ιακωβοϲ θ̅υ̅ και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ δουλοϲ ταιϲ δωδεκα φυλαιϲ ταιϲ εν τη διαϲπορα χαιρειν παϲαν χαραν ηγηϲαϲθαι αδελφοι οταν πιραϲμοιϲ περιπεϲηται ποικιλοιϲ γινωϲκοντεϲ οτι το δοκιμειον υμων τηϲ πιϲτεωϲ κατεργαζεται υπομονην η δε υπομονη εργον τελιον εχετω ινα ητε τελιοι και ολοκληροι εν μηδενι λειπομενοι ει δε τιϲ υμων λειπεται ϲοφιαϲ αιτιτω παρα του διδοντοϲ θ̅υ̅ παϲιν απλωϲ και μη ονιδιζοντοϲ ϗ δοθηϲεται αυτω αιτειτω δε εν πιϲτι μηδεν διακρινομενοϲ ο γαρ διακρινομενοϲ εοικεν κλυδωνι θαλαϲϲηϲ ανεμιζομενω και ριπιζομενω μη γαρ οιεϲθω ο ανθρωποϲ εκεινοϲ οτι λημψετε παρα του κ̅υ̅ ανηρ διψυχοϲ ακαταϲτατοϲ εν παϲαιϲ ταιϲ οδοιϲ αυτου καυχαϲθω δε ο αδελφοϲ ο ταπινοϲ εν τω υψει αυτου ο δε πλουϲιοϲ εν τη ταπινωϲει αυτου οτι ωϲ ανθοϲ χορτου παρελευϲεται ανετιλεν γαρ ο ηλιοϲ ϲυν τω καυϲωνι και εξηρανεν τον χορτον και το ανθοϲ αυτου εξεπεϲεν και η ευπρεπια του προϲωπου αυτου απωλετο ουτωϲ και ο πλουϲιοϲ εν ταιϲ ποριαιϲ αυτου μαρανθηϲεται μακαριοϲ ανηρ οϲ υπομενι πειραϲμον οτι δοκιμοϲ γενομενοϲ λημψεται τον ϲτεφανον τηϲ ζωηϲ ον επηγγιλατο τοιϲ αγαπωϲιν αυτον μηδιϲ πιραζομενοϲ λεγετω οτι υπο θ̅υ̅ πειραζομαι ο γαρ θ̅ϲ̅ απειραϲτοϲ εϲτιν κακων πειραζει δε αυτοϲ ουδενα εκαϲτοϲ δε πιραζετε υπο τηϲ ιδιαϲ επιθυμιαϲ εξελκομενοϲ και δελεαζομενοϲ ειτα η επιθυμια ϲυλλαβουϲα τικτει αμαρτιαν η δε αμαρτια αποτελεϲθιϲα αποκυει θανατον μη πλαναϲθαι αδελφοι μου αγαπητοι παϲα δοϲιϲ αγαθη και παν δωρημα τελειον ανωθε̅ εϲτιν καταβενον απο του πατροϲ τω̅ φωτων παρ ω ουκ εϲτιν παραλλαγη η τροπηϲ αποϲκιαϲματοϲ βουληθιϲ απεκυηϲεν ημαϲ λογω αληθιαϲ ειϲ το ειναι ημαϲ απαρχην τινα τω̅ αυτου κτιϲματω̅ ιϲτω αδελφοι μου αγαπητοι εϲτω δε παϲ ανθρωποϲ ταχυϲ ειϲ το ακουϲαι βραδυϲ ειϲ το λαληϲαι βραδυϲ ειϲ οργη̅ οργη γαρ ανδροϲ δικαιοϲυνην θ̅υ̅ ουκ εργαζεται διο αποθεμενοι παϲαν ρυπαριαν και περιϲϲιαν κακιαϲ εμ πραυτητι δεξαϲθαι τον εμφυτον λογον τον δυναμενον ϲωϲαι ταϲ ψυχαϲ υμων γεινεϲθαι δε ποιηται λογου και μη μονον ακροαται παραλογιζομενοι εαυτουϲ οτι ει τιϲ ακροατηϲ λογου εϲτι̅ και ου ποιητηϲ ουτοϲ εοικεν ανδρι κατανοουντεϲ το προϲωπον τηϲ γενεϲεωϲ αυτου εν εϲοπτρω κατενοηϲεν γαρ εαυτον και