Библия › Codex 02 › ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄

ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄

παυλοϲ αποϲτολοϲ ι̅υ̅ χ̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ κατ επαγγελειαν ζωηϲ τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ τιμοθεω αγαπητω τεκνω χαριϲ ελεοϲ ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ και χ̅υ̅ ι̅υ̅ του κ̅υ̅ ημων χαριν εχω τω θ̅ω̅ ω λατρευω απο προγονων εν καθαρα ϲυνειδηϲει ωϲ αδιαλειπτο̅ εχω την περι ϲου μνειαν εν ταιϲ δεηϲεϲιν μου νυκτοϲ και ημεραϲ επιποθω̅ ϲε ιδειν μεμνημενοϲ ϲου των δακρυων ινα χαραϲ πληρωθω υπομνηϲιν λαβων τηϲ εν ϲοι ανυποκριτου πιϲτεωϲ ητιϲ ενωκηϲεν πρωτον εν τη μαμμη ϲου λωιδι και τη μ̅ρ̅ι̅ ϲου ευνικη πεπειϲμαι δε οτι και εν ϲοι δι ην αιτιαν αναμιμνηϲκω ϲε αναζωπυρειν το χαριϲμα του χ̅υ̅ ο εϲτιν εν ϲοι δια τηϲ επιθεϲεωϲ των χειρων μου ου γαρ εδωκεν ημιν ο θ̅ϲ̅ π̅ν̅α̅ διλειαϲ αλλα δυναμεωϲ και αγαπηϲ και ϲωφρονιϲμου μη ουν επαιϲχυνθηϲ το μαρτυριον του κ̅υ̅ ημων μηδε εμε τον δεϲμιον αυτου αλλα ϲυνκακοπαθηϲον τω ευαγγελιω κατα δυναμιν θ̅υ̅ του ϲωϲαντοϲ ημαϲ και καλεϲαντοϲ κληϲει αγια ου κατα τα εργα ημων αλλα κατα ιδια̅ προθεϲιν και χαριν την δοθειϲαν ημιν εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ προ χρονων αιωνιων φανερωθειϲαν δε νυν δια τηϲ επιφανειαϲ του ϲ̅ρ̅ϲ̅ ημων χ̅υ̅ ι̅υ̅ καταργηϲαντοϲ μεν τον θανατον φωτιϲαντοϲ δε ζωην και αφθαρϲιαν δια του ευαγγελιου ειϲ ο ετεθη̅ εγω {κηρυξαι} αποϲτολοϲ και διδαϲκαλοϲ δι ην αιτια̅ και ταυτα παϲχω αλλ ουκ επαιϲχυνομαι οιδα γαρ ω πεπιϲτευκα και πεπειϲμαι οτι δυνατοϲ εϲτιν τη̅ παραθηκην μου φυλαξαι ειϲ εκεινην την ημεραν υποτυπωϲιν εχε υγιαινοντων λογων ων παρ εμου ηκουϲαϲ εν πιϲτει και αγαπη τη εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ την καλην παραθηκη̅ φυλαξον δια π̅ν̅ϲ̅ αγιου του ενοικουντοϲ εν ημιν οιδαϲ τουτο οτι απεϲτραφηϲα̅ με παντεϲ οι εν τη αϲια ων εϲτι̅ φυγελλοϲ και ερμογενηϲ δωη ελεοϲ ο κ̅ϲ̅ τω ονιϲιφορου οικω οτι πολλακειϲ με ανεψυξεν και την αλυϲιν μου ουκ επαιϲχυνθη αλλα γενομενοϲ εν ρωμη ϲπουδαιοτερωϲ εζητηϲεν με και ευρεν δωη αυτω ο κ̅ϲ̅ ευρειν ελεοϲ παρα κ̅υ̅ εν εκεινη τη ημερα και οϲα εν εφεϲω διηκονηϲεν βελτιον ϲυ γινωϲκειϲ

