1 Дзеля таго, маючы гэтае паслугаванне, толькі з міласэрнасці Божай мы не падаем духам,
2 але мы стрымліваемся ад скрытых [учынкаў] сораму, не кідаемся ў хітрыкі, ды не фальшуем слова Божага, але адкрытым вяшчэннем праўды прадстаўляем сябе перад Богам сумленню кожнага чалавека.
3 Калі нашае Евангелле засланёнае, дык засланёнае для тых, што гінуць,
4 для няверуючых, якім бог гэтага свету засляпіў розум, каб не заззяла святло дабравесця славы Хрыста, Які ёсць вобраз Бога.
5 Бо мы не саміх сябе прапаведуем, але Хрыста Ісуса, Госпада; а мы — вашыя слугі праз Ісуса.
6 Бо Сам Бог, Які загадаў: «Хай з цемры засвеціць святло», асвяціў нашыя сэрцы, каб асвяціць нас пазнаннем хвалы Божай у вобліку Ісуса Хрыста.
7 Ды мы гэты скарб захоўваем у гліняных пасудзінах, каб была велічнасць магутнасці Божай, ды не ад нас.
8 Мы ва ўсім церпім прыцясненне, але не прыдушаны; жывём у нястачах, але не ў роспачы;
9 церпім пераследаванні, але не пакінутыя; мы паваленыя, але не гінем;
10 заўсёды носім у целе нашым смерць Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў целе нашым.
11 Бо мы, якія жывём, заўсёды аддаёмся на смерць дзеля Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў нашым смяротным целе.
12 Так што смерць дзейнічае ў нас, а жыццё — у вас.
13 А маючы такі самы дух веры, аб якім напісана: «Я ўверыў, і таму прамовіў», і мы верым, і таму гаворым,
14 ведаючы, што Той, Хто ўваскрасіў Госпада Ісуса, таксама і нас уваскрасіць з Ісусам ды паставіць разам з вамі.
15 Бо ўсё гэта дзеля вас, каб шчодрасць ласкі тым большую выклікала ў многіх удзячнасць на славу Бога.
16 Таму мы і не падаем духам, бо хоць наш чалавек, той, што звонку, знішчаецца, аднак той, што ўнутры, з дня на дзень аднаўляецца.
17 Бо тое лёгкае наша гора творыць нам важкую славу ў празмерным вечным узвышэнні.
18 Бо мы не глядзім на тое, што бачнае, але на тое, што нябачнае, бо бачныя рэчы — часовыя, а нябачныя — вечныя.