1 Дарэчы, я сам, Паўла, перасцерагаю вас праз пакорлівасць і ласкавасць Хрыстову, што я асабіста між вас пакорлівы, аднак у аддаленні патрабавальны да вас;
2 дык вось малю, каб, як прыбуду, не адважыўся б на тую суровасць, на якую думаю адважыцца адносна некаторых, якія лічаць, што мы жывём паводле цела.
3 Бо хоць мы жывём у целе, не ваюем паводле цела, —
4 бо зброя ваяўнічасці нашай не цялесная, але магутнасць Божая на зруйнаванне цвярдынь; мы руйнуем намеры
5 і ўсякую пыху, якая выступае супраць пазнання Бога, ды ўсякі розум аддаём на паслухмянасць Хрысту,
6 і пры тым гатовыя пакараць непаслухмянасць кожнага, калі паслухмянасць вашая стане поўнай.
7 Гляньце праўдзе ў вочы! Калі хто ўважае, што ён Хрыстовы, дык хай разважыць у сабе, што і мы, таксама як ён, Хрыстовыя.
8 Бо не было б мне сорамна, калі б я яшчэ больш стаў хваліцца тою ўладаю, якую нам даў Госпад на збудаванне вас, а не на знішчэнне,
9 каб не падалося, што я вас палохаю лістамі;
10 некаторыя кажуць: «Лісты моцныя і грозныя, выгляд жа цела нядужы, і слова марнае».
11 Хто такі, хай ведае, што, якія мы непрысутныя, здалёк і ў слове лістоў, такія і прысутныя, ва ўчынках.
12 Бо мы не маем адвагі ані раўняцца, ані супастаўляцца з тымі, што самі сябе выстаўляюць. Бо яны мераюць сябе самімі сабой, раўняючы сябе з сабой, і неразумныя.
13 Не будзем мы хваліцца праз меру, але будзем ацэньваць сябе ў межах, вызначаных нам Богам, каб маглі дасягнуць і вас.
14 Бо мы перасягнулі самі сябе, быццам, не дасягнуўшыя вас, бо мы дайшлі да вас у дабравесці Хрыста.
15 Не хвалімся без меры чужой працай. Спадзяёмся, аднак, што з узрастаннем вашай веры мы таксама ўзрастаць будзем у вас па нашай мерцы,
16 каб і далей сярод тых, што па-за вамі, евангелізаваць, не выхваляючыся тым, што зроблена іншымі,
17 бо хто хваліцца, хай Госпадам хваліцца.
18 Бо не той выпрабаваны, хто сам сябе хваліць, але той, каго Госпад хваліць.