απεληλυθεν και ευθεωϲ επελαθετο οποιοϲ ην ο δε παρακυψαϲ ειϲ νομον τελειον τον τηϲ ελευθεριαϲ και παραμιναϲ ουκ ακροατηϲ επιληϲμονηϲ γενομενοϲ αλλα ποιητηϲ εργου ουτοϲ μακαριοϲ εν τη ποιηϲει αυτου εϲται ει τιϲ δοκει θρηϲκοϲ ειναι μη χαλιναγωγων γλωϲϲαν αυτου αλλα απατω̅ καρδιαν αυτου του ματαιοϲ η θρηϲκια θρηϲκια καθαρα και αμιαντοϲ παρα θ̅ω̅ και πατρι αυτη εϲτιν επιϲκεπτεϲθε ορφανουϲ και χηραϲ εν τη θλιψει αυτων αϲπιλο̅ εαυτον τηριν απο του κοϲμου
αδελφοι μου μη εν προϲωπολημψιαιϲ εχετε την πιϲτιν του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ τηϲ δοξηϲ εαν γαρ ειϲελθη ειϲ ϲυναγωγην υμων ανηρ χρυϲοδακτυλιοϲ εν αιϲθητι λαμπρα ειϲελθη δε και πτωχοϲ εν ρυπαρα αιϲθητι ϗ επιβλεψηται επι το̅ φορουντα την εϲθητα την λαμπρα̅ και ειπητε ϲυ καθου ωδε καλωϲ και τω πτωχω ειπητε ϲυ ϲτηθι εκει η καθου ωδε υπο το {ποποδιον} μου ου διεκριθηται εν εαυτοιϲ και εγενεϲθαι κριται διαλογιϲμων πονηρων ακουϲατε αδελφοι μου αγαπητοι ουκ ο θ̅ϲ̅ εξελεξατο τουϲ πτωχουϲ τω κοϲμω πλουϲιουϲ εν πιϲτι και κληρονομουϲ τηϲ επαγγελιαϲ ηϲ επηγγειλατο τοιϲ αγαπωϲιν αυτον υμειϲ δε ητιμαϲατε τον πτωχον ουχ οι πλουϲιοι καταδυναϲτευουϲιν υμαϲ και αυτοι ελκουϲιν υμαϲ ειϲ κριτηρια ουκ αυτοι βλαϲφημουϲι̅ το καλον ονομα το επικληθεν εφ υμαϲ ει μεντοι νομον τελιται βαϲιλικον κατα την γραφην αγαπηϲειϲ το̅ πληϲιον ϲου ωϲ ϲεαυτον καλωϲ ποιειται ει δε προϲωπολημπτιται αμαρτιαν εργαζεϲθαι ελεγχομενοι υπο του νομου ωϲ παραβαται οϲτιϲ γαρ ολον τον νομον τηρηϲη πταιϲη δε εν ενι γεγονεν παντω̅ ενοχοϲ ο γαρ ειπων μη μοιχευϲιϲ ειπεν και μη φονευϲηϲ ει δε ου μοιχευειϲ φονευειϲ δε γεγοναϲ παραβατηϲ νομου ουτωϲ λαλειτε ϗ ουτω ποιειτε ωϲ δια νομου ελευθεριαϲ μελλοντεϲ κρινεϲθαι η γαρ κριϲιϲ ανελεοϲ τω μη ποιηϲαντι ελεοϲ κατακαυχαται ελεοϲ κριϲεωϲ τι το οφελοϲ αδελφοι μου εαν πιϲτιν λεγη τιϲ εχειν εργα δε μη εχη μη δυναται η πιϲτιϲ ϲωϲαι αυτον εαν αδελφοϲ η αδελφη γυμνοι υπαρχωϲιν και λειπομενοι τηϲ εφημερου τροφηϲ ειπε δε τι αυτοιϲ εξ υμων υπαγεται εν ιρηνη θερμαινεϲθαι και χορταζεϲθαι μη δωτε δε αυτοιϲ τα επιτηδια του ϲωματοϲ τι το οφελοϲ ουτωϲ και η πιϲτιϲ εαν μη εχη εργα νεκρα εϲτιν καθ εαυτην αλλ ερι τιϲ ϲυ πιϲτιν εχειϲ καγω εργα εχω