1 Павучэнне Яфана Язрахіта.
2 Пра дабрыню Тваю запяю, Божа,
З роду ў род узвешчу праўду тваю вуснамі маімі.
З роду ў род узвешчу праўду тваю вуснамі маімі.
3 Бо казаў: «Навек міласэрнасць сатворыца».
На Небе зацверджана праўда Твая.
На Небе зацверджана праўда Твая.
4 «Запаведаў запавет выбраным Маім,
Прысягаў рабу Майму Давіду:
Прысягаў рабу Майму Давіду:
5 На век зацверджу семя твае
І ўтрымаю з роду ў род прастол твой».
І ўтрымаю з роду ў род прастол твой».
6 Уславяцца на Небе цуды Твае, Божа,
Бо праўда Твая у царкве святых.
Бо праўда Твая у царкве святых.
7 Бо хто зроўнiцца на небе з Госпадам?
Ці хто падобны Богу сярод сыноў Божых?
Ці хто падобны Богу сярод сыноў Божых?
8 Бог славіцца ў царкве святых,
Вялікі і грозны Ён для атачаючых.
Вялікі і грозны Ён для атачаючых.
9 Божа, Божа сілаў, хто падобны Табе?
Моцны Ты, Божа, і вакол цябе праўда Твая.
Моцны Ты, Божа, і вакол цябе праўда Твая.
10 Ты ўладарыш дзяржавай марскою,
Уздымаючыяся хвалі ўтаймуеш Ты.
Уздымаючыяся хвалі ўтаймуеш Ты.
11 Ты ўтаймаваў ганарлівага, быццам пабітага,
Моцай сілы Сваёй рассеяў усе ворагі Твае.
Моцай сілы Сваёй рассеяў усе ворагі Твае.
12 Табе належыць неба, і Табе належыць зямля,
Сусвет і ўсё, што ў ім, Ты заснаваў.
Сусвет і ўсё, што ў ім, Ты заснаваў.
13 Поўнач і мора сатварыў Ты,
Фавор і Ярмон імю Твайму ўзрадуюцца.
Фавор і Ярмон імю Твайму ўзрадуюцца.
14 Твая рука моцная.
Да ўмацуецца рука Твая, да ўзнясецца правіца Твая.
Да ўмацуецца рука Твая, да ўзнясецца правіца Твая.
15 Справядлівасць і суд — гэта Прастол Твой,
Міласэрнасць і праўда крочаць наперадзе Цябе.
Міласэрнасць і праўда крочаць наперадзе Цябе.
16 Шчаслівыя тыя, хто песню перамогі ведае,
Яны ў святле твару Твайго пойдуць,
Яны ў святле твару Твайго пойдуць,
17 І пра імя Твае радавацца пачнуць,
І праўдай Тваёй уздымуцца.
І праўдай Тваёй уздымуцца.
18 Бо слава сілы іх — гэта Ты,
І ў дабраспрыянні Тваім уздымецца рог наш.
І ў дабраспрыянні Тваім уздымецца рог наш.
19 Бо ад Бога захова,
Ад Святога нашага Цара Ізраіля.
Ад Святога нашага Цара Ізраіля.
20 Некалі казаў ва ўяве сынам Тваім: «Даў дапамогу моцнаму,
Узнёс выбранага ад людзей Маіх.
Узнёс выбранага ад людзей Маіх.
21 Абраў Давіда раба Майго,
Алеем святым памазаў яго.
Алеем святым памазаў яго.
22 Бо рука Мая захавае яго,
І моц Мая ўзмацніць яго.
І моц Мая ўзмацніць яго.
23 Нічога не зробіць вораг яму,
І сын бяззаконня не зробіць ліха яму.
І сын бяззаконня не зробіць ліха яму.
24 І ворагаў ягоных перад тварам яго ссяку,
І нянавіснікаў яго перамагу.
І нянавіснікаў яго перамагу.
25 І праўда Мая і міласэрнасць назаўжды з ім,
І імем Маім узмацніцца гонар ягоны.
