1 І затрубіў пяты анёл. І ўбачыў я зорку, як яна звалілася з неба на зямлю, і дадзены ёй ключ ад студні бяздоння.
2 І адкрыла яна студню бяздоння, і падняўся з бяздоння дым, як дым з вялізнае печы, і сонца і паветра патанулі ў цемры ад дыму з таго бяздоння.
3 І з дыму таго выйшла саранча на зямлю, і дадзена ёй улада, якую маюць скарпіёны зямлі.
4 І сказана ёй не шкодзіць траве зямлі, ані якой зеляніне, ані якім дрэвам, толькі людзям, якія не маюць пячаткі Божай на чолах.
5 І нельга было ёй забіваць людзей, але толькі мучыць іх на працягу пяці месяцаў. І мучэнне іх, як боль ад скарпіёна, калі ўколе чалавека.
6 І ў тыя дні людзі будуць шукаць смерці, але не знойдуць яе, і будуць хацець памерці, але ўцячэ смерць ад іх.
7 І саранча была падобная да коней, падрыхтаваных да бою, і на галавах яна мела быццам залатыя вянцы, і воблік яе быў на падабенства твараў чалавечых,
8 і валасы мела падобныя да валасоў жанчын, і зубы яе падобныя да зубоў ільвоў,
9 і панцыры яе былі нібы з жалеза, і грукат крылаў яе быццам грукат многіх калясніц, запрэжаных коньмі, якія імчацца ў бой.
10 І мела хвасты, падобныя да скарпіёнавых, і джалы, і ў сваіх хвастах уладу шкодзіць людзям на працягу пяці месяцаў.
11 Маюць яны над сабой валадаром анёла бездані, які па-гебрайску завецца Абадон, а па-грэцку Апаліён.
12 Так прайшло першае гора, а вось, яшчэ два горы наступаюць.
13 І шосты анёл затрубіў. І пачуў я адзіны голас з чатырох рагоў залатога алтара, які перад Богам,
14 што сказаў шостаму анёлу, які меў трубу: «Адпусці чатырох анёлаў, звязаных над вялікай ракой Еўфрат».
15 Тады былі развязаны путы чатырох анёлаў, якія былі прыгатаваныя на гадзіну, дзень, месяц і год, каб выгубіць трэцюю частку людзей.
16 І лік коннага войска быў дваццаць тысяч па дзесяць тысяч; і пачуў я іх лічбу.
17 І так бачыў я ў з’яве коней і вершнікаў на іх, маючых панцыры агністыя, і дымна-сінія, і серкава-жоўтыя. І галовы іх былі як галовы львоў, а з храпаў іх шугаў агонь, дым і серка.
18 Ад гэтых трох бедстваў: агня, дыму і серкі, якія шугалі з іх храпаў, — загінула трэцяя частка ўсіх людзей.
19 Бо сіла коней у іхніх храпах і ў хвастах, а хвасты іх падобныя да змеяў, маюць галовы і імі шкодзяць.
20 І рэштка людзей, якія не былі выгублены гэтымі бедствамі, не навярнуліся ад спраў рук сваіх, каб не пакланяцца дэманам і залатым балванам, і срэбраным, і бронзавым, і каменным, і драўляным, якія не могуць ані бачыць, ані чуць, ані хадзіць,
21 і не навярнуліся ад забойстваў сваіх, не адмовіліся ад чараванняў сваіх, ані ад распусты сваёй, ані ад зладзейства свайго.