διξο̅ μοι την πιϲτιν ϲου χωριϲ των εργων καγω ϲοι δειξω εκ των εργων μου τη̅ πιϲτιν ϲυ πιϲτευειϲ οτι ειϲ εϲτιν ο θ̅ϲ̅ καλωϲ ποιειϲ και τα δαιμονια πιϲτευουϲιν και φριϲϲουϲιν θελειϲ δε γνωνε ω ανθρωπε καινε οτι η πιϲτιϲ χωριϲ των εργων νεκρα εϲτιν αβρααμ ο πατηρ ημων ουκ εξ εργων εδικαιωθη ανενεγκαϲ ιϲαακ τον υ̅ν̅ αυτου επι το θυϲιαϲτηριον βλεπειϲ οτι η πιϲτιϲ ϲυνεργει τοιϲ εργοιϲ αυτου και εκ των εργων η πιϲτιϲ ετελειωθη και επληρωθη η γραφη η λεγουϲα επιϲτευϲεν δε αβρααμ τω θ̅ω̅ και ελογιϲθη αυτω ειϲ δικαιοϲυνην και φιλοϲ θ̅υ̅ εκληθη ορατε οτι εξ εργων δικαιουται ανθρωποϲ και ουκ εκ πιϲτεωϲ μονον ομοιωϲ δε και ρααβ η πορνη ουκ εξ εργω̅ εδικαιωθη υποδεξαμενη τουϲ αγγελουϲ και ετερα οδω εκβαλουϲα ωϲπερ γαρ το ϲωμα χωριϲ π̅ν̅ϲ̅ νεκρον εϲτι̅ ουτωϲ και η πιϲτιϲ χωριϲ εργων νεκρα εϲτιν
μη πολλοι διδαϲκαλοι γινεϲθε αδελφοι μου ειδοτεϲ οτι μειζον κριμα λημψομεθα πολλα γαρ πταιομεν απαντεϲ ει τιϲ εν λογω ου πταιει ουτοϲ τελειοϲ ανηρ δυναμενοϲ χαλιναγωγηϲαι και ολον το ϲωμα ει δε γαρ των ιππω̅ τουϲ χαλινουϲ ειϲ τα ϲτοματα βαλλομεν ειϲ το πιθεϲθαι αυτουϲ ημιν και ολον το ϲωμα αυτω̅ μεταγομεν ιδου και τα πλοια τηλικαυτα οντα και υπο ανεμων ϲκληρω̅ ελαυνομενα μεταγεται υπο ελαχιϲτου πηδαλιου οπου η ορμη του ευθυνοντοϲ βουλεται ουτωϲ και η γλωϲϲα μικρον μελοϲ εϲτιν και μεγαλαυχει ιδου ηλικον πυρ ηλικην υλην αναπτι η γλωϲϲα πυρ ο κοϲμοϲ τηϲ αδικιαϲ η γλωϲϲα καθιϲταται εν τοιϲ μελεϲι̅ ημων και ϲπιλουϲα ολον το ϲωμα και φλογιζουϲα το̅ τροχον τηϲ γενεϲεωϲ ημων και φλογιζομενη υπο τηϲ γεεννηϲ παϲα γαρ φυϲιϲ θηριων τε και πετινων ερπετων τε και εναλιων δαμαζεται και δεδαμαϲται τη φυϲει τη ανθρωπινη την δε γλωϲϲαν ουδειϲ δυναται δαμαϲαι α̅ν̅ω̅ν̅ ακαταϲτατον κακον μεϲτη ιου θανατηφορου εν αυτη ευλογουμεν τον κ̅ν̅ και πατερα και εν αυτη καταρωμεθα τουϲ ανθρωπουϲ τουϲ καθ ομοιωϲιν θ̅υ̅ γεγονοταϲ εκ του αυτου ϲτοματοϲ εξερχεται ευλογια και καταρα ου χρη αδελφοι μου ταυτα ουτωϲ γινεϲθαι μητι η πηγη εκ τηϲ αυτηϲ οπηϲ βρυει το γλυκυ και το πικρον μη δυναται αδελφοι μου ϲυκη ελεαϲ ποιηϲαι η αμπελοϲ ϲυκα ουτωϲ ουδε αλυκον γλυκυ ποιηϲαι υδωρ τιϲ ϲοφοϲ και επιϲτημων εν υμι̅ δειξατω εκ τηϲ καληϲ αναϲτροφηϲ τα εργα αυτου εν