1 Як снег улетку, а дажджы ў жніво, так слава непрыстойная для бязглуздага.
2 Як птушка, што пералятае да іншага, і ластаўка, што пырхае, так не здзейсніцца праклён, што казалі дарэмна.
3 Бізун для каня, і для асла аброць, а розга — для спіны бязглуздых.
4 Не адказвай бязглуздаму па яго бязглуздасці, каб ты не стаў да яго падобны;
5 бязглуздаму адказвай на яго бязглуздасць, каб не здавалася яму, што ён мудры.
6 Ногі сабе адсякае і ўбірае несправядлівасць той, хто пасылае вестку з дапамогай бязглуздага.
7 Як нямоцныя косці ў кульгавага, так прыслоўе — у вуснах бязглуздага.
8 Як той, хто хавае камень у кучу, — так той, хто аддае пашану нямудраму.
9 Церні, што растуць у руцэ п’янага, — гэта прыслоўі ў вуснах бязглуздых.
10 Стралок, які цаляе ва ўсё, — гэта той, хто наймае бязглуздага, і той, хто наймае валацугаў.
11 Як сабака, які вяртаецца да сваёй ірвоты, — бязглузды, што паўтарае бязглуздасць сваю.
12 Бачыў ты чалавека, што самому сабе мудрым здаецца? Больш бязглузды будзе спадзявацца на гэта.
13 Гультай кажа: «Львіца на дарозе, і леў на плошчах».
14 Верцяцца дзверы на круку сваім, а гультай — у ложку сваім.
15 Хавае гультай руку ў місе і працуе, калі падносіць яе да вуснаў сваіх.
16 Гультай здаецца сабе мудрэйшым за сем чалавек, што выказваюць меркаванні.
17 Хапае сабаку, праходзячы міма, за вушы той, хто ўблытваецца ў сварку іншага.
18 Як шалее той, хто пускае стрэлы і дзіды ў смерць, —
19 так чалавек, што падманвае сябра свайго і кажа: «Ці не жартам зрабіў я гэта?»
20 Калі не хапае дроў, тухне агонь; і, калі прагнаны пляткар, сваркі ўціхаюць.
21 Як вугалі — для жару, а дровы — для агню, так сварлівы чалавек — для таго, каб распаляць сваркі.
22 Словы паклёпніка — як салодкае, і самі прасочваюцца ўглыб нутра.
23 Як срэбра, што ўпрыгожвае брудную пасудзіну з гліны, — так пяшчотныя вусны і ліхое сэрца.
24 За вуснамі сваімі непрыяцель схаваецца, калі ў сэрцы задумвае хітрасці:
25 не давярай яму, калі змякчае ён голас свой, бо сем агіднасцей — у сэрцы яго;
26 вераломна затоіць ён нянавісць, а каварства яго выявіцца ў сходцы.
27 Хто капае яму, той упадзе ў яе; і хто скідвае камень, да таго ён вернецца.
28 Ілжывы язык не любіць праўду, і вусны няпэўныя рыхтуюць пагібель.
