1 Калі выпадае хваліцца, хоць не варта, перайду да з’яў і аб’яў Госпадавых.
2 Ведаю чалавека ў Хрысце, які чатырнаццаць гадоў таму — ці ў целе — не ведаю, ці па-за целам — не ведаю, Бог ведае — падхоплены быў у трэцяе неба.
3 І ведаю, што той чалавек — ці ў целе, ці па-за целам, не ведаю, Бог ведае —
4 быў узяты ў рай і пачуў таемныя словы, якіх нельга чалавеку сказаць.
5 Гэтым магу хваліцца, але сабой зусім не буду хваліцца, хіба сваімі немачамі.
6 Калі і захачу хваліцца, не буду неразумным, бо скажу толькі праўду. Але стрымліваюся, каб хто не падумаў пра мяне больш, чым ува мне бачыць або ад мяне чуе.
7 І каб я не выносіўся з-за велічы аб’яў, дадзены мне бадыль для цела, анёл шатанскі, каб мучыў мяне, каб я не выносіўся.
8 З-за таго тройчы маліў я Госпада, каб адышоў ад мяне,
9 але Ён сказаў мне: «Хопіць табе Маёй ласкі, бо моц праз слабасць удасканальваецца». Таму найбольш ахвотна буду хваліцца сваімі немачамі, каб абжылася ўва мне магутнасць Хрыстова.
10 З-за таго падабаюцца мне і мае немачы, знявагі, нястачы, пераследаванні і прыгнёты дзеля Хрыста: бо калі я слабы, тады я дужы.
11 Я стаўся неразумным, а вы мяне да гэтага давялі! Гэта вам бы належала мяне хваліць, бо нічым я не меншы за вялікіх апосталаў, хоць я нічога не варты.
12 Знакі майго апостальства сталіся ў вас ва ўсякай цярплівасці, а таксама ў знаках, і цудах, і моцах.
13 Ці ж вы меней атрымалі, чым іншыя цэрквы? Хіба адно толькі, што не быў вам цяжарам. Даруйце мне гэтую крыўду!
14 Ужо трэці раз збіраюся да вас прыбыць і не буду вас абцяжарваць, бо жадаю не вашага, але вас. Бо не дзеці бацькам павінны збіраць скарб, але бацькі дзецям.
15 Я вельмі ахвотна панясу выдаткі і нават самога сябе аддам за душы вашы. Дык ці чым больш вас люблю, тым менш любові атрымаю?
16 Хай будзе і так, я не абцяжарыў вас, але, можа, калі б быў хітрым, подступам вас здабыў.
17 Дык ці праз кагосьці з тых, каго пасылаў да вас, падмануў я вас?
18 Папрасіў Ціта і паслаў з ім брата. Ці Ціт вас падмануў? Ці мы не хадзілі ў тым самым духу? Ці не па тых самых слядах?
19 Вы ўжо даўно думаеце, што мы перад вамі апраўдваемся? На віду Бога ў Хрысце гаворым; а ўсё, найдаражэйшыя, на збудаванне вашае.
20 Бо баюся, каб часам, прыйшоўшы да вас, знайсці вас не такімі, якімі хачу вас знайсці, ды ці і вы не знойдзеце мяне такім, якога вы не хочаце, каб часам не было ў вас спрэчак, зайздрасці, гневу, сварак, ачарненняў, абмовы, пыхлівасці, звадкі,
21 каб, калі прыйду да вас зноў, не ўпакорыў мяне Бог мой перад вамі і каб мне не прыйшлося аплакваць многіх сярод вас, якія раней саграшылі і не ўчынілі навяртання з нячыстасці, распусты ды разбэшчанасці, якую зрабілі.