πραυτητι ϲοφιαϲ ει δε ζηλον πικρο̅ εχετε και εριθιαν εν ταιϲ καρδιαιϲ υμων μη κατακαυχαϲθαι τηϲ αληθιαϲ και ψευδεϲθαι ουκ εϲτιν αυτη η ϲοφια ανοθεν κατερχομενη αλλα επιγιοϲ ψυχικη δαιμονιωδηϲ οπου γαρ ζηλοϲ και εριθια εκει ϗ ακαταϲταϲια και παν φαυλον πραγμα η δε ανωθεν ϲοφια πρωτον μεν αγνη εϲτιν επειτα ιρηνικη επιεικηϲ ευπειθηϲ μεϲτη ελεουϲ και καρπων αγαθων αδιακριτοϲ ανυποκριτοϲ καρποϲ δε ο δικαιοϲυνηϲ εν ειρηνη ϲπιρεται τοιϲ ποιουϲιν ειρηνην
ποθεν πολεμοι και ποθεν μαχαι εν υμιν ουκ εντευθεν εκ των ηδονων υμων των ϲτρατευομενων εν τοιϲ μελεϲιν υμων επιθυμειτε και ουκ εχετε φονευετε και ζηλουτε και ου δυναϲθαι επιτυχειν μαχεϲθε και πολεμειτε και ουκ εχετε δια το μη αιτιϲθαι υμαϲ αιτιτε και ου λαμβανετε διοτι κακωϲ αιτιϲθαι ινα εν ταιϲ ηδοναιϲ υμων καταδαπανηϲητε μοιχαλειδεϲ ουκ οιδατε οτι η φιλια του κοϲμου τουτου εχθρα εϲτι̅ τω θ̅ω̅ εαν ουν βουληθη φιλοϲ ειναι του κοϲμου εχθρα του θ̅υ̅ καθιϲταται η δοκειται οτι κενωϲ η γραφη λεγει προϲ φθονον επιποθει το π̅ν̅α̅ ο κατωκιϲε̅ εν ημιν μιζονα δε διδωϲιν χαρι̅ διο λεγει ο θ̅ϲ̅ υπερηφανοιϲ αντιταϲϲεται ταπινοιϲ δε διδωϲιν χαρι̅ υποταγητε ουν τω θ̅ω̅ αντιϲτητε δε τω διαβολω και φευξετε αφ υμων εγγιϲατε τω θ̅ω̅ και εγγιει υμι̅ καθαριϲατε χειραϲ αμαρτωλοι και αγνιϲατε καρδιαϲ διψυχοι ταλαιπωρηϲατε ϗ πενθηϲατε κλαυϲατε ο γελωϲ υμων ειϲ πενθοϲ μεταϲτραφητω και η χαρα ειϲ κατηφιαν ταπινωθητε ουν ενωπιον κ̅υ̅ και υψωϲει υμαϲ μη καταλαλειται αλληλων αδελφοι ο καταλαλων αδελφου η κρινων τον αδελφον αυτου καταλαλει νομου ϗ κρινι νομον ει δε νομον κρινιϲ ουκ ει ποιητηϲ νο αλλα κριτηϲ ειϲ εϲτιν ο νομοθετηϲ και κριτηϲ ο δυναμενοϲ ϲωϲαι και απολεϲαι ϲυ δε τιϲ ει ο κρινων τον πληϲιον αγε νυν οι λεγοντεϲ ϲημερον η αυριον πορευϲομεθα ειϲ τηνδε την πολιν και ποιηϲωμεν εκει ενιαυτον και εμπορευϲομεθα και κερδηϲομεν οιτινεϲ ουκ επιϲταϲθε το τηϲ αυριον ποια η ζωη υμων η προϲ ολιγον φαινομενη επειτα και αφανιζομενη αντι του λεγιν υμαϲ εαν ο κ̅ϲ̅ θεληϲη και ζηϲομεν και ποιηϲομεν τουτο η εκινο νυν δε κατακαυχαϲθε εν ταιϲ αλαζονιαιϲ υμων απαϲα καυχηϲειϲ τοιαυτη πονηρα εϲτι̅ ειδοτι ουν καλον ποιειν και μη ποιουντι αμαρτια αυτω εϲτιν
