Библия › Codex 02 › ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ
παυλοϲ αποϲτολοϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ δια θεληματοϲ θ̅υ̅ και τιμοθεοϲ ο αδελφοϲ τοιϲ εν κολαϲϲαιϲ αγιοιϲ και πιϲτοιϲ αδελφοιϲ εν χ̅ω̅ ι̅υ̅ χαριϲ υμιν και ειρηνη απο θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ ημων και κ̅υ̅ ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευχαριϲτουμεν τω θ̅ω̅ και π̅ρ̅ι̅ του κ̅υ̅ ημων ι̅υ̅ χ̅υ̅ παντοτε περι υμων προϲευχομενοι ακουϲαντεϲ την πιϲτιν υμων εν κ̅ω̅ ι̅υ̅ και την αγαπην ην εχετε ειϲ πανταϲ τουϲ αγιουϲ δια την ελπιδα την αποκειμενην υμιν εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ην προηκουϲατε εν τω λογω τηϲ αληθειαϲ του ευαγγελιου του παροντοϲ ειϲ υμαϲ καθωϲ και εν παντι τω κοϲμω εϲτιν καρποφορουμενον και αυξανομενον καθωϲ και εν υμιν αφ ηϲ ημεραϲ ηκουϲατε και επεγνωτε την χαρι̅ του θ̅υ̅ εν αληθεια καθωϲ εμαθετε απο επαφρα του αγαπητου ϲυνδουλου ημων οϲ εϲτι̅ πιϲτοϲ υπερ ημων διακονοϲ του χ̅υ̅ ο και δηλωϲαϲ ημιν τη̅ υμων αγαπην εν π̅ν̅ι̅ δια τουτο και ημειϲ αφ ηϲ ημεραϲ ηκουϲαμεν ου παυομεθα υπερ υμων προϲευχομενοι και αιτουμενοι ινα πληρωθητε την επιγνωϲιν του θεληματοϲ αυτου εν παϲη ϲοφια και ϲυνεϲει π̅ν̅ι̅κ̅η̅ περιπατηϲαι αξιωϲ του κ̅υ̅ ειϲ παϲαν αρεϲκιαν εν παντι εργω αγαθω καρποφορουντεϲ και αυξανομενοι τη επιγνωϲει του θ̅υ̅ εν παϲη δυναμει δυναμουμενοι κατα το κρατοϲ τηϲ δοξηϲ αυτου ειϲ παϲαν υπομονην και μακροθυμιαν μετα χαραϲ ευχαριϲτουντεϲ τω π̅ρ̅ι̅ τω ικανωϲαντι ημαϲ ειϲ την μεριδα του κληρου των αγιων εν τω φωτι οϲ ερρυϲατο ημαϲ εκ τηϲ εξουϲιαϲ του ϲκοτουϲ και μετεϲτηϲεν ειϲ την βαϲιλειαν του υιου τηϲ αγαπηϲ αυτου εν ω εχομεν την απολυτρωϲιν την αφεϲιν των αμαρτιω̅ οϲ εϲτιν εικων του θ̅υ̅ του αορατου πρωτοτοκοϲ παϲηϲ κτιϲεωϲ οτι εν αυτω εκτιϲθη τα παντα τα εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ και τα επι τηϲ γηϲ τα ορατα και τα αορατα ειτε θρονοι ειτε κυριοτητεϲ ειτε αρχαι ειτε εξουϲιαι τα παντα δι αυτου και ειϲ αυτο̅ εκτιϲται και αυτοϲ εϲτιν προ παντων και τα παντα εν αυτω ϲυνεϲτηκεν και αυτοϲ εϲτι̅ η κεφαλη του ϲωματοϲ τηϲ εκκληϲιαϲ οϲ εϲτιν αρχη πρωτοτοκοϲ εκ των νεκρων ινα γενηται εν παϲιν αυτοϲ πρωτευων οτι εν αυτω ηυδοκηϲεν παν το πληρωμα κατοικηϲαι και δι αυτου αποκαταλλαξη τα παντα ειϲ αυτον ειρηνοποιηϲαϲ δια του αιματοϲ του ϲταυρου αυτου δι αυτου ειτε τα επι τηϲ γηϲ ειτε τα εν τοιϲ ο̅υ̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ και υμαϲ ποτε ονταϲ απηλλοτριωμενουϲ και εχθρουϲ τη διανοια εν τοιϲ εργοιϲ τοιϲ πονηροιϲ νυνι δε αποκατηλλαξεν εν τω ϲωματι τηϲ ϲαρκοϲ αυτου δια του θανατου αυτου παραϲτηϲαι υμαϲ αγιουϲ και αμωμουϲ και ανεγκλητουϲ κατενωπιον αυτου ει γε επιμενετε τη πιϲτει τεθεμελιωμενοι και εδραιοι και μη μετακεινουμενοι απο τηϲ ελπιδοϲ του ευαγγελιου ου ηκουϲαται του κηρυχθεντοϲ εν παϲη κτιϲει τη υπο τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ ου εγενομην εγω παυλοϲ κηρυξ και αποϲτολοϲ και διακονοϲ νυν χαιρω εν τοιϲ παθημαϲιν υπερ υμω̅ και ανταναπληρω τα υϲτερηματα των θλιψεων του χ̅υ̅ εν τη ϲαρκι μου υπερ του ϲωματοϲ αυτου ο εϲτιν η εκκληϲια ηϲ εγενομην εγω παυλοϲ διακονοϲ κατα την οικονομιαν του θ̅υ̅ την δοθειϲαν μοι ειϲ υμαϲ πληρωϲαι τον λογον του θ̅υ̅ το μυϲτηριον το αποκεκρυμμενον απο των αιωνων και απο των γενεων νυνι δε εφανερωθη τοιϲ αγιοιϲ αυτου οιϲ ηθεληϲεν ο θ̅ϲ̅ γνωριϲαι τι το πλουτοϲ τηϲ δοξηϲ του μυϲτηριου τουτου εν τοιϲ εθνεϲιν ο εϲτιν χ̅ϲ̅ εν υμιν η ελπιϲ τηϲ δοξηϲ ον ημειϲ καταγγελλομεν νουθετου̅τεϲ παντα α̅ν̅ο̅ν̅ και διδαϲκο̅τεϲ παντα α̅ν̅ο̅ν̅ εν παϲη ϲοφια ινα παραϲτηϲωμεν πα̅τα α̅ν̅ο̅ν̅ τελειον εν χ̅ω̅ ειϲ ο και κοπιω αγωνιζομενοϲ κατα την ενεργειαν αυτου την ενεργουμενην εν εμοι εν δυναμει
θελω γαρ υμαϲ ειδενα ηλικον αγωνα εχω υπερ υμων και των ε̅ λαοδικια και οϲοι ουχ εωρακαν το προϲωπον μου εν ϲαρκι ινα παρακληθωϲιν αι καρδιαι αυτων ϲυμβιβαϲθεντεϲ εν αγαπη και ειϲ παν το πλουτοϲ τηϲ πληροφοριαϲ τηϲ ϲυνεϲεωϲ ειϲ επιγνωϲιν του μυϲτηριου του θ̅υ̅ π̅ρ̅ϲ̅ του χ̅υ̅ εν ω ειϲιν παντεϲ οι θηϲαυροι τηϲ ϲοφιαϲ και τηϲ γνωϲεωϲ αποκρυφοι