ δε ετελεϲαν παντα τα περι αυτου γεγραμμενα καθελοντεϲ απο του ξυλου εθηκαν ειϲ μνημιον ο δε θ̅ϲ̅ ηγειρεν αυτον εκ νεκρων οϲ ωφθη επι ημεραϲ πλιουϲ τοιϲ ϲυναναβαϲιν αυτω απο τηϲ γαλιλαιαϲ ειϲ ιερουϲαλημ οιτινεϲ ειϲι νυν μαρτυρεϲ αυτου προϲ τον λαο̅ και ημειϲ υμαϲ ευαγγελιζομεθα {��� ���� ����} πατεραϲ επαγγελιαν γενομενην οτι ταυτη̅ ο θ̅ϲ̅ εκπεπληρωκεν τοιϲ τεκνοιϲ ημων αναϲτηϲαϲ ι̅ν̅ ωϲ και εν τω ψαλμω γεγραπται τω δευτερω υιοϲ μου ει ϲυ εγω ϲημερον γεγεννηκα ϲε οτι δε ανεϲτηϲεν αυτον εκ νεκρων μηκετι μελλοντα υποϲτρεφιν ειϲ διαφθοραν ουτωϲ ειρηκεν οτι δωϲω υμιν τα οϲια δ̅α̅δ̅ τα πιϲτα διοτι και εν ετερω λεγει ου δωϲειϲ τον οϲιον ϲου ειδιν διαφθοραν δ̅α̅δ̅ μεν γαρ ιδια γενεα υπηρετηϲαϲ τη του θ̅υ̅ βουλη εκοιμηθη και προϲετεθη προϲ τουϲ πατεραϲ αυτου και ειδεν διαφθοραν ον δε ο θ̅ϲ̅ ηγειρεν ουκ ειδεν διαφθοραν γνωϲτον ουν υμι̅ εϲτω ανδρεϲ αδελφοι οτι δια τουτου υμιν αφεϲιϲ αμαρτιων καταγγελλεται απο παντων ων ουκ ηδυνηθητε εν νομω {����εωϲ} δικαιωθηναι εν τουτω παϲ ο πιϲτευων {δικαιωθηναι} βλεπετε ουν μη απελθη το ειρημενο̅ εν τοιϲ προφηταιϲ ειδετε οι καταφρονηϲατε και θαυμαϲετε και αφανιϲθητε οτι εργον ο εγω εργαζομε εγω εν ταιϲ ημεραιϲ υμω̅ εργον ο ου μη πιϲτευϲηται εαν τιϲ εκδιηγηται υμιν εξιοντων δε αυτω̅ παρεκαλουν ειϲ το μεταξυ ϲαββατο̅ λαληθηναι αυτοιϲ τα ρηματα ταυτα λυθιϲηϲ δε αυτοιϲ τηϲ ϲυναγωγηϲ ηκολουθηϲαν πολλοι των ιουδαιων και των ϲεβομενων προϲηλυτων τω παυλω και τω βαρναβα οιτινεϲ προϲλαλου̅τεϲ αυτοιϲ επιθο̅ αυτουϲ προϲμενιν τη χαριτι του θ̅υ̅ τω δε ερχομενω ϲαββατω ϲχεδον παϲα η πολιϲ ϲυνηχθη ακουϲαι τον λογον του κ̅υ̅ ιδοντεϲ δε οι ιουδαιοι τουϲ οχλουϲ επληϲθηϲαν ζηλου και αντελεγο̅ τοιϲ υπο παυλου λαλουμενοιϲ βλαϲφημουντεϲ παρρηϲιαϲαμενοι τε ο παυλοϲ και ο βαρναβαϲ ειπα̅ υμιν ην αναγκαιον πρωτον λαληθηναι τον λογον του θ̅υ̅ επιδη απωθιϲθαι αυτον και ουκ αξιουϲ κρινεται εαυτουϲ τηϲ αιωνιου ζωηϲ ιδου ϲτρεφομεθα ειϲ τα εθνη ουτω γαρ εντεταλται ημιν κ̅ϲ̅ τεθικα ϲαι ειϲ φωϲ εθνων του ειναι ϲε ειϲ ϲωτηριαν εωϲ εϲχατου τηϲ γηϲ ακουοντα δε τα εθνη εχαιρον και εδοξαζον τον λογον του κ̅υ̅ και επιϲτευϲαν οϲοι ηϲαν τεταγμενοι ειϲ ζωην αιωνιον διεφερετο δε ο λογοϲ του κ̅υ̅ καθ οληϲ τηϲ χωραϲ οι δε ιουδαιοι παρωτρυναν ταϲ ϲεβομεναϲ γυναικαϲ και ταϲ ευϲχημοναϲ και τουϲ πρωτουϲ τηϲ πολεωϲ και επηγιρα̅ διωγμον επι το̅ παυλον και βαρναβαν και εξεβαλον αυτουϲ απο των οριων αυτων οι δε εκτιναξαμενοι τον κονιορτο̅ των ποδων επ αυτουϲ ηλθον ειϲ ικονιον οι δε μαθηται επληρουντο χαραϲ και π̅ν̅ϲ̅ αγιου

εγενετο δε εν εικονιω κατα το αυτο ειϲελθειν αυτουϲ ειϲ την ϲυναγωγην και λαληϲαι ουτωϲ ωϲτε πιϲτευϲαι ιουδαιων τε και ελληνων πολυ πληθοϲ οι δε απιθηϲα̅τεϲ ιουδαιοι επηγιραν και εκακωϲα̅ ταϲ ψυχαϲ των εθνων κατα των αδελφων ικανον μεν ουν χρονον διετριψα̅ παρρηϲιαζομενοι επι τω κ̅ω̅ τω μαρτυρουντι επι τω λογω τηϲ χαριτοϲ αυτου διδοντοϲ ϲημια και τερατα γεινεϲθαι δια των χιρων αυτων εϲχιϲθη δε το πληθοϲ τηϲ πολεωϲ και οι μεν ηϲαν ϲυν τοιϲ ιουδαιοιϲ οι δε ϲυν τοιϲ αποϲτολοιϲ ωϲ δε εγενετο ορμη τω̅ εθνων τε και ιουδαιων ϲυν τοιϲ αρχουϲιν αυτων υβριϲαι και λιθοβοληϲαι αυτουϲ ϲυνιδοντεϲ κατεφυγον ειϲ ταϲ πολειϲ τηϲ λυκαονιαϲ λυϲτραν και δερβην και την περιχωρον κακει ευαγγελιζομενοι ηϲαν και τιϲ ανηρ αδυνατοϲ εν λυϲτροιϲ τοιϲ ποϲιν εκαθητο χωλοϲ εκ κοιλιαϲ μητροϲ αυτου οϲ ουδεποτε περιεπατηϲεν ουτοϲ ουκ ηκουϲεν του παυλου λεγοντοϲ οϲ ατενιϲαϲ αυτω και ιδων οτι εχει πιϲτιν του ϲωθηναι ειπεν μεγαλη φωνη αναϲτηθι επι τουϲ ποδαϲ ϲου ορθοϲ και ηλατο και περιεπατει οι τε οχλοι ειδοντεϲ ο εποιηϲεν παυλοϲ επηραν την φωνην λυκαονιϲτι λεγοντεϲ οι θεοι ομοιωθεντεϲ ανθρωποι κατεβηϲαν προϲ ημαϲ εκαλουν τε τον βαρναβαν δια τον δε παυλον ερμην επι αυτοϲ ην ο ηγουμενοϲ του λογου ο τε ιερευϲ του διοϲ του οντοϲ προ τηϲ πολεωϲ ταυρουϲ και ϲτεμματα επι τουϲ πυλωναϲ ενεγκαϲ ϲυν τοιϲ οχλοιϲ ηθελεν θυειν ακουϲαντεϲ δε οι αποϲτολοι {βαρναϲ} και παυλοϲ διαρρηξαντεϲ τα ιματια {αυτων} εξεπηδηϲαν ειϲ τον οχλον κραζοντεϲ και λεγοντεϲ ανδρεϲ τι ταυτα ποιειτε και ημειϲ ομοιοπαθειϲ εϲμεν υμιν ανθρωποι ευαγγελιζομενοι υμαϲ απο τουτων των ματαιων επιϲτρεφιν επι θ̅ν̅ τον ζωντα οϲ εποιηϲεν τον ουρανον και την γην και την θαλαϲϲαν και παντα τα εν αυτοιϲ οϲ εν ταιϲ παρωχημεναιϲ γενεαιϲ ιαϲεν παντα τα εθνη πορευεϲθε ταιϲ οδοιϲ αυτων καιτοιγε ουκ αμαρτυρον αυτον αφηκεν αγαθουργων ουρανοθεν υμιν διδουϲ υετουϲ και καιρουϲ καρποφορουϲ εμπιπλων τροφηϲ και ευφροϲυνηϲ ταϲ καρδιαϲ υμων και ταυτα λεγοντεϲ μολιϲ κατεπαυϲαν τουϲ οχλουϲ του μη θυειν αυτοιϲ επηλθαν δε απο αντιοχιαϲ και ικονιου ιουδαιοι και πιϲαντεϲ τουϲ οχλουϲ και λιθαϲαντεϲ τον παυλον εϲυρον τηϲ πολεωϲ νομιζοντεϲ αυτον τεθνηκεναι κυκλωϲαντων δε των μαθητων αυτον αναϲταϲ ειϲηλθεν ειϲ την πολιν εκεινην και μαθητευϲαντεϲ ικανουϲ υπεϲτρεψαν ειϲ την λυϲτραν και ειϲ εικονιον και ειϲ αντιοχιαν επιϲτηριζοντεϲ ταϲ ψυχαϲ των μαθητων παρακαλουντεϲ εν ενμενιν τη πιϲτει και οτι δια πολλων θλιψεων δει ημαϲ ειϲελθιν ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ χειροτονηϲαντεϲ δε αυτοιϲ κατ εκκληϲιαν πρεϲβυτερουϲ προϲευξαμενοι μετα νηϲτιων παρεθεντο αυτουϲ τω κ̅ω̅ ειϲ ο̅ πεπιϲτευκιϲαν και διελθοντεϲ ειϲ την πιϲιδιαν ηλθον ειϲ την παμφυλιαν και λαληϲα̅τεϲ ειϲ την περγη̅ τον λογον του κ̅υ̅ κατεβηϲαν ειϲ ατταλιαν {���ειθεν} απεπλευϲαν ειϲ αντιοχειαν οθεν ηϲαν παραδεδομενοι τη χαριτι του θ̅υ̅ ειϲ το εργον ο επληρωϲαν παραγενομενοι δε και ϲυναγαγοντεϲ την εκκληϲιαν ανηγγελλον οϲα ο θ̅ϲ̅ εποιηϲεν μετ αυτων και οτι ηνυξεν τοιϲ εθνεϲιν θυραν πιϲτεωϲ διετριβον δε χρονον ουχ ολιγον ϲυν τοιϲ μαθηταιϲ

και τινεϲ κατελθο̅τεϲ απο τηϲ ιουδαιαϲ εδιδαϲκον τουϲ αδελφουϲ οτι εα̅ μη περιτμηθητε τω {εθνι} τω μωυϲεωϲ ου δυναϲθαι ϲωθηναι γενομενηϲ δε ϲταϲεωϲ και ζητηϲεωϲ ουκ ολιγηϲ τω παυλω και τω βαρναβα προϲ αυτουϲ εταξαν αναβαινι̅ παυλον και βαρναβαν και τιναϲ εξ αυτων αλλουϲ προϲ τουϲ αποϲτολουϲ και πρεϲβυτερουϲ ειϲ ιερουϲαλημ περι του ζητηματοϲ τουτου οι μεν ουν προπεμφθεντεϲ υπο τηϲ εκκληϲιαϲ διηρχοντο την τε φοινικην και ϲαμαριαν {διηγουμενοι} την επιϲτροφην των εθνων και εποιουν χαραν μεγαλην παϲι τοιϲ αδελφοιϲ παραγενομενοι δε ειϲ ιερουϲαλημ παρεδεχθηϲαν υπο τηϲ εκκληϲιαϲ {} των αποϲτολων και των πρεϲβυτερων ανηγγιλαν οϲα ο θ̅ϲ̅ εποιηϲεν μετ αυτων εξανεϲτηϲαν δε τινεϲ τω̅ απο τηϲ αιρεϲεωϲ των φαριϲαιων πεπιϲτευκοτεϲ λεγοντεϲ οτι δει περιτεμνειν αυτουϲ παραγγελλιν τε τηριν τον νομο̅ μωυϲεωϲ ϲυνηχθηϲαν δε οι αποϲτολοι και οι πρεϲβυτεροι ειδιν περι του λογου τουτου πολληϲ δε ζητηϲεωϲ γενομενηϲ αναϲταϲ πετροϲ ειπεν προϲ αυτουϲ ανδρεϲ αδελφοι υμειϲ επιϲταϲθαι αφ ημερων αρχαιων εν υμιν εξελεξατο ο θ̅ϲ̅ δια του ϲτοματοϲ μου ακουϲαι τα εθνη το̅ λογον του ευαγγελιου και πιϲτευϲαι και ο καρδιογνωϲτηϲ θ̅ϲ̅ εμαρτυρηϲεν αυτοιϲ δουϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον καθωϲ και ημιν και ουδεν διεκρινεν μεταξυ ημων τε και αυτων τη πιϲτι καθαριϲαϲ ταϲ καρδιαϲ αυτων νυν ουν τι πιραζετε το̅ θ̅ν̅ επιθειναι {} επι τον τραχηλον τω̅ μαθητων ον ουτε οι πατερεϲ ημω̅ ουτε ημιϲ ιϲχυϲαμεν βαϲταϲαι αλλα δια τηϲ χαριτοϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ πιϲτευϲομεν ϲωθηναι καθ ον τροπον κακεινοι εϲιγηϲεν δε παν το πληθοϲ και ηκουον βαρναβα ϗ παυλου εξηγουμενων οϲα εποιηϲεν ο θ̅ϲ̅ ϲημια ϗ τερατα εν τοιϲ εθνεϲιν δι αυτων μετα δε το ϲιγηϲαι αυτουϲ απεκριθη ιακωβοϲ λεγων ανδρεϲ αδελφοι ακουϲαται μου ϲυμεων εξηγηϲατο καθωϲ πρωτο̅ ο θ̅ϲ̅ επεϲκεψατο λαβιν εξ εθνων λαον τω ονοματι αυτου και τουτω ϲυμφωνουϲιν οι λογοι των προφητων καθωϲ γεγραπται μετα ταυτα αναϲτρεψω και ανοικοδομηϲω την ϲκηνη̅ δ̅α̅δ̅ την πεπτωκυιαν και τα κατεϲτραμμενα αυτηϲ ανοικοδομηϲω και ανορθωϲω αυτην οπωϲ αν εκζητηϲωϲιν οι καταλοιποι των ανθρωπων τον κ̅ν̅ και παντα τα εθνη εφ ουϲ επικεκληται το ονομα μου επ αυτουϲ λεγει κ̅ϲ̅ ποιων ταυτα γνωϲτα απ αιωνοϲ διο εγω κρινω μη παρενοχλειν τοιϲ απο των εθνων επιϲτρεφουϲιν επι τον θ̅ν̅ αλλα επιϲτιλαι αυτοιϲ του απεχεϲθαι των αλιϲγηματων τω̅ ειδωλων και τηϲ πορνιαϲ και του πνικτου και του αιματοϲ μωυϲηϲ γαρ εκ γενεων αρχαιων κατα πολιν τουϲ κηρυϲϲονταϲ {αυτου} εχει εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ κατα παν ϲαββατον αναγινωϲκομενοϲ τοτε εδοξε τοιϲ αποϲτολοιϲ και τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ ϲυν ολη τη εκκληϲια εκλεξαμενουϲ ανδραϲ εξ αυτων πεμψαι ειϲ αντιοχιαν ϲυν τω παυλω ϗ βαρναβα ιουδαν το̅ καλουμενον βαρϲαββαν και ϲιλαν ανδραϲ ηγουμενοιϲ εν τοιϲ αδελφοιϲ γραψαντεϲ δια χειροϲ αυτων οι αποϲτολοι και οι πρεϲβυτεροι αδελφοι τοιϲ κατα την αντιοχιαν και ϲυριαν και κιλικιαν αδελφοιϲ τοιϲ εξ εθνων χαιρειν επιδε ηκουϲαμεν οτι τινεϲ εξ υμω̅ εταραξαν υμαϲ λογοιϲ αναϲκευαζο̅τεϲ ταϲ ψυχαϲ υμω̅ οιϲ ου διεϲτιλαμεθα εδοξεν ημιν γενομενοιϲ ομοθυμαδον εκλεξαμενουϲ ανδραϲ πεμψαι προϲ υμαϲ ϲυν τοιϲ αγαπητοιϲ ημων βαρναβα και παυλω ανθρωποιϲ παραδεδωκοϲι ταϲ ψυχαϲ αυτω̅ υπερ του ονοματοϲ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ απεϲταλκαμεν ουν ιουδαν και ϲιλα̅ και αυτουϲ δια λογου απαγγελλονταϲ τα αυτα εδοξεν γαρ τω π̅ν̅ι̅ τω αγιω και ημιν {κ} μηδεν πλεον επιτιθεϲθαι υμιν βαροϲ πλην τουτων επαναγκαιϲ απεχεϲθαι ειδωλοθυτων και αιματοϲ και πνικτων και πορνιαϲ εξ ων διατηρουντεϲ εαυτουϲ ευ πραξετε ερρωϲθαι οι μεν ουν απολυθεντεϲ κατηλθο̅ ειϲ αντιοχειαν και ϲυναγαγοντεϲ το πληθοϲ επεδωκαν την επιϲτολη̅ αναγνοντεϲ δε εχαρηϲαν επι τη παρακληϲει ιουδαϲ τε και ϲιλαϲ και αυτοι προφηται οντεϲ δια λογου πολλου παρεκαλεϲαν τουϲ αδελφουϲ {} ποιηϲα̅τεϲ δε χρονον απελυθηϲαν μετ ειρηνηϲ απο των αδελφων προϲ τουϲ αποϲτιλανταϲ {εαυτουϲ} [отсутствует] παυλοϲ δε και βαρναβαϲ διετριβον εν αντιοχεια διδαϲκοντεϲ και ευαγγελιζομενοι μετα και ετερων πολλων τον λογον του κ̅υ̅ μετα δε τιναϲ ημεραϲ ειπεν προϲ βαρναβαν παυλοϲ επιϲτρεψαντεϲ δε επιϲκεψωμεθα τουϲ αδελφουϲ κατα πολιν παϲαν εν αιϲ κατηγγιλαμεν τον λογον του κ̅υ̅ πωϲ εχουϲιν βαρναβαϲ δε εβουλετο ϲυνπαραλαβι̅ και τον ιωαννην τον καλουμενον μαρκον παυλοϲ δε ηξιου τον αποϲτα̅τα απ αυτων απο παμφυλιαϲ και μη ϲυνελθοντα αυτοιϲ ειϲ το εργον μη ϲυνπαραλαμβανιν τουτον εγενετο δε παροξυϲμοϲ ωϲτε αποχωριϲθηναι αυτουϲ απ αλληλων τον τε βαρναβαν παραλαβοντα τον μαρκον εκπλευϲαι ειϲ κυπρον παυλοϲ δε επιλεξαμενοϲ ϲιλαν εξηλθεν παραδοθειϲ τη χαριτι του κ̅υ̅ υπο των αδελφων διηρχετο δε την ϲυριαν και κιλικιαν επιϲτηριζων ταϲ εκκληϲιαϲ

