1 Кіроўцу хору. Аб смерці Лабэна. Псалом Давіда.
2 Буду славіць Цябе, Божа, ад усяго сэрца майго,
Паведаю ўсе справы Твае.
Паведаю ўсе справы Твае.
3 Буду вясяліцца і радавацца пра Цябе,
Пеці імя Твае, Вышні.
Пеці імя Твае, Вышні.
4 Калі ворагі мае звярнуліся назад,
То падуць і загінуць перад тварам Тваім.
То падуць і загінуць перад тварам Тваім.
5 Бо Ты сеў на Прастол, Судзя правядны,
Прайзвесці суд мой і цяжбу маю.
Прайзвесці суд мой і цяжбу маю.
6 Угневаўся на народы, і знішчыў бязбожнага,
Імя ягонае панішчыў навек і векі вечныя.
Імя ягонае панішчыў навек і векі вечныя.
7 У ворага зброі не засталося зусім,
І гарады Ты парушыў яго, і памяць аб ім з вэрхалам знікла.
І гарады Ты парушыў яго, і памяць аб ім з вэрхалам знікла.
8 Бог жа будзе навекі,
Прыгатаваў Прастол Свой дзеля суда.
Прыгатаваў Прастол Свой дзеля суда.
9 Па праўдзе судзіць будзе свет,
Судзіць людзей па справядлівасці.
Судзіць людзей па справядлівасці.
10 Стаў Госпад прытулкам для беднага,
Паплечнікам і ў дабрабыце, і ў бядзе.
Паплечнікам і ў дабрабыце, і ў бядзе.
11 І спадзяюцца на Цябе ўсе ведаючыя імя Твае,
І Ты не пакінеш шукаючых Цябе, Божа.
І Ты не пакінеш шукаючых Цябе, Божа.
12 Спявайце Богу, што жыве на Сіёне,
Паведайце народам усе спачыны Яго.
Паведайце народам усе спачыны Яго.
13 Бог не забыў пралітай крыві,
Не забыў стогну прыгнечаных.
Не забыў стогну прыгнечаных.
14 Угледзі мяне, Божа, бач пакуты мае ад непрыяцеляў маіх,
Ратуй мяне ад смяротныя брамы.
Ратуй мяне ад смяротныя брамы.
15 І ўслаўлю Цябе перад брамай дачцы Сіёна,
Парадуюся уратаванні Твайму.
Парадуюся уратаванні Твайму.
16 Уваліліся народы ў яму, што самі капалі,
У сеткі, што самі стварылі, папалася нага іх.
У сеткі, што самі стварылі, папалася нага іх.
17 Пазнаецца Бог па суду, які творыць:
У справах рук сваіх пагрузне грэшны.
У справах рук сваіх пагрузне грэшны.
18 Да звернуцца бязбожнікі ў пекла,
Усе людзі, што пазабылі Бога.
Усе людзі, што пазабылі Бога.
19 Бо не назаўсёды забыты бедны,
Цярпенне ўбогіх не загіне навечна.
Цярпенне ўбогіх не загіне навечна.
20 Паўстані, Божа, да не ўзвышаецца чалавек,
Да асудзяцца людзі перад тварам Тваім.
Да асудзяцца людзі перад тварам Тваім.
21 Дай ім, Божа, закон над імі,
Да зразумеюць, што чалавекі яны.
Да зразумеюць, што чалавекі яны.
22 Навошта ўдалечы стаў, Божа,
І ня бачыш дабрачасу і смутку?
І ня бачыш дабрачасу і смутку?
23 Узносіцца ганарлiвы над бедным,
І блытаецца бедны ў падкопах супраць яго.
І блытаецца бедны ў падкопах супраць яго.
24 Пахваляецца бязбожны пахацьмі душы сваёй,
І крыўдзіцяля славяць усе.
І крыўдзіцяля славяць усе.
25 Не заўважае Бога грэшны: «Не спагоніць у гневе Сваім», —
Няма Святога перад вачыма яго.
Няма Святога перад вачыма яго.
26 На бязбожным шляху кожны дзень,
Усё далей і далей ад судоў Божых, ворагаў сваіх усіх перамог.
Усё далей і далей ад судоў Божых, ворагаў сваіх усіх перамог.
27 Кажа сабе ў сэрцы сваім:
«Ад роду да роду не буду мець лiха».
«Ад роду да роду не буду мець лiха».
28 Праклёны заўсёды на вуснах ягоных,
Хлусня і няпраўда, смерць і хвароба ад яго языка.
Хлусня і няпраўда, смерць і хвароба ад яго языка.
29 За непавінным пільнуе з багатымі,
Падглядае вачыма сваімі ахвяру.
Падглядае вачыма сваімі ахвяру.
30 Раптоўна кідаецца, як з логава леў,
Сцеражэ беднага, каб зацягнуць у сеці свае.
Сцеражэ беднага, каб зацягнуць у сеці свае.
31 Нахіліцца, наляжа —
І нявінны ў лапах яго.
І нявінны ў лапах яго.
32 Гаворыць у сэрцы сваім: «Ня бачыць Бог,
Заплюшчыў вочы Свае, каб не глядзець».
Заплюшчыў вочы Свае, каб не глядзець».
33 Паўстані, Божа! Уздымі руку Сваю!
Не пакінь убогіх Тваіх назаўсёды!
Не пакінь убогіх Тваіх назаўсёды!
34 Навошта гнявіць грэшны Бога?
Кажа сабе: «Не спагоніць».
Кажа сабе: «Не спагоніць».
35 Глядзіш, Божа, на крыўду і гнёт, каб адпомсціць рукою Сваёй.
У руцы Твае аддае сябе бедны, сіраму Ты Дапаможца.
У руцы Твае аддае сябе бедны, сіраму Ты Дапаможца.
36 Знішч сілу грэшнага і ашуканца,
Знойдзецца грэх ягоны, а сам ён знікне.
Знойдзецца грэх ягоны, а сам ён знікне.
37 Бог Цар на векі і векі вечныя,
Згінуць паганцы з твару зямнога.
Згінуць паганцы з твару зямнога.
38 Пачуў Бог маленні ўбогіх,
Вуха Яго ўспрыяла іх сэрцаў жаданні.
Вуха Яго ўспрыяла іх сэрцаў жаданні.
39 Ствары суд сірым і бедным,
Да не ўзвысяцца ганарлівыя на зямлі.
Да не ўзвысяцца ганарлівыя на зямлі.
