dimittam adversum me eloquium meum,
loquar in amaritudine animae meae.
indica mihi cur me ita iudices.
et calumnieris me, opus manuum tuarum,
et super consilium impiorum arrideas?
aut, sicut videt homo, et tu videbis?
et anni tui sicut humana sunt tempora,
et peccatum meum scruteris,
et sit nemo, qui de manu tua possit eruere?
et plasmaverunt me totum in circuitu;
et sic repente praecipitas me?
et in pulverem reduces me.
et sicut caseum me coagulasti?
ossibus et nervis compegisti me.
et visitatio tua custodivit spiritum meum.
tamen scio haec in animo tuo versari.
et ab iniquitate mea mundum me esse non pateris.
et si iustus, non levabo caput,
saturatus afflictione et miseria.
et iterum mirabilem te exhibebis in me.
et multiplicas iram tuam adversum me,
et poenae militant in me.
Qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret!
de utero translatus ad tumulum.
Dimitte ergo me, ut refrigerem paululum dolorem meum,
ad terram tenebrarum et umbrae mortis,
ubi umbra mortis et nullus ordo,
sed sempiternus horror inhabitat”.