κατηντηϲεν δε ειϲ δερβη̅ και ειϲ λυϲτραν ϗ ιδου μαθητηϲ τιϲ ην εκει ονοματι τιμοθεοϲ υιοϲ γυναικοϲ ιουδαιαϲ πιϲτηϲ πατροϲ δε ελληνοϲ οϲ εμαρτυριτο υπο των εν λυϲτροιϲ και ικονιου αδελφων τουτο̅ ηθεληϲεν ο παυλοϲ ϲυν αυτω εξελθιν και λαβων περιετεμεν αυτον δια τουϲ ιουδαιουϲ τουϲ ονταϲ εν τοιϲ τοποιϲ εκινοιϲ ηδειϲαν γαρ απαντεϲ οτι ελλην ο πατηρ αυτου υπηρχεν ωϲ δε διεπορευοντο ταϲ πολειϲ παρεδιδοϲαν αυτοιϲ φυλαϲϲιν τα δογματα τα κεκριμενα υπο των αποϲτολων και πρεϲβυτερων των εν ιεροϲολυμοιϲ αι μεν ουν εκκληϲιαι εϲτερεουντο τη πιϲτι και επεριϲϲευον τω αριθμω καθ ημεραν διηλθον δε την φρυγιαν και γαλατικην χωραν κωλυθεντεϲ υπο του αγιου π̅ν̅ϲ̅ λαληϲαι τον λογον εν τη αϲια ελθοντεϲ δε κατα την μυϲιαν επιραζον ειϲ την βιθυνιαν πορευθηναι και ουκ ιαϲεν αυτουϲ το π̅ν̅α̅ ι̅υ̅ παρελθοντεϲ δε την μυϲιαν κατεβηϲαν ειϲ τρωαδα και οραμα δια τηϲ νυκτοϲ τω παυλω ωφθη ανηρ μακαιδων τιϲ ην εϲτωϲ και παρακαλων αυτον και λεγων διαβαϲ ειϲ μακεδονιαν βοηθηϲον ημιν ωϲ δε το οραμα ειδεν ευθεωϲ εξητηϲαμεν εξελθιν ειϲ μακαιδονιαν ϲυμβιβαζοντεϲ οτι προϲκεκληται ο θ̅ϲ̅ ευαγγελιϲαϲθαι αυτουϲ αναχθεντεϲ δε απο τρωαδοϲ ευθυδρομηϲαμεν ειϲ ϲαμοθρακην τη δε επιουϲη ειϲ νεαν πολιν κακειθε̅ ειϲ φιλιππουϲ ητιϲ εϲτιν πρωτη τηϲ μεριδοϲ μακαιδονιαϲ πολιϲ κολωνια ημεν δε εν ταυτη τη πολει διατριβοντεϲ ημεραϲ τιναϲ τη τε ημερα των ϲαββατων εξηλθομε̅ εξω τηϲ πυληϲ παρα ποταμον ου ενομιζεν προϲευχη̅ ειναι και καθιϲαντεϲ ελαλουμεν ταιϲ ϲυνελθουϲαιϲ ημιν γυναιξιν και τιϲ γυνη ονοματι λυδια πορφυροπωλιϲ πολεωϲ θυατειρων ϲεβομενη τον θ̅ν̅ ηκουεν ηϲ ο κ̅ϲ̅ διηνυξεν την καρδιαν προϲεχειν τοιϲ λαλουμενοιϲ υπο του παυλου ωϲ δε εβαπτιϲθη και ο οικοϲ αυτηϲ παρεκαλεϲεν λεγουϲα ει κεκρικατε με πιϲτην τω κ̅ω̅ ειναι ειϲελθοντεϲ ειϲ τον οικον μου μενετε και παρεβιαϲατο υμαϲ εγενετο δε πορευομενω̅ ημων ειϲ την προϲευχην παιδιϲκην τινα οχουϲαν π̅ν̅α̅ πυθωνα υπαντηϲαι υμιν ητιϲ εργαϲιαν πολλην παρειχεν τοιϲ κυριοιϲ αυτηϲ μαντευομενη αυτη κατακολουθουϲα τω παυλω και ημιν εκραζε λεγουϲα ουτοι οι ανθρωποι δουλοι του θ̅υ̅ του υψιϲτου ειϲιν οιτινεϲ καταγγελλουϲιν υμι̅ οδον ϲωτηριαϲ τουτο δε εποιει επι πολλαϲ ημεραϲ διαπονηθειϲ δε παυλοϲ και επιϲτρεψαϲ τω π̅ν̅ι̅ ειπεν παραγγελλω ϲοι εν ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ εξελθιν απ αυτηϲ και εξηλθεν αυτη τη ωρα ιδοντεϲ δε οι κυριοι αυτηϲ οτι εξηλθεν η ελπιϲ τηϲ εργαϲιαϲ αυτων επιλαβομενοι τον παυλον και τον ϲιλαν ειλκυϲαν ειϲ την αγοραν επι τουϲ αρχο̅ταϲ και προϲαγαγο̅τεϲ αυτουϲ τοιϲ ϲτρατηγοιϲ ειπαν ουτοι οι ανθρωποι εκταραϲϲουϲιν ημων την πολιν ιουδαιοι υπαρχοντεϲ και καταγγελλουϲιν εθη α ουκ εξεϲτιν ημιν παραδεχεϲθαι ουδε ποιειν ρωμαιοιϲ ουϲι̅ και ϲυνεπεϲτη ο οχλοϲ κατ αυτων και οι ϲτρατηγοι περιρηξαντεϲ αυτων τα ιματια εκελευον ραβδιζειν πολλαϲ τε επιθεντεϲ αυτοιϲ πληγαϲ εβαλον ειϲ φυλακη̅ παραγγιλαϲ τε τω δεϲμοφυλακι αϲφαλωϲ τηριν αυτουϲ οϲ παραγγελιαν τοιαυτην λαβων εβαλεν αυτουϲ ειϲ την εϲωτεραν φυλακη̅ και τουϲ ποδαϲ ηϲφαλιϲατο αυτων ειϲ το ξυλον κατα δε μεϲονυκτιον παυλοϲ και ϲιλαϲ προϲευχομενοι υμνουν τον θ̅ν̅ επηκροωντο δε αυτων οι δεϲμιοι αφνω δε ϲιϲμοϲ εγενετο μεγαϲ ωϲτε ϲαλευθηναι τα θεμελια του δεϲμωτηριου ηνοιχθηϲαν δε παραχρημα αι θυραι παϲαι και παντων τα δεϲμα ανελυθη εξυπνοϲ δε γενομενοϲ ο δεϲμοφυλαϲ και ιδων ανεωγμεναϲ ταϲ θυραϲ τηϲ φυλακηϲ ϲπαϲαμενοϲ μαχαιραν ημελλε̅ εαυτον αναιρειν νομιζων εκπεφευγεναι τουϲ δεϲμιουϲ εφωνηϲεν δε φωνη μεγαλη παυλοϲ λεγων μηδεν πραξηϲ ϲεαυτω κακον απαντεϲ γαρ εϲμε̅ ενθαδε αιτηϲαϲ δε φωτα ειϲεπηδηϲε̅ και εντρομοϲ γενομενοϲ προϲεπεϲε̅ τω παυλω και τω ϲιλα και προαγων αυτουϲ εξω εφη κυριοι τι με δει ποιειν ινα ϲωθω οι δε ειπα̅ πιϲτευϲαν επι το̅ κ̅ν̅ ι̅ν̅ και ϲωθηϲη ϲυ και ο οικοϲ ϲου και ελαληϲαν αυτω τον λογον του θ̅υ̅ ϲυμ παϲι τοιϲ εν τη οικια αυτου και παραλαβων αυτουϲ εν εκινη τη ωρα τηϲ νυκτοϲ ελουϲεν απο των πληγω̅ και εβαπτιϲθη αυτοϲ και οι αυτου απαντεϲ παραχρημα αναγαγων τε αυτουϲ ειϲ τον οικον αυτου παρεθηκεν τραπεζαν και ηγαλλιαϲατο πανοικει πεπιϲτευκωϲ τω θ̅ω̅ ημεραϲ δε γενομενηϲ απεϲτιλαν οι ϲτρατηγοι τουϲ ραβδουχουϲ λεγοντεϲ απολυϲον τουϲ ανθρωπουϲ εκεινουϲ απηγγιλεν δε ο δεϲμοφυλαξ τουϲ λογουϲ τουτουϲ προϲ τον παυλον οτι απεϲταλκαν οι ϲτρατηγοι ινα απολυθητε νυ̅ ουν εξελθοντεϲ πορευεϲθε ειϲ ιρηνην ο δε παυλοϲ εφη προϲ αυτουϲ διραντεϲ ημαϲ δημοϲια ακατακριτουϲ ανθρωπουϲ ρωμαιουϲ υπαρχονταϲ εβαλον ειϲ φυλακην και νυ̅ λαθρα ημαϲ εκβαλλουϲιν ου γαρ αλλα ελθοντεϲ αυτοι ημαϲ εξαγαγετωϲαν απηγγιλαν τε τοιϲ ϲτρατηγοιϲ οι ραβδουχοι τα ρηματα ταυτα εφοβηθηϲαν δε ακουϲαντεϲ οτι ρωμαιοι ειϲι̅ και ελθοντεϲ παρεκαλεϲαν αυτουϲ και εξαγαγοντεϲ ηρωτων απελθι̅ απο τηϲ πολεωϲ εξελθοντεϲ δε απο τηϲ φυλακηϲ ειϲηλθον προϲ τη̅ λυδιαν και ιδοντεϲ παρεκαλεϲαν τουϲ αδελφουϲ και εξηλθαν