ϲυ ουν τεκνον μου ενδυναμου εν τη χαριτι τη εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ και α ηκουϲαϲ παρ εμου δια πολλων μαρτυρων ταυτα παραθου πιϲτοιϲ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ οιτινεϲ ικανοι εϲονται και ετερουϲ διδαξαι ϲυνκακοπαθηϲον ωϲ καλοϲ ϲτρατιωτηϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ ουδειϲ ϲτρατευομενοϲ ενπλεκετε ταιϲ του βιου πραγματιαιϲ ινα τω ϲτρατολογηϲα̅τι αρεϲη εαν και αθλη τιϲ ου ϲτεφανουται εαν μη νομιμωϲ αθληϲη τον κοπιωντα γεωργον δει πρωτο̅ των καρπων μεταλαμβανειν νοι ο λεγω δωϲει γαρ ϲοι ο κ̅ϲ̅ ϲυνεϲιν εν παϲιν μνημονευε ι̅ν̅ χ̅ν̅ εγηγερμενον εκ νεκρων εκ ϲπερματοϲ δ̅α̅δ̅ κατα το ευαγγελιο̅ μου εν ω κακοπαθω μεχρι δεϲμων ωϲ κακουργοϲ αλλα ο λογοϲ του θ̅υ̅ ου δεδεται δια τουτο παντα υπομενω δια τουϲ εκλεκτουϲ ινα και αυτοι ϲωτηριαϲ τυχωϲιν τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ μετα δοξηϲ αιωνιου πιϲτοϲ ο λογοϲ ει γαρ ϲυναπεθανομεν και ϲυνζηϲομεν ει υπομενομεν και ϲυνβαϲιλευϲωμεν ει αρνηϲομεθα κακεινοϲ αρνηϲεται ημαϲ ει απιϲτουμεν εκεινοϲ πιϲτοϲ μενει αρνηϲαϲθε γαρ εαυτον ου δυναται ταυτα υπομιμνηϲκε διαμαρτυρομενοϲ ενωπιον του κ̅υ̅ μη λογομαχει επ ουδεν χρηϲιμον επι καταϲτροφη των ακουοντων ϲπουδαϲον ϲεαυτον δοκιμον παραϲτηϲαι τω χ̅ω̅ εργατην ανεπαιϲχυντον ορθοτομουντα τον λογο̅ τηϲ αληθειαϲ ταϲ δε βεβηλουϲ κενοφωνιαϲ περιιϲταϲο επι πλειον γαρ προκοψουϲιν αϲεβειαϲ και ο λογοϲ αυτων ωϲ γαγγραινα νομην εξει ων εϲτιν υμενεοϲ και φιλητοϲ οιτινεϲ περι την αληθειαν ηϲτοχηϲα̅ λεγοντεϲ την αναϲταϲιν ηδη γεγονεναι και ανατρεπουϲιν την τινων πιϲτιν ο {μεντοιϲ ϲτερεοιϲ} θεμελιοϲ του θ̅υ̅ εϲτηκεν εχων την ϲφραγιδα ταυτην εγνω κ̅ϲ̅ τουϲ ονταϲ αυτου και αποϲτητω απο αδικιαϲ παϲ ο ονομαζων το ονομα κ̅υ̅ εν μεγαλη δε {οια} ουκ εϲτιν μονον ϲκευη χρυϲα και αργυρα αλλα και ξυλινα και οϲτρακινα και α μεν ειϲ τιμην α δε ειϲ ατιμιαν εαν ουν τιϲ εκκαθερη εαυτον απο τουτων εϲται ϲκευοϲ ειϲ τιμην ηγιαϲμενον ευχρηϲτον τω δεϲποτη ειϲ παν εργον αγαθον ητοιμαϲμενον ταϲ δε νεωτερικαϲ επιθυμιαϲ φευγε {δικαι} δε δικαιοϲυνην πιϲτιν αγαπην ειρηνην μετα παντων