Харані мяне, Божа,
Бо на Цябе спадзяюся.
І Табе не патрэбны ахвяры маі».
Дзіўна хацення Сваі расчынніў.
Не дзеля крывавых ахвяр сабяру людзей, ні вуснамі ўзгадаю назвы іхнія.
Ты ўчыняеш спадчыну мне.
І спадчына мая належыць мне.
Прасвячае і ноччу сутнасць маю.
Госпад паўсюды са мной, не пахіснуся.
Нават плоць мая супакоілася ў спадзяванні.
І не дасі ўбачыць святому Твайму тлёну.
Напоўніў радасцю перад тварам Тваім, і асалодаю — з далоняў Тваіх.