τουτο {} λεγω ινα μηδειϲ υμαϲ παραλογιζητε εν πιθανολογια ει γαρ και τη ϲαρκι απειμει αλλα τω π̅ν̅ι̅ ϲυν υμιν ειμι χαιρων και βλεπων υμων την ταξιν και το ϲτερεωμα τηϲ ειϲ χ̅ν̅ πιϲτεωϲ υμων ωϲ ουν παρελαβετε τον χ̅ν̅ ι̅ν̅ τον κ̅ν̅ εν αυτω περιπατειτε ερριζωμενοι και εποικοδομουμενοι εν αυτω και βεβαιουμενοι εν πιϲτει καθωϲ εδιδαχθητε περιϲϲευοντεϲ εν ευχαριϲτεια βλεπεται μη τιϲ εϲται υμαϲ ο ϲυλαγωγων δια τηϲ φιλοϲοφιαϲ και καινηϲ απατηϲ κατα την παραδοϲιν των α̅ν̅ω̅ν̅ κατα τα ϲτοιχια του κοϲμου και ου κατα χ̅ν̅ οτι εν αυτω κατοικει παν το πληρωμα τηϲ θεοτητοϲ ϲωματικωϲ και εϲται εν αυτω πεπληρωμενοι οϲ εϲτιν η κεφαλη παϲηϲ αρχηϲ και εξουϲιαϲ εν ω και περιετμηθητε περιτομη αχειροποιητω εν τη απεκδυϲει του ϲωματοϲ τηϲ ϲαρκοϲ εν τη περιτομη του χ̅υ̅ ϲυνταφεντεϲ αυτω εν τω βαπτιϲματι εν ω και ϲυνηγερθητε δια τηϲ πιϲτεωϲ τηϲ ενεργειαϲ του θ̅υ̅ του εγειραντοϲ αυτο̅ εκ νεκρων και υμαϲ νεκρουϲ ονταϲ εν τοιϲ παραπτωμαϲιν και τη ακροβυϲτεια τηϲ ϲαρκοϲ υμων ϲυνεζωοποιηϲεν υμαϲ ϲυν αυτω χαριϲαμενοϲ ημιν παντα τα παραπτωματα εξαλειψαϲ το καθ ημων χειρογραφον τοιϲ δογμαϲι̅ ο ην υπεναντιον ημιν και αυτο ηρκεν εκ μεϲου προϲηλωϲαϲ αυτο τω ϲταυρω απεκδυϲαμενοϲ ταϲ αρχαϲ και ταϲ εξουϲιαϲ εδιγματιϲεν εν παρρηϲια θριαμβευϲαϲ αυτουϲ εν αυτω μη ουν τιϲ υμαϲ κρινετω εν βρωϲει η εν ποϲει η ε̅ μερει εορτηϲ η νουμηνιαϲ η ϲαββατων α εϲτιν ϲκια των μελλοντων το δε ϲωμα του χ̅υ̅ μηδειϲ υμαϲ καταβραβευετω θελων εν ταπεινοφροϲυνη και θρηϲκεια των αγγελων α εωρακεν εμβατευων εικη φυϲιουμενοϲ υπο του νοοϲ τηϲ ϲαρκοϲ αυτου και ου κρατων την κεφαλην εξ ου παν το ϲωμα δια τω̅ αφων και ϲυνδεϲμων επιχορηγουμενον και ϲυνβιβαζομενο̅ αυξει την αυξηϲιν του θ̅υ̅ ει απεθανετε ϲυν χ̅ω̅ απο των ϲτοιχιων του κοϲμου τι ωϲ ζω̅τεϲ εν κοϲμω δογματιζεϲθαι μη αψη μηδε γευϲη μηδε θειγηϲ α εϲτιν παντα ειϲ φθοραν τη αποχρηϲει κατα τα ενταλματα και διδαϲκαλειαϲ των α̅ν̅ω̅ν̅ ατινα εϲτιν λογον μεν εχοντα ϲοφιαϲ εν εθελοθρηϲκια και ταπεινοφροϲυνη και αφειδια ϲωματοϲ ουκ εν τιμη τινι προϲ πληϲμονην τηϲ ϲαρκοϲ