διοδευϲαντεϲ δε την {πολιν} και την απολλωνιαν ηλθον ειϲ θεϲϲαλονικην οπου ην ϲυναγωγη των ιουδαιων κατα δε το ειωθοϲ τω παυλω ειϲηλθεν προϲ αυτουϲ και επι ϲαββατα τρια διελεξατο αυτοιϲ απο των γραφων διανοιγων και παρατιθεμενοϲ οτι τον χ̅ν̅ εδει παθιν και αναϲτηναι εκ νεκρω̅ και οτι ουτοϲ εϲτι̅ ι̅ϲ̅ χ̅ϲ̅ ον εγω καταγγελλω υμιν και τινεϲ εξ αυτω̅ επιϲθηϲαν και προϲεκληρωθηϲαν τω παυλω και τω ϲιλα των τε ϲεβομενων ελληνων πληθοϲ πολυ γυναικων τε των πρωτων ουκ ολιγαι ζηλωϲαντεϲ δε οι ιουδαιοι και προϲλαβομενοι των αγοραιων τιναϲ ανδραϲ πονηρουϲ ϗ οχλοποιηϲαντεϲ εθορυβουν την πολιν και επιϲτα̅τεϲ τη οικια ιαϲονοϲ εζητουν αυτουϲ προαγαγειν ειϲ τον δημον μη ευροντεϲ δε αυτουϲ ευρον ιαϲονα και τιναϲ αδελφουϲ επι τουϲ πολιταρχαϲ βοωντεϲ οτι οι την οικουμενην αναϲτατωϲαντεϲ ουτοι και ενθαδε παρειϲιν ουϲ υποδεδεκται ιαϲων και ουτοι πα̅τεϲ απεναντι τω̅ δογματων καιϲαροϲ πραϲϲουϲι βαϲιλεα ετερον λεγοντεϲ ειναι ι̅ν̅ εταραξαν δε τον οχλον και τουϲ πολιταρχαϲ ακουονταϲ ταυτα και λαβοντεϲ το ικανον παρα του ιαϲονοϲ και των λοιπων απελυϲαν αυτουϲ οι δε αδελφοι ευθεωϲ εξεπεμψαν δια νυκτοϲ το̅ τε παυλον και τον ϲιλαν ειϲ βεροιαν οιτινεϲ παραγενομενοι ειϲ την ϲυναγωγην των ιουδαιων απηεϲαν ουτοι δε ηϲαν ευγενεϲτεροι των εν θεϲϲαλονικη οιτινεϲ εδεξαντο τον λογο̅ μετα παϲηϲ προθυμιαϲ καθ ημεραν ανακρινοντεϲ ταϲ γραφαϲ ει εχοι ταυτα ουτωϲ πολλοι μεν ουν εξ αυτων επιϲτευϲα̅ και των ελληνιδων γυναικων των ευϲχημονων και ανδρων ουκ ολιγοι ωϲ δε εγνωϲαν οι απο τηϲ θεϲϲαλονικηϲ ιουδαιοι οτι και εν τη βεροια κατηγγελη υπο του παυλου ο λογοϲ του θ̅υ̅ ηλθον κακει ϲαλευοντεϲ και ταραϲϲοντεϲ τουϲ οχλουϲ ευθεωϲ δε τοτε τον παυλο̅ εξαπεϲτιλαν οι αδελφοι πορευεϲθαι εωϲ επι την θαλαϲϲαν υπεμιναν τε ο τε ϲιλαϲ και ο τιμοθεοϲ εκει οι δε καθιϲπαντεϲ τον παυλο̅ ηγαγον εωϲ αθηνων και λαβοντεϲ εντολην προϲ τον ϲιλαν και τον τιμοθεον ινα ωϲ ταχιϲτα ελθωϲιν προϲ αυτον εξηεϲαν εν δε ταιϲ αθηναιϲ εκδεχομενου αυτου παρωξυνετο το π̅ν̅α̅ αυτου εν αυτω θεωρουντοϲ κατιδωλον ουϲαν την πολιν διελεγετο μεν ου̅ εν τη ϲυναγωγη τοιϲ ιουδαιοιϲ και τοιϲ ϲεβομενοιϲ και εν τη αγορα κατα παϲαν ημεραν προϲ τουϲ παρατυγχανονταϲ τινεϲ δε και των επικουριων και ϲτοικων φιλοϲοφων ϲυνεβαλλον αυτω και τινεϲ ελεγον τι αν θελοι ο ϲπερμολογοϲ ουτοϲ λεγειν οι δε ξενων δαιμονιω̅ δοκει καταγγελλευϲ ειναι οτι τον ι̅ν̅ και την αναϲταϲιν ευηγγελιζετο επιλαβομενοι τε αυτου επι τον αριον παγο̅ ηγαγον λεγοντεϲ δυναμεθα γνωναι τιϲ η καινη αυτη η υπο ϲου λαλουμενη διδαχη ξενιζο̅τα γαρ τινα ειϲφερει ειϲ ταϲ ακοαϲ ημω̅ βουλομεθα ουν γνωναι τινα θελει ταυτα ειναι αθηναιοι δε παντεϲ και οι επιδημουντεϲ ξενοι ειϲ ουδε̅ ετερον ηυκερουν η λεγειν τι η ακουει̅ τι καινοτερον ϲταθειϲ δε παυλοϲ εν μεϲω του αριου παγου ειπεν ανδρεϲ αθηναιοι κατα παντα ωϲ διϲιδεμονεϲτερουϲ υμαϲ θεωρω διερχομενοϲ γαρ και αναθεωρων τα ϲεβαϲτα υμων ευρο̅ και βωμον εν ω επεγεγραπτο αγνωϲτω θ̅ω̅ ο ουν αγνοουντεϲ ευϲεβειτε τουτο εγω καταγγελλω υμιν ο θ̅ϲ̅ ο ποιηϲαϲ τον κοϲμον και παντα τα εν αυτω ουτοϲ ουρανου και γηϲ υπαρχων κ̅ϲ̅ ουκ εν χιροποιητοιϲ ναοιϲ κατοικει ουδε υπο ανθρωπινων χιρων θεραπευεται ωϲ προϲδεομενοϲ τινοϲ αυτοϲ διδουϲ παϲι ζωην και πνοην και παντα εποιηϲε̅ τε εξ ενοϲ παν εθνοϲ α̅ν̅ω̅ν̅ κατοικιν επι παντοϲ προϲωπου τηϲ γηϲ οριϲαϲ προϲτεταγμενουϲ καιρουϲ και ταϲ οροθεϲιαϲ τηϲ κατοικιαϲ αυτων ζητειν τον θ̅ν̅ ει αρα γε ψηλαφηϲειε̅ αυτον και ευροιεν καιτοιγε ου μακρα̅ απο ενοϲ εκαϲτου ημων υπαρχοντα εν αυτω γαρ ζωμεν και κινουμεθα και εϲμεν ωϲ και τινεϲ των καθ υμαϲ ποιητων ειρηκαϲιν του γαρ και γενοϲ εϲμεν γενοϲ ουν υπαρχοντεϲ του θ̅υ̅ ουκ οφιλομεν νομιζειν χρυϲιω η αργυρω η λιθω χαραγματι τεχνηϲ και ενθυμηϲεωϲ ανθρωπου το θιον ειναι ομοιον τουϲ μεν ουν χρονουϲ τηϲ αγνοιαϲ υπεριδων ο θ̅ϲ̅ τα νυν απαγγελλει τοιϲ ανθρωποιϲ πανταϲ πανταχου μετανοειν καθοτι εϲτηϲεν ημεραν εν η μελλει κρινιν τη̅ οικουμενην εν δικαιοϲυνη εν α̅δρι ω ωριϲεν πιϲτι̅ παραϲχων παϲιν αναϲτηϲαϲ αυτο̅ εκ νεκρων ακουϲαντεϲ δε αναϲταϲιν νεκρω̅ οι μεν εχλευαζο̅ οι δε ειπαν ακουϲομεθα ϲου περι τουτου και παλιν ουτωϲ ο παυλοϲ εξηλθεν εκ μεϲου αυτων τινεϲ δε ανδρεϲ κολληθε̅τεϲ αυτω επιϲτευϲαν εν οιϲ και διονυϲιοϲ ο αρεοπαγιτηϲ και γυνη ονοματι δαμαριϲ και ετεροι ϲυν αυτοιϲ

μετα ταυτα χωριϲθειϲ εκ τω̅ αθηνων ηλθεν ειϲ κορινθον και ευρων τινα ιουδαιον ονοματι ακυλαν ποντικον τω γενι προϲφατωϲ εληλυθοτα απο τηϲ ιταλιαϲ ϗ πριϲκιλλαν γυναικα αυτου δια το τεχεναι κλαυδιον χωριζεϲθαι πανταϲ τουϲ ιουδαιουϲ απο τηϲ ρωμηϲ προϲηλθεν αυτοιϲ και δια το ομοτεχνον ειναι εμενε̅ παρ αυτοιϲ και ηργαζοντο ηϲαν γαρ ϲκηνοποιοι τη τεχνη διελεγετο δε εν τη ϲυναγωγη κατα παν ϲαββατον επιθεν τε ιουδαιουϲ και ελληναϲ ωϲ δε κατηλθον απο τηϲ μακαιδονιαϲ ο τε ϲιλαϲ και ο τιμοθεοϲ ϲυνειχετο τω λογω ο παυλοϲ διαμαρτυρομενοϲ τοιϲ ιουδαιοιϲ ειναι τον χ̅ν̅ ι̅ν̅ αντιταϲϲομενω̅ δε αυτων και βλαϲφημουντων εκτιναξαμενοϲ τα ιματια ειπεν προϲ αυτουϲ το αιμα υμων επι την κεφαλην υμων καθαροϲ εγω απο του νυν ειϲ τα εθνη πορευϲομαι και μεταβαϲ εκειθε̅ ειϲηλθεν ειϲ οικιαν τινοϲ ονοματι τιτου ιουϲτου ϲεβομενου τον θ̅ν̅ ου η οικια ην ϲυνομορουϲα τη ϲυναγωγη κριϲποϲ δε ο αρχιϲυναγωγοϲ επιϲτευϲεν τω κ̅ω̅ ϲυν ολω τω οικω αυτου και πολλοι των κορινθιων ακουοντεϲ επιϲτευον και εβαπτιζο̅το ειπεν δε ο κ̅ϲ̅ εν νυκτι δι οραματοϲ τω παυλω μη φοβου αλλα λαλει και μη ϲιωπηϲηϲ {αλλα} διοτι εγω ειμι μετα ϲου και ουδιϲ επιθηϲεται ϲοι του κακωϲε ϲε διοτι λαοϲ εϲτι μοι πολυϲ εν τη πολι ταυτη εκαθιϲεν δε ενιαυτον {ϗ} ενα και μηναϲ εξ διδαϲκω̅ εν αυτοιϲ τον λογο̅ του θ̅υ̅ γαλλιωνοϲ δε ανθυπατου οντοϲ τηϲ αχαιαϲ κατεπεϲτηϲαν ομοθυμαδο̅ οι ιουδαιοι τω παυλω και ηγαγον αυτο̅ παρα το βημα λεγο̅τεϲ οτι παρα τον νομον αναπειθει ουτοϲ τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ ϲεβεϲθαι τον θ̅ν̅ μελλοντοϲ δε του παυλου ανοιγιν το ϲτομα ειπεν ο γαλλιων προϲ τουϲ ιουδαιουϲ ει μεν ην αδικημα τι η ραδιουργημα πονηρο̅ ω ιουδαιοι κατα λογον αν ανεϲχομην υμων ει δε ζητηματα εϲτι̅ περι λογου και ονοματων και νο του καθ υμαϲ οψεϲθε αυτοι κριτηϲ εγω τουτων ου βουλομαι ειναι και απηλαϲεν αυτουϲ απο του βηματοϲ επιλαβομενοι δε παντεϲ ϲωϲθενην τον αρχιϲυναγωγον ετυπτον εμπροϲθε̅ του βηματοϲ και ουδεν τουτων τω γαλλιωνι εμελλε̅ ο δε παυλοϲ εφη ετι προϲμιναϲ ημεραϲ ικαναϲ τοιϲ αδελφοιϲ αποταξαμενοϲ εξεπλει ειϲ την ϲυριαν και ϲυν αυτω πριϲκιλλα και ακυλαϲ κειραμενοϲ εν κενχραιαιϲ την κεφαλην ειχεν γαρ ευχην κατηντηϲαν δε ειϲ εφεϲον κακεινουϲ κατελιπεν εκει αυτοϲ δε ειϲελθω̅ ειϲ την ϲυναγωγην διελεξατο τοιϲ ιουδαιοιϲ ερωτωντων δε αυτων επι πλειονα χρονον μειναι ουκ επενευϲεν αλλα αποταξαμενοϲ και ειπω̅ παλιν ανακαμψω προϲ υμαϲ του θ̅υ̅ θελοντοϲ ανηχθη δε απο τηϲ εφεϲου και κατελθων ειϲ καιϲαριαν αναβαϲ και αϲπαϲαμενοϲ την εκκληϲιαν κατεβη ειϲ αντιοχειαν και ποιηϲαϲ χρονον τινα εξηλθεν διερχομενοϲ και καθεξηϲ την γαλατικη̅ χωραν και φρυγιαν ϲτηριζων πανταϲ τουϲ μαθηταϲ ιουδαιοϲ δε τιϲ απελληϲ ονοματι αλεξανδρευϲ τω γενει ανηρ λογιοϲ κατηντηϲεν ειϲ εφεϲον δυνατοϲ ω̅ εν ταιϲ γραφαιϲ ουτοϲ ην κατηχημενοϲ την οδον του κ̅υ̅ και ζεων τω π̅ν̅ι̅ ω ελαλει και εδιδαϲκεν ακριβωϲ τα περι του ι̅υ̅ επιϲταμενοϲ μονον το βαπτιϲμα ιωαννου ουτοϲ τε ηρξατο παρηϲιαζεϲθαι εν τη ϲυναγωγη ακουϲαντεϲ δε αυτου πριϲκιλλα και ακυλα προϲελαβοντο αυτον και ακριβεϲτερον αυτω εξεθεντο την οδον του θ̅υ̅ βουλομενου δε αυτου διελθειν ειϲ την αχαιαν προτρεψαμενοι οι αδελφοι εγραψαν τοιϲ μαθηταιϲ αποδεξαϲθαι αυτο̅ οϲ παραγενομενοϲ ϲυνεβαλετο πολυ τοιϲ πεπιϲτευκοϲιν δια τηϲ χαριτοϲ ευτονωϲ γαρ τοιϲ ιουδαιοιϲ διακατηλεγχετο δημοϲια επιδικνυϲ δια των γραφων ειναι τον χ̅ν̅ ι̅ν̅

