1 Кіроўцу хору. Ідыюмфу. Псалом Давіда.
2 Казаў, засцеражуся на шляху маім, каб не грашыць сваім языком,
Паклаў забарону вуснам маім, калі з’явіўся бязбожны каля мяне.
Паклаў забарону вуснам маім, калі з’явіўся бязбожны каля мяне.
3 Знямеў і змірыўся і замоўк дзеля дабрыні сваёй,
І грэх мой да мяне вярнуўся.
І грэх мой да мяне вярнуўся.
4 Распалілася сэрца мае,
І ў разважаннях маіх узгарэлася полымя, і казаў у сабе:
І ў разважаннях маіх узгарэлася полымя, і казаў у сабе:
5 Кажы мне, Божа, канец мой, і колькасць дзён маіх,
Да зразумею, колькі мне засталося жыцця?
Да зразумею, колькі мне засталося жыцця?
6 Вось як пядзямі замерыў дні мае, і колькасць іх як нішто перад Табой,
Бо мітусня ёсць кожны чалавек жывы.
Бо мітусня ёсць кожны чалавек жывы.
7 Як той прывід ходзіць чалавек і ўсё марна мітусіцца,
Багацее і не ведае, каму застанецца гэта.
Багацее і не ведае, каму застанецца гэта.
8 І зараз хто надзея мая як не Ты, Божа?
І табою створана ўся існасць мая.
І табою створана ўся існасць мая.
9 Ад усіх бяззаконняў маіх збаві мяне,
На пагарду бязбожнаму аддаў Ты мяне.
На пагарду бязбожнаму аддаў Ты мяне.
10 Знямеў і не адчыняў я вуснаў маіх,
Бо гэтак пажадаў Ты.
Бо гэтак пажадаў Ты.
11 Аднімі ад мяне пакаранне Твае,
Бо ад Тваёй моцнай рукі знікаю я.
Бо ад Тваёй моцнай рукі знікаю я.
12 Выкрываючы беззаконне, пакараў чалавека,
І як павуцінне вытанчыў душу ягоную, бо мітусня ўсялякі чалавек.
І як павуцінне вытанчыў душу ягоную, бо мітусня ўсялякі чалавек.
13 Пачуй малітву маю, Божа, і маленне мае пачуй,
Убачы слёзы мае, бо я перасяленец і іншаземец у Цябе, як бацькі мае.
Убачы слёзы мае, бо я перасяленец і іншаземец у Цябе, як бацькі мае.
14 Дай палягчэнне мне, і супакой мяне
Перш, чым адыду і знікну.
Перш, чым адыду і знікну.