ει ουν ϲυνηγερθητε τω χ̅ω̅ τα ανω ζητειται ου ο χ̅ϲ̅ εϲτιν εν δεξια του θ̅υ̅ καθημενοϲ τα ανω φρονειτε μη τα επι τηϲ γηϲ απεθανετε γαρ και η ζωη υμων κεκρυπται ϲυν τω χ̅ω̅ εν τω θ̅ω̅ οταν ο χ̅ϲ̅ φανερωθη η ζωη υμω̅ τοτε και υμειϲ φανερωθηϲεϲθαι εν δοξη νεκρωϲατε ουν τα μελη υμων τα επι τηϲ γηϲ πορνιαν ακαθαρϲιαν παθοϲ επιθυμιαν κακην και την πλεονεξιαν ητιϲ εϲτι̅ ειδωλολατρεια δι α ερχεται η οργη του θ̅υ̅ επι τουϲ υιουϲ τηϲ απιθειαϲ εν οιϲ και υμειϲ περιεπατηϲατε ποτε οτε εζητε εν τουτοιϲ νυνι δε αποθεϲθαι και υμειϲ τα παντα οργην θυμον κακιαν βλαϲφημειαν αιϲχρολογιαν εκ του ϲτοματοϲ υμων μη ψευδεϲθαι ειϲ αλληλουϲ απεκδυϲαμενοι τον παλαιον α̅ν̅ο̅ν̅ ϲυν ταιϲ πραξεϲιν αυτου και ενδυϲαμενοι τον νεον τον ανακαινουμενον ειϲ επιγνωϲιν κατ εικονα του κτειϲαντοϲ αυτο̅ οπου ουκ ενι ελλην και ιουδαιοϲ περιτομη και ακροβυϲτεια βαρβαροϲ κυθηϲ δουλοϲ και ελευθεροϲ αλλα παντα και εν παϲιν χ̅ϲ̅ ενδυϲαϲθε ουν ωϲ εκλεκτοι θ̅υ̅ αγιοι και ηγαπημενοι ϲπλαγχνα οικτειρμου χρηϲτοτητα ταπεινοφροϲυνην πραυτητα μακροθυμια̅ ανεχομενοι αλληλων και χαριζομενοι εαυτοιϲ εαν τιϲ προϲ τινα εχη {μορφην} καθωϲ και ο κ̅ϲ̅ εχαριϲατο υμιν ουτωϲ και υμειϲ επι παϲι δε τουτοιϲ την αγαπην ο εϲτιν ϲυνδεϲμοϲ τηϲ τελειοτητοϲ και η ειρηνη του χ̅υ̅ βραβευετω εν ταιϲ καρδιαιϲ υμων ειϲ ην και εκληθητε εν ενι ϲωματι και ευχαριϲτοι γεινεϲθαι ο λογοϲ του θ̅υ̅ ενοικειτω εν υμιν πλουϲιωϲ εν παϲη ϲοφια διδαϲκοντεϲ και νουθετουντεϲ εαυτουϲ ψαλμοιϲ υμνοιϲ και ωδαιϲ π̅ν̅ι̅κ̅α̅ι̅ϲ̅ εν χαριτι αδοντεϲ εν ταιϲ καρδιαιϲ υμω̅ τω θ̅ω̅ και παν ο τι αν ποιητε εν λογω η εν εργω παντα εν ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ ευχαριϲτουντεϲ τω θ̅ω̅ π̅ρ̅ι̅ δι αυτου αι γυναικεϲ υποταϲϲεϲθε τοιϲ ανδραϲιν ωϲ ανηκεν εν κ̅ω̅ οι ανδρεϲ αγαπατε ταϲ γυναικαϲ και μη πικρενεϲθαι προϲ αυταϲ τα τεκνα υπακουετε τοιϲ γονευϲιν κατα παντα τουτο γαρ ευαρεϲτον εϲτιν εν κ̅ω̅ οι π̅ρ̅ε̅ϲ̅ μη παροργιζετε τα τεκνα υμων ινα μη αθυμωϲιν οι δουλοι υπακουετε κατα παντα τοιϲ κατα ϲαρκα κυριοιϲ μη εν οφθαλμοδουλεια ωϲ ανθρωπαρεϲκοι αλλ εν απλοτητι καρδιαϲ φοβουμενοι τον κ̅ν̅ ο εαν ποιητε εκ ψυχηϲ εργαζεϲθε ωϲ τω κ̅ω̅ δουλευοντεϲ και ουκ α̅ν̅ο̅ι̅ϲ̅ ιδοτεϲ οτι απο κ̅υ̅ λημψεϲθε την ανταποδοϲιν τηϲ κληρονομιαϲ τω κ̅ω̅ χ̅ω̅ δουλευετε ο γαρ αδικων κομιειται ο ηδικηϲεν και ουκ εϲτιν προϲωπολημψια