εγενετο δε εν τω τον απελλην ειναι εν κορινθω παυλον διελθοντα τα ανωτερικα μερη κατελθιν ειϲ εφεϲον και ευριν τιναϲ μαθηταϲ ειπεν τε προϲ αυτουϲ ει π̅ν̅α̅ αγιον ελαβετε πιϲτευϲαντεϲ οι δε προϲ αυτο̅ αλλ ουδ ει π̅ν̅α̅ αγιο̅ εϲτιν ηκουϲαμε̅ ο δε ειπεν ειϲ τι ουν εβαπτιϲθητε οι δε ειπαν ειϲ το ιωαννου βαπτιϲμα ειπεν δε παυλοϲ ιωαννηϲ εβαπτιϲεν βαπτιϲμα μετανοιαϲ τω λαω λεγων ειϲ τον ερχομενον μετ αυτον ινα πιϲτευϲωϲιν τουτ εϲτιν ειϲ τον ι̅ν̅ ακουϲαντεϲ δε εβαπτιϲθηϲαν ειϲ το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ και επιθεντοϲ αυτοιϲ του παυλου χιραϲ ηλθε το π̅ν̅α̅ το αγιον επ αυτουϲ ελαλουν τε γλωϲϲαιϲ και επροφητευον ηϲαν δε οι παντεϲ ανδρεϲ ωϲει δωδεκα ειϲελθων δε ειϲ την ϲυναγωγην επαρρηϲιαζετο επι μηναϲ τριϲ διαλεγομενοϲ και πιθω̅ τα περι τηϲ βαϲιλειαϲ του θ̅υ̅ ωϲ δε τινεϲ εϲκληρυνοντο και ηπιθουν κακολογουντεϲ τη̅ οδον ενωπιον του πληθουϲ αποϲταϲ απ αυτων αφωριϲεν τουϲ μαθηταϲ καθ ημερα̅ διαλεγομενοϲ {} τη ϲχολη τυραννου τουτο δε εγενετο επι ετη δυο ωϲτε πανταϲ τουϲ κατοικουνταϲ την αϲια̅ ακουϲαι τον λογο̅ του κ̅υ̅ ιουδαιουϲ τε και ελληναϲ δυναμιϲ τε ου ταϲ τυχουϲαϲ ο θ̅ϲ̅ εποιει δια των χιρων παυλου ωϲτε και επι τουϲ αϲθενουνταϲ αποφερεϲθαι απο του χρωτοϲ αυτου ϲουδαρια η ϲιμικινθια και απαλλαϲϲεϲθαι απ αυτων ταϲ νοϲουϲ τα τε π̅ν̅α̅τ̅α̅ τα πονηρα εκπορευεϲθαι επεχιρηϲαν δε τινεϲ και των περιερχομενων ιουδαιων εξορκιϲτω̅ ονομαζειν επι τουϲ εχονταϲ τα π̅ν̅α̅τ̅α̅ τα πονηρα το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ λεγοντεϲ ορκιζω υμαϲ το̅ κ̅ν̅ ι̅ν̅ ον παυλοϲ κηρυϲϲει ηϲαν δε τινεϲ ϲκευα ιουδαιου αρχιερεωϲ επτα υιοι τουτο ποιουντεϲ αποκριθεν δε το π̅ν̅α̅ το {�����ον} ειπεν αυτοιϲ τον ι̅ν̅ γινωϲκω και τον παυλον επιϲταμαι υμειϲ δε τινεϲ εϲτε και εφαλομενοϲ ο ανθρωποϲ επ αυτουϲ εν ω ην το π̅ν̅α̅ το πονηρο̅ και κατακυριευϲαϲ αμφοτερων ενιϲχυϲεν κατ αυτω̅ ωϲτε γυμνουϲ και τετραυματιϲμενουϲ εκφυγειν εκ του οικου εκεινου τουτο δε εγενετο γνωϲτον παϲιν ιουδαιοιϲ τε και ελληϲιν τοιϲ κατοικουϲιν την εφεϲο̅ και επεπεϲεν ο φοβοϲ επι πανταϲ αυτουϲ και εμεγαλυνετο το ονομα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ πολλοι τε των πεπιϲτευκοτων ηρχοντο εξομολογουμενοι και αναγγελλοντεϲ ταϲ πραξειϲ αυτων ικανοι δε των τα περιεργα πραξαντων ϲυνενεγκα̅τεϲ ταϲ βιβλουϲ κατεκεον ενωπιον πα̅των και ϲυνεψηφιϲα̅ ταϲ τιμαϲ αυτων και ευρον αργυριου μυριαδαϲ πεντε ουτωϲ κατα κρατοϲ του κ̅υ̅ ο λογοϲ ηυξανεν και {����ϲεν} ωϲ δε επληρωθη ταυτα εθετο ο παυλοϲ εν τω π̅ν̅ι̅ διελθων την μακαιδονιαν και αχαιαν πορευεϲθαι ειϲ ιεροϲολυμα ειπων οτι μετα το γενεϲθαι με εκει δει με και ρωμην ιδειν αποϲτιλαϲ δε ειϲ μακαιδονιαν δυο τω̅ διακονουντων αυτω {ειπ} τιμοθεον και εραϲτον αυτοϲ επεϲχεν χρονον ειϲ την αϲιαν εγενετο δε κατα το̅ καιρον εκινον ταραχοϲ ουχ ολιγοϲ περι τηϲ οδου δημητριοϲ γαρ τιϲ ονοματι αργυροκοποϲ ποιων ναον αργυρουν αρτεμιδοϲ παρειχετο τοιϲ τεχνιταιϲ ουχ ολιγην εργαϲιαν ουϲ ϲυναθροιϲαϲ και τουϲ περι τα τοιαυταϲ εργαταϲ ειπεν ανδρεϲ επιϲταϲθαι οτι εκ ταυτηϲ τηϲ εργαϲιαϲ η ευπορια ημιν εϲτιν και θεωρειτε και ακουετε οτι ου μονον εφεϲου αλλα ϲχεδον παϲηϲ τηϲ αϲιαϲ ο παυλοϲ ουτοϲ μετεϲτηϲεν ικανον οχλον λεγω̅ οτι ουκ ειϲιν θεοι δια χειρων γινομενοι ου μονον δε τουτο κινδυνευϲι ημιν το μεροϲ ειϲ απελεγμον ελθειν και το τηϲ μεγαληϲ θεαϲ αρτεμιδοϲ ιερον ειϲ ουθεν λογιϲθηναι μελλειν τε ϗ καθαιρειϲθαι τηϲ μεγαλιοτητοϲ αυτηϲ ην ολη η αϲια και η οικουμενη ϲεβεται ακουϲαντεϲ δε και γενομενοι πληριϲ θυ εκραζον λεγοντεϲ μεγαλη η αρτεμιϲ εφεϲιων και επληϲθη η πολιϲ τηϲ ϲυγχυϲεωϲ ωρμηϲα̅ τε ομοθυμαδον ειϲ το θεατρον ϲυναρπαϲαντεϲ γαιον και αριϲταρχον μακαιδοναϲ ϲυνεκδημουϲ παυλου παυλου δε βουλομενου ειϲελθιν ειϲ το̅ δημον ουκ ιων αυτον οι μαθηται τινεϲ δε και των αϲιαρχων οντεϲ αυτω φιλοι πεμψαντεϲ προϲ αυτον παρεκαλουν μη δουναι αυτον ειϲ το θεατρον αλλοι μεν ουν αλλο τι εκραζο̅ ην γαρ η εκκληϲια ϲυνκεχυμενη και οι πλειουϲ ουκ ηδειϲαν τινοϲ ενεκα ϲυνεληλυθιϲαν εκ δε του οχλου ϲυνεβιβαϲαν αλεξα̅δρον προβαλοντω̅ αυτον των ιουδαιων ο δ ουν αλεξανδροϲ καταϲιϲαϲ τη̅ χειρα {η��εν} απολογειϲθαι τω δημω επιγνοντεϲ δε οτι ιουδαιοϲ εϲτιν φωνη εγενετο μια εκ παντων ωϲ επι ωραϲ δυο κραζοντεϲ μεγαλη η αρτεμιϲ εφεϲιων καταϲτιλαϲ δε ο γραμματευϲ τον οχλον φηϲιν ανδρεϲ αδελφοι τιϲ γαρ εϲτι̅ ανθρωπων οϲ ου γινωϲκι την εφεϲιων πολιν νεωκορον ουϲαν και τηϲ μεγαληϲ αρτεμιδοϲ και του διοπετουϲ αναντιρρητων ουν οντων δεον εϲτιν υμαϲ κατεϲταλμενουϲ υπαρχιν και μηδεν προπετεϲ πραϲϲιν ηγαγετε γαρ τουϲ ανδραϲ τουτουϲ ουτε ιεροϲυλουϲ ουτε βλαϲφημουνταϲ την θεον ημων ει μεν ουν δημητριοϲ και οι ϲυν αυτω τεχνιται εχουϲιν προϲ τινα λογον αγοραιοι αγονται και ανθυπατοι ειϲιν εγκαλειτωϲα̅ αλληλοιϲ ει δε τι περι ετερων επιζητειται εν τη εννομω εκκληϲια επιλυθηϲεται και γαρ κινδυνευομε̅ εγκαλιϲθαι ϲταϲεωϲ περι τηϲ ϲημερον μηδενοϲ αιτιου υπαρχοντοϲ περι ου ου δυνηϲομεθα αποδουναι λογον περι τηϲ ϲυϲτροφηϲ ταυτηϲ και ταυτα ειπων απελυϲε την εκκληϲιαν

μετα δε το παυϲαϲθαι τον θορυβον μεταπεμψαμενοϲ ο παυλοϲ τουϲ μαθηταϲ και παρακαλεϲαϲ και αϲπαϲαμενοϲ εξηλθε̅ πορευεϲθαι ειϲ μακαιδονιαν διελθων δε τα μερη εκεινα και παρακαλεϲαϲ αυτουϲ λογω πολλω ηλθεν ειϲ την ελλαδα ποιηϲαϲ τε μηναϲ τρειϲ γενομενηϲ επιβουληϲ αυτω υπο των ιουδαιω̅ μελλοντι αναγεϲθαι ειϲ την ϲυρια̅ εγενετο γνωμηϲ του υποϲτρεφιν δια μακεδονιαϲ ϲυνειπετο δε αυτω ϲωπατροϲ πυρρου βεροιοϲ θεϲϲαλονικαιων δε αριϲταρχοϲ και ϲεκου̅δοϲ και γαιοϲ δερβαιοϲ και τιμοθεοϲ αϲιανοι δε τυχικοϲ και τροφιμοϲ ουτοι δε προϲελθοντεϲ {εμεινον} ημαϲ εν τρωαδει ημειϲ δε εξεπλευϲαμεν μετα ταϲ ημεραϲ των αζυμω̅ απο φιλιππων και ηλθομεν προϲ αυτουϲ ειϲ την τρωαδα απο ημερων πεντε οπου διετριψαμεν ημεραϲ επτα εν δε τη μια των ϲαββατων ϲυνηγμενων ημων κλαϲαι αρτον ο παυλοϲ διελεγετο αυτοιϲ μελλω̅ εξιεναι τη επαυριον παρετινεν τε τον λογον μεχρι μεϲονυκτιου ηϲα̅ δε λαμπαδεϲ ικαναι εν τω υπερωω ου ημεν ϲυνηγμενοι καθεζομενοϲ δε τιϲ νεανιαϲ ονοματι ευτυχοϲ επι τηϲ θυριδοϲ καταφερομενοϲ υπνω βαθει διαλεγομενου του παυλου επι πλιον κατενεχθειϲ απο του υπνου επεϲεν απο του τριϲτεγου κατω και ηρθη νεκροϲ καταβαϲ δε ο παυλοϲ επεπεϲε̅ αυτω και ϲυνπεριλαβων ειπεν μη θορυβειϲθε η γαρ ψυχη αυτου εν αυτω εϲτιν αναβαϲ δε και κλαϲαϲ τον αρτον και γευϲαμενοϲ εφ ικανον τε ομιληϲαϲ αχρι αυτηϲ ουτωϲ εξηλθεν ηγαγον δε το̅ παιδα ζωντα και παρεκληθηϲαν ου μετριωϲ ημειϲ δε προελθο̅τεϲ επι το πλοιον ανηχθημεν επι την αϲϲον εκειθε̅ μελλοντεϲ αναλαμβανιν τον παυλον ουτωϲ γαρ διατεταγμενοϲ ην μελλων αυτοϲ πεζευειν ωϲ δε ϲυνεβαλλον ημιν επι την αϲϲον αναλαβοντεϲ αυτο̅ ηλθομεν ειϲ μιτυληνην κακειθεν αποπλευϲαντεϲ τη επιουϲη κατηντηϲαμεν α̅τικρυϲ χιου τη δε ετερα παρεβαλομε̅ ειϲ ϲαμον τη δε εχομενη ηλθομε̅ ειϲ μιλητον κεκρικει γαρ ο παυλοϲ παραπλευϲαι την εφεϲον οπωϲ μη γενηται αυτω χρονοτριβηϲαι εν τη αϲια εϲπευδεν γαρ ει δυνατον ειη αυτω την ημεραν τηϲ πεντηκοϲτηϲ γενεϲθαι ειϲ ιερουϲαλημ απο δε τηϲ μιλητου πεμψαϲ ειϲ εφεϲο̅ μετεκαλεϲατο τουϲ πρεϲβυτερουϲ τηϲ εκκληϲιαϲ ωϲ δε παρεγενοντο προϲ αυτον ειπεν αυτοιϲ υμειϲ επιϲταϲθαι απο πρωτηϲ ημεραϲ αφ ηϲ επεβην ειϲ την αϲιαν πωϲ μεθ υμω̅ τον παντα χρονον εγενομην δουλευων τω κ̅ω̅ μετα παϲηϲ ταπινοφροϲυνηϲ και δακρυω̅ και πιραϲμων τω̅ ϲυμβαντων μοι εν ταιϲ επιβουλαιϲ των ιουδαιων ωϲ ουδεν υπεϲτιλαμην των ϲυμφερο̅των του μη αναγγιλαι υμιν και διδαξαι υμαϲ δημοϲια και κατ οικουϲ διαμαρτυρομενοϲ ιουδαιοιϲ τε και ελληϲι την ειϲ θ̅ν̅ μετανοιαν και πιϲτιν ειϲ τον κ̅ν̅ ημω̅ ι̅ν̅ χ̅ν̅ και νυν ιδου δεδεμενοϲ εγω τω π̅ν̅ι̅ πορευομε ειϲ ιερουϲαλημ τα εν αυτη ϲυναντηϲοντα εμοι μη ειδωϲ πλη̅ οτι το π̅ν̅α̅ το αγιον κατα πολιν διαμαρτυρεται μοι λεγον οτι δεϲμα και θλιψιϲ με μενουϲιν αλλ ουδενοϲ λογου ποιουμαι την ψυχην τιμιαν εμαυτω ωϲ τελιωϲω τον δρομον μου και την διακονιαν ην ελαβον παρα του κ̅υ̅ ι̅υ̅ διαμαρτυραϲθαι το ευαγγελιο̅ τηϲ χαριτοϲ του θ̅υ̅ και νυν ιδου εγω οιδα οτι ουκ οψεϲθε το προϲωπο̅ μου υμειϲ παντεϲ εν οιϲ διηλθον κηρυϲϲων την βαϲιλειαν διοτι μαρτυρομαι υμιν εν τη ϲημερον ημερα οτι καθαροϲ ειμι απο του αιματοϲ παντων ου γαρ υπεϲτιλαμην του μη αναγγιλαι παϲαν την βουλην του θ̅υ̅ υμιν προϲεχετε εαυτοιϲ και παντι τω ποιμνιω εν ω υμαϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον εθετο επιϲκοπουϲ ποιμενιν την εκκληϲιαν του θ̅υ̅ ην περιεποιηϲατο δια του αιματοϲ του ιδιου εγω οιδα οτι ειϲελευϲονται μετα τη̅ αφιξιν μου λυκοι βαριϲ ειϲ υμαϲ μη φιδομενοι του ποιμνιου και εξ υμω̅ αυτων αναϲτηϲο̅ται ανδρεϲ λαλου̅τεϲ διεϲτραμμενα του αποϲπαν τουϲ μαθηταϲ οπιϲω εαυτων διο γρηγοριται μνημονευοντεϲ οτι τριετιαν νυκτα και ημεραν ουκ επαυϲαμην μετα δακρυων νουθετω̅ ενα εκαϲτον και τα νυν παρατιθεμαι υμιν τω θ̅ω̅ και τω λογω τηϲ χαριτοϲ αυτου τω δυναμενω οικοδομηϲαι και δουναι την κληρονομιαν εν τοιϲ ηγιαϲμενοιϲ παϲιν αργυριου η χρυϲιου η ιματιϲμου ουθενοϲ επεθυμηϲα αυτοι γινωϲκετε οτι ταιϲ χριαιϲ μου και τοιϲ ουϲι μετ εμου υπηρετηϲα̅ αι χιρεϲ αυται παντα υπεδειξα υμι̅ οτι ουτωϲ κοπιω̅ταϲ δει αντιλαμβανεϲθαι των αϲθενουντων μνημονευειν τε των λογων του κ̅υ̅ ι̅υ̅ οτι αυτοϲ ειπεν μακαριον εϲτιν μαλλον διδοναι η λαμβανιν και ταυτα ειπων θιϲ τα γονατα αυτου ϲυν παϲιν αυτοιϲ προϲηυξατο ικανοϲ τε κλαυθμοϲ εγενετο παντων και επιπεϲοντεϲ επι τον τραχηλον του παυλου κατεφιλων αυτον οδυνωμενοι μαλιϲτα επι τω λογω ω ειρηκει οτι ουκετι μελλουϲιν το προϲωπον αυτου θεωριν προεπεμπον δε αυτον ειϲ το πλοιον

