1 Мы-ж, як памагаючыя, даём напамін вам, каб атрымоўваную ласку Божую не ударэмніваць.
2 Кажа бо: ў часе дагодным я выслухаў цябе, а ў дню збаўлення памог табе. Цяпер вось час прыятлівы, цяпер вось дзень збаўлення.
3 Нікому ні ў чым не даём згоршання, каб ня была зганена паслуга нашая;
4 але у ва ўсім выяўляем сябе, як слуг Божых, у вялікай цярплівасці, у бядзе, у журбе, у прыгнобе;
5 пад сьцёбаннем, у вязьніцах, у закалотах, у працы, у няспанні ды постах;
6 у чыстасьці, у дабраведзе ды дабрадушнасьці, ў Сьвятым Духу ды шчырай любасьці;
7 у слове праўды, у моцы Божай, із зброяй справядлівасьці у правіцы ды левіцы;
8 у чэсьці ды ў ганьбе, у добрай ды благой славе, як зводнікі аднак праўдамоўныя;
9 як няведамыя, але добра знаныя, нібы-то ўміраючыя, ды ўсё жывыя; як караныя ды не замораныя;
10 як сумныя, а заўсёды вясёлыя; як убогія, а многіх узбагачаючыя, нічога ня маючыя ды ўсім валадаючыя.
11 Вусны нашыя расчыніліся да вас, Карынтыйцы, сэрца нашае расшырылася.
12 Вам ня цесна у нас, цесната — у сэрцах вашых.
13 Дзеля ўзаемнасьці — гавару як да сыноў — расшырэцеся і вы.
14 Не ўпрагайцеся ў ярмо зь нявернымі; якое бо судзейніцтва справядліўства зь беззаконнем? Або што супольнае між сьвятлом і цемраю?
15 Ці што за хаўрус Хрыстуса з Бэліялем, а — вернага зь няверным?
16 І што за ўзаеміны Божай эклезіі з балванамі? Мы-ж сьвятыня Бога Жывога, як сам Бог сказаў: «Пасялюся ў іх і хадзіціму сярод іх ды буду Богам іхнім, а яны Мне будуць народам. (Лев. 25:16)»
17 Таму выйдзьце з-паміж іх і адлучэцеся — кажа Госпад — і не дакранайцеся нячыстага нічога, а Я прыму вас;
18 ды Айцом буду вам, а вы будзеце Мне сынамі й дочкамі — кажа Усёмагутны Госпад.