οι κυριοι το δικαιον και την ειϲοτητα τοιϲ δουλοιϲ παρεχεϲθαι ειδοτεϲ οτι και υμειϲ εχετε κ̅ν̅ εν ο̅υ̅ν̅ω̅ τη προϲευχη προϲκαρτερειτε γρηγορουντεϲ εν αυτη εν ευχαριϲτεια προϲευχομενοι αμα και περι ημων ινα ο θ̅ϲ̅ ανοιξη ημιν θυραν του λογου εν παρρηϲια λαληϲαι το μυϲτηριον του χ̅υ̅ δι ο και δεδεμε ινα φανερωϲω αυτο ωϲ δει με λαληϲαι εν ϲοφια περιπατειτε προϲ τουϲ εξω τον καιρον εξαγοραζομενοι ο λογοϲ υμω̅ παντοτε εν χαριτι αλατι ηρτυμενοϲ ειδεναι πωϲ δει υμαϲ ενι εκαϲτω αποκρινεϲθαι τα κατ εμε παντα γνωριϲει υμι̅ τυχικοϲ ο αγαπητοϲ αδελφοϲ και πιϲτοϲ διακονοϲ και ϲυνδουλοϲ εν κ̅ω̅ ον επεμψα προϲ υμαϲ ειϲ αυτο τουτο ινα γνωτε τα περι ημων και παρακαλεϲη ταϲ καρδιαϲ υμων ϲυν ονηϲιμω τω πιϲτω και αγαπητω αδελφω οϲ εϲτιν εξ υμων παντα υμιν γνωριουϲι̅ τα ωδε αϲπαζετε υμαϲ αριϲταρχοϲ ο ϲυναιχμαλωτοϲ μου και μαρκοϲ ο ανεψιοϲ βαρναβα περι ου ελαβετε εντολαϲ εαν ελθη προϲ υμαϲ δεξαϲθαι αυτον και ιηϲουϲ ο λεγομενοϲ ιουϲτοϲ οι οντεϲ εκ περιτομηϲ ουτοι μονοι ϲυνεργοι ειϲ την βαϲιλειαν του θ̅υ̅ οιτινεϲ εγενηθηϲαν μοι παρηγορια αϲπαζετε υμαϲ επαφραϲ ο εξ υμων δουλοϲ χ̅υ̅ ι̅υ̅ παντοτε αγωνιζομενοϲ υπερ υμων εν ταιϲ προϲευχαιϲ ινα ϲτητε τελειοι και πεπληροφορημενοι εν παντι θεληματι του θ̅υ̅ μαρτυρω γαρ αυτω οτι εχει πολυν πονο̅ υπερ υμων και των εν λαοδικια και των εν ιεραπολει αϲπαζετε υμαϲ λουκαϲ ο ιατροϲ ο αγαπητοϲ και δημαϲ αϲπαϲαϲθε τουϲ εν λαοδικια αδελφουϲ και νυμφαν και την κατ οικον αυτων εκκληϲιαν και οταν αναγνωϲθη παρ υμι̅ η επιϲτολη ποιηϲατε ινα και εν τη λαοδικαιων εκκληϲια αναγνωϲθη και την εκ λαοδικιαϲ ινα και υμειϲ αναγνωτε και ειπατε αρχιππω βλεπε την διακονιαν ην παρελαβεϲ εν κ̅ω̅ ινα αυτην πληροιϲ ο αϲπαϲμοϲ τη εμη χειρι παυλου μνημονευεται μου των δεϲμω̅ η χαριϲ μεθ υμων