1 І прыйшоў адзін з сямі анёлаў, якія мелі сем чар, і прамовіў да мяне, кажучы: «Хадзі, пакажу табе знішчэнне вялікай распусніцы, што сядзіць над водамі многімі,
2 з якой чужаложылі многія цары зямлі, і жыхары зямлі ўпіваліся віном распуснасці яе».
3 І перанёс мяне ў духу на пустыню. І ўбачыў я жанчыну, якая сядзела на чырвоным зверы, поўным імён блюзнерскіх, які меў сем галоў і дзесяць рагоў.
4 Жанчына ж была ўбраная ў пурпур і багата ўпрыгожаная золатам, дарагімі камянямі і пэрламі, і ў руцэ сваёй трымала залатую чару, поўную брыдоты і нячыстасці сваёй распусты,
5 і на сваім чале мела напісанае тайнае імя: «Вялікі Бабілон, маці распусты і агіды зямлі».
6 І бачыў я гэтую жанчыну п’янаю крывёй святых і крывёй мучанікаў Ісусавых. І здзівіўся, калі ўбачыў яе, вялікім здзіўленнем.
7 І анёл сказаў мне: «Чаго дзівішся? Я табе выкажу таямніцу жанчыны і звера, што яе носіць, які мае сем галоў і дзесяць рагоў.
8 Звер, якога ты бачыў, быў, і няма ўжо яго, і зноў выйдзе з бяздоння і пойдзе на загубу. На від звера, які быў і якога ўжо няма, і які зноў з’явіцца, задзівяцца ўсе жыхары зямлі, імёны якіх ад заснавання свету не запісаны ў кнізе жыцця.
9 Вось тут розум, які мае мудрасць. Сем галоў — гэта сем узгоркаў, на якіх сядзіць жанчына, і сем цароў.
10 Пяць упала, адзін трывае, а іншы яшчэ не прыйшоў, і, калі прыйдзе, будзе дадзены яму кароткі час прабыць.
11 І звер, які быў і якога ўжо няма, ёсць восьмы, і з сямі паходзіць, і ідзе на загубу.
12 І дзесяць рагоў, якія ты бачыў, гэта дзесяць цароў, якія яшчэ не атрымалі ўлады, але атрымаюць царскую ўладу ў адзін час са зверам.
13 У іх адзін намер; і моц і ўладу сваю аддадуць зверу.
14 Яны будуць ваяваць супраць Ягняці, і Ягня пераможа іх, бо Ён — Госпад пануючых і Валадар валадароў; і разам з Ім пакліканыя, і выбраныя, і верныя.
15 І кажа ён мне: «Вада, што ты бачыў, на якой сядзіць распусніца, — гэта народы, і натоўпы, і плямёны, і мовы.
16 Дзесяць жа рагоў, што ты бачыў у звера, гэта тыя, што будуць мець у нянавісці распусніцу, і знішчаць яе, і аголяць яе, і цела яе з’ядуць, і спаляць яе агнём.
17 Бог бо даў ім у сэрцы іх, каб выканалі яны тое, што ім наканавана, і выканалі аднадумна і аддалі царства сваё зверу, аж пакуль не споўняцца словы Божыя.
18 І жанчына, якую ты бачыў, — гэта вялікі горад, які мае панаванне над царамі зямлі».