1 «Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.
2 Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.
3 Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.
4 Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.
5 Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.
6 Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.
7 Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.
8 Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.
9 З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.
10 Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.
11 На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.
12 Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,
13 юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.
14 Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.
15 Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.
16 З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!
17 Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,
18 дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.
19 Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.
20 Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?
21 Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.
22 Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»
