1 Мудрасьць пабудавала сабе дом, вычасала сем слупоў ягоных,
2 закалола тое, што было на зарэз, зьмяшала віно і прыгатавала стол свой.
3 Паслала служак сваіх, кліча на дзядзінцу і на вышынях гарадзкіх:
4 «Хто неразумны, няхай прыйдзе сюды», а да бязглуздага кажа:
5 «Прыходзьце, ешце хлеб мой і піце віно, якое я зьмяшала,
6 пакіньце дурноту і жывіце, і хадзіце шляхам розуму».
7 Хто павучае насьмешніка, сьцягвае на сябе прыкрасьць, а хто дакарае бязбожніка, запляміцца.
8 Не дакарай насьмешніка, каб ён не зьненавідзеў цябе, дакарай мудрага, і ён будзе любіць цябе.
9 Настаўляй мудрага, і ён стане мудрэйшы; вучы праведнага, і ён павялічыць веды.
10 Пачатак мудрасьці — страх перад ГОСПАДАМ, і веданьне Сьвятога — розум.
11 Бо праз мяне памножацца дні твае і дададуцца гады жыцьця твайго.
12 Калі будзеш мудры, для сябе будзеш мудры, а калі станеш насьмешнікам — сам будзеш мець шкоду.
13 Дурнота — жанчына крыклівая, неразумная і нічога ня ведае;
14 сядзіць каля дзьвярэй дому свайго на пасадзе, на вышынях гарадзкіх,
15 каб клікаць тых, што праходзяць дарогаю, што ідуць проста сьцежкамі сваімі:
16 «Хто неразумны, няхай прыйдзе сюды», а да бязглуздага кажа:
17 «Вада крадзеная салодкая, і схаваны хлеб смачнейшы».
18 І ня ведае той, што там мерцьвякі, і што ў цемры адхлані запрошаныя ёю.