1 Пасля ўбачыў я іншага магутнага анёла, сыходзячага з неба, заслоненага воблакам, і над галавой у яго вясёлка, і твар яго быццам сонца, і ногі яго як слупы вогненныя,
2 і меў ён у руцэ сваёй адкрытую кнігу. І паставіў ён ногі свае: правую — на мора, а левую — на зямлю,
3 і гаманіў магутным голасам на падабенства рыкаючага льва. І калі ён загаманіў, прамовілі сем грымот галасамі сваімі.
4 І калі прагучалі гэтыя сем грымот, хацеў я пісаць, але пачуў з неба голас, кажучы мне: «Пазнач [пячаткай] тое, што абвяшчала сем грымот, і не пішы таго».
5 І анёл, якога я бачыў, што стаяў на моры і на зямлі, падняў правую руку сваю ў неба
6 і прысягнуў Тым, Хто жыве на векі вечныя, Які стварыў неба і ўсё, што на ім ёсць, і зямлю, і тое, што на ёй ёсць, і мора, і што ў ім ёсць: «Часу ўжо больш не будзе!
7 Але ў тых днях, у час голасу сёмага анёла, калі ён пачне трубіць, збудзецца таямніца Божая, як Ён дабравесціў слугам сваім прарокам».
8 І пачуў я зноў голас з неба, які гаварыў са мной і казаў: «Ідзі і вазьмі адкрытую кнігу з рукі анёла, што стаіць на моры і на зямлі».
9 І пайшоў я да анёла, кажучы яму, каб ён даў мне кнігу. І ён сказаў мне: «Бяры кнігу і з’еш яе; і нутро тваё перапоўніць яна горыччу, але ў вуснах тваіх будзе яна салодкая, як мёд».
10 І ўзяў я кнігу з рукі анёла і з’еў яе; і ў вуснах маіх была яна салодкай, як мёд, а, калі яе спажыў, нутро маё напоўнілася горыччу.
11 І кажуць мне: «Ты павінен зноў прарочыць пра народы, пра плямёны, пра мовы і пра многіх цароў».