1 Яна ёсць кніга прыказанняў Бога і закон, які трывае вечна. Усе, хто трымаецца яго, жыць будуць, а хто пакіне яго, паўміраюць.
2 Навярніся, Якубе, і трымайся яго; хадзі ў яснасці яго святла.
3 Не давай хвалы сваёй чужому, ані іншаму народу сваёй годнасці.
4 Шчасныя мы, о Ізраэлю, бо ведаем, што Богу падабаецца.
5 Май надзею, народзе мой, памятка Ізраэля:
6 прададзены вы былі паганам не на вынішчэнне, але за тое, што ўгнявілі Бога, аддадзены вы былі праціўнікам.
7 І гнявілі бо Творцу Свайго ахвярамі, складзенымі ліхім духам, а не Богу.
8 Забыліся ж вы пра Бога, Які вас пасвіць, Бога вечнага, замаркоцілі таксама Ерузалім, які вас выгадаваў.
9 Убачыў бо апаноўваючы вас гнеў Божы і сказаў: «Слухайце, суседзі Сіёна: Бог засмуціў мяне дужа.
10 Бачу бо няволю сваіх сыноў і дачок, якую ім спаслаў Спрадвечны.
11 Бо выкарміў іх з прыемнасцю, а адпусціў іх з плачам і смуткам.
12 Хай ніхто не смяецца з мяне, удаўца, пакінутага многімі; пакінуты я дзеля грахоў сыноў маіх, бо адхіліліся ад закону Божага.
13 Апраўданняў жа Яго не пазналі, і не хадзілі па дарогах прыказанняў Божых, і не выйшлі на сцежкі настаўлення ў справядлівасці Тваёй.
14 Прыйдзіце, суседзі Сіёна, і прыпомніце няволю сыноў маіх і дачок, якую на іх спаслаў Спрадвечны.
15 Навёў бо на іх народ далёкі, народ нягодны і чужой мовы, які не паважаў старога ды не пашкадаваў дзіцяці,
16 і вывелі ўмілаваных удаўца ды пазбівалі адзіную з дачок.
17 Я ж чым магу вам дапамагчы?
18 Той бо, Хто навёў на вас ліхоцці, вырве вас з рук ворагаў вашых.
19 Ідзіце, дзеці, ідзіце; я бо, пакінуты, застаўся адзін.
20 Зняў я з сябе адзенне супакою, і апрануўся ў зрэбніцу маёй малітвы, і прызываць буду Спрадвечнага ў дні мае.
21 Майце надзею, дзеці, прызывайце Бога, і выбавіць Ён вас ад панавання і з рукі ворагаў.
22 Бо я спадзяваўся на збаўленне ваша Спрадвечным; ды пацешыў мяне Святы міласэрнасцю, якая вам прыйдзе хутка ад Спрадвечнага і Збаўцы вашага.
23 Выправіў бо я вас са смуткам і плачам, а верне мне вас Бог з радасцю і пацехай навек.
24 Бо як цяпер суседзі Сіёна ўбачылі вашу няволю, так убачаць хутка ад Бога ваша збаўленне, якое прыйдзе вам з вялікаю хвалой і яснасцю Спрадвечнага.
25 Дзеткі, цярпліва пераносьце гнеў, які ад Бога на вас прыйшоў; пераследуе цябе твой непрыяцель, але хутка ўбачыш загубу, на карак яго зыходзячую.
26 Улюбёнцы мае ішлі дарогамі цяжкімі, вялі іх, як статак, схоплены непрыяцелямі.
27 Спадзявайцеся, дзеткі, і ўсклікайце да Бога; бо Той, Хто на вас гэта напусціў, будзе помніць аб вас.
28 Бо як намерам вашым было адвярнуцца ад Бога, так, навярнуўшыся, дзесяцікратна шукайце Яго;
29 бо Той, Хто навёў на вас ліхоту, навядзе на вас вечную радасць разам са збаўленнем вашым.
30 Не падай духам, Ерузалім; суцешыць бо цябе Той, Хто даў табе імя.
31 Гора тым, што скрыўдзілі цябе і цешацца з твайго няшчасця.
32 Гора тым гарадам, якім служаць твае дзеці; гора таму гораду, што прыняў тваіх дзяцей.
33 Як бо цешыўся тваім знішчэннем ды радаваўся тваім падзеннем, так будзе засмучан сваім спусташэннем.
34 І паменшу радасць мноства, і радасць яго ў смутак зменіцца.
35 Бо Спрадвечны спашле на яго агонь на многія дні, ды надта доўгі час дэманы пражываць там будуць».
36 Ерузаліме, агляніся на Усход і пабач радасць, якая мае прыйсці да цябе ад Бога.
37 Вось, прыходзяць сыны твае, якіх выслаў, прыходзяць, сабраныя ад усходу аж да захаду, на слова Святога, цешачыся славай Бога.
