1 Псалом Давіда
Навошта народы мітусяцца,
І людзі задумляюць марнае?
Навошта народы мітусяцца,
І людзі задумляюць марнае?
2 Ўзняліся цары зямныя,
З панамі падняліся на Бога і на Памазанага Яго:
З панамі падняліся на Бога і на Памазанага Яго:
3 «Скінем з сябе ярмо Іх
І ад кайданоў Іх пазбавімся».
І ад кайданоў Іх пазбавімся».
4 Небажыцель пасмяецца з іх,
Бог пасварыцца на іх.
Бог пасварыцца на іх.
5 Тады мовіць у гневе Сваім,
І лютасцю Сваёю змяце іх:
І лютасцю Сваёю змяце іх:
6 «Я Божы Цар над Сіёнам,
Святою гарою Ягонай.
Святою гарою Ягонай.
7 Слухайце наказ Божы, што Бог да Мяне кажа:
Сыне Ты Мой, Я нарадзіў Цябе.
Сыне Ты Мой, Я нарадзіў Цябе.
8 Прасі да Мяне, і дам Табе ў статак народы зямныя
І ўсю зямлю ад краю да краю ва ўладанне Табе.
І ўсю зямлю ад краю да краю ва ўладанне Табе.
9 Ты папасеш іх жалезным жазлом,
Разбурыш, як тыя гліныя жбаны».
Разбурыш, як тыя гліныя жбаны».
10 Таму зразумейце, зямныя цары,
І, суддзі зямлі, навучыцеся.
І, суддзі зямлі, навучыцеся.
11 Са страхам служыце да Бога,
І радуйцеся ў трапятанні Яму.
І радуйцеся ў трапятанні Яму.
12 Прыміце наказ гэты, да не калі Бог прагнявіцца,
Каб не загінулі на няправым шляху,
Бо неўзабаве ўзгарыцца лютасць Ягоная.
Шчаслівы тыя, хто спадзяюцца на Бога.
Каб не загінулі на няправым шляху,
Бо неўзабаве ўзгарыцца лютасць Ягоная.
Шчаслівы тыя, хто спадзяюцца на Бога.
