Библия › сравнение
Иакова, 3
Иакова, 3 глава
Пераклад Л. Дзекуць-Малея і А. Луцкевіча + Ватиканский кодекс 4 век
Браты маі! Ня многія рабе́цеся вучыцялямі, ве́даючы, што мы большы дастанем прысуд,
μη πολλοι διδαϲκαλοι γεινεϲθε αδελφοι μου ειδοτεϲ οτι μειζον κριμα λημψομεθα
бо ўсе́ мы шмат грашы́м. Хто не грашы́ць словам, той — дасканалы чалаве́к, які дуж закелза́ць і ўсё це́ла.
πολλα γαρ πταιομεν απαντεϲ ει τιϲ εν λογω ου πταιει ουτοϲ τελειοϲ ανηρ δυνατοϲ χαλιναγωγηϲαι και ολον το ϲωμα
Вось мы ўкладаем зяле́зы ў рот коням, каб яны слухаліся нас, і кіруем усім це́лам іх;
ει δε των ιππω̅ τουϲ χαλινουϲ ειϲ τα ϲτοματα βαλλομεν ειϲ το πειθεϲθαι αυτουϲ ημιν και ολον το ϲωμα αυτων μεταγομε̅
вось і караблі ун якія вялікія, што іх ве́тры магутныя носяць, а невялікім стырном кіруюцца, куды хоча корнік;
ιδου και τα πλοια τα τηλικαυτα οντα και υπο ανεμων ϲκληρω̅ ελαυνομενα μεταγεται υπο ελαχιϲτου πηδαλιου οπου η ορμη του ευθυνοντοϲ βουλεται
гэтак і язык — невялікі чле́н, але шмат робіць. Паглядзі, невялікі агонь, а як многа рэчаў запалівае;
ουτωϲ και η γλωϲϲα μεικρον μελοϲ εϲτιν και μεγαλα αυχει ιδου ηλικον πυρ ηλικην υλην αναπτει
і язык — агонь, сьве́т няпраўды. Язык гэтак зьмяшчаецца міжы чле́намі нашымі, што апаганівае ўсё це́ла і запалівае круг жыцьця, а сам запальваецца ад гее́нны,
και η γλωϲϲα πυρ ο κοϲμοϲ τηϲ αδικιαϲ η γλωϲϲα καθιϲται εν τοιϲ μελεϲιν ημων η ϲπιλουϲα ολον το ϲωμα και φλογιζουϲα τον τροχον τηϲ γενεϲεωϲ και φλογιζομενη υπο τηϲ γεεννηϲ
бо ўсякая прырода зьве́раў і птушак, га́даў і марскіх жывёл гамуецца й угамована прыродаю чалаве́чаю,
παϲα γαρ φυϲιϲ θηριων τε και πετεινων ερπετων τε και εναλιων δαμαζεται και δεδαμαϲται τη φυϲει τη ανθρωπεινη
а ўгамаваць языка ніхто з людзей ня можа: гэта — нястрымнае зло; ён напоўнены сьмяротнаю атрутаю.
την δε γλωϲϲαν ουδειϲ δαμαϲαι δυναται ανθρωπων ακαταϲτατον κακον μεϲτη ιου θανατηφορου
Ім славім Бога і Айца — і ім праклінаем людзе́й, што створаны на ўзор Бога;
εν αυτη ευλογουμεν τον κ̅ν̅ και πατερα και εν αυτη καταρωμεθα τουϲ ανθρωπουϲ τουϲ καθ ομοιωϲιν θ̅υ̅ γεγονοταϲ
з тых самых вуснаў выходзіць багаслаўле́ньне і праклён. Не павінна быць гэтага, маі браты.
εκ του αυτου ϲτοματοϲ εξερχεται ευλογια και καταρα ου χρη αδελφοι μου ταυτα ουτωϲ γεινεϲθαι
Ці цячэ з аднаго жарала́ крыніцы салодкае і горкае?
μητι η πηγη εκ τηϲ αυτηϲ οπηϲ βρυει το γλυκυ και το πικρον
Ня можа, браты маі, смоква радзіць аліўкі, ці вінаградная лаза смоквы: гэтак сама і адна крыніца ня можа выліваць салоную і салодкую ваду.
μη δυναται αδελφοι μου ϲυκη ελαιαϲ ποιηϲαι η αμπελοϲ ϲυκα ουτε αλυκον γλυκυ ποιηϲαι υδωρ
Хто з вас мудры й разумны? Пакажы гэта на дзе́ле добрым паступаньнем з лагоднасьцяй мудрасьці.
τιϲ ϲοφοϲ και επιϲτημων εν υμιν δειξατω εκ τηϲ καληϲ αναϲτροφηϲ τα εργα αυτου εν πραυτητι ϲοφιαϲ
Але, калі ў вашым сэрцы вы ма́еце горкую завісьць і сварлівасьць, дык не хвале́цеся і не брашыце на праўду:
ει δε ζηλον πικρον εχετε και ερειθιαν εν τη καρδια υμων μη κατακαυχαϲθε και ψευδεϲθε κατα τηϲ αληθειαϲ
гэта ня ёсьць мудрасьць, што зьве́рху зыходзе, але зямйая, душэўная, чартоўская,
ουκ εϲτιν αυτη η ϲοφια ανωθεν κατερχομενη αλλα επιγειοϲ ψυχικη δαιμονιωδηϲ
бо гдзе́ завісьць і сваркі, там ладу няма і ўсе́ благія ўчынкі.
οπου γαρ ζηλοϲ και ερειθεια εκει ακαταϲταϲια και παν φαυλον πραγμα
Але мудрасьць, што зьве́рху зыходзе, перадусім чыстая, потым згодлівая, лагодная, паслухмяная, поўная міласэрдзя й добрых пладоў, бесстаронная і некрывадушная.
η δε ανωθεν ϲοφια πρωτον μεν αγνη εϲτιν επειτα ειρηνικη επιεικηϲ ευπειθηϲ μεϲτη ελεουϲ και καρπω̅ αγαθων αδιακριτοϲ ανυποκριτοϲ
Плод жа праўды ў міры се́ецца тымі, што мір робяць.
καρποϲ δε δικαιοϲυνηϲ εν ειρηνη ϲπειρεται τοιϲ ποιουϲιν ειρηνην
Примечания к тексту:
Пераклад Л. Дзекуць-Малея і А. Луцкевіча15 Пачыная з выдання 1985 года у тэксте змена: «чартоўская» на → «дэманічная».