1 Псалом Асафа.
Бог багоў, Уладар прамовіў
І заклікаў зямлю ад усходу сонца да захаду.
Бог багоў, Уладар прамовіў
І заклікаў зямлю ад усходу сонца да захаду.
2 Сіён, як карона,
Зіхаціць прыгажосцю Ягонай.
Зіхаціць прыгажосцю Ягонай.
3 Бог з’явіць Сябе, Бог наш, і не прамаўчыць,
Полымя перад Ім узгарыцца, і вакол Яго бура вялікая.
Полымя перад Ім узгарыцца, і вакол Яго бура вялікая.
4 Закліча неба звыш і зямлю
Каб судзіць людзям сваім.
Каб судзіць людзям сваім.
5 Збярыце да Яго прападобнных Ягоных,
Што захавалі запаветы Ягоныя аб ахвярах.
Што захавалі запаветы Ягоныя аб ахвярах.
6 І ўзвесцяць нябёсы праўду Яго,
Бо Бог ёсць Суддзя.
Бо Бог ёсць Суддзя.
7 «Пачуйце, людзі Мае, і кажу табе, Ізраіль,
І сведчу Табе: Бог Бог Я твой ёсць.
І сведчу Табе: Бог Бог Я твой ёсць.
8 Не за ахвяры твае дакараю цябе,
Усеспаленні Твае заўсёды перада Мной.
Усеспаленні Твае заўсёды перада Мной.
9 Не вазьму цяляці з дому твайго,
Ні казлоў са статку твайго.
Ні казлоў са статку твайго.
10 Бо Маё ўсе есць звяры лясныя,
Скаты і валы горныя.
Скаты і валы горныя.
11 Ведаю ўсе птушкі на небе,
І прыгажосць зямная заўсёды перада Мной.
І прыгажосць зямная заўсёды перада Мной.
12 Калі б быў галодны, то не казаў бы табе,
Бо Мой сусвет цэлы і ўсё, што ёсць у ім.
Бо Мой сусвет цэлы і ўсё, што ёсць у ім.
13 Ці ем Я мяса цялят,
І ці п’ю казліную кроў?
І ці п’ю казліную кроў?
14 Ахвяруй Богу ахвяру хвалення
І падай Вышняму малітвы твае.
І падай Вышняму малітвы твае.
15 І пакліч Бога ў дзень бяды сваёй,
І Я ўратую цябе, і ўславіш Мяне.»
І Я ўратую цябе, і ўславіш Мяне.»
16 Грэшным жа кажа Бог: «Навошта зараз прыпамінаеш праўду Маю,
І запаветы Мае толькі на вуснах тваіх,
І запаветы Мае толькі на вуснах тваіх,
17 А сам узнянавідзіў павучэнні Маі
І адрынуў словы Мае ад сябе?
І адрынуў словы Мае ад сябе?
18 Бо бачыў цябе з рабаўніком разам
І з блудадзеем ты разам быў.
І з блудадзеем ты разам быў.
19 Вусны твае кажуць ліха,
І язык твой пляце падман.
І язык твой пляце падман.
20 Паклёпнічаў на брата свайго,
На сына мацяры сваёй узвёў ганьбу.
На сына мацяры сваёй узвёў ганьбу.
21 Гэта рабіў ты і не ўзгадаў потым,
І вырашыў, што і Я не ўзгадаю як і ты.
І вырашыў, што і Я не ўзгадаю як і ты.
22 Вось дакараю цябе
І стаўлю цябе тварам перад грахамі тваімі.
І стаўлю цябе тварам перад грахамі тваімі.
23 Разумейце ўсе гэта, хто пра Бога забыў,
Бо смерць забярэ і не будзе збавення.
Бо смерць забярэ і не будзе збавення.
24 Ахвяра хвалы славіць Мяне,
І хто на шляху гэтым, таму з’яўлю ратаванне Свае.»
І хто на шляху гэтым, таму з’яўлю ратаванне Свае.»