των αγαπωντων τον κ̅ν̅ εκ καθαραϲ καρδιαϲ ταϲ δε μωραϲ και απαιδευτουϲ ζητηϲειϲ παραιτου ειδωϲ οτι γεννωϲι μαχαϲ δουλον δε κ̅υ̅ ου δει μαχεϲθαι αλλα ηπιο̅ ειναι προϲ πανταϲ διδακτικο̅ ανεξικακον εν πραυτητι παιδευοντα τουϲ αντιδιατιθεμενουϲ μηποτε δωη αυτοιϲ ο θ̅ϲ̅ μετανοιαν ειϲ επιγνωϲιν αληθειαϲ ελθειν και {αν�����ϲιν} εκ τηϲ του διαβολου παγιδοϲ εζωγρημενοι υπ αυτου ειϲ το εκεινου θελημα

τουτο δε γεινωϲκετε οτι εν εϲχαταιϲ ημεραιϲ ενϲτηϲονται καιροι χαλεποι εϲονται γαρ οι α̅ν̅ο̅ι̅ φιλαυτοι φιλαργυροι αλαζονεϲ υπερηφανοι βλαϲφημοι γονευϲιν απιθειϲ αχαριϲτοι ανοϲιοι αϲτοργοι αϲπο̅δοι διαβολοι ακρατειϲ ανημεροι φιλαγαθοι προδοται προπετειϲ τετυφωμενοι φιληδονοι μαλλον η φιλοθεοι εχοντεϲ μορφωϲιν ευϲεβειαϲ την δε δυναμιν αυτηϲ ηρνημενοι και τουτουϲ αποτρεπου εκ τουτων γαρ εϲιν οι ενδυνοντεϲ ειϲ ταϲ οικιαϲ και αιχμαλωτιζοντεϲ γυναικαρια ϲεϲωρευμενα {αμαρτιαϲ} αγομενα επιθυμιαιϲ και ηδοναιϲ ποικιλαιϲ παντοτε μανθανοντα και μηδεποτε ειϲ επιγνωϲιν αληθειαϲ ελθειν δυναμενα ον τροπον δε ιαννηϲ και ιαμβρηϲ αντεϲτηϲαν μωϲει ουτωϲ και ουτοι ανθιϲτανται τη αληθεια α̅ν̅ο̅ι̅ κατεφθαρμενοι τον νου̅ αδοκιμοι περι την πιϲτιν αλλ ου προκοψουϲιν επι πλιο̅ η γαρ διανοια αυτων εκδηλοϲ εϲται παϲιν ωϲ και η εκεινω̅ εγενετο ϲυ δε παρηκολουθηϲαϲ μου τη διδαϲκαλεια τη αγωγη τη προθεϲει τη πιϲτει τη μακροθυμια τη υπομονη τοιϲ διωγμοιϲ τοιϲ παθημαϲιν οια μοι εγενοντο εν αντιοχια εν ικονιω εν λυϲτροιϲ οιουϲ διωγμουϲ υπηνεγκα και εκ παντων με ερυϲατο ο κ̅ϲ̅ και παντεϲ δε οι θελοντεϲ ζην ευϲεβωϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ διωχθηϲονται πονηροι δε α̅ν̅ο̅ι̅ και γοητεϲ προκοψουϲιν επι το χειρον πλανωντεϲ και πλανωμενοι ϲυ δε μενε εν οιϲ εμαθεϲ και επιϲτωθηϲ ειδωϲ παρα τινω̅ εμαθεϲ και οτι απο βρεφουϲ τα ιερα γραμματα οιδαϲ τα δυναμενα ϲε ϲοφιϲαι ειϲ ϲωτηριαν δια πιϲτεωϲ τηϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ παϲα γραφη θεοπνευϲτοϲ και ωφελειμοϲ προϲ διδαϲκαλειαν προϲ ελεγμο̅ προϲ επανορθωϲιν προϲ παιδιαν την εν δικαιοϲυνη ινα αρτιοϲ η ο του θ̅υ̅ α̅ν̅ο̅ϲ̅ προϲ πα̅ εργον αγαθον εξηρτιϲμενοϲ