ωϲ δε εγενετο αναχθενταϲ ημαϲ αποϲπαϲθενταϲ απ αυτων ευθυδρομηϲαντεϲ ηλθομεν ειϲ την κω τη δε εξηϲ ειϲ την ροδον κακειθεν ειϲ παταρα και ευρο̅τεϲ πλοιον διαπερων ειϲ φοινικη̅ επιβαντεϲ ανηχθημεν αναφαναντεϲ δε την κυπρον και καταλιποντεϲ αυτην ευωνυμον επλεομεν ειϲ ϲυριαν ϗ κατηλθομεν ειϲ τυρον εκειϲε γαρ το πλοιον ην αποφορτιζομενον τον γομον ανευροντεϲ δε τουϲ μαθηταϲ επεμιναμεν αυτου ημεραϲ επτα οιτινεϲ τω παυλω ελεγον δια του π̅ν̅ϲ̅ μη επιβαινιν ιϲ ιεροϲολυμα οτε δε εγενετο ημαϲ εξαρτιϲαι ταϲ ημεραϲ εξελθοντεϲ επορευομεθα προπεμπο̅των ημαϲ παντω̅ ϲυν γυναιξι και τεκνοιϲ εξω τηϲ πολεωϲ και θεντεϲ τα γονατα {προϲευξαμενοι} επι τον αιγιαλον προϲευξαμενοι απηϲπαϲαμεθα αλληλουϲ και ανεβημεν ειϲ το πλοιον εκεινοι δε υπεϲτρεψαν ειϲ τα ιδια ημειϲ δε τον πλου̅ διανυϲαντεϲ απο τυρου κατηντηϲαμεν ειϲ πτολεμαιδαν και αϲπαϲαμενοι τουϲ αδελφουϲ εμιναμεν ημεραν μιαν παρ αυτοιϲ τη δε επαυριον εξελθοντεϲ {ϲ} ηλθομε̅ ειϲ καιϲαριαν και ειϲελθοντεϲ ειϲ το̅ οικον φιλιππου του ευαγγελιϲτου ο̅τοϲ εκ των επτα εμειναμεν παρ αυτω τουτω δε ηϲαν θυγατερεϲ τεϲϲαρεϲ παρθενοι προφητευουϲαι επιμενοντων δε αυτων ημεραϲ πλειουϲ κατηλθεν τιϲ απο τηϲ ιουδαιαϲ προφητηϲ ονοματι αγαβοϲ και ελθων προϲ ημαϲ και αραϲ την ζωνην του παυλου δηϲαϲ εαυτου τουϲ ποδαϲ και ταϲ χιραϲ ειπεν ταδε λεγι το π̅ν̅α̅ το αγιον τον ανδρα ου εϲτιν η ζωνη αυτη ουτωϲ δηϲουϲι̅ εν ιερουϲαλημ οι ιουδαιοι και παραδωϲουϲιν ειϲ {ταϲ} χιραϲ εθνων ωϲ δε ηκουϲαμεν ταυτα παρεκαλουμεν ημιϲ τε και οι εντοπιοι του μη αναβαινιν αυτον ειϲ ιερουϲαλημ τοτε απεκριθη ο παυλοϲ και ειπεν τι ποιειτε ϲυνθρυπτοντεϲ μου την καρδιαν εγω γαρ ου μονον δεθηναι αλλα και αποθανι̅ {εν} ιερουϲαλημ ετοιμωϲ εχω υπερ του ονοματοϲ του κ̅υ̅ ι̅υ̅ μη πιθομενου δε αυτου ηϲυχαϲαμεν ειποντεϲ του κ̅υ̅ το θελημα γεινεϲθω μετα δε ταϲ ημεραϲ ταυταϲ επιϲκευαϲαμενον ειϲ ιεροϲολυμα ϲυνηλθον δε και των μαθητων απο καιϲαριαϲ ϲυν ημιν αγοντεϲ παρ ω ξενιϲθωμεν ιαϲονι τινι κυπριω αρχαιω μαθητη γενομενων δε ημων ιϲ ιεροϲολυμα αϲμενωϲ απεδεξαντο ημαϲ οι αδελφοι τη τε επιουϲη ειϲηει ο παυλοϲ ϲυν ημιν προϲ ιακωβο̅ παντεϲ τε παρεγενοντο οι πρεϲβυτεροι και αϲπαϲαμενοϲ αυτουϲ εξηγειτο καθ εν εκαϲτον ων εποιηϲεν ο θ̅ϲ̅ εν τοιϲ εθνεϲιν τηϲ διακονιαϲ αυτου οι δε ακουϲαντεϲ εδοξαϲαν τον θ̅ν̅ ειπαν τε αυτω θεωριϲ αδελφε ποϲαι μυριαδεϲ ειϲιν των πεπιϲτευκοτων και παντεϲ ζηλωται του νομου υπαρχουϲιν κατηχηθηϲαν περι ϲου οτι αποϲταϲιαν διδαϲκιϲ απο μωυϲεωϲ τουϲ κατα τα εθνη πανταϲ ιουδαιουϲ λεγω μη περιτεμνι̅ αυτουϲ τα τεκνα μηδε τοιϲ εθεϲιν περιπατιν τι ουν εϲτι̅ παντωϲ δει ϲυνελθειν πληθοϲ ακουϲονται εληλυθαϲ τουτο ουν ποιηϲο̅ ο ϲοι λεγομεν ειϲι̅ ημιν ανδρεϲ τεϲϲαρεϲ ευχην εχο̅τεϲ αφ εαυτων τουτουϲ παραλαβων αγνιϲθητι ϲυν αυτοιϲ και δαπανηϲο̅ επ αυτοιϲ ινα ξυρηϲονται την κεφαλην και γνωϲονται παντεϲ οτι ων κατηχηνται περι ϲου ουδεν εϲτιν αλλα ϲτοιχειϲ και αυτοϲ φυλαϲϲων τον νομον περι δε των πεπιϲτευκοτων εθνων ημειϲ επεϲτιλαμε̅ κριναντεϲ φυλαϲϲεϲθαι αυτουϲ το τε ειδωλοθυτον και αιμα και πνικτον και πορνιαν τοτε ο παυλοϲ παραλαβων τουϲ ανδραϲ τη εχομενη ημερα ϲυν αυτοιϲ αγνιϲθειϲ ειϲηει ειϲ το ιερον διαγγελλων την εκπληρωϲιν των ημερων του αγνιϲ εωϲ ου προϲηνεχθη υπερ ενοϲ εκαϲτου αυτων η προϲφορα ωϲ δε εμελλον αι επτα ημεραι ϲυντελιϲθαι οι απο τηϲ αϲιαϲ ιουδαιοι θεαϲαμενοι αυτο̅ εν τω ιερω ϲυνεχεον παντα τον οχλον και επεβαλα̅ επ αυτον ταϲ χιραϲ κραζοντεϲ ανδρεϲ ιϲδραηλειται βοηθιται ουτοϲ εϲτιν ο ανθρωποϲ ο κατα του λαου και του νομου και του τοπου {τουτουϲ} πανταϲ πανταχη διδαϲκων ετι τε και ελληναϲ ειϲηγαγεν ειϲ το ιερον και {κεκοινωνκεν} τον αγιον τοπον τουτο̅ ηϲαν γαρ προεωρακοτεϲ τροφιμο̅ εφεϲιον εν τη πολει ϲυν αυτω ον ενομιζον οτι ειϲ το ιερον ειϲηγαγεν ο παυλοϲ εκεινηθη τε η πολιϲ ολη και εγενετο ϲυνδρομη του λαου και επιλαβομενοι του παυλου ειλκον αυτον εξω του ιερου {εκλιϲθη ευθεωϲ} ζητουντων τε αυτον αποκτιναι ανεβη φαϲιϲ τω χιλιαρχω τηϲ ϲπιρηϲ οτι ολη ϲυνχυννεται ι̅η̅λ̅μ̅ οϲ εξαυτηϲ παραλαβων ϲτρατιωταϲ και εκατονταρχαϲ κατεδραμε̅ επ αυτουϲ οι δε ιδο̅τεϲ τον χιλιαρχο̅ και τουϲ ϲτρατιωταϲ επαυϲαντο τυπτοντεϲ τον παυλον τοτε εγγιϲαϲ ο χιλιαρχοϲ επελαβετο αυτου και εκελευϲε δεθηναι αλυϲεϲι δυϲι και επυ̅θανετο τιϲ ειη και τι εϲτιν πεποιηκωϲ αλλοι δε αλλο τι επεφωνουν εν τω οχλω μη δυναμενου δε αυτου γνωναι το αϲφαλεϲ δια τον θορυβον εκελευϲεν αγεϲθαι αυτον ειϲ την παρεμβολην οτε δε εγενετο επι τουϲ αναβαθμουϲ ϲυνεβη βαϲταζεϲθαι αυτο̅ υπο των ϲτρατιωτων δια την βιαν του οχλου ηκολουθι γαρ το πληθοϲ του λαου κραζοντεϲ αιρε αυτον μελλων τε ειϲαγεϲθαι ειϲ την παρεμβολην ο παυλοϲ λεγει τω χιλιαρχω ει εξεϲτιν μοι ειπει̅ τι προϲ ϲε ο δε εφη ελληνιϲτι γινωϲκιϲ ουκ αρα ϲυ ει ο αιγυπτιοϲ ο προ τουτω̅ των ημερων αναϲτατωϲαϲ και εξαγαγων ειϲ την ερημον τουϲ τετρακιϲχιλιουϲ ανδραϲ τω̅ ϲικαριων ειπεν δε ο παυλοϲ εγω ανθρωποϲ με̅ ιουδαιοϲ ταρϲευϲ τηϲ κιλικιαϲ ουκ αϲημου πολεωϲ πολιτηϲ δεομαι δε ϲου επιτρεψον μοι λογον λαληϲαι προϲ τον λαον επιτρεψαντοϲ δε αυτου ο παυλοϲ εϲτωϲ επι των αναβαθμω̅ κατεϲιϲε τη χειρι τω λαω πολληϲ δε ϲιγηϲ γενομενηϲ προϲεφωνηϲεν τη εβραιδι διαλεκτω λεγω̅

ανδρεϲ αδελφοι ϗ πατερεϲ ακουϲατε μου τηϲ προϲ υμαϲ νυνι απολογιαϲ ακουϲαντεϲ δε οτι τη εβραιδι διαλεκτω προϲεφωνει αυτοιϲ μαλλον παρεϲχον ηϲυχιαν και φηϲιν εγω ανηρ ειμι ιουδαιοϲ γεγεννημενοϲ εν ταρϲω τηϲ κιλικιαϲ ανατεθραμμενοϲ δε εν τη πολει ταυτη παρα τουϲ ποδαϲ γαμαλιηλ πεπαιδευμενοϲ κατα ακριβιαν του πατρωου νομου ζηλωτηϲ υπαρχων του θ̅υ̅ καθωϲ παντεϲ υμειϲ εϲτε ϲημερο̅ οϲ ταυτην την οδον εδιωξα αχρι θανατου δεϲμευων και παραδιδουϲ ειϲ φυλακαϲ ανδραϲ τε και γυναικαϲ ωϲ και ο αρχιερευϲ μαρτυρι μοι και παν το πρεϲβυτεριον παρ ων και επιϲτολαϲ δεξαμενοϲ προϲ τουϲ αδελφουϲ ειϲ δαμαϲκον επορευομην αξων και τουϲ εκειϲε ονταϲ δεδεμενουϲ ειϲ ιερουϲαλημ ινα τιμωρηθωϲιν εγενετο δε μοι πορευομενω και εγγιζοντι τη δαμαϲκω περι μεϲημβριαν εξαιφνηϲ εκ του ουρανου περιαϲτραψαι φωϲ ικανον περι εμε επεϲα τε ειϲ το εδαφοϲ και ηκουϲα φωνηϲ λεγουϲηϲ μοι ϲαουλ ϲαουλ τι με διωκειϲ εγω δε απεκριθην και ειπα τιϲ ει κ̅ε̅ ειπεν τε προϲ εμε εγω ειμι ι̅ϲ̅ ο ναζοραιοϲ ον ϲυ διωκειϲ οι δε ϲυν εμοι οντεϲ το μεν φωϲ εθεατο την δε φωνη̅ ουκ ηκουϲαν του λαλουντοϲ μοι ειπον δε τι ποιηϲω κ̅ε̅ ο δε κ̅ϲ̅ ειπε̅ προϲ με αναϲταϲ πορευου ειϲ δαμαϲκον κακι ϲοι λαληθηϲεται περι παντων ων τετακται ϲοι ποιηϲαι ωϲ δε ουκ ενεβλεπον απο τηϲ δοξηϲ του φωτοϲ εκεινου χειραγωγουμενοϲ υπο των ϲυνοντων μοι ηλθον ειϲ δαμαϲκον ανανιαϲ δε τιϲ ανηρ ευλαβηϲ κατα τον νομον μαρτυρουμενοϲ υπο παντω̅ των κατοικουντω̅ ιουδαιων ελθω̅ προϲ εμε και επιϲταϲ ειπεν μοι ϲαουλ αδελφε αναβλεψον καγω αυτη τη ωρα ανεβλεψα ειϲ αυτον ο δε ειπεν ο θ̅ϲ̅ των πατερων ημων προϲεχειρηϲατο ϲε γνωναι το θελημα αυτου και ιδιν τον δικαιον και ακουϲαι φωνην εκ του ϲτοματοϲ αυτου οτι εϲη μαρτυϲ αυτω προϲ πανταϲ ανθρωπουϲ ων εωρακαϲ και ηκουϲαϲ και νυν τι μελλειϲ αναϲταϲ βαπτιϲαι και απολουϲαι ταϲ αμαρτιαϲ ϲου επικαλεϲαμενοϲ το ονομα αυτου εγενετο δε μοι υποϲτρεψαντι ιϲ ιερουϲαλημ και προϲευχομενου μου εν τω ιερω γενεϲθαιϲθαι με εν εκϲταϲι και ιδον αυτον λεγοντα μοι ϲπευϲο̅ και εξελθε εν ταχι εξ ιερουϲαλημ διοτι ου παραδεξονται ϲου μαρτυριαν περι εμου καγω ειπον κ̅ε̅ αυτοι επιϲτανται οτι εγω ημην φυλακιζων και δερων κατα ταϲ ϲυναγωγαϲ τουϲ πιϲτευονταϲ επι ϲε και οτε εξεχυννετο το αιμα ϲτεφανου του μαρτυροϲ ϲου και αυτοϲ ημην εφεϲτωϲ και ϲυνευδοκω̅ και φυλαϲϲων τα ιματια των αναιρουντων αυτον και ειπεν προϲ με πορευου οτι εγω ειϲ εθνη μακραν εξαποϲτελω ϲε ηκουον δε αυτου αχρι τουτου του λογου και επηραν την φωνην αυτων λεγοντεϲ αιρε απο τηϲ γηϲ τον τοιουτον ου γαρ καθηκε̅ αυτον ζην κραυγαζοντων δε αυτω̅ και ριπτουντων τα ιματια και κονιορτον βαλλοντω̅ ειϲ τον αεραν εκελευϲεν ο χιλιαρχοϲ ειϲαγεϲθαι αυτον ειϲ την παρεμβολην ειπαϲ μαϲτιξιν ανεταζεϲθαι αυτον ινα επιγνω δι ην αιτιαν ουτωϲ επεφωνου̅ αυτω ωϲ δε προετιναν αυτον τοιϲ ιμαϲι̅ ειπεν προϲ τον εϲτωτα εκατονταρχον ο παυλοϲ ει α̅θρωπον ρωμαιον και ακατακριτο̅ εϲτιν υμιν μαϲτιζειν ακουϲαϲ δε ο εκατονταρχηϲ προϲελθων τω χιλιαρχω απηγγιλεν λεγων τι μελλειϲ ποιειν ο γαρ ανθρωποϲ ουτοϲ ρωμαιοϲ εϲτιν προϲελθων δε ο χιλιαρχοϲ ειπεν αυτω λεγε ϲυ ρωμαιοϲ ει ο δε εφη ναι απεκριθη δε ο χιλιαρχοϲ εγω πολλου κεφαλαιου τη̅ πολιτιαν ταυτη̅ εκτηϲαμην ο δε παυλοϲ εφη εγω και γεγεννημαι ευθεωϲ ουν απεϲτηϲαν απ αυτου οι μελλοντεϲ αυτον αναιταζειν και ο χιλιαρχοϲ εφοβηθη επιγνουϲ οτι ρωμαιοϲ εϲτι̅ και οτι αυτον ην δεδεκωϲ τη δε επαυριον βουλομενοϲ γνωναι το αϲφαλεϲ το τι κατηγοριται υπο τω̅ ιουδαιων ελυϲεν αυτον και εκελευϲεν ϲυνελθειν τουϲ αρχιερειϲ και παν το ϲυνεδριο̅ και καταγαγων το̅ παυλον εϲτηϲεν ειϲ αυτουϲ