І імем Маім узмацніцца гонар ягоны.
26 І пакладу на мора руку яго
І на рэкі — правіцу яго.
І на рэкі — правіцу яго.
27 Ён закліча да мяне: „Ойча мой Ты,
Бог і Заступнік ратавання майго.“
Бог і Заступнік ратавання майго.“
28 І Я першынцам зраблю яго,
Вышэй за ўсіх цароў зямных.
Вышэй за ўсіх цароў зямных.
29 Навекі захаваю ласку да яго,
І запавет Мой будзе верны яму.
І запавет Мой будзе верны яму.
30 І не перапыницца навекі семя яго,
І прастол яго стане, як дзень неба.
І прастол яго стане, як дзень неба.
31 Калі парушаць сыны яго запавет Мой,
І не пачнуць хадзіць па судах маіх,
І не пачнуць хадзіць па судах маіх,
32 Калі праўду Маю апаганяць,
І запаветаў Маіх не захаваюць,
І запаветаў Маіх не захаваюць,
33 То наведаю жазлом бяззаконні іх,
І ранамі — няпраўду іх.
І ранамі — няпраўду іх.
34 Але міласэрнасць Сваю не адніму ад іх,
І праўду Сваю не перамяню.
І праўду Сваю не перамяню.
35 Не парушу запавета Майго,
І не адмоўлюся ад слоў Сваіх.
І не адмоўлюся ад слоў Сваіх.
36 Аднойчы Я прысягаў у святыні Сваёй,
Давіду ці не буду ілгаць?
Давіду ці не буду ілгаць?
37 Семя ягонае навекі будзе,
І прастол ягоны узмацню як сонца перад Мной
І прастол ягоны узмацню як сонца перад Мной
38 І як месяц навекі.
І Сведка на небе верны».
І Сведка на небе верны».
39 Ты ж адрынуў, і пагардзіў,
І ўгневаўся на памазанага Твайго.
І ўгневаўся на памазанага Твайго.
40 Знішчыў запавет з рабом Тваім,
Змяшаў з зямлёй святыню ягоную.
Змяшаў з зямлёй святыню ягоную.
41 Парушыў апоры ягоныя,
Разбурыў крэпасць ягоную.
Разбурыў крэпасць ягоную.
42 Раскрадаюць у яго ўсе міма ходзячыя,
Стаў пагардай для суседзяў сваіх.
Стаў пагардай для суседзяў сваіх.
43 Узняў руку супастатаў ягоных,
Радуюцца усе ворагі яго.
Радуюцца усе ворагі яго.
44 Не дапамог зброі ягонай,
І не заступіўся за яго ў бітве.
І не заступіўся за яго ў бітве.
45 Адняў ачыщэнне яго,
І прастол ягоны скінуў на зямлю.
І прастол ягоны скінуў на зямлю.
46 Скараціў дні часу яго,
Пакрыў сорамам.
Пакрыў сорамам.
47 Даколі, Божа, адвярнуўся ад нас?
Даколі гарэць гневу Твайму?
Даколі гарэць гневу Твайму?
48 Узгадай немачную існасць маю.
Ці дарэмна сатварыў усіх сыноў чалавечых?
Ці дарэмна сатварыў усіх сыноў чалавечых?
49 Які чалавек пажыве і не ўбачыць смерці?
І хто збавіць душу сваю ад лап апраметнай?
І хто збавіць душу сваю ад лап апраметнай?
50 Дзе даброты Твае старажытныя, Божа,
Аб якіх Ты прысягаў Давіду ў праўдзе Тваёй?
Аб якіх Ты прысягаў Давіду ў праўдзе Тваёй?
51 Узгадай, Божа, пагарду рабоў Тваіх,
Якую я трымаў у сэрцы сваім ад людзей,
Якую я трымаў у сэрцы сваім ад людзей,
52 Пагарджалі мяне ворагі Твае, Божа,
Пагарджалі змену памазанага Твайго.
Пагарджалі змену памазанага Твайго.
53 Дабраславены Бог навекі!
Так, так.
Так, так.
