Тэсалоніка, цяперашнія Салонікі, распаложана над залівам Эгейскага мора. Назва горада паходзіць ад імя сястры Аляксандра Вялікага ў 315 годзе. У час сьв. Паўла Тэсалоніка была найбольшым портам Рымскай дзяржавы, прытым лічылася сталіцай Мацэдоніі. Знаходзілася на шляху з Рыма ў Бізанцыю. Мела вялікае значэньне ў гаспадарчым і культурным жыцьці — цэнтр. Жылі тут у большасьці Грэкі і Рымляне. Была даволі вялікая калонія жыдоў. Маральна заняпаўшы, уступала Карынту.
У гэты горад сьв. Павал прыбыў у час свайго першага падарожжа ў 50 годзе. У хуткім часе прыняло хрысьціянства не толькі многа жыдоў, але і паганаў. Залажыў гміну (парафію), але праз нядоўгі час павінен быў пакінуць з прычыны разрухаў, якія былі выкліканы супроць Паўла жыдамі — законьнікамі (закасцянелымі ў сваім законе). Кіраваў Павал парафіяй праз дэлегатаў і пісьмы. За мала меў часу, каб умацаваць верных, адхіліць цяжкасьці. Нованаверненыя пагане спадзяваліся хуткага канца сьвету, а жыды не хацелі пакідаць Старога закону. Інтрыгі з боку жыдоў былі прычынай, што наверненыя з паганаў апускалі рукі, словам, паўстала замяшаньне.
Дзеля гэтага з Карынту, дзе наастатак апынуўся сьв. Павал, пасылае ён вучня Цімафея ў Тэсалоніку разьведаць і падмацаваць верных. Гэта было ў 51 годзе.
Аўтэнтычнасьць Паўлавага пісьма пацьвярджае Касьцёл і лібэральная крытыка.
Уступ: Адрас пісьма, падзяка, пахвала хрысьціян з Тэсалонік. (1:1−10).
Частка першая — гістарычная. (2:1 — 3:13).
Частка другая — парэнтычная. (4:1 — 5:22)
Эпілог: Пажаданьні і прывітаньні. (5:3−28).