ατενιϲαϲ δε τω ϲυνεδριω ο παυλοϲ ειπεν ανδρεϲ αδελφοι εγω παϲη ϲυνιδηϲει αγαθη πεπολιτευμαι τω θ̅ω̅ αχρι ταυτηϲ τηϲ ημεραϲ ο δε αρχιερευϲ ανανιαϲ επεταξε τοιϲ παρεϲτωϲιν τυπτιν αυτου το ϲτομα τοτε προϲ αυτον ο παυλοϲ ειπεν τυπτιν ϲε μελλει ο θ̅ϲ̅ τοιχε κεκονιαμενε και ϲυ καθη κρινων με κατα τον νομον ϗ παρανομων κελευειϲ με τυπτεϲθαι οι δε παρεϲτωτεϲ ειπαν τον αρχιερεα του θ̅υ̅ λοιδορειϲ εφη τε ο παυλοϲ ουκ ηδι̅ αδελφοι οτι εϲτι̅ αρχιερευϲ γεγραπται γαρ οτι αρχοντα του λαου ϲου ουκ εριϲ κακωϲ γνουϲ δε ο παυλοϲ οτι το εν μεροϲ εϲτιν ϲαδδουκαιων το δε ετερον φαριϲαιων εκραζεν εν τω ϲυνεδριω ανδρεϲ αδελφοι εγω φαριϲαιοϲ ειμι υιοϲ φαριϲαιω̅ περι ελπιδοϲ και αναϲταϲεωϲ νεκρων εγω κρινομαι τουτο δε αυτου ειπαντοϲ εγενετο ϲταϲιϲ των ϲαδδουκαιων και φαριϲαιων και εϲχιϲθη το πληθοϲ ϲαδδουκαι μεν γαρ λεγουϲιν μη ειναι αναϲταϲιν μητε αγγελον μητε π̅ν̅α̅ φαριϲαιοι δε ομολογουϲιν τα αμφοτερα εγενετο δε κραυγη μεγαλη και αναϲταντεϲ τινεϲ τω̅ γραμματεων του μερουϲ των φαριϲαιων διεμαχο̅το προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ ουδεν κακον ευριϲκομε̅ τω ανθρωπω τουτω ει δε π̅ν̅α̅ ελαληϲεν αυτω η αγγελοϲ πολληϲ δε {γινομενοϲ} ϲταϲεωϲ φοβηθιϲ ο χιλιαρχοϲ μη διαϲπαϲθη ο παυλοϲ υπ αυτων εκελευϲεν το ϲτρατευμα καταβαν αρπαϲαι αυτον αγειν τε ειϲ την παρεμβολη̅ τη δε επιουϲη νυκτι επιϲταϲ αυτω ο κ̅ϲ̅ ειπεν θαρϲει ωϲ γαρ διεμαρτυρω τα περι εμου ειϲ ιερουϲαλημ ουτω ϲε δει και ειϲ ρωμην μαρτυρηϲαι γενομενηϲ δε ημεραϲ ποιηϲαντεϲ ϲυϲτροφην οι ιουδαιοι ανεθεματιϲαν εαυτουϲ λεγοντεϲ μητε φαγιν μητε πιει̅ εωϲ ου αποκτινωϲιν τον παυλο̅ ηϲαν δε πλειουϲ τεϲϲερακοντα οι ταυτην την ϲυνωμοϲιαν ποιηϲαμενοι οιτινεϲ προϲελθοντεϲ τοιϲ αρχιερευϲι και τοιϲ πρεϲβυτεροιϲ ειπαν αναθεματι ανεθεματιϲαμε̅ εαυτουϲ μηδενοϲ γευϲαϲθε εωϲ ου αποκτινωμεν τον παυλον νυν ουν υμειϲ εμφανιϲατε τω χιλιαρχω ϲυν τω ϲυνεδριω οπωϲ καταγαγη αυτον ειϲ υμαϲ ωϲ μελλονταϲ διαγινωϲκιν ακριβεϲτερον τα περι αυτου ημειϲ δε προ του εγγιϲαι αυτον ετοιμοι εϲμεν ανελειν αυτον ακουϲαϲ δε ο υιοϲ τηϲ αδελφηϲ παυλου την ενεδραν παραγενομενοϲ και ειϲελθων ειϲ τη̅ παρεμβολην απηγγιλεν τω παυλω προϲκαλεϲαμενοϲ δε ο παυλοϲ ενα των εκατονταρχων εφη τον νεανιαν τουτον απαγε προϲ τον χιλιαρχον εχει γαρ τι απαγγιλαι αυτω ο μεν ουν παραλαβων αυτον ηγαγε προϲ τον χιλιαρχον και φηϲιν ο δεϲμιοϲ παυλοϲ προϲκαλεϲαμενοϲ με ηρωτηϲε̅ τουτον τον νεανιϲκον αγαγειν προϲ ϲε εχοντα τι λαληϲαι ϲοι επιλαβομενου δε τηϲ χιροϲ αυτου ο χιλιαρχοϲ και αναχωρηϲαϲ κατ ιδιαν επυνθανετο τι εϲτιν ο εχιϲ απαγγειλαι μοι ειπεν δε οτι οι ιουδαιοι ϲυνεθεντο του ερωτηϲαι ϲε οπωϲ αυριον τον παυλον καταγαγηϲ ειϲ το ϲυνεδριον ωϲ μελλον τι ακριβεϲτερον πυνθανεϲθαι περι αυτου ϲυ ουν μη πιϲθηϲ αυτοιϲ ενεδρευουϲι γαρ αυτον εξ αυτων ανδρεϲ πλειουϲ τεϲϲερακοντα οιτινεϲ ανεθεματιϲαν εαυτουϲ μητε φαγιν μητε πιειν εωϲ ου ανελωϲιν αυτον και νυν ειϲιν ετοιμοι προϲδεχομενοι την απο ϲου επαγγελιαν ο μεν ουν χιλιαρχοϲ απελυϲε τον νεανιϲκον παραγγιλαϲ μηδενι εκλαληϲαι οτι ταυτα ενεφανιϲαϲ προϲ εμε και προϲκαλεϲαμενοϲ τιναϲ δυο των εκατονταρχων ειπεν ετοιμαϲατε ϲτρατιωταϲ διακοϲιουϲ οπωϲ πορευθωϲιν εωϲ καιϲαριαϲ και ιππειϲ εβδομηκοντα και δεξιολαβουϲ διακοϲιουϲ απο τριτηϲ ωραϲ τηϲ νυκτοϲ κτηνη τε παραϲτηϲαι ινα επιβιβαϲα̅τεϲ τον παυλον διαϲωϲωϲι προϲ φιλικα τον ηγεμονα γραψαϲ επιϲτολην εχουϲαν τον τυπον τουτον κλαυδιοϲ λυϲιαϲ τω κρατιϲτω ηγεμονι φηλικι χαιρειν τον ανδρα τουτον ϲυλλημφθεντα υπο των ιουδαιων και μελλοντα αναιρειϲθε υπ αυτων επιϲταϲ ϲυν τω ϲτρατευματι εξειλαμην μαθων οτι ρωμαιοϲ εϲτιν βουλομενοϲ τε επιγνωναι την αιτιαν δι ην ενεκαλουν αυτω κατηγαγον ειϲ το ϲυνεδριον αυτων ον ευρον εγκαλουμενον περι ζητηματω̅ του νομου αυτω̅ μηδεν δε αξιον θανατου η δεϲμω̅ εχοντα εγκλημα μηνυθιϲηϲ δε μοι επιβουληϲ ειϲ το̅ ανδρα εϲεϲθαι εξ αυτων επεμψα προϲ ϲε παραγγιλαϲ και τοιϲ κατηγοροιϲ λεγιν αυτουϲ επι ϲου ερρωϲο οι μεν ουν ϲτρατιωται κατα το διατεταγμενον αυτοιϲ αναλαβοντεϲ τον παυλον ηγαγον δια νυκτοϲ ειϲ την αντιπατριδα τη δε επαυριο̅ εαϲαντεϲ τουϲ ιππειϲ απερχεϲθε ϲυν αυτω επεϲτρεψαν ειϲ την παρεμβολην οιτινεϲ ειϲελθοντεϲ ειϲ την καιϲαριαν και αναδοντεϲ την επιϲτολην τω ηγεμονι παρεϲτηϲαν και το̅ παυλον αυτω αναγνουϲ δε και επερωτηϲαϲ εκ ποιαϲ επαρχειαϲ εϲτιν και πυθομενοϲ οτι απο κιλικιαϲ {εϲτιν} διακουϲομε ϲου εφη οταν και οι κατηγοροι ϲου παραγενωνται κελευϲα̅τοϲ εν τω πραιτωριω του ηρωδου φυλαϲϲεϲθαι αυτο̅

μετα δε πεντε ημεραϲ κατεβη ο αρχιερευϲ ανανιαϲ μετα πρεϲβυτερω̅ τινων και ρητοροϲ τερτυλλου τινοϲ οιτινεϲ ενεφανιϲαν τω ηγεμονι κατα του παυλου κληθεντοϲ δε αυτου ηρξατο κατηγορειν ο τερτυλλοϲ λεγων πολληϲ ειρηνηϲ τυγχανο̅τεϲ δια ϲου και διορθωματων γινομενων τω εθνι τουτω δια τηϲ ϲηϲ προνοιαϲ παντη τε ϗ πανταχου αποδεχομεθα κρατιϲτε φηλιξ μετα παϲηϲ ευχαριϲτιαϲ ινα δε μη επι πλειον ϲε ενκοπτω παρακαλω ακουϲαι ϲε ημων ϲυντομωϲ τη ϲη επιεικια ευροντεϲ γαρ τον ανδρα τουτον λοιμο̅ και κινουντα ϲταϲιϲ παϲι τοιϲ ιουδαιοιϲ τοιϲ κατα την οικουμενη̅ πρωτοϲτατην τε τηϲ των ναζωραιων ερεϲεωϲ οϲ ϗ το ιερον επιραϲεν βεβηλωϲαι ον και εκρατηϲαμεν [отсутствует] παρ ου δυνηϲη αυτοϲ ανακριναϲ περι παντων τουτων επιγνωναι ων ημειϲ κατηγορουμεν αυτου ϲυνεπεθεντο δε και οι ιουδαιοι φαϲκοντεϲ ταυτα ουτωϲ εχειν απεκριθη τε ο παυλοϲ νευϲαντοϲ αυτω του ηγεμονοϲ λεγειν εκ πολλων ετων οντα ϲε κριτην τω εθνι τουτω επιϲταμενοϲ ευθυμωϲ τα περι εμαυτου απολογουμαι δυναμενου ϲου επιγνωναι οτι ου πλειουϲ ειϲιν μοι ημεραι δωδεκα αφ ηϲ ανεβην προϲκυνηϲων ειϲ ιερουϲαλημ και ουτε ε̅ τω ιερω ευρον με προϲ τινα διαλεγομενον η επιϲταϲι̅ ποιουντα οχλου ουτε εν ταιϲ ϲυναγωγαιϲ ουτε κατα την πολιν ουδε παραϲτηϲαι δυνα̅ται ϲοι περι ων νυνι κατηγορουϲιν μου ομολογω δε τουτο ϲοι οτι κατα την οδον ην λεγουϲιν αιρεϲιν ουτωϲ λατρευω τω πατρωω θ̅ω̅ πιϲτευων παϲι τοιϲ κατα τον νομον και τοιϲ ε̅ τοιϲ προφηταιϲ γεγραμμενοιϲ ελπιδα εχων προϲ τον θ̅ν̅ ην και αυτοι προϲδεχονται αναϲταϲιν μελλι̅ εϲεϲθαι δικαιω̅ τε και αδικων εν τουτω και αυτοϲ αϲκω απροϲκοπον ϲυνιδηϲιν εχειν προϲ τον θ̅ν̅ και τουϲ ανθρωπουϲ δια παντοϲ δι ετων δε πλειονων ελεημοϲυναϲ ποιηϲων ειϲ το εθνοϲ μου παρεγενομην και προϲφοραϲ εν αιϲ ευρον με ηγνιϲμενο̅ εν τω ιερω ου μετα οχλου ουδε μετα θορυβου τινεϲ δε απο τηϲ αϲιαϲ ιουδαιοι ουϲ εδει επι ϲου παρειναι και κατηγορειν ει τι εχοιεν προϲ εμε η αυτοι ουτοι ειπατωϲαν τι ευρον αδικημα ϲταντοϲ μου επι του ϲυνεδριου η περι μιαϲ ταυτηϲ φωνηϲ ηϲ εκεκραξα εν αυτοιϲ εϲτωϲ οτι περι αναϲταϲεωϲ νεκρων εγω κρινομαι ϲημερον υφ υμων ανεβαλετο δε αυτουϲ ο φηλιξ ακριβεϲτερον ειδωϲ τα περι τηϲ οδου ειπαϲ οτα̅ λυϲιαϲ ο χιλιαρχοϲ καταβη διαγνωϲομαι τα {κατεϲε} υμαϲ διαταξαμενοϲ τω {χιλιαρχη} τηριϲθαι αυτον εχιν τε ανεϲιν και μηδενα κωλυειν των ιδιων αυτου υπηρετιν αυτω μετα δε ημεραϲ τιναϲ παραγενομενοϲ ο φηλιξ ϲυν δρουϲιλλη τη {} γυναικι αυτου ουϲη ιουδαια και μετεπεμψατο τον παυλον και ηκουϲεν αυτου περι τηϲ ειϲ χ̅ν̅ {ι̅ν̅} πιϲτεωϲ διαλεγομενου δε αυτου περι εγκρατιαϲ και διϗοϲυνηϲ και του κριματοϲ του μελλοντοϲ εμφοβοϲ γενομενοϲ ο φηλιξ απεκριθη το νυν εχον πορευου καιρον δε μεταλαβω̅ μετακαλεϲομαι ϲε αμα και ελπιζων οτι χρηματα δοθηϲεται αυτω υπο του παυλου διο και πυκνοτερον αυτον μεταπεμπομενοϲ ωμιλει αυτω διετιαϲ δε πληρωθιϲηϲ ελαβεν διαδοχον ο φηλιξ πορκιον φηϲτον θελω̅ τε χαριτα καταθεϲθαι τοιϲ ιουδαιοιϲ ο φηλιξ κατελιπε̅ τον παυλον δεδεμενον