αγε νυν οι πλουϲιοι κλαυϲατε ολολυζοντεϲ επι ταιϲ ταλαιπωριεϲ υμω̅ ταιϲ επερχομεναιϲ υμιν ο πλουτοϲ υμων ϲεϲηπεν και τα ιματια υμων ϲητοβρωτα γεγονεν ο χρυϲοϲ υμων και ο αργυροϲ κατιωται και ο ιοϲ αυτων ειϲ μαρτυριον υμιν εϲτε και φαινετε ταϲ ϲαρκαϲ υμω̅ ωϲ πυρ εθηϲαυριϲατε εν εϲχαταιϲ ημεραιϲ ιδου ο μιϲθοϲ των εργατων των αμηϲαντων ταϲ χωραϲ υμων ο αφυϲτερημενοϲ αφ υμων κραζει και αι βοαι των θεριϲαντω̅ ειϲ τα ωτα κ̅υ̅ ϲαβαωθ ειϲεληλυθαϲι̅ ετρυφηϲατε {ενι} τηϲ γηϲ και εϲπαταληϲατε εθρεψατε ταϲ καρδιαϲ υμω̅ εν ημερα ϲφαγηϲ κατεδικαϲατε εφονευϲατε τον δικαιον ουκ αντιταϲϲεται υμιν μακροθυμηϲατε ουν αδελφοι εωϲ τηϲ παρουϲιαϲ του κ̅υ̅ ιδου ο γεωργοϲ εκδεχεται τον τιμιον καρπον τηϲ γηϲ μακροθυμω̅ επ αυτω εωϲ αν λαβη καρπον τον προιμον και οψιμον μακροθυμηϲατε ουν και υμιϲ ϲτηριξατε ταϲ καρδιαϲ υμων οτι η παρουϲια του κ̅υ̅ ηγγικεν μη ϲτεναζετε κατα αλληλων αδελφοι ινα μη κριθητε ιδου ο κριτηϲ προ των θυρων εϲτηκεν {υποδι�μα} λαβετε αδελφοι μου τηϲ καλοκαγαθιαϲ και τηϲ μακροθυμιαϲ τουϲ προφηταϲ οι ελαληϲαν εν ονοματι κ̅υ̅ ιδου μακαριζομεν τουϲ υπομινανταϲ τη̅ υπομονην ιωβ ηκουϲατε και το τελοϲ κ̅υ̅ ειδετε οτι πολυϲπλαγχνοϲ εϲτιν ο κ̅ϲ̅ και οικτειρμων προ παντων ουν αδελφοι μου μη ομνυετε μητε τον ουρανον μητε την γην μητε αλλον τινα ορκο̅ ητω δε ο λογοϲ υμων το ναι ναι και το ου ου ινα μη υπο κριϲιν πεϲητε κακοπαθει τιϲ εν υμιν προϲευχεϲθω ευθυμι τιϲ ψαλλετω αϲθενι τιϲ {αϲ} εν υμιν προϲκαλεϲαϲθω τουϲ πρεϲβυτερουϲ τηϲ εκκληϲιαϲ και προϲευξαϲθωϲαν επ αυτουϲ αλιψαντεϲ αυτον ελαιω εν τω ονοματι του κ̅υ̅ και η ευχη τηϲ πιϲτεωϲ ϲωϲει τον καμνο̅τα και εγερι αυτον ο κ̅ϲ̅ καν αμαρτιαϲ η πεποιηκωϲ αφεθηϲεται αυτω εξομολογιϲθαι ου̅ αλληλοιϲ ταϲ αμαρτιαϲ και ευχεϲθαι υπερ αλληλων οπωϲ ιαθητε πολυ ιϲχυει δεηϲιϲ δικαιου ενεργουμενη ηλιαϲ ανθρωποϲ ην ομοιοπαθηϲ ημιν και προϲευχη προϲηυξατο του μη βρεξαι και ουκ εβρεξεν επι τηϲ γηϲ ενιαυτουϲ τριϲ και μηναϲ εξ και παλιν προϲηυξατο και ο ουρανοϲ εδωκεν τον υετον και η γη εβλαϲτηϲε̅ τον καρπον αυτηϲ αδελφοι μου εαν τιϲ εν υμιν πλανηθη απο τηϲ οδου τηϲ αληθιαϲ και επιϲτρεψη τιϲ αυτον γιγνωϲκετω οτι ο επιϲτρεψαϲ αμαρτωλον εκ πλανηϲ οδου αυτου ϲωϲει ψυχην αυτου εκ θανατου ϗ καλυψει πληθοϲ αμαρτιων