Подлинно, человек ходит подобно призраку; напрасно он суетится, собирает и не знает, кому достанется то.
[Пс 38:7 (39)]
Толькі як здань ходзіць чалавек, [і ёсьць] толькі марнасьцю; ён трывожыцца, прагавіта зьбірае і ня ведае, хто забярэ гэта.
Сапраўды, чалавек ходзіць, як прывід; і марны клопат яго, зьбірае і ня ведае, каму дастанецца гэта.
[Пс 38:7 (39)]
Бо быццам цень праходзіць чалавек. Бо марна мітусіцца ён; збірае скарб і не ведае, хто атрымае яго.
Адно, як сьцень, ходзе чалавек; адно дарма ён трывожыцца, зьбірае і ня ведае, хто пабярэць.
Адно толькі, як здань, жыве чалавек; яны за нішто клапацяцца, прагавіта зьбіраюць ды самі ня ведаюць, каму дастанецца гэта.
Сапраўды, чалавек ходзіць, як прывід. Сапраўды, марнасьць ёсьць усё, пра што яны клапоцяцца. Ён зьбірае і ня ведае, каму дастанецца гэта.
Як той прывід ходзіць чалавек і ўсё марна мітусіцца, Багацее і не ведае, каму застанецца гэта.
[Пс 38:7 (39)]
Сапраўды, чалавек ходзіць, як прывід, дарэмна мітусіцца, зьбірае скарбы і ня ведае, для каго зьбірае іх.
[Пс 38:7 (39)]