1 I, выйшаўшы адтуль, прыходзіць у ваколіцы Юдэйскія за Ярданам; ізноу зьбіраецца да Яго народ, і ізноу звычаем сваім Ён навучаў іх.
2 I, прыступіўшыся фарысеі спакусьліва пыталіся ў Яго: «Ці можна мужу пакідаць жонку сваю.
3 Ён-жа ў адказ сказаў ім: «Што запавядаў вам Майсей?»
4 Яны-ж сказалі: «Майсей дазволіў пісаць разводны ліст і разлучацца».
5 Ісус, адказваючы, сказаў ім: «Дзеля жорсткасьці сэрца вашага ён напісаў вам гэты запавет.
6 Але на пачатку тварэньня Бог стварыў іх мужам і жонкаю.
7 Дзеля таго пакіне чалавек бацьку свайго й маці.
8 Ды прыстане да жонкі свае, і стануцца двое ў адно цела; дык іх ужо ня два, але адно цела.
9 От-жа, што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае».
10 А дома вучні Ягоныя ізноў спыталіся ў Яго пра тое самае.
11 І сказаў ім: «Хто пакіне жонку сваю, той блудадзейнічае прад ёю.
12 I калі жонка пакіне мужа свайго ды выйдзе за другога — блудадзейнічае».
13 I прыносілі да Яго дзяцей, каб дакранаўся да іх; вучні-ж забаранялі прыносячым.
14 Убачыўшы гэта, Ісус абурыўся й сказаў ім: «Пусьцеце дзяцей прыходзіць да Мяне й не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Уладарства Божае.
15 Папраўдзе кажу вам: хто ня прыйме Уладарства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго».
16 I, абняўшы іх, усклаў на іх рукі й дабраславіў іх.
17 І калі выходзіў Ён у дарогу, падбег нехта і, упаўшы прад Ім на калены, спытаўся ў Яго: «Вучыцель добры! Што мне рабіць, каб насьлядаваць жыцьцё вечнае?»
18 Ісус сказаў яму: «Чаму завеш Мяне добрым? Ніхто-ж ня добры, толькі адзін Бог.
19 Ведаеш прыказаньні: не блудадзейнічай, не забівай, не крадзі, ня сьветчы фальшыва, ня крыўдзі, шануй бацьку твайго й маці».
20 Той-жа ў адказ сказаў Яму: «Вучыцель! Усё гэта я захаваў ад юнацтва майго».
21 Ісус, узглянуўшы на яго, упадабаў яго й сказаў яму: «Аднаго табе нестае: пайдзі, прадай усё што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб у небе; і прыходзь ды йдзі сьледам за Мною, узяўшы крыж».
22 Той-жа засмуціўся ад гэтага слова й адыйшоў з жалем, бо меў вялікую маемасьць.
23 Ісус-жа глянуўшы навокал, кажа вучням Сваім: «Як цяжка маючым багацьце ўвайсьці ў Уладарства Божае».
24 Вучні жахнуліся ад слоў Яго; але Ісус ізноў зьвярнуўся да іх, кажучы: «Дзеці! Як цяжка надзейным на багацьце ўвайсьці ў Уладарства Божае.
25 Лягчэй вярблюду прайсьці праз ігольчына вушка, як багатаму ўвайсьці ў Уладарства Божае».
26 Яны-ж яшчэ больш зьдзівіліся ды гаварылі між сабою: «Хто-ж можа быць збаўлёны?»
27 Ісус, узглянуўшы на іх, прамовіў: «Чалавекам гэта немагчыма, але ня Богу, бо ў Бога ўсё магчыма».
28 I пачаў Пётра гаварыць Яму: «Вось мы пакінулі ўсё й пайшлі ўсьлед за Табою».
29 Ісус у адказ прамовіў: «Папраўдзе кажу вам: няма нікога, хто пакінуў-бы дом, або братоў ці сёстраў, ці бацьку, ці маці, ці жонку, ці дзяцей, ці землі дзеля Мяне й Евангельля,
30 і не дастаў-бы цяпер, у гэты час перасьледу, у стакроць болей, — і дамоў, і братоў, і сёстраў, і бацькоў, і матак, і дзяцей, і грунтаў, а ў веку будучым жыцьця вечнага.
31 Бо многія зь першых стануцца апошнімі, апошнія-ж — першымі.»
32 Былі-ж яны ў дарозе, узыходзячы да Ерусаліму; Ісус ішоў наперадзе іх, а яны затрывожаныя йшлі за Ім, пранятыя страхам. I, узяўшы ізноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць, што зь Ім мае стацца.
33 «Вось мы уваходзім да Ерусаліму, і Сын Чалавечы выданы будзе архісьвятаром і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмерць, і выдадуць Яго нявернікам.
34 I назьдзекуюцца зь Яго, і будуць біць Яго, і аплююць Яго, і заб'юць Яго, і на трэйці дзень уваскросьне».
35 Тады падыйшлі да Яго Якуб і Ян, сыны Завадэевы, і сказалі: «Вучыцель! Мы хочам, каб Ты зрабіў нам, чаго папросім».
36 Ён-жа сказаў ім: «Што хочаце, каб Я зрабіў вам?»
37 I яны сказалі Яму: «Дазволь нам сесьці аднаму з правага боку Цябе, а другому зь левага, у славе Тваёй».
38 Але Ісус сказаў ім: «Ня ведаеце, чаго просіце: ці можаце піць чару, якую Я п'ю, і хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся?»
39 Яны кажуць Яму: «Можам»; Ісус-жа сказаў ім: «Чару якую Я п'ю, вы піць будзеце, і хрышчэньне, якім Я хрышчуся, хрысьціцца будзеце.
40 Але, каб сесьці з правага ці зь левага боку ў Мяне, — ня Мне даваць, але каму прызначана».
41 Іншыя дзесяць, пачуўшы гэтае, пачалі злаваць на Якуба й Яна.
42 Ісус, падклікаўшы іх сказаў ім: «Вы ведаеце, што тыя, якія становяцца ўладарамі народаў, пануюць над імі, і вяльможы іхныя камандуюць імі.
43 Але між вамі няхай ня будзе гэтак: а хто хоча стацца большым між вамі, няхай будзе вам слугою.
44 I хто хоча стацца першым між вамі, няхай будзе слугою ўсім.
45 Бо й Сын Чалавечы не па тое прыйшоў, каб Яму служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю за выбаўленьне многіх».
46 I прыходзяць у Ерыхон; а калі выходзіў зь Ерыхону з вучнямі Сваімі і з мноствам народу, пры дарозе сядзеў сьляпы Бартымей, сын Тымея, просячы падаяньня.
47 I пачуўшы, што гэта Ісус Назаранін, пачаў голасна усклікаць, вымаўляючы: «Ісус, Сын Давідаў, зьмілуйся нада мною».
48 Шмат хто змушаў яго маўчаць, але ён яшчэ мацней галасіў: «Сын Давідаў, зьлітуйся нада мною».
49 Ісус, спыніўшыся, сказаў паклікаць яго; і паклікалі сьляпога, кажучы яму. «Ня бойся, уставай, кліча цябе».
50 І ён, сккінуўшы зь сябе верхнюю вопратку, устаў і прыйшоў да Ісуса.
51 I, зьвярнуўшыся да яго, Ісус прамовіў: «Што хочаш, каб учыніў табе?» Сьляпы-ж сказаў Яму: «Вучыцелю! Каб я мог бачыць».
52 Ісус сказаў яму: «Ідзі! Вера твая ацаліла цябе», і ўраз стаў бачыць, і ён пайшоў па дарозе за Ісусам.