διαμαρτυρομαι ενωπιον του θ̅υ̅ και χ̅υ̅ ι̅υ̅ του μελλοντοϲ κρινειν ζωνταϲ και νεκρουϲ και την επιφανειαν αυτου και την βαϲιλειαν αυτου κηρυξον τον λογον επιϲτηθι ευκαιρωϲ ακαιρωϲ ελεγξον επιτιμηϲον παρακαλεϲον εν παϲη μακροθυμια και διδαχη εϲται γαρ καιροϲ οτε τηϲ υγιαινουϲηϲ διδαϲκαλειαϲ ουκ ανεξονται αλλα κατα ταϲ ιδιαϲ επιθυμιαϲ εαυτοιϲ επιϲωρευϲουϲιν διδαϲκαλουϲ κνηθομενοι την ακοην και απο μεν τηϲ αληθειαϲ τη̅ ακοην {επιϲτρεψουϲιν} επι δε τουϲ μυθουϲ εκτραπηϲονται ϲυ δε νηφε εν παϲιν κακοπαθηϲον ωϲ καλοϲ ϲτρατιωτηϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ εργον ποιηϲον ευαγγελιϲτου την διακονιαν ϲου πληροφορηϲον εγω γαρ ηδη ϲπενδομαι και ο καιροϲ τηϲ αναλυϲεωϲ μου εφεϲτηκεν τον καλο̅ αγωνα ηγωνιϲμαι τον δρομον τετελεκα την πιϲτιν τετηρηκα λοιπον αποκειται μοι ο τηϲ δικαιοϲυνηϲ ϲτεφανοϲ ον αποδωϲει μοι ο κ̅ϲ̅ εν εκεινη τη ημερα ο δικαιοϲ κριτηϲ ου μονον δε εμοι αλλα και παϲιν τοιϲ ηγαπηκοϲιν την επιφανειαν αυτου ϲπουδαϲον ελθειν προϲ με ταχεωϲ δημαϲ γαρ με εγκατελειπεν αγαπηϲαϲ τον νυ̅ αιωνα και επορευθη ειϲ θεϲϲαλονικην κρηϲκηϲ ειϲ γαλατιαν τιτοϲ ειϲ δερματιαν λουκαϲ εϲτιν μονοϲ μετ εμου μαρκον αναλαβων αγαγε μετα ϲεαυτου εϲτιν γαρ μοι ευχρηϲτοϲ ειϲ διακονιαν τυχικον δε απεϲτειλα ειϲ εφεϲον τον φελονην ον απελειπο̅ εν τρωαδι παρα καρπω ερχομενοϲ φερε και τα βιβλια μαλιϲτα ταϲ μεμβραναϲ αλεξανδροϲ ο χαλκευϲ πολλα μοι κακα ενεδειξατο αποδωϲει αυτω ο κ̅ϲ̅ κατα τα εργα αυτου ον και ϲυ φυλαϲϲου λιαν γαρ αντεϲτη τοιϲ ημετεροιϲ λογοιϲ εν τη πρωτη μου απολογια ουδειϲ μοι παρεγενετο αλλα παντεϲ με εγκατελειπον μη αυτοιϲ λογιϲθειη ο δε κ̅ϲ̅ παρεϲτη και ενεδυναμωϲεν με ινα δι εμου το κηρυγμα πληροφορηθη και ακουϲωϲιν παντα τα εθνη και ερυϲθην εκ ϲτοματοϲ λεοντοϲ ρυϲεται με ο κ̅ϲ̅ απο παντοϲ εργου πονηρου και ϲωϲει ειϲ την βαϲιλειαν αυτου την επουρανιο̅ αυτω η δοξα ειϲ τουϲ αιωναϲ των αιωνων αμην αϲπαϲαι πριϲκαν και ακυλαν και τον ονηϲιφορου οικο̅ εραϲτοϲ εμεινεν εν κορινθω τροφιμον δε απελιπον εν μηλωτω αϲθενουντα ϲπουδαϲον προ χειμωνοϲ ελθειν αϲπαζετε ϲε ευβουλοϲ και πουδηϲ και λινοϲ και κλαυδια και οι αδελφοι παντεϲ ο κ̅ϲ̅ ι̅ϲ̅ μετα του π̅ν̅ϲ̅ ϲου η χαριϲ μεθ υμων



2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.