φηϲτοϲ ουν επιβαϲ τη επαρχιω μετα τριϲ ημεραϲ ανεβη ειϲ ιεροϲολυμα απο καιϲαριαϲ ενεφανιϲαν τε αυτω οι αρχιερειϲ και οι πρωτοι των ιουδεων κατα του παυλου και παρεκαλουν αυτον αιτουμενοι χαριν κατ αυτου οπωϲ μεταπεμψηται αυτον ειϲ ιερουϲαλημ ενεδραν ποιουντεϲ ανελειν αυτον κατα την οδον ο μεν ουν φηϲτοϲ απεκριθη τηριϲθαι τον παυλον ειϲ καιϲαριαν εαυτο̅ δε μελλιν εν ταχει εκπορευεϲθαι οι ουν εν ημιν φηϲιν δυνατοι καταβαντεϲ ει τι εϲτι̅ εν τω ανδρι ατοπο̅ κατηγοριτωϲαν αυτου διατριψαϲ δε εν αυτοιϲ ου πλειουϲ ημεραϲ οκτω η δεκα καταβαϲ ειϲ κεϲαριαν τη επαυριον καθιϲαϲ επι του βηματοϲ εκελευϲεν τον παυλον προαχθηναι παραγενομενου δε αυτου περιεϲτηϲαν αυτον οι απο ιεροϲολυμω̅ καταβεβηκοτεϲ ιουδαιοι πολλα και βαρεα αιτιωματα καταφεροντεϲ α ουκ ιϲχυϲαν αποδιξαι του παυλου απολογουμενου οτι ουτε ειϲ τον νομον των ιουδαιω̅ ουτε ειϲ το ιερον ουτε ειϲ καιϲαρα τι ημαρτον ο φηϲτοϲ δε θελω̅ τοιϲ ιουδαιοιϲ χαριν καταθεϲθαι αποκριθειϲ τω παυλω ειπεν θελειϲ ειϲ ιεροϲολυμα αναβαϲ εκει περι τουτων κριθηναι επ εμου ειπεν δε ο παυλοϲ εϲτωϲ επι του βηματοϲ καιϲαροϲ ειμι ου με δι κρινεϲθαι ιουδαιουϲ ουδεν ηδικηκα ωϲ και ϲυ καλλιον επιγινωϲκειϲ ει μεν ουν αδικω και αξιον θανατου πεπραχα τι ου παραιτουμε το αποθανιν ει δε ουδεν εϲτιν ω̅ ουτοι κατηγορουϲιν μου ουδειϲ με δυναται αυτοιϲ χαριϲαϲθαι καιϲαρα επικαλουμαι τοτε ο φηϲτοϲ ϲυνλαληϲαϲ μετα του ϲυμβουλιου απεκριθη καιϲαρα επικεκληϲαι επι καιϲαρα πορευϲη ημερων δε διαγενομενων τινων αγριππαϲ ο βαϲιλευϲ και βερνικη κατη̅τηϲαν ειϲ καιϲαριαν αϲπαϲαμενοι τον φηϲτον ωϲ δε πλειουϲ ημεραϲ διετριβον εκει ο φηϲτοϲ τω βαϲιλει ανεθετο τα κατα τον παυλο̅ λεγων ανηρ τιϲ εϲτιν καταλελιμμενοϲ υπο φηλικοϲ δεϲμιοϲ περι ου γενομενου μου ιϲ ιεροϲολυμα ενεφανιϲαν οι αρχιερειϲ και οι πρεϲβυτεροι τω̅ ιουδαιων αιτουμενοι κατ αυτου καταδικην προϲ ουϲ απεκριθην οτι ουκ εϲτιν εθοϲ ρωμαιοιϲ χαριζεϲθαι τινα ανθρωπον πριν η ο κατηγορουμενοϲ εχοι κατα προϲωπον τουϲ κατηγορουϲ τοπον τε απολογιαϲ λαβοι περι του εγκληματοϲ ϲυνελθοντων ουν αυτων ενθαδε αναβολην μηδεμια̅ ποιηϲαμενοι τη εξηϲ καθιϲαϲ επι του βηματοϲ εκελευϲα αχθηναι τον α̅δρα περι ου ϲταθεντεϲ οι κατηγοροι ουδεμιαν αιτιαν εφερον ων εγω υπενοουν πονηρα ζητηματα δε τινα περι τηϲ ιδιαϲ διϲιδαιμονιαϲ ειχον προϲ αυτον και περι τινοϲ ι̅υ̅ τεθνηκοτοϲ ον εφαϲκεν ο παυλοϲ ζην απορουμενοϲ δε εγω την περι τουτων ζητηϲιν ελεγο̅ ει βουλοιτο κρινεϲθαι ειϲ ιεροϲολυμα κακει κρινεϲθαι περι τουτων του δε παυλου επικαλεϲαμενου τηρηθηναι αυτον ειϲ την του ϲεβαϲτου διαγνωϲιν εκελευϲα τηριϲθαι αυτον εωϲ ου αναπεμψω αυτον προϲ καιϲαρα αγριππαϲ δε προϲ το̅ φηϲτον εβουλομη̅ και αυτοϲ του ανθρωπου ακουϲαι αυριον φηϲιν ακουϲη αυτου τη ουν επαυριον ελθοντοϲ του αγριππα και τηϲ βερνικηϲ μετα πολληϲ φανταϲιαϲ και ειϲελθοντων ειϲ το ακρωτηριον ϲυν τε χιλιαρχοιϲ και ανδραϲι τοιϲ κατ εξοχην τηϲ πολεωϲ και κελευϲαντοϲ του φηϲτου ηχθη ο παυλοϲ και φηϲιν ο φηϲτοϲ αγριππα βαϲιλευ και παντεϲ οι ϲυνπαροντεϲ ημιν α̅δρεϲ θεωρειτε τουτο̅ περι ου απαν το πληθοϲ των ιουδαιω̅ ενετυχον μοι εν τε ιεροϲολυμοιϲ και ενθαδε βοω̅τεϲ μη δειν αυτο̅ ζην μηκετι εγω δε καταλαβομενοϲ μηδεν αξιον θανατου αυτον πεπραχεναι αυτου δε τουτου επικαλεϲαμενου τον ϲεβαϲτο̅ εκρινα πεμπιν περι ου αϲφαλεϲ τι γραψαι τω κυριω ουκ εχω διο προηγαγον αυτον εφ υμων και μαλιϲτα επι {} βαϲιλευ αγριππα οπωϲ τηϲ ανακριϲεωϲ γενομενηϲ ϲχω τι γραψω αλογον γαρ μοι δοκει πεμποντα δεϲμιον μη και ταϲ κατ αυτου αιτιαϲ ϲημαναι

αγριππαϲ δε προϲ τον παυλον εφη επιτρεπεται ϲοι περι ϲεαυτου λεγειν τοτε ο παυλοϲ εκτιναϲ την χιρα απελογιτο περι παντω̅ ων εγκαλουμαι υπο ιουδαιων βαϲιλευ αγριππα ηγημαι εμαυτον μακαριον επι ϲου μελλων ϲημερον απολογιϲθαι μαλιϲτα γνωϲτην ϲε οντα παντων των κατα ιουδαιουϲ εθων τε και ζητηματων διο δεομαι μακροθυμωϲ ακουϲαι  την μεν ουν βιωϲιν μου την εκ νεοτητοϲ την απ αρχηϲ γενομενην εν τω εθνι μου εν τε ιεροϲολυμοιϲ ιϲαϲι παντεϲ οι ιουδαιοι προγινωϲκο̅τεϲ με ανωθεν εαν θελωϲι μαρτυριν οτι κατα την ακριβεϲτατην αιρεϲιν τηϲ ημετεραϲ θρηϲκιαϲ εζηϲα φαριϲαιοϲ και νυν επ ελπιδι τηϲ ειϲ τουϲ πατεραϲ ημων επαγγελιαϲ γενομενηϲ υπο του θ̅υ̅ εϲτηκα κρινομενοϲ ειϲ ην το δωδεκαφυλον ημων εν εκτενεια νυκτα και ημεραν λατρευο̅ ελπιζι καταντηϲαι περι ηϲ ελπιδοϲ εγκαλουμαι υπο ιουδαιων βαϲιλευ τι απιϲτον κρινεται παρ υμιν ει ο θ̅ϲ̅ νεκρουϲ εγειρει εγω μεν ουν εδοξα εμαυτω προϲ το ονομα του ι̅υ̅ του ναζοραιου δειν πολλα εναντια πραξαι ο και {εποιηϲαν} εν ιεροϲολυμοιϲ και πολλουϲ τε των αγιων εγω εν φυλακαιϲ κατεκλιϲα τη̅ παρα των αρχιερεων εξουϲιαν λαβων αναιρουμενων τε αυτων κατηνεγκαν ψηφον και κατα παϲαϲ ταϲ ϲυναγωγαϲ πολλακιϲ τιμωρων αυτουϲ ηναγκαζον βλαϲφημιν περιϲϲωϲ τε εμμενομενοϲ αυτοιϲ εδιωκον εωϲ και ειϲ ταϲ εξω πολειϲ εν οιϲ πορευομενοϲ ειϲ την δαμαϲκον μετ εξουϲιαϲ και επιτροπηϲ τηϲ των αρχιερεων μεϲηϲ κα την οδον ειδον βαϲιλευ ουρανοθεν υπερ την λαμπροτητα του ηλιου περιλαμψαν με φωϲ και τουϲ ϲυν εμοι πορευομενουϲ παντων τε καταπεϲοντων ημων ειϲ την γην ηκουϲα φωνην λεγουϲαν προϲ με τη εβραιδι διαλεκτω ϲαουλ ϲαουλ τι με διωκειϲ ϲκληρο̅ ϲοι προϲ κεντρα λακτιζειν εγω δε ειπον τιϲ ει κ̅ε̅ ο δε κ̅ϲ̅ ειπεν εγω ειμι ι̅ϲ̅ ον ϲυ διωκειϲ αλλα αναϲτηθι και ϲτηθι επι τουϲ ποδαϲ ϲου ειϲ τουτο γαρ ωφθην ϲοι προχειριϲαϲθαι ϲοι υπηρετην και μαρτυρα ων τε ειδεϲ ων τε οφθηϲομε ϲοι εξερουμενοϲ ϲε εκ του λαου και εκ των εθνων ειϲ ουϲ εγω αποϲτελλω ϲε ανυξαι οφθαλμουϲ αυτω̅ του επιϲτρεψαι απο ϲκοτουϲ ειϲ φωϲ και τηϲ εξουϲιαϲ του ϲατανα επι το̅ θ̅ν̅ του λαβειν αυτουϲ αφεϲιν αμαρτιων και κληρον εν τοιϲ ηγιαϲμενοιϲ πιϲτι τη ειϲ εμε οθεν βαϲιλευ αγριππα ουκ εγενομη̅ απιθηϲ τη ουρανιω οπταϲια αλλα τοιϲ εν δαμαϲκω πρωτον τε και ιεροϲολυμοιϲ παϲα̅ τε την χωραν τηϲ ιουδαιαϲ και τοιϲ εθνεϲιν απηγγελλον μετανοειν και επιϲτρεφιν επι τον θ̅ν̅ αξια τηϲ μετανοιαϲ εργα πραϲϲονταϲ ενεκα τουτων με ιουδαιοι ϲυλλαβουμενοι οντα με εν τω ιερω επιρωντο διαχιρωϲαϲθαι επικουριαϲ ουν τυχων τηϲ απο του θ̅υ̅ αχρι τηϲ ημεραϲ ταυτηϲ εϲτηκα μαρτυρομενοϲ μικρω τε και μεγαλω ουδεν εκτοϲ λεγων ων τε οι προφηται ελαληϲαν μελλοντω̅ γινεϲθαι και μωυϲηϲ ει παθητοϲ ο χ̅ϲ̅ ει πρωτοϲ εξ αναϲταϲεωϲ νεκρων φωϲ μελλι̅ καταγγελλειν τω τε λαω και τοιϲ εθνεϲιν ταυτα δε αυτου απολογουμενου ο φηϲτοϲ μεγαλη τη φωνη φηϲιν μαινη παυλε τα πολλα ϲε γραμματα ειϲ μανιαν περιτρεπει ο δε παυλοϲ ου μαινομε φηϲιν κρατιϲτε φηϲτε αλλα αληθιαϲ και ϲωφροϲυνηϲ ρηματα αποφθεγγομαι επιϲταται γαρ περι τουτων ο βαϲιλευϲ προϲ ον και παρρηϲιαζομενοϲ λαλω λανθανιν γαρ αυτο̅ τι τουτων ου πιθομαι ουθεν ου γαρ εϲτιν εν γωνια πεπραγμενον τουτο πιϲτευειϲ βαϲιλευ αγριππα τοιϲ προφηταιϲ οιδα οτι πιϲτευειϲ ο δε αγριππαϲ προϲ τον παυλον εν ολιγω με πιθειϲ {χρηϲτιανον} ποιηϲαι ο δε παυλοϲ ευξαμην αν τω θ̅ω̅ και εν ολιγω και εν μεγαλω ου μονο̅ ϲε αλλα και πανταϲ τουϲ ακουονταϲ μου ϲημερον γενεϲθαι τοιουτουϲ οποιοϲ καγω ειμι παρεκτοϲ τω̅ δεϲμων τουτω̅ ανεϲτη τε ο βαϲιλευϲ και ο ηγεμων η τε βερνικη και οι ϲυνκαθημενοι αυτοιϲ και αναχωρηϲαντεϲ ελαλουν προϲ αλληλουϲ λεγοντεϲ οτι ουδεν θανατου η δεϲμων αξιον τι πραϲϲει ο ανθρωποϲ ουτοϲ αγριππαϲ δε τω φηϲτω εφη απολελυϲθαι εδυνατο ο ανθρωποϲ ουτοϲ ει μη επεκεκλητο καιϲαρα

