1 У адказ Эліфаз Тэманіт сказаў:
2 «Калі пачнём мы размаўляць з табою, можа, прыкра табе будзе, але пачатую размову хто зможа стрымаць?
3 Вось, навучаў ты многіх і спрацаваныя рукі ўмацоўваў,
4 словы твае ўмацавалі тых, што хісталіся, і каленям дрыжачым надаў ты сілы.
5 А цяпер прыйшла да цябе бяда, і ты аслабеў, кранула цябе яна, і ты ўстрывожыўся.
6 Страх твой [перад Богам] — хіба не надзея твая, дасканаласць шляхоў тваіх — хіба не спадзяванне тваё?
7 Прыгадай, прашу цябе, хто бязгрэшны калі загінуў або калі знішчаны былі праўдзівыя?
8 І нават лепш сказаць: я бачыў, што тыя, хто чыняць несправядлівасць і сеюць пакуты — і пажынаюць іх,
9 загінулі ад подыху Бога і звяліся духам гневу Яго.
10 Рыканне льва, і голас ільвіцы, і зубы львянят патрушчыліся.
11 Леў загінуў, бо не меў здабычы, і львяняты пагубляліся.
12 Потым да мяне таемна данеслася слова, і вуха маё прыняло яго ціхі голас.
13 У жаху начных прывідаў, калі звычайна людзей сон агартае,
14 ахапіў мяне страх і трымценне, так што ўсе косці мае агарнуліся жахам.
15 І, калі дух праходзіў у маёй прысутнасці, дыбам сталі валасы на целе маім.
16 І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку яго, — здань перад вачамі маімі, — і пачуў я голас, быццам лёгкага ветру:
17 “Ці можа чалавек быць справядлівейшым за Бога, або ці будзе муж чысцейшым за свайго Творцу?
18 Вось, не мае Ён надзеі ў паслугачах Сваіх і ў анёлах Сваіх знаходзіць сапсаванасць.
19 Наколькі ж болей — тыя, што жывуць у гліняных дамах, падмурак якіх стаіць у парахне. Звядуцца яны, быццам моль!
20 Ад раніцы да вечара яны занепадаюць і, паколькі ніхто не заўважае, згінуць навечна.
21 Ці не выдаляецца ад іх і маёмасць іх, што засталася? Яны памруць, ды не з мудрасцю”.
