propter hoc indisciplinatae animae erraverunt.
captivi tenebrarum et longae noctis compediti,
inclusi sub tectis, fugitivi perpetuae providentiae iacuerunt.
tenebroso oblivionis velamento
dispersi sunt, paventes horrende,
et umbris perturbati.
quoniam sonitus descendentes perturbabant illos,
et phantasmata tristi vultu maerentia apparebant.
nec siderum limpidae flammae
illuminare poterant illam noctem horrendam.
et timore perculsi illius, quae non videbatur, visionis
aestimabant deteriora esse, quae videbantur;
et in sapientia gloriae correptio cum contumelia.
timores et perturbationes expellere se ab anima languente,
hi cum ridiculo timore languebant.
transitu animalium et serpentium sibilatione commoti,
tremebundi peribant,
et aerem, quem nulla ratione quis effugere posset, negantes se videre.
cum sit condemnata;
semper autem praesumit saeva perturbata conscientia.
maiorem computat inscientiam eius causae, quae tormentum praestat.
et ab impotentis inferni speluncis supervenientem,
eundem somnum dormientes,
aliquando animae deficiebant proditione:
subitaneus enim illis et insperatus timor infundebatur.
custodiebatur in carcere sine ferro reclusus.
aut agri laborum operarius praeoccupatus,
ineffugibilem sustinebat necessitatem,
una enim catena tenebrarum omnes erant colligati.
aut inter spissos arborum ramos avium sonus suavis
aut numerus aquae decurrentis nimium
aut sonus durus praecipitatarum petrarum
aut mugientium ferissimarum bestiarum vox
aut resonans de cavitate montium echo
deficientes faciebant illos prae timore.
et non impeditis operibus continebatur;
imago tenebrarum, quae illos recepturae erant:
ipsi ergo sibi erant graviores tenebris.