ωϲ δε εκριθη του αποπλειν ημαϲ ειϲ την ιταλιαν παρεδιδουν τον τε παυλον και τιναϲ ετερουϲ δεϲμωταϲ εκατονταρχη ιουλιω ονοματι ιουλιω ϲπειρηϲ ϲεβαϲτηϲ επιβαντεϲ δε πλοιω αδραμυττηνω μελλοντι πλειν ειϲ τουϲ κατα την αϲιαν τοπουϲ ανηχθημεν οντοϲ ϲυν ημιν αριϲταρχοϲ μακαιδονοϲ θεϲϲαλονικεωϲ τη τε ετερα κατηχθημεν ειϲ ϲιδονα φιλανθρωπωϲ τε ο ιουλιοϲ τω παυλω χρηϲαμενοϲ επετρεψε προϲ τουϲ φιλουϲ πορευθεντι επιμελιαϲ τυχειν κακειθεν αναχθεντεϲ υπεπλευϲαμεν την κυπρο̅ δια το τουϲ ανεμουϲ ειναι εναντιουϲ το τε πελαγοϲ το κατα την κιλικιαν και παμφυλιαν διαπλευϲαντεϲ κατηλθαμεν ειϲ λυϲτραν τηϲ λυκιαϲ κακει ευρων ο εκατονταρχηϲ πλοιον αλεξανδρινον πλεον ειϲ την ιταλιαν ενεβιβαϲεν ημαϲ ειϲ αυτο τουτο εν ικαναιϲ δε ημεραιϲ βραδυπλοου̅τεϲ και μολιϲ γενομενοι κατα την κνιδον μη προϲεεωντοϲ ημαϲ του ανεμου υπεπλευϲαμεν την κρητη̅ κατα ϲαλμωνην μολιϲ τε παραλεγομενοι αυτην ηλθομεν ειϲ τοπον τινα καλουμενο̅ καλουϲ λιμεναϲ ω εγγυϲ πολιϲ ην λαϲϲαια ικανου δε χρονου διαγενομενου και οντοϲ ηδη επιϲφαλουϲ του πλοοϲ δια το ϗ την νηϲτιαν ηδη παρεληλυθεναι παρηνει ο παυλοϲ λεγων αυτοιϲ ανδρεϲ θεορω οτι μετα υβρεωϲ και πολληϲ ζημιαϲ ου μονον του φορτιου και του πλοιου αλλα και των ψυχων ημων μελλειν εϲεϲθαι τον πλουν ο δε εκατονταρχηϲ τω κυβερνητη και τω ναυκληρω μαλλον επιθετο η τοιϲ υπο παυλου λεγομενοιϲ ανευθετου δε του λιμενοϲ υπαρχο̅τοϲ προϲ παραχειμαϲιαν οι πλιονεϲ εθεντο βουλην αναχθηναι εκειθεν ει πωϲ δυναιντο καταντηϲαντεϲ ειϲ φοινικα παραχειμαϲαι λειμενα τηϲ κρητηϲ βλεποντα κατα λιβα και κατα χωρον υποπνευϲαντεϲ δε νοτου δοξαντεϲ τηϲ προθεϲεωϲ κεκρατηκεναι αρα̅τεϲ αϲϲον παρελεγο̅το την κρητην μετ ου πολυ δε εβαλεν κατα ταυτηϲ ανεμοϲ τυφωνικοϲ ο καλουμενοϲ ευρακυλων ϲυναρπαϲθεντοϲ δε του πλοιου και μη δυναμενου αντοφθαλμιν τω ανεμω επιδοντεϲ εφερομεθα νηϲιο̅ δε τι υποδραμοντεϲ καλουμενον κλαυδα ιϲχυϲαμε̅ μολιϲ περικρατιϲ γενεϲθαι τηϲ ϲκαφηϲ ην αραντεϲ βοηθιαν εχρωντο υποζωννυντεϲ το πλοιον φοβουμενοι τε μη ειϲ την ϲυρτιν εκπλεϲωϲιν χαλαϲαντεϲ ϲκευοϲ ουτωϲ εφεροντο ϲφοδρωϲ δε χειμαζομενων ημων τη εξηϲ εκβολην εποιουντο και τη τριτη αυτοχειρεϲ τη̅ ϲκευην του πλοιου εριψαν μητε δε ηλιου μητε αϲτρω̅ επιφαινοντων επι πλειουϲ ημεραϲ χειμωνοϲ τε ουκ ολιγου επικειμενου λοιπον περιηρειτο παϲα ελπιϲ του ϲωζεϲθαι ημαϲ πολληϲ τε αϲιτιαϲ υπαρχουϲηϲ τοτε ϲταθιϲ ο παυλοϲ εν μεϲω αυτων ειπεν εδει μεν ω ανδρεϲ πιθαρχηϲανταϲ μοι μη αναγεϲθαι απο τηϲ κρητηϲ κερδηϲε τε την υβριν ταυτην και τη̅ ζημιαν και τα νυν παραινω υμαϲ ευθυμιν αποβολη γαρ ουδεμια ψυχηϲ εϲται εξ υμω̅ πλην του πλοιου παρεϲτη γαρ μοι τηδε τη νυκτι του θ̅υ̅ ου ειμι εγω ω και λατρευω αγγελοϲ λεγων μη φοβου παυλε καιϲαρι ϲε δει παραϲτηναι και ιδου κεχαριϲται ϲοι ο θ̅ϲ̅ πανταϲ τουϲ πλεονταϲ μετα ϲου διο ευθυμειται ανδρεϲ πιϲτευω γαρ τω θ̅ω̅ οτι ουτωϲ εϲται καθ ον τροπο̅ λελαληται μοι ειϲ νηϲον δε τινα δει ημαϲ εκπεϲειν ωϲ δε τεϲϲαρεϲκαιδεκατη νυξ εγενετο διαφερομενω̅ ημων εν τω αδρια κατα μεϲον τηϲ νυκτοϲ υπενοουν οι ναυται προαγαγειν τινα αυτοιϲ χωραν οιτινεϲ βολιϲα̅τεϲ ευρον οργυιαϲ εικοϲι βραχυ δε διαϲτηϲαντεϲ και παλιν βολιϲαντεϲ ευρον οργυιαϲ δεκαπεντε φοβουμενοι δε μη {} κατα τραχειϲ τοπουϲ εμπεϲωμεν εκ πρυμνηϲ ριψαντεϲ αγκυραϲ τεϲϲαρεϲ ηυχοντο ημεραν γενεϲθαι των δε ναυτων ζητουντων φυγειν εκ του πλοιου και χαλαϲαντων την ϲκαφην ειϲ την θαλαϲϲαν προφαϲει ωϲ εκ πλωρηϲ μελλοντων αγκυραϲ εκτινειν ειπεν ο παυλοϲ τω εκατονταρχη και τοιϲ ϲτρατιωταιϲ εαν μη ουτοι εν τω πλοιω μινωϲιν υμειϲ ϲωθηναι ου δυναϲθε τοτε απεκοψαν οι ϲτρατιωται τα ϲχοινια τηϲ ϲκαφηϲ και ιαϲαν αυτην εκπεϲειν αχρι δε ου ημερα εμελλε̅ γεινεϲθαι παρεκαλει ο παυλοϲ απανταϲ μεταλαβειν τροφηϲ λεγων τεϲϲαρεϲκαιδεκατη̅ ϲημερον ημερα̅ προϲδοκωντεϲ αϲιτοι διατελειται μηθεν προϲλαβομενοι διο παρακα υμαϲ μεταλαβειν τι τροφηϲ τουτο γαρ προϲ τηϲ υμετεραϲ ϲωτηριαϲ υπαρχει ουδενοϲ γαρ υμω̅ θριξ εκ τηϲ κεφαληϲ απολειται ειπαϲ δε ταυτα και λαβων αρτον ευχαριϲτηϲαϲ τω θ̅ω̅ ενωπιον παντων και κλαϲαϲ ηρξατο εϲθιειν ευθυμοι δε γενομενοι απαντεϲ και αυτοι μεταλαβαν τροφηϲ ημεθα δε αι παϲαι ψυχαι εν τω πλοιω διακοϲιαι εβδομηκοντα εξ κορεϲθεντεϲ δε τροφηϲ εκουφιζον το πλοιον εκβαλλομενοι τον ϲιτον ειϲ θαλαϲϲα̅ οτε δε ημερα εγενετο την γην ουκ επεγινωϲκον κολπο̅ δε τινα κατενοου̅ εχοντα αιγιαλον ειϲ ον εβουλευοντο ει δυναιντο εξωϲαι το πλοιον και ταϲ αγκυραϲ προελοντεϲ ειων ειϲ τη̅ θαλαϲϲαν αμα ανε̅τεϲ ταϲ ζευκτηριαϲ τω̅ πηδαλιων και {���ραντεϲ} τον αρτεμωνα τη πνεουϲη κατειχον ειϲ τον αιγιαλον περιπεϲοντεϲ δε ειϲ τοπον διθαλαϲϲον επεκειλαν την ναυν και η μεν πρωρα ερειϲαϲα εμεινεν αϲαλευτοϲ η δε πρυμνα ελυτο απο τηϲ βιαϲ των δε ϲτρατιωτω̅ βουλη εγενετο ινα τουϲ δεϲμωταϲ αποκτινωϲιν μη τιϲ εκκολυβηϲαϲ διαφυγη ο δε εκατο̅ταρχηϲ βουλομενοϲ διαϲωϲαι τον παυλον εκωλυϲεν αυτουϲ του βηματοϲ εκελευϲεν τε τουϲ δυναμενουϲ κολυμβαν αποριψανταϲ πρωτουϲ επι τηϲ γηϲ εξιεναι και τουϲ λοιπουϲ ουϲ μεν επι ϲανιϲιν ουϲ δε επι τινων των απο του πλοιου και ουτωϲ εγενετο πανταϲ διαϲωθηναι επι την γην

και διαϲωθεντεϲ τοτε επεγνωμεν οτι μελιτη η νηϲοϲ καλειται οι δε βαρβαροι παρειχαν ου την τυχουϲαν φιλανθρωπιαν ημι̅ αψαντεϲ γαρ πυρα̅ προϲανελαμβανο̅ πανταϲ ημαϲ δια τον υετον τον εφεϲτωτα και το ψυχοϲ ϲυϲτρεψαντοϲ δε του παυλου {ϲφρυγανων} πληθοϲ και επιθεντεϲ επι την πυραν εχιδνα απο τηϲ θερμηϲ εξελθουϲα καθηψε τηϲ χιροϲ αυτου ωϲ δε ειδον οι βαρβαροι κρεμαμενο̅ το θηριον εκ τηϲ χιροϲ αυτου προϲ αλληλουϲ ελεγον πα̅τωϲ φονευϲ εϲτι̅ ο ανθρωποϲ ουτοϲ ον διαϲωθεντα εκ θαλαϲϲηϲ η δικη ζην ουκ ιαϲεν ο μεν ουν αποτιναξαϲ το θηριον ειϲ το πυρ επαθεν ουδε̅ οι δε προϲεδοκω̅ αυτον μελλιν εμπιπραϲθαι η καταπιπτιν αφνω νεκρον επι πολυ δε αυτων προϲδοκω̅των και θεωρω̅των μηδεν ατοπον ειϲ αυτον γεινομενον μεταβαλλομενοι ελεγο̅ αυτον ειναι θ̅ν̅ εν δε τοιϲ περι τον τοπον εκινον υπηρχε χωρια τω πρωτω τηϲ νηϲου ονοματι ποπλιω οϲ αναδεξαμενοϲ ημαϲ τριϲ ημεραϲ φιλοφρονωϲ εξενιϲεν εγενετο δε τον πατερα του ποπλιου πυρετοιϲ και δυϲεντεριω ϲυνεχομενον κατακειϲθαι προϲ ον ο παυλοϲ ειϲελθων και προϲευξαμενοϲ επιθιϲ ταϲ χιραϲ αυτω ιαϲατο αυτον τουτου δε γενομενου και οι λοιποι οι εν τη νηϲω εχοντεϲ αϲθενειαϲ προϲηρχοντο και εθεραπευοντο οι και πολλαιϲ τιμαιϲ ετιμηϲαν ημαϲ και αναγομενοιϲ επεθεντο προϲ ταϲ χρειαϲ μετα δε τριϲ μηναϲ ανηχθημεν εν πλοιω παρακεχειμακοτι εν τη νηϲω αλεξανδρινω παραϲημω διοϲκουροιϲ και καταχθεντεϲ ειϲ ϲυρακουϲαϲ επεμειναμεν ημεραϲ τριϲ οθεν περιελο̅τεϲ κατηντηϲαμε̅ ειϲ ρηγιον και μετα μιαν ημεραν επιγενομενου νοτου δευτερεοι ηλθομε̅ ειϲ ποτιολουϲ ου ευροντεϲ αδελφουϲ παρεκληθημεν παρ αυτοιϲ επιμειναι ημεραϲ επτα και ουτωϲ ειϲ την ρωμην ηλθαμεν κακειθεν οι αδελφοι ακουϲαντεϲ τα περι ημων ηλθα̅ ειϲ υπαντηϲιν υμιν αχρι {π} αππιου φορου και τριων ταβερνων ουϲ ιδων ο παυλοϲ ευχαριϲτηϲαϲ τω θ̅ω̅ ελαβε θαρϲοϲ οτε δε ειϲηλθομεν ειϲ την ρωμην επετραπη τω παυλω μενιν καθ εαυτον ϲυν τω φυλαϲϲοντι αυτον ϲτρατιωτη εγενετο δε μετα ημεραϲ τρειϲ ϲυνκαλεϲαϲθαι αυτον τουϲ ονταϲ τω̅ ιουδαιων πρωτουϲ ϲυνελθοντων δε δε αυτων ελεγεν προϲ αυτουϲ λεγω̅ ανδρεϲ αδελφοι ουδεν εναντιο̅ ποιηϲαϲ τω λαω η τοιϲ εθεϲι τοιϲ πατρωοιϲ δεϲμιοϲ εξ ιεροϲολυμω̅ παρεδοθην ειϲ ταϲ χιραϲ των ρωμαιων οιτινεϲ ανακρινοντεϲ με εβουλοντο με απολυϲαι δια το μηδεμιαν αιτιαν θανατου υπαρχειν εν εμοι αντιλεγοντων δε των ιουδαιω̅ ηναγκαϲθην επικαλεϲαϲθαι κεϲαρα ουχ ωϲ του εθνουϲ μου {ου} εχων τι κατηγορειν δια ταυτην ουν την αιτιαν {παρεκαλεϲαν} υμαϲ ιδιν και προϲλαληϲαι εινεκεν γαρ τηϲ ελπιδοϲ του ιϲδραηλ την αλυϲι̅ ταυτην περικειμαι οι δε προϲ αυτον ειπαν ημιϲ ουτε γραμματα κατα ϲου εδεξαμεθα απο τηϲ ιουδαιαϲ ουτε παραγενομενοϲ τιϲ των αδελφω̅ απηγγιλεν η ελαληϲεν τι περι ϲου πονηρον αξιουμεν δε ακουϲαι παρα ϲου α φρονιϲ περι μεν γαρ τηϲ αιρεϲεωϲ ταυτηϲ γνωϲτον ημι̅ εϲτιν οτι πανταχου αντιλεγεται ταξαμενοι δε αυτω ημεραν ηλθο̅ προϲ αυτον ειϲ τη̅ ξενιαν πλειονεϲ οιϲ εξετιθετο διαμαρτυραμενοι τη̅ βαϲιλειαν του θ̅υ̅ πιθων αυτουϲ περι του ι̅υ̅ απο τε του νομου μωυϲεωϲ και των προφητω̅ απο πρωι εωϲ εϲπεραϲ και οι μεν ουν επιθοντο τοιϲ λεγομενοιϲ οι δε ηπιϲτουν αϲυμφωνοι τε οντεϲ προϲ αλληλουϲ απελυοντο ειποντοϲ του παυλου ρημα εν οτι καλωϲ το π̅ν̅α̅ το αγιον ελαληϲεν περι ηϲαιου του προφητου προϲ τουϲ πατεραϲ υμων λεγων πορευθητι προϲ τον λαον τουτον και ειπον ακοη ακουϲετε και ου μη ϲυνητε και βλεποντεϲ βλεψετε και ου μη ιδητε εβαρυνθη γαρ η καρδια του λαου τουτου και τοιϲ ωϲιν αυτω̅ βαρεωϲ ηκουϲαν και τουϲ οφθαλμουϲ αυτων εκαμμυϲα̅ μηποτε ιδωϲιν τοιϲ οφθαλμοιϲ ϗ τοιϲ ωϲιν ακουϲωϲιν και επιϲτρεψωϲιν και ιαϲομαι αυτουϲ γνωϲτον ουν εϲτω υμιν οτι τοιϲ εθνεϲιν απεϲταλη τουτο το ϲωτηριον του θ̅υ̅ αυτοι και ακουϲο̅ται [отсутствует] {ενεμιναν} δε διαιτιαν ολην εν ιδιω μιϲθωματι και απεδεχετο πα̅ταϲ τουϲ ειϲπορευομενουϲ προϲ αυτο̅ κηρυϲϲων την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ και διδαϲκων τα περι του κ̅υ̅ ι̅υ̅ μετα παϲηϲ παρρηϲιαϲ ακωλυτωϲ



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.