1 μή πολύς διδάσκαλος γίνομαι ἀδελφός ἐγώ εἴδω ὅτι μέγας κρίμα λαμβάνω
2 πολύς γάρ πταίω ἅπας εἰ τὶς ἐν λόγος οὐ πταίω οὗτος τέλειος ἀνήρ δυνατός χαλιναγωγέω καί ὅλος ὁ σῶμα
3 εἰ δέ ὁ ἵππος ὁ χαλινός εἰς ὁ στόμα βάλλω εἰς ὁ πείθω αὐτός ἡμᾶς καί ὅλος ὁ σῶμα αὐτός μετάγω
4 ὁράω καί ὁ πλοῖον τηλικοῦτος εἰμί καί ὑπό ἄνεμος σκληρός ἐλαύνω μετάγω ὑπό ἐλάχιστος πηδάλιον ὅπου ὁ ὁρμή ὁ εὐθύνω βούλομαι
5 οὕτω καί ὁ γλῶσσα μικρός μέλος εἰμί καί μέγας μεγαλαυχέω ὁράω ἡλίκος πῦρ ἡλίκος ὕλη ἀνάπτω
6 ὁ γλῶσσα πῦρ ὁ κόσμος ὁ ἀδικία ὁ γλῶσσα καθίστημι ἐν ὁ μέλος ἡμᾶς ὁ σπιλόω ὅλος ὁ σῶμα καί φλογίζω ὁ τροχός ὁ γένεσις καί φλογίζω ὑπό ὁ γέεννα
7 πᾶς γάρ φύσις θηρίον τέ καί πετεινόν ἑρπετόν τέ καί ἐνάλιος δαμάζω καί δαμάζω ὁ φύσις ὁ ἀνθρώπινος
8 ὁ δέ γλῶσσα οὐδείς δύναμαι ἄνθρωπος δαμάζω ἀκατάστατος κακός μεστός ἰός θανατήφορος
9 ἐν αὐτός εὐλογέω ὁ κύριος καί πατήρ καί ἐν αὐτός καταράομαι ὁ ἄνθρωπος ὁ κατά ὁμοίωσις θεός γίνομαι
10 ἐκ ὁ αὐτός στόμα ἐξέρχομαι εὐλογία καί κατάρα οὐ χρή ἀδελφός ἐγώ οὗτος οὕτω γίνομαι
11 μήτι ὁ πηγή ἐκ ὁ αὐτός ὀπή βρύω ὁ γλυκύς καί ὁ πικρός
12 μή δύναμαι ἀδελφός ἐγώ συκῆ ἐλαία ποιέω ἤ ἄμπελος σῦκον οὔτε ἁλυκός γλυκύς ποιέω ὕδωρ
13 τίς σοφός καί ἐπιστήμων ἐν ὑμεῖς δεικνύω ἐκ ὁ καλός ἀναστροφή ὁ ἔργον αὐτός ἐν πραΰτης σοφία
14 εἰ δέ ζῆλος πικρός ἔχω καί ἐριθεία ἐν ὁ καρδία ὑμεῖς μή κατακαυχάομαι ὁ ἀλήθεια καί ψεύδομαι
15 οὐ εἰμί οὗτος ὁ σοφία ἄνωθεν κατέρχομαι ἀλλά ἐπίγειος ψυχικός δαιμονιώδης
16 ὅπου γάρ ζῆλος καί ἐριθεία ἐκεῖ ἀκαταστασία καί πᾶς φαῦλος πρᾶγμα
17 ὁ δέ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μέν ἁγνός εἰμί ἔπειτα εἰρηνικός ἐπιεικής εὐπειθής μεστός ἔλεος καί καρπός ἀγαθός ἀδιάκριτος ἀνυπόκριτος
18 καρπός δέ δικαιοσύνη ἐν εἰρήνη σπείρω ὁ ποιέω εἰρήνη
