dimittam adversum me eloquium meum :
loquar in amaritudine animæ meæ.
indica mihi cur me ita judices.
et opprimas me opus manuum tuarum,
et consilium impiorum adjuves ?
aut sicut videt homo, et tu videbis ?
et anni tui sicut humana sunt tempora,
et peccatum meum scruteris,
cum sit nemo qui de manu tua possit eruere ?
et plasmaverunt me totum in circuitu :
et sic repente præcipitas me ?
et in pulverem reduces me.
et sicut caseum me coagulasti ?
ossibus et nervis compegisti me.
et visitatio tua custodivit spiritum meum.
tamen scio quia universorum memineris.
cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris ?
et si justus, non levabo caput,
saturatus afflictione et miseria.
reversusque mirabiliter me crucias.
et multiplicas iram tuam adversum me,
et pœnæ militant in me.
qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
de utero translatus ad tumulum.
dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine :
ubi umbra mortis et nullus ordo,
sed sempiternus horror inhabitat.